[นิยายแปล BL] วิธีตายอย่างยิ่งใหญ่เยี่ยงเขาไท่ซาน How To Die As Heavy As Mount Tai 如何死得重于泰山

ตอนที่ 26 : Chapter 26

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 15,491
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,963 ครั้ง
    19 เม.ย. 62


Chapter 26

 

กลายเป็นว่าอีกฝ่ายมาจากเผ่าปีศาจเช่นกัน แต่ก็ไม่น่าแปลกใจตั้งแต่ที่จู่ๆ เขาก็สามารถโผล่ขึ้นมากลางภูเขาที่เต็มไปด้วยป่าแห่งนี้ได้แล้วล่ะ ตามปกติแล้วมันแทบจะเป็นไปไม่ได้เลยด้วยซ้ำที่จะทำได้ยกเว้นว่าจะเป็นเผ่าปีศาจ

“ข้ามีนามว่าเจิง มาจากเผ่างูปาเสอ” ลู่เหิงมองไป๋ที่ยิ้มให้เขาด้วยความเป็นมิตร แต่พฤติกรรมแปลกๆ ของอีกฝ่ายทำให้ลู่เหิงอดไม่ได้ที่จะถาม “เจ้าหนาวหรือ? เหตุใดจึงสั่นตลอดเวลา?”

“เปล่า ข้าไม่ได้หนาว มันเป็นปกติน่ะประเดี๋ยวก็ดีขึ้นเอง” ไป๋พูดเสียงสั่น

“...” ลู่เหิงหมดคำพูด

ไป๋เกือบจะตกตายจากอาการสั่นเทาของตัวเอง เหตุใดเขาต้องฝืนสัญชาตญาณตามธรรมชาติของตัวเองเพื่อมาพูดคุยกับอีกฝ่ายด้วย? ลู่เหิงที่ไม่ใช่คนเงียบขรึมแม้แต่น้อยเอ่ยถามตรงๆ

“ในฐานะที่เป็นเผ่าปีศาจเหมือนกัน เจ้ากล้าทิ้งเด็กน้อยตาดำๆ ไว้ตามลำพังหรือ!” อย่างไรก็ตามระดับการฝึกตนของไป๋นั้นสูงและลึกซึ้งยิ่งกว่าลู่เหิง ทำให้ในที่สุดเขาก็สงบลง

ลู่เหิงมองความสูงเพียงน้อยนิดและมือเล็กๆ ของตนเอง แล้วฝืนใจยอมรับความคิดที่จะเป็นลูกบุญธรรมของอีกฝ่าย

ดังนั้นไป๋จึงสร้างกระท่อมมุงหลังคาเพื่ออาศัยข้างบ้านไม้ไผ่ของลู่เหิง พวกเขาคุ้นเคยกันอย่างรวดเร็ว ความคิดของไป๋นั้นบริสุทธิ์และเข้ากับเขาได้อย่างน่าพอใจ

ไป๋มีความเข้าใจเกี่ยวกับเผ่าปีศาจเป็นอย่างดีและสามารถตอบข้อสงสัยของลู่เหิงได้ทั้งหมด มันเป็นขนบธรรมเนียมของเผ่าปีศาจที่จะดูแลเด็กๆ ที่ยังไม่รู้ความ ผู้ใหญ่ในเผ่าปีศาจทุกคนมีหน้าที่เป็นผู้ชี้ทางให้แก่เด็กๆ เหล่านั้นและทำให้พวกเขาเข้าใจถึงมรดกต่างๆ ของเผ่าปีศาจ เผ่าปีศาจนั้นมีความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันมากกว่ามนุษย์ ซึ่งเป็นเหตุผลที่ว่าทำไมเผ่าปีศาจจึงแข็งแกร่งกว่ามนุษย์ แม้ว่าจะมีจำนวนน้อยกว่าก็ตาม

คืนหนึ่งไป๋พูดด้วยท่าทีลึกลับว่าจะพาลู่เหิงไปดูอะไรดีๆ ลู่เหิงเห็นสีหน้าตัวเองที่เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น หลังจากเดินเลี้ยวมาเจ็ดแปดครั้งชายทั้งสองก็มาถึงใต้ต้นไม้ใหญ่ขนาดประมาณสี่คนโอบ ไป๋ฟาดฝ่ามือไปข้างหน้าจนสถานที่ที่เต็มไปด้วยวัชพืชกระจัดกระจายราวกับหมอกก่อนจะเผยให้เห็นหลุมสีดำสนิท

