[นิยายแปล BL] วิธีตายอย่างยิ่งใหญ่เยี่ยงเขาไท่ซาน How To Die As Heavy As Mount Tai 如何死得重于泰山

ตอนที่ 29 : Chapter 29

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 15,739
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2,039 ครั้ง
    20 ต.ค. 63


 

Chapter 29

 

ลู่เหิงคิดว่าชายคนนี้ทำตัวน่าสงสัย ทำเสื้อผ้าเสียหายเขาก็ขอโทษอย่างเหมาะสมไปแล้ว ทั้งยังยอมจ่ายค่าเสียหายอีกด้วย ไม่ต้องพูดถึงว่าอีกฝ่ายยังเป็นคนกำหนดจำนวนเงินที่ต้องชดใช้อีกด้วย แล้วทำไมต้องอยากให้พวกเขาตามไปร้านอาภรณ์ด้วย?

ในขณะที่เขากำลังครุ่นคิดด้วยความสงสัย ลู่เหิงก็ได้ยินเสียงซื่อคง “การเดินทางครั้งนี้ปลอดภัย ตามเขาไปเถอะ”

ลู่เหิงและอีกคนที่เดินตามต้องเลี้ยวเข้าซอยนู้นซอยนี้หลายต่อหลายครั้ง จนเขารู้สึกว่าสภาพแวดล้อยโดยรอบเริ่มแย่ลงเรื่อยๆ สถานที่ที่ห่างไกลเช่นนี้จะเป็นร้านขายอาภรณ์ได้อย่างไร? หากไม่ใช่ซื่อคงที่ยืนยันว่าอีกฝ่ายไม่เป็นอันตราย ลู่เหิงคงได้พุ่งเข้าไปโจมตีแล้ว

แต่เมื่อลู่เหิงต้องการสอบถามเกี่ยวกับพฤติกรรมน่าสงสัยของอีกคน ซื่อคงก็ปฏิเสธที่จะตอบและเพียงแนะนำให้ลู่เหิงสังเกตอีกฝ่ายดีๆ ความคิดของลู่เหิงปั่นป่วนก่อนเขาจะเห็นชายคนนั้นหยุดที่ประตูจวนเล็กๆ ลมหายใจเขาขาดหายไปชั่วขณะ

“ไป๋!” ลู่เหิงโพล่งออกมา

ไป๋พยักหน้าและยิ้ม “ไม่เจอกันนานนะ”

“ท่านตั้งใจมาหาข้า ท่านรู้ได้อย่างไรว่าข้าอยู่ในเมืองนี้?” เมื่อครุ่นคิดเล็กน้อยลู่เหิงก็พบจุดเชื่อมต่อ

“ข้าใส่พลังของข้าไว้ในลูกปัด ทำให้ข้าสามารถสัมผัสมันได้ทันทีที่เจ้าเข้ามาในเมือง” ไป๋ผลักประตูสวนออกและให้พวกเขาตามเข้าไป “ที่เหลาอาหารมีสายตาจับจ้องมากเกินไป ดังนั้นข้าจึงต้องคิดหาวิธีนำเจ้าออกมาที่นี่”

ถึงแม้ว่าจวนจะไม่ได้ใหญ่โตแต่มันก็สะอาดและเป็นระเบียบ เห็นได้ชัดว่าเจ้าของบ้านได้วางแผนไว้เป็นอย่างดี เขาเห็นสตรีที่งดงามคนหนึ่งนั่งอยู่กลางห้องรับแขก หน้าท้องของนางนูนออกมาอีกทั้งยังดูท่าทางเหนื่อยอ่อน

ไป๋รีบก้าวไปข้างหน้าเพื่อประคองผู้หญิงคนนั้น ก่อนจะดุด้วยน้ำเสียงตำหนิเล็กน้อยซึ่งตรงข้ามกับสีหน้าอ่อนโยน “เหตุใดจึงไม่พักผ่อนในห้องดีๆ แทนที่จะออกมาทำอะไรข้างนอก”

ผู้หญิงคนนั้นยิ้ม ดวงตาเต็มไปด้วยความสุขของคนที่กำลังจะได้สัมผัสความเป็นแม่ “เสียมารยาทแย่ ข้าจะหลบอยู่ในจวนได้อย่างไรในเมื่อเรามีแขก?”

