[นิยายแปล BL] วิธีตายอย่างยิ่งใหญ่เยี่ยงเขาไท่ซาน How To Die As Heavy As Mount Tai 如何死得重于泰山

ตอนที่ 23 : Chapter 23

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 17,578
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2,132 ครั้ง
    20 ต.ค. 63


 

Chapter 23


 

เสียงด้านนอกประตูนั้นไพเราะจับใจราวกับนกขมิ้นทองคำ ผู้คนอดไม่ได้ที่จะคาดหวังถึงความงามที่ไม่มีผู้ใดสามารถเทียบเคียง กลิ่นหอมลอยมาตามลม ก่อนที่หญิงสาวคนหนึ่งจะเดินผ่านประตูเข้ามา ใบหน้ารูปไข่ คิ้วยาวระหง ดวงตาทรงอัลมอนด์และริมฝีปากสีเชอร์รี่ ยามนางแย้มยิ้มช่างดูนุ่มนวลราวกับหยก ใบหน้านั้นทำให้ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ บ่าวรับใช้ที่รออยู่ด้านข้างแม้ว่าจะไม่ได้เห็นหลินหยางจวิ้นจู่เป็นครั้งแรกแต่ก็อดไม่ได้ที่จะตกอยู่ในมนตร์เสน่ห์

ลู่เหิงผู้ที่ข้ามภพมาควรจะตื่นตระหนกเมื่อได้พบเจอความงามราวกับสรวงสวรรค์ เขาไม่เคยเห็นคนที่สวยขนาดนี้มาก่อนในสังคมสมัยใหม่ แต่ถึงกระนั้นอารมณ์ตอบสนองของลู่เหิงกลับค่อนไปทางเฉยชาเสียมากกว่า เขารู้สึกว่ารูปลักษณ์ที่ชวนต้องมนตร์ยิ่งกว่าอยู่ข้างกายเขามาตลอด เขาเหลือบมองไปที่ซื่อคงเงียบๆ ซื่อคงยังคงอยู่ในท่าทางสงบและห่างเหินราวกับว่าความงามตรงหน้าไม่ต่างจากเมฆบนท้องฟ้าในเวลากลางวันหรือหญ้าริมทางเลยสักนิด

เมื่อเห็นสีหน้าของซื่อคงหลินหยางจวิ้นจู่ก็ขบริมฝีปากตนเองด้วยความขุ่นเคืองและทำเสียงอ่อนหวาน “ปรมาจารย์ซื่อคง ข้ามั่นใจว่าท่านคงสบายดีหลังจากครั้งสุดท้ายที่เราพบกันเมื่อสามปีก่อนนะเจ้าคะ”

เขาผสานมือเข้าหากันและพยักหน้าเบาๆ “อาตมาได้รับคำสั่งจากทางจงเหมินให้มาที่นี่เพื่อจัดการเรื่องปีศาจจิ้งจอก โปรดชี้แจงรายละเอียดที่จำเป็นต่อนักบวชผู้ต่ำต้อยรูปนี้ด้วย”

บ่าวรับใช้ที่เพิ่งเข้ามาใหม่เบิกตากว้างจนลูกตาเกือบจะหลุดออกมา นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นคำพูดของหลินหยางจวิ้นจู่อ่อนโยนและให้เกียรติผู้อื่น ทว่าแม้อีกฝ่ายกลับตอบอย่างเฉยเมยแต่จวิ้นจู่ก็ยังไม่โกรธและยังเริ่มพูดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นคืนนั้นแทน