เมื่อไม่มีใบไม้ปกคลุมทางเข้าและยามนี้พระจันทร์ก็ลอยถึงจุดสูงสุดพอดี ทำให้แสงจันทร์สามารถลอดผ่านช่องว่างของใบไม้และส่องลงไปจนถึงก้นหลุมได้ ลู่เหิงมองลงไปด้วยความสงสัย แต่กลับเห็นเพียงรัศมีสลัวๆ เท่านั้น ไม่สามารถมองเห็นได้ว่าข้างล่างกำลังเกิดอะไรขึ้น

“ข้างล่างเป็นยาอายุวัฒนะในตำนาน ข้าได้เข้าไปสำรวจแล้ว มันไม่มีอันตรายอันใด”

ลู่เหิงส่งพลังจิตของตัวเองลงไปสำรวจและก็จริงอย่างที่ไป๋พูด ข้างล่างไม่มีอันตรายอะไร ตรงกันข้ามภายในกลับให้ความรู้สึกสดชื่นเสียด้วยซ้ำ

ดังนั้นลู่เหิงจึงกระโดดลงไปในถ้ำพร้อมไป๋

รากไม้ชอนไชไปทั่วทั้งถ้ำ หนึ่งในรากที่แข็งแรงผิดปกติปล่อยของเหลวสีเขียวแกมน้ำเงินขนาดเท่าเม็ดถั่วออกมาหลายหยด ซึ่งไหลลงไปรวมในแอ่งน้ำทรงสี่เหลี่ยมขนาดประมาณหนึ่งจั้งบนพื้น ในแอ่งน้ำจะเห็นได้ว่ามีใบบัวขนาดเท่าฝ่ามือซ้อนทับกันชั้นแล้วชั้นเล่า ใจกลางใบบัวล้อมรอบบางอย่างราวกับต้องการปกป้อง ก่อนที่ต้นอ่อนสีขาวสะอาดจะค่อยๆ โผล่หัวออกมาอย่างเอียงอาย

“นี่คือยาอายุวัฒนะในตำนาน ดอกบัวเชียนเย่” ไป๋กล่าวอย่างต้องการนำเสนอสมบัติล้ำค่า

ดอกบัวเชียนเย่สามารถฟื้นฟูเลือดเนื้อและกระดูกของมนุษย์ขึ้นใหม่ได้ ไม่ว่าจะเป็นคนที่อยู่ใกล้ปากเหวความตาย หรือผู้ฝึกตนที่ต้องการเพิ่มระดับการฝึกตน แต่มันไม่ค่อยมีประโยชน์สำหรับปีศาจเท่าไหร่

เมื่อเห็นนัยน์ตาเป็นประกายของไป๋และใบหน้าที่ราวกับเขียนคำว่า ยกย่องฉันซะสิ เอาไว้ ลู่เหิงก็ทำหน้าเลื่อมใสและกล่าวว่า “ช่างน่าทึ่งจริงๆ ที่ท่านสามารถตามหายาอายุวัฒนะในตำนานเจอได้”

“ไม่ขนาดนั้นหรอก” ไป๋ถูจมูกของตนด้วยความอาย “ข้าแค่โชคดีเท่านั้น วันที่ข้ามาที่ป่าบนภูเขาแห่งนี้เพื่อตามหายาอายุวัฒนะ มันชนอะไรบางอย่างเสียงดังขณะกำลังบินขึ้นไปบนยอดไม้ ทันใดนั้นก็เกิดการระเบิดของพลังวิญญาณจนทำให้มันพลิกคว่ำ ยาอายุวัฒนะเลยร่วงออกมาจากของวิเศษที่บินได้แล้วตกลงไปในหลุม”

นิสัยขลาดเขลา ทั้งยังวิ่งไล่ตามของวิเศษบินได้ พฤติกรรมของไป๋ผู้นี้เพียงพอที่จะทำให้เผ่าพันธุ์ปีศาจทั้งหมดอับอายขายขี้หน้าได้เลยทีเดียว แต่บางทีอาจเพราะโชคมักเข้าข้างคนโง่เขาจึงสามารถตามหาสิ่งหายากอย่างยาอายุวัฒนะเจอได้