ไป๋ดีดจมูกนางก่อนจะหันกลับมาแนะนำลู่เหิงกับภรรยาของเขา ผู้หญิงคนนี้แน่นอนว่าต้องเป็นภรรยาที่กำลังตั้งครรภ์ของไป๋ อวิ๋นเหนียง

ในระหว่างที่รอดอกบัวเชียนเย่บาน ครั้งหนึ่งไป๋เคยเล่าเรื่องเกี่ยวกับตัวเองและภรรยาให้ฟัง อวิ๋นเหนียงมาจากตระกูลพ่อค้าที่ร่ำรวย ในตอนแรกนางชอบไป๋แต่ครอบครัวที่กระหายอำนาจของนางไม่เห็นด้วยกับการแต่งงานของพวกเขา และขังนางไว้เพื่อให้นางแต่งกับผู้พิพากษาในฐานะภรรยารอง อวิ๋นเหนียงผู้อ่อนโยนและมีคุณธรรมมาตลอดได้ทำสิ่งที่กระด้างกระเดื่องที่สุดในชีวิตของนางโดยการหนีมากับไป๋ ดินแดนปีศาจไม่ใช่สถานที่ที่เหมาะสำหรับการดำเนินชีวิตของมนุษย์ ดังนั้นพวกเขาจึงหนีมาตั้งรกรากในเมืองนี้

หลังจากได้พูดคุยกันเล็กน้อย อวิ๋นเหนียงก็กลับเข้าห้องเพื่อไปพักผ่อน ลู่เหิงดื่มชาและเริ่มสนทนาที่โต๊ะหินในสวนหลังบ้าน อธิบายเหตุการณ์ต่างๆ หลังจากที่พวกเขาแยกกัน

“ข้าขอโทษจริงๆ ที่ทิ้งเจ้าที่ยังบาดเจ็บไว้วันนั้น” ไป๋เงียบไปพักหนึ่ง “แต่ปรมาจารย์ซื่อคงเป็นคนพบเจ้าและข้าที่ซ่อนอยู่ เขามีกลิ่นของเจ้าอยู่บนตัวเขาอีกทั้งข้าเห็นว่าเขาก็อยู่กับเจ้ามานาน ความสัมพันธ์ระหว่างเจ้ากับเขาน่าจะแน่นแฟ้นมากกว่าข้า ดังนั้นข้าจึงฝากฝังเจ้าไว้กับปรมาจารย์ซื่อคง เจ้าไม่โทษข้าใช่หรือไม่?”

เมื่อเห็นใบหน้าของไป๋เต็มไปด้วยความกังวล ลู่เหิงก็โบกมือ “เจ้าล่อคนเหล่านั้นออกไปคนเดียวเพื่อความปลอดภัยของเข้า ข้าแยกระหว่างคนดีกับคนเลวได้น่า บอกตามตรงท่านเป็นผู้ช่วยชีวิตของข้า หากไม่มีพลังของท่านปกป้องข้างจากทัณฑ์สายฟ้าในตอนนั้น ข้าคงถูกทำลายจนสิ้นซากไปแล้ว”

“การลงทัณฑ์วันนั้นไม่ได้หนักหนามาก ไม่ใช่เรื่องใหญ่สำหรับข้าแม้แต่น้อยแต่กับเจ้ามันไม่ใช่ เจ้ายังไม่เข้าสู่ช่วงวัยรุ่นเลยด้วยซ้ำ ทั้งยังเพิ่งลอกคราบอีก ข้าจะทนดูเจ้าได้รับบาดเจ็บสาหัสเช่นนั้นได้อย่างไร?” ใบหน้าของไป๋ปรากฏความรู้สึกผิด “นอกจากนี้อุบัติเหตุนั้นก็เกิดขึ้นเพราะข้า หากข้าไม่พาเจ้าไปดูการเติบโตของดอกบัวเชียนเย่ เรื่องแบบนี้คงไม่เกิดขึ้น”

ลู่เหิงที่มักจะตรงไปตรงมาและสบายๆ เสมอได้ยินไป๋พูดแบบนั้นจึงเลิกแสร้งทำเป็นพิธีรีตอง และเก็บมิตรภาพนี้ไว้ในใจ หากไป๋ต้องการความช่วยเหลือจากเขาในอนาคต เขาจะไม่ลังเลเลยที่จะฝ่าคมมีดเพื่อมาช่วยอีกฝ่าย

