จอมราชันย์อัญเชิญอสูร

ตอนที่ 12 : มุ่งสู่ป่าอันตราย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13,025
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 73 ครั้ง
    8 ก.ค. 60

          เมื่ออี้หลิวได้ยินที่อิงเป่ยพูดออกมา ก็ตอบทันที
          "อี้หลิวทราบแล้วเจ้าค่ะคุณชาย"
หยางซุยหลิงไม่รู้จะพูดอะไรออกมา ได้แต่จ้องมองหน้า อิงเป่ยอยู่อยางนั้น แล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่เศร้าสร้อย น้ำตาคลอ
               "ข้ามีความใฝ่ฝันที่อยากจะออกไปท่องโลกกว้างซักครั้งในชีวิต แต่ก็ต้องมาพังทลายลง เมื่อพี่ชายของข้านั้นจากไป คุณชายจะพาข้าออกไปท่องโลกภายนอกกับคุณชายได้หรือไม่เจ้าค่ะ"
เมื่อได้ยิน อิงเป่ยก็ปวดใจนิดๆได้แต่ตอบหยางซุยหลิงไปว่า 
               "ข้าออกไปครั้งนี้เพราะจะทดลองอะไรบางอย่างเท่านั้น ยังไม่ได้จะออกไปท่องโลกอย่างที่คุณหนูเข้าใจ คงอีกนานกว่าจะถึงตอนนั้น"
หยางซุยหลิงก้มหน้าลงเล็กน้อย และไม่พูดอะไรออกมาอีกเลย
อิงเป่ยจึงพูดออกมาว่า
               "คุณหนูไม่ต้องเศร้าหรอกครับ ข้าสัญญาว่า ซักวันนึง ข้าจะพาท่านออกไปท่องโลกกว้างแน่นอน แต่ตอนนี้ข้าอยากให้คุณหนูอดใจรอไปก่อน เพราะตอนนี้ข้ายังไม่แข็งแกร่งพอ ที่จะปกป้องดูแลคนอื่น ถ้าวันใดข้าแข็งแกร่งขึ้น ข้าจะพาคุณหนูไปแน่นอน"
               หยางซุยหลิงได้ยินก็ยิ้มออกมาก่อนจะกล่าวกับอิงเป่ยว่า
               "คุณชายสัญญากับข้าแล้วนะว่าจะพาข้าออกไปท่องโลก"
               อิงเป่ยยิ้มและตอบว่า
               "แน่นอนคุณหนู"
          หลังจากที่ทั้ง 3 คุยกันอีกเล็กน้อย หยางซุยหลิงก็ขอตัวไปฝึกฝนพลังปราณของตนเองทันที
          อี้หลิวก็ไปพักผ่อนเช่นกัน แต่อิงเป่ยนั้น เริ่มสกัดกลั่นเม็ดยาหยกตะวันต่อ แรกๆอิงเป่ยนั้นสกัดล้มเหลวอยู่หลายครั้งจนเริ่มจะถอดใจขึ้นมาเล็กน้อย 
         "นี่ข้าสกัดล้มเหลวมาหลายครั้งแล้วนะ ทำไมมันยากขนาดนี้กัน หรือว่าข้าทำอะไรผิดพลาดไปอย่างนั้นรึ" 
          อิงเป่ยหลับตาลงแล้วทบทวนอย่างช้าๆและก็ได้ลืมตาขึ้นเมื่อรู้แล้วว่าเป็นเพราะอะไร
          "เป็นอย่างนี้นี่เอง มิน่าละ ถึงทำยังไงก็ไม่ได้ซักที"
           จากนั้นอิงเป่ยจึงนำสมุนไพรใส่ลงไปในเตาทีละอย่างแล้วบีบอัดพลังปราณไปที่เตาทำการหลอมสมุนไพรชิ้นแรกทันที ทำแบบนี้5ครั้ง จากนั้นก็ค่อยๆหลอมรวมก้อนพลังปราณทั้งหมดเข้าด้วยกัน และเริ่มสกัดกลั่นเหมือนทุกที     หลังจากนั้นไม่นาน ก็เสร็จสิ้นกระบวนการ มีเม็ดยาปรากฎให้เห็น 3 เม็ด แต่ละเม็ดเมื่อทำการตรวจสอบ อิงเป่ยถึงกับร้องตะโกนเสียงดัง
          "ข้าทำสำเร็จแล้ว ฮ่าๆ ฮ่าๆ แถมยังเต็ม10ส่วนอีกด้วย ไม่นึกเลยว่า ข้าจะมีความสามารถขนาดนี้ ยังพอมีเวลาข้าสามารถสกัดได้อีกหลายครั้งก่อนจะออกเดินทาง     อิงเป่ยใช้เวลาอยู่กับการสกัดเม็ดยาจนถึงตอนเย็น      เขาก็ได้เม็ดยาหยกตะวัน 30เม็ด 
เมื่ออี้หลิวเปิดประตูเข้ามาก็พบกับอิงเป่ยที่ยืนหอบหายใจเหนื่อยอยู่ จึงรีบวางอาหารลงที่โต๊ะแล้ววิ่งไปหา
