[นิยายแปล BL] วิธีตายอย่างยิ่งใหญ่เยี่ยงเขาไท่ซาน How To Die As Heavy As Mount Tai 如何死得重于泰山

ตอนที่ 44 : Chapter 43

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12,794
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,893 ครั้ง
    11 ก.ค. 62

 

 

Chapter 43

 

ลู่เหิงนั่งอยู่บนกิ่งไม้ มองดวงจันทร์ที่ส่องสว่างบนท้องฟ้าดุจน้ำใสในแม่น้ำผ่านช่องว่างระหว่างกิ่งด้านบน ในงานเลี้ยงตอนเย็นลู่เหิงได้ลองชิมอาหารกระป๋องทุกๆ ชนิดในกองเสบียง นอกจากเนื้อตอนกลางวันแล้วยังมีหมูตุ๋นและลูกชิ้นหมูกระป๋องอีกด้วย ถึงแม้ว่ารสชาติจะไม่ได้ดีเท่าเมื่อก่อน แต่ตอนนี้ด้วยต่อมรับรสของร่างนี้ทำให้มันอร่อยจนเขาแทบจะกลืนลิ้นตัวเองลงไปด้วยซ้ำ

ดังนั้นลู่เหิงจึงกินจนอิ่ม ในขณะที่เขากำลังเดินไปตามถนนเพื่อให้อาหารย่อย เขาก็เห็นต้นไม้เก่าแก่ซึ่งดูเหมือนจะอายุหลายร้อยปี จู่ๆ ลู่เหิงก็รู้สึกเหนื่อยขึ้นมาเล็กน้อย เพราะอย่างนั้นเขาจึงกระโจนขึ้นไปบนกิ่งไม้และพบสถานที่พักผ่อน ในตอนที่เขารู้สึกง่วงนอนเล็กน้อยพลันมีเสียงคนกำลังพูดอยู่ใต้ต้นไม้

“อามู่ นายกับเสี่ยวเล่อเป็นอะไร? ฉันไม่อยากสนใจเรื่องส่วนตัวของนายหรอกนะ แต่ตอนนี้ฉันปล่อยไปไม่ได้แล้ว มันส่งผลกระทบต่อทั้งทีม” มันคือฉินอี้กับมู่เฟย

ลู่เหิงลังเล การดักฟังคนอื่นเป็นสิ่งไม่ดี แต่เขาอาจจะสามารถรวบรวมข้อมูลเกี่ยวกับเจียงซือเล่อได้ ตอนที่ความคิดเขากำลังยุ่งเหยิง มู่เฟยก็เปิดปากพูด

“เสี่ยวเล่อมักจะไม่ชอบเวลาฉันดูแลหรงซี ฉันอธิบายเหตุผลกับเขาแล้ว และเขาก็ยอมรับอย่างเต็มใจด้วย แต่ไม่รู้ทำไมจู่ๆ เมื่อสองเดือนก่อนความเป็นปรปักษ์ของเขาที่มีต่อหรงซีก็เพิ่มขึ้นมาอีกครั้ง”

“มันเกี่ยวอะไรกับพานหรงซี? ตอนที่นายเอาเขาเข้ามาในทีม นายบอกว่าเขาเป็นรุ่นน้อง ฉันคิดว่านายค่อนข้างใส่ใจเขาพอตัวนะ” ฉินอี้ขมวดคิ้ว เพื่อที่จะกระตุ้นพลังของพานหรงซี มู่เฟยพยายามอย่างสุดกำลังจริงๆ และไม่ว่าเมื่อไหร่ที่เขามีแกนคริสตัลที่เหมาะสม สิ่งแรกที่เขาจะกระทำคือการมอบมันให้อีกฝ่าย

“หรงซีเป็นคนน่าสงสาร พ่อของเขาติดเหล้า ตอนเด็กแม่ของเขาทนความวุ่นวายในบ้านไม่ได้เลยหนีไป เขาถูกทิ้งให้เผชิญกับพ่อขี้เมาคนเดียว อีกทั้งยังถูกทุบตีเวลาที่อีกฝ่ายไม่มีอะไรทำ เพราะอย่างนั้นเขาจึงพยายามเรียนอย่างหนักเพื่อให้ได้เกียรตินิยม” มู่เฟยพูดต่อ “เขากับฉันมีที่ปรึกษาคนเดียวกัน และหลังจากรู้เรื่องนี้ฉันก็อดไม่ได้ที่จะใส่ใจเขามากกว่าเดิม”