“ตอนที่ข้าได้ยินว่าภรรยาท่านกำลังตั้งครรภ์ ข้าจินตนาการไม่ออกเลยว่าท่านจะเป็นพ่อแบบไหน ยามนี้ข้าตระหนักแล้วว่าท่านก็เป็นสามีที่ค่อนข้างน่าเชื่อถือเหมือนกัน” เพื่อหลีกเลี่ยงการทำให้ไป๋รู้สึกผิดต่อ ลู่เหิงจึงกล่าวติดตลก

ได้ยินลู่เหิงยกยอเขาอย่างมาก ไป๋ก็ถูจมูกด้วยความเขินอาย แต่มุมปากเขากลับยกขึ้น “อืม แน่นอน ข้ากำลังจะกลายเป็นปีศาจที่ยิ่งใหญ่ การดูน่าเชื่อถือนั้นเป็นสิ่งแน่นอนอยู่แล้ว!”

ในระหว่างที่ลู่เหิงและไป๋สนทนากัน อีกคนมักจะมองไปที่ห้องๆ หนึ่งเสมอ ทำให้เขารู้ว่าไป๋เป็นห่วงภรรยาของตนจึงไม่คิดจะรบกวนต่อ

เมื่อลู่เหิงกำลังจะแยกออกไป ไป๋ก็กล่าวขึ้นมา “เมื่ออวิ๋นเหนียงคลอด ข้าจะทำให้นางกลายเป็นครึ่งปีศาจโดยการใช้พลังของดอกบัวเชียนเย่และวิธีลับ จากนั้นครอบครัวของพวกเราก็จะสามารถตั้งรกรากในแผ่นดินใหญ่ได้ เหลือแค่รอเวลาเท่านั้น”

พวกเขาไม่รีบร้อนที่จะไปยังดินแดนปีศาจ ลู่เหิงและซื่อคงพักในโรงเตี๊ยมอิ๋งเค่อและฝึกตนอย่างขยันขันแข็ง นอกเหนือจากฝึกตนแล้วพวกเขายังไปเที่ยวชมรอบๆ เมืองเล็กๆ ทางตอนใต้นี้อีกด้วย แต่เวลาก็ผ่านไปอย่างรวดเร็ว

ไป๋เริ่มเก็บรวบรวมยาอายุวัฒนะสำรองไว้เผื่อวันที่ภรรยาคลอดทำให้เขาต้องออกไปข้างนอกบ่อยๆ ลู่เหิงไม่ได้เจอไป๋มาสักพักแล้ว แต่เมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมาลู่เหิงรู้สึกไม่ค่อยสบายใจเหมือนจะมีบางอย่างเกิดขึ้น

สัญชาตญาณของเผ่าปีศาจแม่นยำเสมอ

วันหนึ่งขณะที่ลู่เหิงกำลังนั่งสมาธิ ฉับพลันเขาก็ได้ยินเสียงดังสนั่นเกิดขึ้นที่นอกหน้าต่าง เมื่อมองออกไปเขาก็เห็นโดมทรงครึ่งวงกลมสีทองทางทิศใต้ซึ่งปกคลุมท้องฟ้าไปครึ่งเมือง

นั่นมันจวนที่ไป๋อยู่! โดมนั้นคือเขตแดนป้องกันของไป๋แสดงว่าต้องมีบางอย่างผิดปกติ!

ลู่เหิงรีบตรงไปที่จวนหลังเล็กของไป๋ทันทีแต่เขากลับเห็นผู้ฝึกตนหลายคนล้อมรอบอยู่ภายนอก ของวิเศษหลายชนิดปลดปล่อยแสงสีออกมาและโจมตีไปที่เกราะป้องกันอย่างต่อเนื่องจนมันเลือนรางขึ้นเรื่อยๆ เห็นได้ชัดว่ามันคงอยู่ได้อีกไม่นาน

ทั้งหมดตกอยู่ในความเงียบ

ลู่เหิงร้อนใจอยากเข้าไปหาไป๋ข้างในจวน บางทีพวกเขาอาจจะไม่ถูกเขตแดนนี้ขวางก็ได้ อย่างไรก็ตามนักบวชที่ล้อมรอบอยู่คงไม่ยอมให้ลู่เหิงเข้าไปโดยง่าย ดูจากเสื้อคลุมเต๋าที่คล้ายๆ กันเห็นได้ชัดว่านักบวชเหล่านี้มาจากพรรคเดียวกัน การปรากฏตัวของคนที่มาใหม่ทั้งสองดึงดูดความสนใจของพวกเขาทันที