               "คุณชายท่านเป็นอะไรเจ้าค่ะ "
               "เอ่อ ไม่มีอะไรหรอก ข้าแค่เหนื่อยจากการสกัดเม็ดยานิดหน่อย"
รอข้าแปปนึงนะ เดี๋ยวข้ามา เมื่อพูดจบ อิงเป่ยก็เดินเข้าห้องอาบน้ำไป ซักพักก็เดินออกมาแล้วเดินไปนั่งลงที่โต๊ะ 
      "อี้หลิว ข้าอยากให้เจ้านำยาที่ข้าพึ่งสกัดเสร็จไปให้คุณหนู ส่วนนี่ข้าให้เจ้า"
          อิงเป่ยหยิบยาออกมา2ขวด แล้วยื่นให้กับอี้หลิวไป
          "ทราบแล้วเจ้าค่ะคุณชาย" 
          "พรุ่งนี้เจ้าไม่ต้องนำอาหารมาให้ข้านะ ข้าจะออกเดินทางแต่เช้า"
     อี้หลิวก็ไม่ได้พูดอะไรมากแค่ตอบไปว่า "เจ้าค่ะ"
          หลังจากที่กินอาหารเสร็จอิงเป่ยก็เริ่มทำการฝึกฝนของตนทันที และอยากทดสอบดูว่า ยาระดับเซียน เต็ม10มันจะมีผลมากแค่ไหนกัน     อิงเป่ยหยิบยาหยกตะวันออกมา 1 เม็ด แล้วกลืนลงไปทันที ไม่น่าเชื่อเลยว่า พลังปราณจะรุนแรงถึงเพียงนี้ พลังปราณที่แผ่กระจายออกมาจากเม็ดยากำลังเดือดพล่านไปทั่วท้องของอิงเป่ย อิงเป่ยรีบดูดซับพลังปราณเหล่านั้นอย่ารวดเร็ว แต่ถึงอย่างนั้นก็ทำให้อิงเป่ยถึงกับเหงื่อผุดจากหน้าผากอยู่ดี จนต้องกัดฟันดูดซับให้ได้มากที่สุด จนกระทั่งถึงขีดจำกัด อิงเป่ยจึงทำการทะลวงขั้นทันที 
เสียงดัง "ปัง!!" ติดต่อกัน10ครั้ง ทำให้ขั้นพลังปราณเลื่อนเป็น ปราณแท้จริงระดับ5 ของเหลวสีดำไหลออกมามากกว่าทุกครั้งหลายเท่า อิงเป่ยรู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงของร่ายกายนั้นแข็งแกร่งมากขึ้น ผิวเนียนขาว แต่กลับแข็งแกร่ง
จากนั้นก็รีบลุกเดินไปอาบน้ำอย่างเร็ว เพราะทนกลิ่นไม่ไหว
               หลังจากชำระร่างกายแล้วก็สวมชุดสีฟ้าอ่อนลวดลายสีขาวออกมา แล้วก็มานั่งปรับสภาพลมปราณของตัวเอง หลังจากนั้นก็นอนหลับพักผ่อนก่อนออกเดินทางตอนเช้า
          หลังจากที่หลับไปได้ไม่นานก็ฝันแบบเดิมอีกครั้ง แต่ครั้งนี้จะได้ยินเสียงเรียกชัดเจนกว่าครั้งก่อน
          "หืม ข้าฝันแบบนี้อีกแล้วหรอเนี้ย ข้าไม่รู้นะว่าเจ้าต้องการอะไร ทำไมถึงดึงข้ามาที่นี่ ถ้าจะไม่ปรากฎกายออกมาให้เห็นและมาพูดคุย ข้าก็ไม่รู้จะอะไรเหมือนกัน" 
ซักพักก็ได้ยินเสียงแผ่วเบาลอยมาตามอากาศว่า
          "ข้าก็อยู่กับเจ้าตลอดนั่นล่ะ" จากนั้นก็หายไป
อิงเป่ยตื่นขึ้นมา กลางดึก เพราะความฝันนั่นเอง จากนั้นก็คิดความน่าจะเป็นไปได้ว่า เสียงนั้นเป็นใคร แต่ก็คิดไม่ออก จนมาถึงประโยคสุดท้าย 
เสียงนั่นบอกว่า อยู่กับข้ามาตลอดงั้นรึ หรือว่า จะเป็นหนังสือเล่มนั้นกัน เห้อ ข้าคิดอะไรอยู่เนี้ย หนังสือที่ไหนจะพูดได้กัน พร้อมกับส่ายหัวไปมา
คิดไปก็เท่านั้นล่ะ นอนต่อดีกว่า 
ค่ำคืนที่อ้างว้าง ท้องฟ้าไร้ดาวมืดมิด ก็ได้ลับจากไป พร้อมกับแสงรุ่งอรุณของวันใหม่ อิงเป่ยลุกขึ้นจากเตียงยืดเส้นบิดตัวไปมาเล็กน้อยก่อนจะเดินเข้าห้องอาบน้ำไป หลังจากนั้นก็เดินออกมาด้วยชุดใหม่
                                                                 ดังในรูป
                                                  