ฉินอี้รู้ว่ามู่เฟยเป็นคนอ่อนโยน และเขาก็ชอบดูแลคนอื่นตั้งแต่ยังเด็ก แต่เมื่อก่อนตอนมู่เฟยดูแลเด็กที่ถูกรังแกที่สนาม เขาก็ไม่เคยเห็นเจียงซือเล่อทำท่ารังเกียจขนาดนี้

“แต่ถึงนายจะใส่ใจพานหรงซีมากกว่า ปฏิกิริยาของเสี่ยวเล่อก็มากไปหน่อยนะ เขาไม่ใช่ภรรยานายเสียหน่อย เขาจะเข้ามายุ่งเรื่องมิตรภาพของนายได้ยังไง?” ฉินอี้พูด

“...”

มู่เฟยเงียบไปครู่หนึ่ง และเมื่อเขาตัดสินใจที่จะพูดบางอย่าง เขาก็ถูกฉินอี้ขัดเสียก่อน

“ฉันแค่พูดไร้สาระ อย่าใจใส่เลย พวกนายทุกคนเป็นผู้ชาย ภรรยาอะไรกัน! นายกลับไปก่อนเถอะ แล้วเรียกเสี่ยวเล่อมาด้วยนะ”

มู่เฟยกลืนคำพูดนั้นลงไป ก่อนจะหันหลังเดินออกไป

ลู่เหิงไม่คิดจะส่งเสียงออกไปตอนนี้ เขาหดตัวซ่อนในใบไม้หนาทึบและกลั้นหายใจ ฉินอี้คนนี้น่าจะเป็นชายแท้ เขาจึงไม่สามารถตีความความหมายในคำพูดของมู่เฟยได้

ลู่เหิงที่ตัวงอเหมือนธูปไล่ยุงไม่เข้าใจ มู่เฟยและเจียงซือเล่อเป็นแฟนกัน เมื่อรวมกับข้อมูลคร่าวๆ ของคนที่กลับมาเกิดใหม่ที่ได้สังเกตก่อนหน้านี้ บางทีอาจเป็นพานหรงซีที่ยื่นมือเขามาแทรกระหว่างพวกเขา จากคำพูดของมู่เฟยสรุปได้ว่าช่วงเวลาที่เจียงซือเล่อกลับมาเกิดใหม่น่าจะเป็นเมื่อสองเดือนก่อน

เมื่อเทียบช่วงเวลาที่ต้นกำเนิดพลังวิญญาณถูกขโมยไป มีบางจุดที่ทำให้ความน่าสงสัยในตัวเจียงซือเล่อเพิ่มขึ้น ดูเหมือนเขาต้องหาโอกาสทดสอบสักครั้งสองครั้ง

ในตอนที่ความคิดของลู่เหิงกำลังปั่นป่วน เสียงการสนทนาก็ดังมาจากด้านล่าง

“พี่อี้เรียกผมมาทำไมเหรอ?”

“สำหรับภารกิจวันนี้ตามกฎของทีมคะแนนสะสมจะต้องถูกหักพันคะแนน และระดับจะถูกลดลงไปเหลือระดับสาม” ฉินอี้พูด

“พวกเราก็ได้ของมาอย่างราบรื่นดีไม่ใช่เหรอ! ผมยอมรับว่าผมผิด แต่พี่อี้ลงโทษกันหนักเกินไปแล้ว...” เสียงของเจียงซือเล่อเจือความโกรธเล็กน้อย

การหักหนึ่งพันคะแนนนั้นไม่ใช่เรื่องใหญ่ แต่ปัญหาคือการถูกลดระดับเป็นระดับสาม หลังจากลดไประดับสามหมายความว่าเจียงซือเล่อจะไม่มีคุณสมบัติได้รับแกนคริสตัลมากกว่าระดับ 5 ไปอีกนาน เขาไม่ใช่นักสู้ มันเป็นไปไม่ได้ที่เขาจะฆ่าซอมบี้ได้ด้วยตัวเอง และแกนคริสตัลระดับสูงก็สำคัญกับเขาในตอนนี้มาก