ชายคนหนึ่งกระโดดออกมาจากฝูงชนและมองเสื้อผ้าเขา คนคนนี้น่าจะเป็นผู้นำของคนเหล่านี้ “สหายเต๋าทั้งสอง พรรคน้ำพุพิสุทธิ์มีธุระสำคัญที่นี่ ได้โปรดถอยไปด้วย”

ลู่เหิงขี้เกียจพูดกับอีกฝ่ายจึงหวดแส้ออกมาตรงๆ

สีหน้าของชายคนนั้นเปลี่ยนไป “เผ่าปีศาจ? ดูเหมือนว่าเจ้าจะเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดกับคนในจวนนี้สินะ!”

ทันใดนั้นก็มีใครบางคนเดินออกมาจากฝูงชน ลักษณะสง่างามนั้นตรงข้ามกับลู่เหิงอย่างสิ้นเชิง

ตอนนั้นเองเมื่อคนที่เป็นหัวหน้าเห็นซื่อคงยืนข้างเขาก็ยกมือคำนับอย่างเป็นทางการ “ปรมาจารย์ท่านนี้เป็นตัวแทนของวัดฟ่านหยิน?”

วัดฟ่านหยินเป็นหนึ่งในพรรคชั้นนำภพมนุษย์เพราะหากมนุษย์ต้องการเริ่มบำเพ็ญเพียร จำเป็นที่จะต้องหยิบยืมความช่วยเหลือจากนักบวชวัดฟ่านหยินเพื่อขับไล่มารในจิตใจเสียก่อน ดังนั้นพวกเขาจึงอยู่ในสถานะที่พิเศษมาก พูดรวมๆ ว่าเมื่อเหล่านักบวชเห็นศิษย์ของวัดฟ่านหยิน เขาจะต้องแสดงความเคารพในทั้งสามจุด 

(คือเราหาไม่เจอจริงๆ ว่ามันคือจุดอะไรในภาษาไทยแต่รู้แค่ว่ามันมีทั้งหมด 8 จุด https://en.wikipedia.org/wiki/Three_Rules_of_Discipline_and_Eight_Points_for_Attention)

ซื่อคงตอบกลับด้วยท่าทางเป็นพิธีการครู่หนึ่ง

ชายคนนั้นยอมโอนอ่อนต่อซื่อคง ทำมือบรรจบกันอีกสองสามจุดทำให้ดูน่าเลื่อมใสมากขึ้น “ท่านปรมาจารย์ อย่าได้ถูกปีศาจรอบตัวท่านหลอกนะขอรับ ปีศาจชั่วที่อยู่ในจวนนี้ปล้นสมบัติของพรรคเรา...”

คนคนนี้สามารถเปลี่ยนดำเป็นขาวได้อย่างง่ายดาย ลู่เหิงโกรธจนแทบอยากจะโจมตีอีกฝ่ายให้รู้แล้วรู้รอด แต่ก็ได้ยินเสียงซื่อคงพูดกับเขาเสียก่อน “ไปกันเถอะ”

ทันทีที่พูดจบลู่เหิงก็เห็นฝ่ามือสีทองขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นกลางอากาศและกวาดพระที่ขวางบนถนนอยู่ไปข้างๆ ในสถานการณ์เร่งด่วนเช่นนี้ลู่เหิงและอีกคนไม่อยากจะเสียเวลาไปกับผู้ฝึกตนเหล่านี้จึงรีบฝ่าเข้าไปในจวนตรงๆ

เมื่อเห็นสถานการณ์ในจวนลู่เหิงก็ตะลึงจนพูดไม่ออก ภรรยาของไป๋นอนอยู่ในลานบ้านที่เต็มไปด้วยเลือด ไม่รู้ว่าเป็นหรือตาย ไป๋ดูกังวลแต่มือก็ยังถือดอกบัวเชียนเย่อย่างระมัดระวังและกำลังอยู่ในขั้นตอนสุดท้ายของการกลั่นให้บริสุทธิ์