 
               จากนั้นก็เดินออกจากห้องไป มุ่งหน้าไปยังป่าแห่งแรกนั่นก็คือ ป่าท้ายตระกูลหยางนั่นเอง อิงเป่ย ใช้เมฆาทะยานฟ้ามุ่งไปอย่างรวดเร็วเห็นเพียงแสงพร่าเลือนเป็นลิ้วๆมุ่งไปป่าท้ายตระกูล เมื่อมาถึงเขตป่าซึ่งเป็นเขตปลอดภัย ทั้งบรรยากาศเงียบสงบไม่มีสัตว์อสูรเลยซักตัว มีเพียงนกและไก่ป่าเท่านั้น
เมื่อเห็นว่าไม่มีอะไรให้ทำจึงล่าไก่ป่าระหว่างทางเดิน เพื่อไว้เป็นเสบียงกันตาย
                                                                           รูปไก่ป่า 

                                                                พ่อไก่ แม่ไก่ไม่อยู่เลยเอาลูกมาแทน 5555
               จากนั้นก็เดินมาจนถึงเขตสีแดงที่บอกว่าอันตราย บรรยากาศอึมครึม ต้นไม้หนาแน่น บ่งบอกได้ว่า ไม่ค่อยมีคนเข้าไป อิงเป่ยยืนวิเคราะห์อยู่เพียงครู่นึง ก็ก้าวเท้าเข้าไปไหนป่าหวงห้ามทันที เมื่อเข้ามาก็พบเข้ากับรอยเท้าขนาดใหญ่ บนพื้น เมื่อมองไปรอบๆก็พบกับรอยเล็บครูดลากยาวไปตามลำต้น ของต้นไม้ พร้อมทั้งกลิ่นเหม็นสาปของฉี่สัตว์อสูร รอบๆบริเวณนี้อีกด้วย
อิงเป่ยคิดในใจว่านี่คงจะเป็นอสูรจำพวกหมาป่าอะไรเทือกนั้นก็เป็นไปได้ แต่ติดตรงที่ไอ้รอยเท้าขนาดใหญ่นี่มันอะไรก๊านน หรือว่า มันจะเป็นหมีกันแน่วะเนี้ย



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 73 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

935 ความคิดเห็น

  1. #823 The Killer Princess (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2560 / 11:17
    พ่อ(จำชื่อไม่ได้)ยังไม่กล้าเข้าไปคนเดียวเลย เเล้วพระเอกนี่เก่งกล้าสามารถมาจากต่างมิติสินะเลยกล้าเข้า หรือเพราะพ่อระดับไม่สูง?
    #823
    0
  2. #607 LittlEl2oseS (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2560 / 12:05
    ดำเนินเรื่องเร็วดีค่ะ แต่เข้าใจง่าย ติดตามค่ะ สู้ๆ
    #607
    0
  3. #568 「William J. Smith」 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2560 / 21:01
    ขนาดมันส่งคนข้ามมิติได้แค่พูดได้จะเป็นไปไม่ได้เลย? สมองอันน้อยนิดมันไม่ประมวลหรือไงหว่าตรรกระพระเอกป่วยขั้นรุนแรง
    #568
    0
  4. #567 「William J. Smith」 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2560 / 20:57

    ถึงตอนนี้คงต้องขอบายยิ่งอ่านยิ่งปวดตับกับนิสัยอ่อนด๋อยของพระเอก
    #567
    1
    • #567-1 NalinGG(จากตอนที่ 12)
      30 กรกฎาคม 2560 / 17:40
      เห็นด้วย
      #567-1
  5. #19 Looney00 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2560 / 22:12
    ยักษ์เปล่าอิงเป่ย
    #19
    0