เมื่อฉินอี้กกวาดตามอง เจียงซือเล่อจึงเงียบลง

“ได้ของมาในตอนสุดท้ายนั้นต่างจากความผิดที่นายทำ นายเคยคิดไหมว่าผลที่ตามมาจากการกระทำหุนหันพลันแล่นของนายวันนี้จะส่งผลร้ายแรงแค่ไหนถ้าอวิ๋นหลานไม่ได้ร่วมทีมกับเรา? ถึงแม้พวกเราจะสามารถอพยพออกไปได้อย่างปลอดภัยก่อนการระเบิด แต่ซอมบี้ที่ตามเสียงระเบิดมาก็จะทำให้ทีมเกิดการบาดเจ็บล้มตายโดยไม่จำเป็น ไม่มีใครควรต้องแลกชีวิตเพราะความหัวแข็งของนาย” แต่อย่างไรพวกเขาก็เป็นเพื่อนสมัยเด็กที่โตมาด้วยกัน ฉินอี้กดอารมณ์ของตัวเองลง และอธิบายอีกสองสามประโยค

เมื่อเห็นความคิดที่แน่วแน่และสีหน้าเข้มงวดของฉินอี้ เจียงซือเล่อจึงต้องยอมรับการลงโทษของเขา

“นายกับพานหรงซีมีปัญหากันเรื่องอะไร?” หลังจากพูดธุระเสร็จ ฉินอี้ก็ถามในฐานะเพื่อนสมัยเด็ก

“เขา...” ทันทีที่พูดถึงพานหรงซี เจียงซือเล่อพลันเต็มไปด้วยความโกรธ แต่เขาไม่มีเหตุผลที่จะต้องพูดมัน อย่างไรท่าทางของพานหรงซีตอนนี้ก็มีความเป็นมิตรมากๆ ถึงแม้เขาจะทำตัวมีปัญหาอย่างไม่มีเหตุผล แต่เจียงซือเล่อก็ไม่สนใจ

“ผมก็แค่ไม่ชอบเขา” ผ่านไปพักใหญ่เจียงซือเล่อก็พูดออกมาหนึ่งประโยค

“เสี่ยวเล่อ นายไม่ใช่เด็กแล้วนะ เพียงเพื่อความพอใจของตัวเอง มันกำลังส่งผลกระทบต่อความความสัมพันธ์ที่มีมากกว่าสิบปีของนายกับมู่เฟย และยังส่งผลกระทั่งความปลอดภัยของทั้งทีมวันนี้ด้วย” ฉินอี้ถอนหายใจอย่างอดไม่ได้เล็กน้อย “นายควรทำตัวเป็นผู้ใหญ่ให้มากกว่านี้ มู่เฟยดูแลนายมาตลอด มันเป็นเรื่องปกติที่นายจะพึ่งพาเขาในฐานะพี่ชาย แต่เขาก็มีความเป็นส่วนตัว มีเพื่อนของตัวเอง มันเป็นไปไม่ได้ที่จะให้เขาอยู่กับนายคนเดียว”

“ไม่ใช่ ผมกับมู่เฟย...” ก่อนจะพูดจบ เจียงซือเล่อก็ชะงักและไม่ยอมให้ฉินอี้รู้เรื่องความสัมพันธ์ของเขากับมู่เฟย

เห็นเจียงซือเล่อเงียบอยู่นานและไม่ได้อธิบายเหตุผล ฉินอี้ก็บอกให้เขากลับไปและคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ เขาเตือนอีกฝ่ายไปด้วยว่าถ้าอีกฝ่ายไม่เชื่อฟังคำสั่งเขาอีก และสร้างปัญหาที่ทำให้ทั้งทีมตกอยู่ในอันตรายอีกครั้ง อีกฝ่ายจะต้องอยู่ทำงานที่ฐานและไปทำงานพลาธิการ

หลังจากที่เจียงซือเล่อจากไป ฉินอี้ก็นั่งลงที่ต้นไม้ด้วยความรู้สึกเหนื่อยเล็กน้อย เกิดอะไรขึ้นกับคนในครอบครัวพวกนี้? ตอนที่อยู่กองกำลังพิเศษในกองทัพ ถ้าเกิดความขัดแย้งขึ้นระหว่างสหายร่วมเป็นร่วมตาย พวกเขาก็แค่แลกหมัดแล้วก็เป็นพี่น้องกันหลังสู้จบ

ทันใดนั้นฉินอี้พลันรู้สึกถึงสิ่งแปลกปลอมบนศีรษะ เขารีบกระโดดขึ้นมาและยื่นมือออกมากันไว้ วัตถุที่เป็นแผ่นสีแดงเด้งใส่ฝ่ามือเขาก่อนจะร่วงลงไปบนพื้น นั่นมันไส้กรอกแฮม?