ทันทีที่เห็นลู่เหิงและอีกคน ไป๋พลันรู้สึกว่าเขาพบผู้ช่วยชีวิตแล้ว ก่อนจะอ้อนวอนด้วยความรีบเร่ง “เจิงรั้งกระบวนให้ข้าที พิธีกรรมมาถึงขั้นสุดท้ายแล้ว ข้าไม่มีเวลาแบ่งสมาธิไปดูแลเขตแดนป้องกัน”

“แต่ข้าไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเขตแดนเลย” ลู่เหิงรู้สึกขัดใจเล็กน้อย เขาได้อุทิศตัวเองเพื่อการฝึกตนแต่กลับไม่ได้เรียนเกี่ยวกับสิ่งเหล่านี้

“ไม่มีปัญหา” ซื่อคงพูด “ไม่กี่ปีที่ผ่านมาอาตมาได้ศึกษาเกี่ยวกับทักษะของเผ่าปีศาจมาบ้าง แต่เขตแดนนี้มีแต่ต้องใช้พลังปีศาจคงไว้เท่านั้น โยมควรดูอาตมาทำสักครั้งก่อน”

หลังจากพูดจบซื่อคงก็ว่าอักขระที่ลึกลับซับซ้อนในอากาศ แต่เขตแดนของไป๋นั้นเป็นทักษะที่สูงมาก ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะคงสภาพมันไว้ ถึงแม้ว่าลู่เหิงจะมีการหยั่งรู้ที่ยอดเยี่ยมแต่เมื่อเวลาผ่านไป เขาก็เริ่มรู้สึกเหมือนการไล่เป็ดขึ้นไปเกาะบนคาน เป็นไปไม่ได้เลยที่มันจะไม่เกิดความผิดพลาด

ภายใต้การโจมตีอย่างต่อเนื่องเกราะป้องกันกลางอากาศเริ่มเลือนรางขึ้นเรื่อยๆ เรื่องยิ่งแย่ลงไปอีกเมื่อเสียงกระแทกอย่างแรงดังขึ้น หนึ่งในแนวป้องกันสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงสักพักก่อนจะหายไป ดูเหมือนว่ามันจะถูกโจมตีด้วยของวิเศษที่ทรงพลัง

ซื่อคงเห็นว่าไม่มีเวลาจะกังวลอีกแล้ว เขาจึงโอบลู่เหิงจากด้านหลัง วางมือซ้ายบริเวณตันเถียนของลู่เหิงและจับข้อมือของลู่เหิงด้วยมือขวาของเขา “ในตอนนี้ทำตามคำแนะนำของอาตมาและรวบรวมพลังปีศาจเสีย”

ร่างกายของซื่อคงสูงใหญ่ในขณะที่ลู่เหิงยังเป็นเพียงเด็กหนุ่มคนหนึ่ง ระหว่างการสนทนาลู่เหิงรู้สึกว่าริมฝีปากของซื่อคงสัมผัสผมของตนอย่างแผ่วเบา นั่นทำให้ใบหน้าเขาร้อนขึ้นทันที ประสาทการรับรู้ของลู่เหิงไม่เคยอ่อนไหวมากขนาดนี้ แม้จะมีเสื้อผ้ากั้นไว้แต่หลังของเขาคล้ายจะรู้สึกได้ถึงกล้ามหน้าอกที่แข็งแรงกำยำของซื่อคง รวมถึงลมหายใจแผ่วเบาที่เป่าผ่านเส้นผมของเขา

อย่างไรก็ตามลู่เหิงไม่ได้รับอนุญาตให้ใจลอยได้นาน เขาทำให้ตัวเองสงบลงแล้วพูด “เริ่มเลย”

ลู่เหิงคุ้นเคยกับพลังวิญญาณของซื่อคงอยู่แล้ว ทันทีที่พลังวิญญาณของซื่อคงเข้ามาในตันเถียนของเขา ลู่เหิงก็แยกพลังปีศาจออกมาเป็นเส้นด้ายเงียบๆ ก่อนจะพันมันเข้าด้วยกันแล้วให้มันวิ่งไปตามเส้นลมปราณ ภายนอกซื่อคงจับมือของลู่เหิงวาดเส้นลึกลับในอากาศอย่างช้าๆ แต่เป็นจังหวะ