“ไม่ใช่ว่าดอกบัวเชียนเย่สามารถเติบโตได้แค่บนยอดภูเขาหิมะที่บริสุทธิ์และเต็มไปด้วยพลังวิญญาณหรือ?” ลู่เหิงสงสัยเล็กน้อย

“น่าเศร้าที่ต้นไม้เก่าแก่ต้นนี้อยู่ที่นี่” ไป๋รู้สึกเศร้าเล็กน้อย “ต้นไม้ต้นนี้เกิดมาพร้อมศักยภาพอันยอดเยี่ยมและไม่ช้าคงสามารถกลายเป็นปีศาจได้ แต่ไม่ทราบว่าเพราะเหตุใดรากหลักจึงถูกทำลาย อีกทั้งน้ำหล่อเลี้ยงจากหัวใจของต้นไม้ที่สะสมมานานหลายปียังรั่วไหลออกมาจนกลายเป็นน้ำพุวิญญาณขนาดเล็ก แต่เจ้าดอกบัวเชียนเย่นี้กลับโชคดีมากจึงสามารถหาสถานที่ที่จะเติบโตได้”

“ดอกบัวเชียนเย่ไม่มีประโยชน์อันใดต่อเผ่าปีศาจ เจ้าต้องการจะทำอันใดกับมัน?” ลู่เหิงถาม

“นั่นสำหรับภรรยาข้าน่ะ” ไป๋ถูจมูกด้วยความเขินอาย “ภรรยาของข้าเป็นมนุษย์และยามนี้นางก็กำลังตั้งครรภ์อยู่ มันไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับมนุษย์ที่จะให้กำเนิดทายาทของเผ่าปีศาจ นางสุขภาพไม่ดีนัก ข้าเลยกังวลว่าจะเกิดอันตรายขึ้นตอนคลอดลูก ดังนั้นข้าจึงออกมาตามหาดอกบัวเชียนเย่”

“ท่านแต่งงานแล้ว!” ลู่เหิงตะลึงที่ได้ทราบว่าไป๋ผู้ที่มีใบหน้าอ่อนเยาว์มากแต่งงานแล้ว

“ข้าแค่หน้าเด็กเท่านั้น อย่ามองข้าเช่นนั้น ผ่านอีกแค่ด่านเคราะห์เดียวข้าก็ได้จะเป็นปีศาจที่ยิ่งใหญ่แล้ว” ไป๋ยืนยืดอกด้วยความภูมิใจ

“ท่านว่าที่ปีศาจผู้ยิ่งใหญ่ท่านนี้ ท่านไม่ทราบหรือว่ามนุษย์มีคำกล่าวที่ว่าการปกป้องดวงใจของตนจากผู้อื่นเป็นสิ่งจำเป็น? ยาอายุวัฒนะที่มีค่าเช่นนี้ท่านเพิ่งพาข้ามาดูมันด้วยความตั้งใจเนี่ยนะ?” ลู่เหิงเอ่ยเย้าแหย่อีกครั้ง

“ยาอายุวัฒนะนี้ไม่มีประโยชน์ต่อเผ่าปีศาจ กล่าวได้ว่าสิ่งเดียวที่สามารถทำได้คือการชื่นชมการเจริญเติบโตของมันเท่านั้น แน่นอนว่าสิ่งที่ดีก็สมควรแบ่งปันแก่สหาย” ไป๋โต้ตอบอย่างใจเย็น

“ไม่คิดบ้างหรือว่าข้าจะเอาดอกบัวเชียนเย่ดอกนี้ไปแลกเปลี่ยนกับพวกนักบวชเพื่อสมบัติมีค่าของเผ่าปีศาจ?”

“ใช่ นั่นสิ!” สีหน้าของไป๋ราวกับถูกสายฟ้าฟาดใส่ “ไม่สิ เจ้าจะยืนข้างเผ่ามนุษย์ได้อย่างไร?”

ในที่สุดลู่เหิงก็อดไม่ได้ที่จะงอตัวไปข้างหน้าและหัวเราะเสียงดัง มันตลกมากที่อีกฝ่ายเชื่อสิ่งที่คนอื่นพูดได้ง่ายดายขนาดนี้ เขากลัวจริงๆ ว่าถ้าอีกฝ่ายถูกขายเขาจะต้องตามไปจ่ายเงินให้ผู้คนจำนวนมากเพื่อไถ่ตัว

ไป๋พลันตระหนักได้ว่าลู่เหิงกำลังล้อเลียนเขาจึงต่อว่าด้วยความโมโห “เป็นเพียงเด็กแต่กลับกล้าล้อเลียนผู้ใหญ่หรือ?”