ฉินอี้เงยหน้าขึ้นมองโดยอัตโนมัติ ก่อนภาพนั้นจะสะท้อนเข้ามาในสายตาเขา แสงจันทร์กระจัดกระจายโอบล้อมใบหน้าอ่อนเยาว์ ดวงตาสีอำพันดูใสยิ่งกว่าท้องฟ้าเหนือศีรษะ

ลู่เหิงมองแฮมบนพื้น รู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย ทำไมเขาถึงยังอยากยัดไส้กรอกแฮมไว้ในอกเสื้อทั้งที่กินอาหารเย็นไปแล้วนะ ครั้งนี้คนแอบดักฟังถูกจับได้คาหนังคาเขา

ฉากนี้ช่างน่ากระอักกระอ่วน

“นายขึ้นไปทำอะไรบนต้นไม้?” ฉินอี้ไม่ได้ถามอะไร แค่ยิ้มให้ลู่เหิงเท่านั้น

“นอนหลับ” ลู่เหิงคิดหาเหตุผลที่สมบูรณ์แบบอย่างฉับพลัน

“...” ฉินอี้คาดไม่ถึงว่างานอดิเรกของคนบางคนจะพิเศษได้ขนาดนี้ แต่มันก็ดูไม่แปลกมากเมื่อมาจากลู่เหิง

“กลับไปที่ค่ายแล้วนอนเถอะ กิ่งไม้แข็งๆ แบบนั้นน่าจะทำให้นอนหลับยาก” ฉินอี้คิดและเพิ่มน้ำหนักในคำพูด “ฉันมีฟูกขนนกอันใหม่ที่ทั้งนุ่มและอบอุ่นอยู่ วันนี้นายทำผลงานครั้งใหญ่ นี่ถือเป็นรางวัลส่วนตัวที่ฉันให้นาย”

ตกดึกที่ขอบค่าย คนที่เฝ้ายามกลางคืนสองคนพูดคุยกันเรื่อยเปื่อยเพื่อขับไล่ความง่วง แต่ไม่รู้ทำไมวันนี้พวกเขาถึงได้ง่วงนัก ในที่สุดทั้งคู่ก็ไม่สามารถต้านทานความรักระหว่างเปลือกตาบนและเปลือกตาล่างได้แล้วหลับสนิท

ลู่เหิงเดินออกมาจากข้างๆ ในมือถือเม็ดยาเอาไว้ ก่อนจะบดมันให้เป็นผงแล้วโรยลงบนพื้น ผงสีเหลืองรวมเป็นเนื้อเดียวกับดินทันทีจนแยกไม่ออก

ลู่เหิงก้าวเข้าไปในเต็นท์ของเจียงซือเล่อ หลายคนในเต็นท์สูดหายใจเอายาที่ทำให้มึนงงซึ่งลู่เหิงถือไว้เข้าไป ทำให้ตกอยู่ในสภาวะครึ่งหลับครึ่งตื่น ถึงแม้จะมีกลองตีที่ข้างหู พวกเขาก็จะไม่มีทางตื่นขึ้นมา

เจียงซือเล่อนอนหลับใกล้กับทางเข้า ลู่เหิงดึงสิ่งที่ห้อยอยู่กับด้ายสีแดงรอบคอของอีกฝ่ายออกมา มันคือจี้หยกซึ่งดูเหมือนไม่มีคุณสมบัติพิเศษอะไรและเป็นแค่ของธรรมดาๆ จี้หยกอันนี้เป็นแค่สื่อกลางในการเข้าสู่พื้นที่มัสตาร์ด ไม่ได้ทำจากวัสดุพิเศษใดๆ อย่างมากก็แค่ยืดหยุ่นและแตกยากเท่านั้น

ลู่เหิงพยายามตามหาร่องรอยของพลังวิญญาณในจี้หยก เขาต้องการแน่ใจว่าจี้หยกนี้ต้องใช้เลือดหยดลงไปหรือต้องใช้วิญญาณในการระบุตัวตน ถ้าเป็นอย่างแรกก็คงไม่ต้องพยายามอะไรมากมายในการลบล้างตัวตนของเจ้าของเดิม แต่ถ้าเป็นอย่างหลังก็คงต้องลำบากพอตัวเลยทีเดียว

การผูกด้วยวิญญาณนั้นจะไม่มีใครสามารถเอาอะไรออกมาจากในนั้นได้ถ้าผู้เป็นเจ้าของไม่เต็มใจจะทำ หากเจ้าของจี้หยกถูกสังหาร พื้นที่มัสตาร์ดก็จะหายไปด้วย