เมื่อมีพลังปีศาจมาเสริมเพิ่ม เกราะป้องกันก็เสถียรขึ้นอย่างรวดเร็ว แสงสีทองทะลักออกมา ทำให้การโจมตีภายนอกดูเหมือนเป็นการเการองเท้าบู๊ทคู่หนึ่งซึ่งไม่อาจก่อให้เกิดอันตรายใดๆ

จากนั้นลู่เหิงก็ทุ่มเทความสนใจไปยังสถานการณ์ของไป๋

ดอกบัวเชียนเย่ในมือไป๋ถูกกลั่นให้เป็นของเหลวทรงกลมด้วยพิธีกรรมบางอย่าง ไป๋ส่งของเหลวนั้นเข้าปากอวิ๋นเหนียงและเร่งให้นางกลืนมัน

“อวิ๋นเหนียงเจ้าเป็นคนฉลาด เจ้าต้องช่วยเหลือตนเองก่อน ส่วนลูก... เราจะมีลูกด้วยกันอีกครั้ง”

ถึงกระนั้นอวิ๋นเหนียงกลับกัดฟันแน่นอย่างดื้อรั้นและปฏิเสธที่จะกลืนยาอายุวัฒนะ เขาจึงได้แต่บีบแก้มของนางแน่นอย่างไม่เต็มใจและบังคับของเหลวนั้นให้เข้าไปในปากของนาง

ทันทีที่ของเหลวนั้นเข้าสู่ท้องของนาง ใบหน้าของอวิ๋นเหนียงก็ดูดีขึ้นมากทันที นางกัดฟันแน่น ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดอย่างรุนแรง การคลอดอันเจ็บปวดและยาวนานมาถึงขั้นสุดท้ายแล้ว


 

------------------------------------------------------------------------

คำศัพท์

Mull over = ครุ่นคิด, ใคร่ครวญ

Obliterate = ทำลายจนสิ้นซาก, ลบเลือน

Besiege = โอบล้อมด้วยศัตรู

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.039K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

7,005 ความคิดเห็น

  1. #6908 evethewang (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2563 / 16:43
    รู้สึกบาปขึ้นเรื่อยๆ
    #6,908
    0
  2. #6760 =THE END= (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2563 / 03:16
    อะไร? ยังไง? งง? ไป๋นี่ใช่พ่อของไป๋หลี่หรือป่าว เอ็ะ? ยังไง? งง?
    #6,760
    0
  3. #6697 MønZ (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2563 / 20:35
    ตอนนี้คือบาปมากอิน้องเอ้ยยยย
    #6,697
    0
  4. #6343 narakjangka (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2563 / 21:58
    ขากการทำความเค้าใจคือน้องเค้ามาอยู่โลกนี้ตอนโดนตัวเอกเรียกไปติดกับดักหลุม

    แล้วพอดีว่าโลกนี้ติดบัค ทันสายฟ้าโผล่มาก่อนเวลา ฟาดน้อง น้องใช้ของวิเศษตัวเอก ส่งผลให้ติดบัคไม่พอเพิ่มไวรัสเข้าไปด้วย ย้อนอดีตในเรื่องราวโลกนี้แทนทำภารกิจ(โดยลืมเรื่องราวที่ตัวเองมาทำภารกิจ)
    #6,343
    1
    • #6343-1 narakjangka(จากตอนที่ 29)
      3 ตุลาคม 2563 / 21:59
      แล้วชั้นจะพิมพ์ผิดบ่อยอะไรขนาดนั้นวะคะ จาก* เข้าใจ**
      #6343-1
  5. #6292 capitala2 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2563 / 05:21
    คือเส้นเรื่องดันกลายเป็นการย้อนอดีตไปซะงั้น แต่นี่แสดงว่าในพลอตดั้งเดิมซื่อคงเคยเจอเจิงมาก่อนรึเปล่านะ? หรือว่าการที่น้องลู่ย้อนอดีตมาเป็นเส้นเรื่องใหม่? ชักงงๆ แต่การรู้จักกับไป๋ก็เหมือนจะเป็นตามพลอตเดิม
    #6,292
    0
  6. #6142 alittletigerp (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2563 / 08:41
    เขาโอบกันด้วยค่ะ กี้ดมาก5555555
    #6,142
    0
  7. #6095 JustAEcho (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2563 / 11:47
    งงมาก ตอนแรกในปัจจุบันน้องไปช่วยไป๋หลี่ แล้วโดนทัณฑ์สายฟ้าบาดเจ็บ แล้วอยู่ดีๆพระก็มาช่วย แล้วไปๆมาๆก็กลายว่านี่เป็นย้อนอดีต งงมากกกก
    #6,095
    0
  8. #6086 PCNIO (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2563 / 00:32
    นรกมันก็แค่น้ำพริกแหละน่า
    #6,086
    0
  9. #6046 มากิริจัง (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 23 เมษายน 2563 / 07:05
    แค่เค้ายืนซ้อนหลังกัน
    อิฉันก็อยากกรีดร้อง
    ทำไมมันฟินนนนนนขนาดนี้ค่ะ
    น้อยๆแต่ยิ่งตรงในความรู้สึก
    #6,046
    0
  10. #6010 tunty0505 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 5 เมษายน 2563 / 12:04
    เข้าใจละ อยู่ในอดีต ก็ว่าทำไมถึงเป็นปีศาจกระต่าย
    #6,010
    0
  11. #5976 petamon (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 21 มีนาคม 2563 / 16:02
    ไม่ต้องห่วงนะลู่เหิงถึงตกนรกไปเธอก็จะเจอพวกเราอยู่
    #5,976
    0
  12. #5630 eannysrr (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 2 มกราคม 2563 / 01:23