คราวนี้เป็นลู่เหิงบ้างที่พูดไม่ออก เป็นครั้งแรกในชีวิตอันยาวนานของเขาในโลกนี้ที่เขามีความคิดอยากจะเร่งฝึกฝนเพื่อให้ตนเองหลุดพ้นจากสภาพเด็กน้อยเช่นนี้ให้เร็วที่สุด เมื่อคิดอย่างนั้นลู่เหิงพลันนึกถึงแกนปีศาจที่หมินมอบให้

ถึงแม้ว่าในมรดกของลู่เหิงจะมีการกล่าวถึงแกนปีศาจที่ถูกมอบให้ด้วยความเต็มใจว่าไม่มีผลกระทบในทางลบยามที่ดูดซับ แกนปีศาจอันนี้เพียงแค่เคยอยู่ในร่างกายของหลินหยางจวิ้นจู่เท่านั้น แต่เมื่อเขาคิดถึงการตายของบ่าวรับใช้ที่ลานบ้าน ลู่เหิงก็รู้สึกไม่ถูกต้องขึ้นมา

ในตอนที่ซื่อคงจากไป ลู่เหิงได้รับคำสั่งอย่างเข้มงวดจากอีกฝ่ายว่าจะพิจารณาเรื่องแกนปีศาจอีกครั้ง หลังอีกฝ่ายได้ปรึกษาทางจงเหมินให้ตรวจสอบตำราโบราณเกี่ยวกับเรื่องนี้แล้ว ก่อนอีกคนจะกลับมาเขาไม่ได้รับอนุญาตให้บำเพ็ญเพียรด้วยการดูดซับแกนปีศาจ

ทว่ายามนี้มีไป๋ผู้รู้เรื่องเผ่าปีศาจโดยไม่คาดคิดอยู่ด้วย ลู่เหิงหยิบแกนปีศาจออกมาและอธิบายเรื่องนี้ให้อีกฝ่ายฟังคร่าวๆ ไป๋รับแกนปีศาจไปตรวจสอบอย่างละเอียดและใช้ความคิดเป็นเวลานาน

“แกนปีศาจที่มอบให้โดยสมัครใจสามารถพัฒนาระดับการฝึกตนของปีศาจได้เป็นอย่างดี เรียกว่านี่เป็นโอกาสเพียงครั้งเดียวในชีวิตเลยก็ว่าได้” ไป๋ยื่นแกนปีศาจกลับให้ลู่เหิง “แต่หลังจากที่ตรวจสอบอย่างละเอียดแล้ว ข้ารู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง”

ลู่เหิงพยักหน้า ยอมรับว่าสัญชาตญาณของตนก็บอกเช่นกันว่าแกนปีศาจอันนี้มีบางอย่างแปลกๆ

ไป๋กล่าว “พวกเราปีศาจมักจะมีสัญชาตญาณเตือนภัยเกี่ยวกับสิ่งที่เป็นอันตรายอยู่แล้ว เพราะเจ้ากับข้าคิดเหมือนกัน แกนปีศาจอันนี้เคยถูกหลินหยางจวิ้นจู่ใช้ในทางมารมาแล้ว รอบคอบไว้หน่อยจะเป็นการดีกว่า”

จากนั้นเขาก็เสริม “แต่มันน่าเสียดายที่จะละทิ้งโอกาสเช่นนี้ ดังนั้นเมื่อไหร่ที่ดอกบัวเชียนเย่เติบโตเต็มที่ ข้าจะพาเจ้ากลับไปที่เผ่าและมอบแกนปีศาจอันนี้แก่ปีศาจที่เชี่ยวชาญในด้านนี้ จากนั้นเจ้าค่อยดูดซับมันเพื่อบำเพ็ญเพียรน่าจะดีกว่า เจ้าคิดว่าอย่างไร?”