จี้หยกนี้มีสัมผัสของพลังวิญญาณเพียงผิวเผินเท่านั้นยังไม่ล้ำลึก เจียงซือเล่อเบิกตาโพลง ดวงตาเปล่งแสงสีแดงราวกับเลือดในความมืด เจียงซือเล่อไม่ได้พูดอะไรและยื่นมือออกมาคว้าตัวลู่เหิง นิ้วมือทั้งห้ามีไอเย็นแผ่ออกมา เวลานี้เล็บของอีกฝ่ายยาวขึ้นหลายชุ่นอย่างรวดเร็วดูราวกับกริชห้าอัน พุ่งตรงมาที่อกของลู่เหิง

ลู่เหิงตอบสนองอย่างรวดเร็ว ดาบไม้ที่อยู่ด้านหลังพลันปรากฏในมือของเขาทันที ลู่เหิงเอาดาบไม้ขึ้นมาขวางบริเวณหน้าอก เรี่ยวแรงมหาศาลผลักเขาออกมาจากเต็นท์ เพื่อไม่ให้คนที่กำลังหลับในค่ายได้รับบาดเจ็บ ลู่เหิงจึงล่อเจียงซือเล่อออกมาจากหมู่บ้าน

 ถึงแม้ลู่เหิงจะเคลื่อนไหวได้อย่างรวดเร็ว แต่คนที่อยู่ด้านหลังเขากลับเร็วกว่า ทันทีที่เขาออกมานอกหมู่บ้าน ลู่เหิงพลันรับรู้ได้ถึงแรงลมที่พัดมาจากด้านหลัง เขาฉวยโอกาสนี้หันไปทางด้านข้างเพื่อหลบหลีก กรงเล็บแหลมคมเฉี่ยวแก้มของเขาไปและตัดผมเขาไปหลายเส้น

ปีศาจ ไม่เหมือนพวกที่ติดเชื้อจากพลังปีศาจ นี่คือปีศาจจริงๆ ที่มาจากโลกปีศาจ ทำไมถึงมีปีศาจอยู่ข้างในร่างของเจียงซือเล่อได้ เส้นทางระหว่างโลกนี้กับโลกปีศาจถูกผนึกไปเป็นพันๆ ปีแล้ว ถึงแม้ความเสียหายเมื่อไม่นานมานี้จะทำให้พลังปีศาจรั่วไหลออกมา แต่มันก็เพียงพอที่จะป้องกันไม่ให้ปีศาจลักลอบเข้ามาได้

หลังจากที่ปะทะกันหลายครั้ง ลู่เหิงก็พบว่าปีศาจตัวนี้ค่อนข้างอ่อนแอเล็กน้อย ถ้ามันเป็นปีศาจที่มีพละกำลังตามปกติ ลู่เหิงคงตกเป็นรองจนขยับไปไหนไม่ได้ เพราะถึงแม้ลู่เหิงจะแข็งแกร่ง แต่ช่องว่างระหว่างโลกระดับล่างกับโลกระดับสูงนั้นไม่ต่างจากหุบเหวกับสวรรค์ซึ่งไม่อาจข้ามผ่านไปได้

ถึงกระนั้นลู่เหิงก็ยังต้องดิ้นรนต่อสู้อย่างขมขื่น เจ้าปีศาจตัวนี้ไม่ได้อ่อนแอ ลู่เหิงยั้งมือและเท้าของตัวเองเอาไว้ ด้วยกลัวว่าจะเผลอทำลายร่างของเจียงซือเล่อโดยไม่ได้ตั้งใจ แล้วทำให้พื้นที่มัสตาร์ดสลายกลายเป็นควัน

หลังจากเคลื่อนไหวอีกไม่กี่ครั้ง ลู่เหิงก็เผยช่องโหว่ออกมาในที่สุดทำให้ปีศาจสามารถจับเขาได้ ดูจากทิศทางของกรงเล็บนั้นแล้ว มันจะต้องพุ่งทะลุหัวใจของลู่เหิงอย่างแน่นอน

ในช่วงเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานนั้นเอง แสงสลัวพลันปรากฏขึ้นตรงขอบฟ้า มันคือแสงรุ่งอรุณ เจ้าปีศาจตัวแข็งทื่อและนั่นทำให้ลู่เหิงสามารถหลบไปซ่อนได้ ปีศาจตัวนั้นไม่ได้ไล่ตามอีกต่อไปและหมุนตัววิ่งกลับไปที่ค่าย