    ไม่ต้องกังวลนะลู่เหิงคนอ่านก็ตกนรกไปกับเธอด้วย

    #5,630
    0
  13. #4739 อะหมีบอยด์มูฟเม้น (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2562 / 23:33
    แงงงงงง บาปมาก
    #4,739
    0
  14. #4231 evesjj (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2562 / 12:01
    งง อ่านไปอยู่ดีๆย้อนมาในอดีตได้ไง
    #4,231
    0
  15. #4219 Ayyye (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2562 / 00:31

    โอ๊ยน้ออออ อมิตาพุทธๆๆๆ ท่าจะสึกพระจริงๆละน้องเอ๊ยยย

    #4,219
    0
  16. #4191 Sunshine (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2562 / 17:28
    เรามาสงบจิตกลั้นบาปไปด้วยกันนะลู่เหิง
    #4,191
    0
  17. #3257 Weetaime (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2562 / 12:40
    โอ้ยยยย เละตุ้มเป๊ะไปหมดเจ้าค่ะ
    #3,257
    0
  18. #3136 Bloody_Mary (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 22:37
    สูดหายใจเข้าลึกๆ~ แล้วกดบาปเอาไว้ในใจ555+
    #3,136
    0
  19. #2970 Xialyu (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 27 เมษายน 2562 / 22:33
    ขอบคุณค่ะ^^
    #2,970
    0
  20. #2687 minggg- (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 27 เมษายน 2562 / 01:48
    โอ๊ยยยยยยยยยยย พระช่างดีงามทุกปรพการค่า
    ยอมตกนรกหมกไหม้
    #2,687
    0
  21. #2146 ShamanWcat (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 25 เมษายน 2562 / 15:30
    ขอโทษค่ะ พอคิดว่าถ้าคลอดมาเป็นไป๋หลีก็แบบ.... แงงงง ขอโทษมากๆ;-; แต่ขอให้อวิ๋นเหนียงปลอดภัยนะ
    #2,146
    1
    • #2146-1 Ayyye (จากตอนที่ 29)
      25 พฤษภาคม 2562 / 00:31
      คิดเหมือนกัน สงสารพ่อแม่เลยถ้าจะคลอดออดมาเป็นไป๋หลี 55555
      #2146-1
  22. #2125 MIN&FRONG (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 24 เมษายน 2562 / 18:05
    ตกลงนี้ย้อนอดีตหรืออะไร วงวารตัวเองงงงงง 55555
    #2,125
    0
  23. #2121 dek chai korn (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 24 เมษายน 2562 / 10:18
    ขุมไหนเปิดรับบ้างคะตอนนี้ น้องไม่ไหวแร้ว!
    #2,121
    0
  24. #2118 WTwinter (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 23 เมษายน 2562 / 23:34
    บาปในบาป55555
    #2,118
    0
  25. #2114 จอมเวทย์ที่ถูกลืม (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 23 เมษายน 2562 / 21:11

    เราจะก้าวเดินไปด้วยกัน 555+

    #2,114
    0