ลู่เหิงไม่ใช่คนที่มองการณ์สั้น ดังนั้นเขาไม่มีทางปฏิเสธข้อเสนอของไป๋อย่างแน่นอน

ดอกบัวเชียนเย่จะบานเพียงแค่ครั้งเดียวในรอบพันปี และเมื่อมันบานออกกลีบของมันจะโรยราทันที ยาอายุวัฒนะอันนี้ใกล้จะเข้าสู่ระยะการเจริญเติบโตเต็มที่แล้ว ไป๋กำลังรอให้ดอกบัวโต ส่วนลู่เหิงก็กำลังรอให้ซื่อคงกลับมา ดังนั้นพวกเขาจึงสามารถเป็นเพื่อนกันได้

หนึ่งเดือนผ่านไปซื่อคงก็ยังไม่กลับมา อาจเพราะคาดเดาได้ถึงความกังวลของลู่เหิง อีกคนจึงส่งข้อความมาผ่านนกกระดาษ นกกระดาษในรูปร่างนกกระจอกเคลื่อนไหวไปรอบๆ อย่างน่ารัก ตรงข้ามกับน้ำเสียงที่ราบเรียบราวกับสายน้ำและเย็นชาราวกับดวงจันทร์ “การบำเพ็ญเพียรไม่อาจหย่อนยานได้ รอเรื่องทางจงเหมินจบแล้วอาตมาจะรีบกลับไปทันที”

ลู่เหิงหยิบนกกระจอกกระดาษขึ้นมาอย่างระมัดระวังและไปตอบที่ประตู ไม่แปลกใจที่บุรุษที่ยืนอยู่หน้าประตูเป็นไป๋

“ดอกบัวเชียนเย่จะโตเต็มที่คืนนี้ เจ้ากับข้าจะไปดูยาอายุวัฒนะที่โตเต็มที่ด้วยกัน บางทีเจ้าอาจจะเข้าสู่ช่วงเวลาแห่งการตรัสรู้เลยก็ได้ หากความสามารถในการหยั่งรู้ของเจ้าแข็งแกร่งเพียงพอนะ”

สิ่งที่ดีแบบนี้ลู่เหิงไม่มีทางพลาดแน่นอน และไปยังสถานที่ที่ดอกบัวเชียนเย่กำลังเติบโตพร้อมไป๋

รอบต้นไม้ใหญ่ไป๋ได้วางเกราะป้องกันไว้หลายชั้น ไป๋พาลู่เหิงเข้าไปข้างในและอธิบายว่าเกราะพวกนั้นมีหน้าที่แยกพลังวิญญาณออกมา เมื่อดอกบัวเชียนเย่บานสะพรั่งจะคล้ายยามสมบัติสวรรค์เผยออกมาเพราะจะมีเกิดนิมิตเกิดขึ้น หากไม่ปิดกั้นเอาไว้เขากลัวว่ามันจะเป็นการกระตุ้นความโลภของผู้คนขึ้นมา

“เจ้าควรกลับสู่รูปร่างเดิมจะเอื้อต่อการหยั่งรู้มากกว่า” ไป๋เปลี่ยนร่างเป็นกระต่ายขาวตัวใหญ่ขนาดเท่าส่วนสูงของเขา มันน่ารักมากที่ได้เห็นเขาพูดด้วยปากที่เป็นขีดสามขีดแบบนั้น

ลู่เหิงจึงเปลี่ยนกลับเป็นร่างจริงของตนเองบ้าง แต่ทันทีที่เขากลายเป็นงู ไป๋ก็กระโดดไปด้านข้างและหยุดลง แม้ว่าใบหน้าของอีกฝ่ายจะปกคลุมไปด้วยขน ลู่เหิงก็รู้สึกได้ถึงใบหน้าที่กำลังแดงและร้อนผ่าวของคนตรงหน้า

ไป๋อธิบายอย่างอับอาย “สัญชาตญาณ มันเป็นสัญชาตญาณ”

ลู่เหิงเห็นว่าเขาและไป๋ต่างก็ขนาดรูปร่างที่ต่างกันหลายเท่า แล้วพลันเข้าใจอย่างลึกซึ้งถึงความกล้าหาญของเผ่ากระต่าย