ตอนที่ลู่เหิงกลับมาถึงค่าย ผู้คนยังคงหลับอยู่เหมือนเดิม เขาเข้าไปที่เต็นท์ของเจียงซือเล่อเพื่อตรวจสอบ และพบว่าอีกฝ่ายกลับสู่รูปลักษณ์ของคนปกติแล้ว ลู่เหิงไม่กล้าเคลื่อนย้ายจี้หยกอีกครั้ง เพราะกลัวเป็นการปลดปล่อยปีศาจออกมาอีก

 

ลู่เหิงนั่งที่เบาะหลังของรถโดยมีฉินอี้นั่งอยู่ตรงกลาง และลอบมองเจียงซือเล่อที่กำลังงีบหลับอยู่ข้างหน้าต่างด้วยหางตา อีกฝ่ายดูปกติมาก ไม่มีพลังปีศาจแล้วก็ดูไม่เหมือนถูกปีศาจครอบงำ แล้วปีศาจตัวนั้นมาจากไหน? ลู่เหิงมองบริเวณที่จี้หยกห้อยอยู่และคาดเดาในใจ

ในระหว่างที่กำลังครุ่นคิด จู่ๆ ลู่เหิงก็รู้สึกว่ามีบางอย่างยัดใส่ฝ่ามือเขา เขามองลงไปก่อนจะเห็นห่อบิสกิตห่อเล็กห่อหนึ่ง

“หิวหรือเปล่า? ฉันเห็นนายมองรอบๆ ตลอดเลย” ฉินอี้พูด

“ไม่” ฉันเพิ่งจะกินอาหารเที่ยงมาไม่นาน ฉันจะหิวอีกครั้งได้ยังไง กระเพาะของฉันคงเป็นหลุมดำแล้วล่ะ ลู่เหิงรู้สึกช่วยไม่ได้ ทำไมคนคนนี้ถึงได้ชอบยัดอาหารให้เขาตลอดเลยนะ

“ไม่เป็นไร กินไปเถอะ ถ้าติดตามฉันไปเรื่อยๆ นายไม่มีทางหิวหรอก” การที่ฉินอี้ปฏิบัติแบบนี้กับลู่เหิงคนเดียวทำให้เขารู้สึกอาย

ลู่เหิงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากเปิดมันและยัดใส่ปาก โอ้ อร่อยมาก!

ลู่เหิงดื่มด่ำกับอาหารแสนอร่อยและผ่อนคลายกล้ามเนื้อที่ตึงเครียดของตัวเองลง ตอนนั้นเองคนขับรถพลันเหยียบเบรกอย่างรุนแรง ลู่เหิงพุ่งไปข้างหน้า ถ้าไม่ใช่เพราะมือของฉิ้นอี้หยุดเขาไว้ได้ทัน จมูกเขาคงพุ่งใส่เบาะหน้าไปแล้ว

“เกิดอะไรขึ้น?” ลู่เหิงหันไปถามฉินอี้

“ผมไม่รู้ว่าทำไมถึงมีซอมบี้จำนวนมากมารวมตัวอยู่ข้างหน้าพวกเรา” คนขับวางวิทยุสื่อสารลงและพูด

ฉินอี้ปิดตาลงและแผ่พลังจิตออกไป ตั้งแต่เรียนรู้วิถีอวิ๋นชี่จากลู่เหิง เขาก็สามารถใช้พลังจิตได้สะดวกยิ่งขึ้น

“เป็นซอมบี้ธรรมดาทั้งหมด ให้สมาชิกใหม่ออกไปฝึกฝีมือสักหน่อย”

ลู่เหิงเปิดประตูและกำลังจะออกไป แต่ก็ถูกฉินอี้หยุดไว้เสียก่อน “นายกำลังจะทำอะไร?”

“สมาชิกใหม่” ลู่เหิงชี้ตัวเอง

“ไม่เป็นไร นายแข็งแกร่งกว่าฉันนิดหน่อย ซอมบี้ธรรมดาพวกนี้เคลื่อนไหวช้ามาก มันอ่อนแอเกินไปสำหรับนาย นายแค่ลงไปทำความคุ้นเคยกับทีมก็พอ”

ลู่เหิงปีนขึ้นไปบนหลังคารถและมองหาตำแหน่งดีๆ

เจียงซือเล่อก็ออกมาจากรถเช่นกัน “พี่อี้ ผมจะไปฝึกสักหน่อย”

ฉินอี้พยักหน้า เจียงซือเล่อจำเป็นต้องได้รับการฝึกจริงๆ แต่ก่อนหน้านี้อีกฝ่ายรังเกียจซอมบี้และไม่อยากเข้าใกล้พวกมัน เจียงซือเล่อเป็นผู้ใช้พลังมิติ และด้วยเพราะเป็นฐานะทหารพลาธิการ ฉินอี้จึงไม่บังคับอีกฝ่ายมากมาย

ครั้งนี้อีกฝ่ายเป็นคนพูดขึ้นมาเอง และฉินอี้เองก็มีแรงจูงใจบางอย่างตอนที่เขาอนุญาต แต่มู่เฟยกลับไม่ค่อยมั่นใจ เขารีบลงจากที่นั่งข้างคนขับและตามเจียงซือเล่อไปข้างหน้า

การต่อสู้ไม่มีอะไรให้ดูสักนิด ซอมบี้ธรรมดาตัวแข็งทื่อและเคลื่อนไหวช้า ในสายตาลู่เหิงพวกมันช้าราวกับหอยทาก หลังจากมองเพียงไม่กี่วินาทีลู่เหิงก็รู้สึกเบื่อ และนั่งขัดสมาธิเพื่อฝึกตนบนหลังคารถแทน ฉินอี้ที่เห็นก็ปีนขึ้นมานั่งข้างลู่เหิง ก่อนจะปิดตาเพื่อควบคุมอวิ๋นชี่

ไม่ช้าซอมบี้ที่มารวมกันข้างหน้าก็ถูกจัดการ เวลานั้นเองพานหรงซีพลันวิ่งเข้ามาอย่างร้อนรน “หัวหน้าฉิน ไม่ดีแล้ว”

“มีเรื่องอะไร?” ฉินอี้กระโดดลงจากหลังคา

“เจียงซือเล่อวิ่งตามซอมบี้ระดับสองไป ผมพยายามหยุดเขาแล้ว มู่เฟยก็วิ่งตามออกไปตามหาเขาเหมือนกัน!

เจียงซือเล่อ คราวนี้อีกฝ่ายจะสร้างความวุ่นวายอะไรอีก! ฉินอี้สบถในใจ

ยังอีกไกลกว่าจะถึงฐานเล็กข้างหน้า ถ้าขับด้วยความเร็วเต็มสปีดก็จะสามารถไปถึงได้ก่อนค่ำ ภารกิจครั้งนี้ไม่ได้อันตรายจนพาสมาชิกใหม่ออกมาด้วยไม่ได้ แต่ถ้าจะให้นอนข้างนอกก็ยังเสี่ยงอยู่เล็กน้อย

ฉินอี้คิดก่อนจะเรียกอวี้ชานมาหา “นายรีบพาทีมกลับไปที่ฐาน R ส่วนฉันจะไปตามเจียงซือเล่อกับมู่เฟย”

อวี้ชานทำตามคำสั่งอย่างเชื่อฟังและมุ่งไปที่ฐาน ส่วนลู่เหิงก็อาสาที่จะอยู่ต่อ เขายังไม่อยากให้เจียงซือเล่อตายตอนนี้

ฉินอี้ไม่ค้านคำขอของลู่เหิง

ทั้งสองรีบพุ่งไปตามทางที่พานหรงซีบอก


-----------------------------------------------------------------------

จะรอดูว่าพี่อี้จะยังคิดว่าผู้ชายกับผู้ชายเป็นสามีภรรยาไม่ได้ไปอีกนานแค่ไหน 555555555

ป.ล. อาทิตย์นี้อาจจะไม่ค่อยได้อัพ เนื่องจากรีพอร์ตบุกจ้าาา ╥﹏╥ ภาวนาให้ไม่ยุ่งลากยาวไปจนอาทิตย์หน้า

Ham sausage~


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.893K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6,990 ความคิดเห็น

  1. #6723 ku_ro (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2563 / 06:47
    น้องมีนิสัยเเมวหยิ่งมาก555555 เเง้ -ต้าวเอ้ยยย
    #6,723
    0
  2. #6670 Apoptosis (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2563 / 14:17
    น้องอร่อยทุกอย่างแล้วอิพี่ก็เหมือนจะรู้ 55555555
    #6,670
    0
  3. #6311 Avista (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2563 / 00:38
    น้อนหิววว
    #6,311
    0
  4. #6198 doubleua01 (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2563 / 19:53