ดวงจันทร์สว่างไสวบนท้องฟ้าเลื่อนขึ้นไปเหนือศีรษะของปีศาจทั้งสองอย่างเงียบงัน เผยให้เห็นกลีบดอกบัวนับพันในน้ำพุวิญญาณที่เริ่มเหี่ยวเฉาอย่างช้าๆ ยิ่งกลีบดอกบัวเฉาลงมากเท่าไหร่ ต้นอ่อนตรงกลางยิ่งฉ่ำน้ำมากขึ้นเท่านั้น จนกระทั่งกลีบดอกบัวทั้งหมดกลายเป็นฝุ่นละอองและลอยขึ้นไปในอากาศต้นอ่อนจึงค่อยๆ บานออก

“ต้องใช้เวลาสักหน่อยกว่าดอกบัวเชียนเย่จะบานเต็มที่ พยายามใจเย็น เพ่งสมาธิ แล้วทำความเข้าใจกระบวนการเจริญเติบโตของมัน”

ลู่เหิงที่ได้ยินแบบนั้นรีบควบคุมจิตใจและเริ่มให้ความสำคัญกับการบำเพ็ญเพียรของตน

พลังวิญญาณในถ้ำแข็งแกร่งมากเสียจนเริ่มปรากฏเป็นรูปธรรม โชคดีที่กระบวนของไป๋ที่ยับยั้งพลังวิญญาณไว้ค่อนข้างลึกซึ้ง พลังวิญญาณนี้จึงไม่รั่วไหลออกไปแม้แต่นิดเดียว มิฉะนั้นความปั่นป่วนทางจิตวิญญาณที่รุนแรงขนาดนี้คงถูกผู้ฝึกตนที่อยู่รอบๆ สังเกตเห็นไปแล้วอย่างแน่นอน

ในขณะที่ดอกบัวเชียนเย่ค่อยๆ บานสะพรั่ง ลู่เหิงก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ ทว่าก่อนที่เขาจะรู้เป็นอะไรบางอย่างก็บินออกมาจากย่าม วนเวียนอยู่ในอากาศและพุ่งตรงไปที่ตันเถียนของลู่เหิง




----------------------------------------------------------------------------

ทำไมมีแต่คนอยากได้ 3P แค่พระเอกเป็นพระยังบาปไม่พออีกหรออ พวกเธอจะเอานรกขุมที่เท่าไหร่กันนนนน

----------------------------------------------------------------------------


คำศัพท์

Taciturn = เงียบขรึม, ไม่ค่อยพูด

Elixir = ยาอายุวัฒนะ

Labour = ชนชั้นแรงงาน, การเบ่งลูก

Intrigue = ก่อให้เกิดความสนใจ, วางแผนร้าย, การคบชู้

Susceptible = มีความรู้สึกไว, อ่อนไหวง่าย

Wither = เหี่ยวแห้ง

Succulent = ใบและก้านฉ่ำน้ำ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.963K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

7,005 ความคิดเห็น

  1. #6840 mind110748 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2563 / 19:34
    งงมาก เหมือนเป็นลูปเวลาอะ
    #6,840
    0
  2. #6737 TaMeKabTaNa (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2563 / 15:44
    เจ้าจิ้งจอกแกล้งตาย?!?!
    #6,737
    0
  3. #6332 Pandalove1 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2563 / 23:39

    ขอพระเอกคนเดียว
    #6,332
    0
  4. #6317 Switches (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2563 / 13:36
    ย้อนอดีตรึ
    #6,317
    0
  5. #6275 narakjangka (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2563 / 13:48
    หรือนี่คือไป๋ที่เป็นพ่อของนางเอก(โลกนี้)
    #6,275
    0
  6. #6143 DekY. (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2563 / 13:47
    ขุมนรกที่ลึกที่สุดยังไม่สามารถรองรับเราได้เลยค่ะ
    #6,143
    0
  7. #6127 alittletigerp (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2563 / 16:11
    ไป๋ตลก5555555
    #6,127
    0
  8. #6080 þ姆êl (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2563 / 05:12
    อาาหาเพื่อนเที่ยวนรกชั้นล่างสุดค่ะ!!!!//ชั้นกลายเป็นคนบาปไปแล้ววฮื้ออออ
    #6,080
    0
  9. #5764 Ninjss (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2563 / 20:34
    อ่านแล้วงงหรือจะเป็นเพราะเราโง่ อยากอ่านข้ามมากแต่กลัวไม่รู้เรื่องสถดท้ายก็งง
    #5,764
    0
  10. #5501 ก้อนกลมสีขาว (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2562 / 17:16
    ทำไมอยากได้ 3P เราอ่านแล้วรู้สึกแค่ว่าไป๋ก็เหมือนพี่ชายคนหนึ่งเท่านั้น ใจไม่บาปพอจะพรากลูกพรากเมียแย่งชิงสามีคนอื่นจริงๆ เราคงได้ทัวร์นรกแค่ซือคงเท่านั้น
    #5,501
    0
  11. #5365 Pi.pa (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2562 / 18:33
    นรกจะไม่รับแล้วนะ!!
    #5,365
    0
  12. #5169 malin964 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2562 / 21:38
    บาปกินหัวพร้อมบัตรทัวร์นรก พร้อมค่ะ!! //ถือบัตร
    #5,169
    0
  13. #5129 nattanan_26 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2562 / 17:58
    หลังจากอ่านโลกนี้ไปได้สักพักก็รู้สึกว่านรกก็แค่น้ำพริก​//ตักน้ำพริกคลุกข้าว
    #5,129
    0
  14. #5049 Hello it’s meee (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2562 / 12:53
    ไป๋นี่ใช่พ่อไป๋หลิงปะ
    #5,049
    1
    • #5049-1 Hello it’s meee(จากตอนที่ 26)
      14 ตุลาคม 2562 / 16:02
      ไป๋หลี**
      #5049-1
  15. #5020 MindPattarapon (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 17 กันยายน 2562 / 12:26
    พระไม่พอยังเป็นอรหันต์อีก//เดินเข้าประตูนรก
    #5,020
    0
  16. #5017 silver_มังกร (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 11 กันยายน 2562 / 18:57
    โอยยย จิ้นไม่ลงจริงๆเด้อออ ดิชั้นไม่กล้าคิด /พนมมือ
    #5,017
    0
  17. #4832 ChaTzar (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2562 / 13:25
    ทำไมเหมือนลู่เหิงย้อนเวลากลับมาอีก ไม่ใช่ใช่มะ# ใครอยากได้3p แค่พระต่อมจิ้นยังแทบจะไม่ทำงานแค่คิดว่าหัวใสๆไร้ผมก็อยากจะถอนหายใจแล้วเลยจะเอา3pอีกเหรอ
    #4,832
    0
  18. #4248 FauyFern (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 09:40
    ไปลงนรกด้วยกันเถอะที่รัก ขุมไหนเราก็จะลงงง
    #4,248
    0
  19. #4177 kaugen (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 13:26
    ณ จุดนี้ ขุมที่เท่าไรก็ลงค่ะ
    #4,177
    0
  20. #4094 Secr3t-Key (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2562 / 08:51
    บาปพอแล้วววว กลัว55555
    #4,094
    0
  21. #3881 marionette202 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2562 / 18:46
    แค่เป็นพระก็บาปแล้ว พวกเธออย่าโลภเลย 5555555
    #3,881
    0
  22. #3794 Don'TtouchMe (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 19:42
    เรารักเดียวววววว
    #3,794
    0
  23. #3272 ZaneTocco (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2562 / 19:18
    ทำไมรู้สึกร้อนๆจังนะ55555
    #3,272
    0
  24. #3254 Weetaime (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2562 / 12:01
    ขำท้อค5555555
    #3,254
    0
  25. #3210 purichaya7373 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 20:59
    แป๊ปนะ หรือว่าน้องย้อนอดีตไม่ใช่แค่ตัวหดเพราะ สายฟ้า แต่ย้อนอดีตไปเลยอ่ะนะ ได้ไงอ่ะ แล้วนี่คือทั้งแบบพี่ชายข้างบ้าน ทั้งหลวงพี่55555555
    #3,210
    0
  26. #3123 After_TeaTime (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 19:52
    เรามานับกันดีกว่าว่าบาปเพราะอะไรกันบ้าง เพราะพระเอกเป็นพระ เพราะสามพี เพราะนายเอก(ตัว)เป็นเด็ก เพราะไป๋แต่งงานแล้ว อื้อหือ นรกอเวจีจะยังรับเรามั้ยเนี้ย5555
    #3,123
    1
    • #3123-1 F.A.Y(จากตอนที่ 26)
      13 พฤษภาคม 2562 / 04:02
      อ่านแล้วตลก55555 บาปเยอะเกินไปแล้ว
      #3123-1