    หมั่นเขี้ยว อยากหยิกแจ้มเจ้าลู่

    #6,198
    0
  5. #6101 JustAEcho (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2563 / 18:07
    น้อนขนาดเอาแฮมใส่เสื้ออ่ะ พี่จะไม่คิดได้ไงว่าน้อนหิวตลอดเวลา55555 เตรียมเลี้ยงอย่างดีเลยเนี่ย5555
    #6,101
    0
  6. #6022 tunty0505 (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 5 เมษายน 2563 / 23:09
    หิวเลยแง
    #6,022
    0
  7. #5927 Sambonsakura (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2563 / 08:51
    พี่อี้นี่ซื่อคงรึเปล่านะ แต่เหมือนเป็นจิตของฮิววิตเลย นิสัยคล้ายๆกัน
    #5,927
    0
  8. #5535 MB.임지수GOT7 (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2562 / 15:04
    ต้าวววว ต้าวลู่ น่ารักมากค้าบบบบ
    #5,535
    0
  9. #5445 hold me tight ♡ (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2562 / 19:20
    น้องเก่งจัด555555
    #5,445
    0
  10. #5123 เตเตชิต (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2562 / 15:06
    งื้ออยากหยิกแก้มน้อง
    #5,123
    0
  11. #4722 kanyaest (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2562 / 13:43
    ลู่เหิงโลกนี้ไม่ไหวแล้วว น่ารักจนเราจะกัดลิ้นตัวเองตาย ฮือออ
    #4,722
    0
  12. #4718 nisha0429 (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2562 / 12:21
    น้องซื้อง่ายมากอะ เอาของกินมาล่อก็ไปละ 5555
    #4,718
    0
  13. #4666 sakura17 (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2562 / 15:21
    เจียงซือเล่อมีปีศาจอยู่ในตัว เจ้าตัวรู้ตัวมั้ยเนี่ย
    #4,666
    0
  14. #4602 WhyGod (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2562 / 05:02
    ชอบความที่สมาชิกใหม่ต้องออกมาโชว์ฝีมือ แล้วน้องจะออกไป ใสซื่อเกินไปแล้วเอ็นดู
    #4,602
    0
  15. #4590 inwater (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2562 / 22:30
    พี่อี้เริ่มเป็นทาสน้องแล้ว
    #4,590
    0
  16. #4578 pondbambam (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2562 / 21:03
    เจียงซื่อเล่อนี่โคตรรำคาญสุดท้ายของเรื่องมันก็สร้างความชิบหายให้ อยากให้แม่งไม่ตายดี
    #4,578
    1
    • #4578-1 Amiko233(จากตอนที่ 44)
      28 มีนาคม 2563 / 00:24
      แต่เราก็สงสารเขานะที่เป็นงี้เพราะคนรักหักหลังแหละเราออกจะม่ชอบหรงซีมากกว่า
      #4578-1
  17. #4577 Muffin_Kun (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2562 / 20:29
    น้องเลี้ยงไม่ยากกกกก
    #4,577
    0
  18. #4576 마크마크 (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2562 / 20:27
    รำเจียงซือเล่อ
    #4,576
    0
  19. #4575 February Asce (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2562 / 20:25
    วอนตายมันทุกตอนนน
    #4,575
    0
  20. #4574 เฮกเซนเอง (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2562 / 20:16
    น้องโดนล่อด้วยของกินทั้งarcแน่เลย55555
    #4,574
    0
  21. #4573 -เกม- (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2562 / 19:56
    วุ่นว่ยจังเล้ยยย
    #4,573
    0
  22. #4572 comet2522 (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2562 / 19:48
    น้องโดนซื้อด้วยของกินตลอดๆ
    #4,572
    0
  23. #4571 Aimarea (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2562 / 19:47
    หิวอ่ะ~~~~ แฮมน่ากินมากกกกกกก~~~ //พักดูแลสุขภาพด้วยนะคะ~~
    #4,571
    0
  24. #4570 zezeuiaz (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2562 / 19:40
    ชักเริ่มเข้าใจน้องเวลาเห็นเสบียงแล้วสิ แฮมมันชิ้นใหญ่ หรือกิเลสเรามันหนาเอง
    #4,570
    0
  25. #4569 ~~... แมวน้อย...~~ (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2562 / 19:33

    น้องน่ารักจัง

    #4,569
    0