สิ่งต่างๆ เกิดขึ้นก่อนวันที่เจ็ด ในตอนที่หลินหยางจวิ้นจู่ตื่นขึ้นมาก็พบศพของสาวใช้ส่วนตัวบนเก้าอี้ยาวที่ห้องด้านนอกแล้ว เสื้อผ้าของนางยับย่นและผิวหนังทั่วทั้งร่างแห้งเหี่ยวราวกับชายอายุแปดสิบ ทว่าใบหน้าของนางกลับปรากฏความอิ่มอกอิ่มใจ เมื่อหลินหยางจวิ้นจู่เห็นภาพอันสยดสยองเช่นนั้นก็กรีดร้องและเป็นลมไป บ่าวประจำตระกูลและสาวใช้ส่วนตัวจึงรีบเข้ามา ในขณะที่กำลังจัดการกับศพก็พบข้อความที่เขียนไว้ว่า “ความทุกข์ทรมานทั้งหมดจะถูกคืนสนอง”

หลังจากนั้นทุกคืนก็จะมีการตายที่น่าสลดเกิดขึ้น กงชินอ๋องหวาดผวาจนต้องรีบรายงานเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นต่อวัดฟ่านหยินหลังรับรู้ข่าวการหลบหนีของปีศาจจิ้งจอก ครอบครัวของกงชินอ๋องที่ตระหนักถึงอันตรายนี้เป็นอย่างดีจึงปิดประตูจวนไม่ต้อนรับแขกคนใดอีก คฤหาสน์ทั้งหลังถูกห้อมล้อมด้วยบรรยากาศมืดมน

จนกระทั่งวันนี้ที่ทั้งคฤหาสน์ของชินอ๋องกำลังตั้งหน้าตั้งตารอผู้ช่วยชีวิตอยู่ ลู่เหิงและซื่อคงก็มาพบกงชินอ๋องเพื่อตามหาร่องรอยของปีศาจจิ้งจอกพอดี

ชีวิตประจำวันของทั้งสองในคฤหาสน์นั้นไม่ต่างไปจากตอนอยู่บนเขา พวกเขายังคงฝึกบำเพ็ญเพียรเช่นเคย

ยกเว้นก็แต่หลินหยางจวิ้นจู่

กระทั่งลู่เหิงที่ค่อนข้างจะความรู้สึกช้ายังรับรู้ถึงความเพิกเฉยของซื่อคงที่มีต่อหลินหยางจวิ้นจู่ ตัวอย่างเช่นวันนี้ขณะที่ซื่อคงกำลังนั่งสมาธิใต้ต้นไม้ ลู่เหิงที่เบื่อจะตายอยู่แล้วเริ่มแกว่งขาเล่นในบ่อปลาคาร์ฟข้างศาลา

“ปรมาจารย์ซื่อคง”

เมื่อได้กลิ่นหอมที่ลอยมาตามลมลู่เหิงก็รับรู้ได้ทันทีว่าหลินหยางจวิ้นจู่กำลังมา นางสวมกระโปรงผ้าแพรลายดอกไม้ที่ปักลายผีเสื้อสีทอง โดยมีรอยยิ้มประดับอยู่บนหน้าของนางพร้อมกับในมือที่ถือกล่องสำรับอาหารสามชั้นมาด้วย แต่ละย่างก้าวของนางให้ความรู้สึกคล้ายมีดอกบัวบานตามมาบนเส้นทางที่นางก้าวเดิน

น่าเสียดายที่ซื่อคงก็ยังเฉยชาเช่นเคย เขาเมินเฉยความงามตรงหน้า ปิดตาลงอีกครั้งและทำสมาธิต่อ

“ปรมาจารย์ซื่อคง นี่เป็นอาหารมังสวิรัติของข้าเอง ลองดูทานดูนะเจ้าคะ” หลินหยางจวิ้นจู่ดูไม่สะทกสะท้านและยังคงไว้ซึ่งน้ำเสียงที่อ่อนโยน

“ขอบคุณโยมมาก แต่อาตมาเริ่มถือศีลอดแล้ว การรับอาหารนั้นไม่จำเป็น” ซื่อคงไม่ได้ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย

หลินหยางจวิ้นจู่กระทืบเท้าด้วยความโมโห ก่อนจะขว้างกล่องข้าวในมือใส่อ้อมแขนของสาวใช้ส่วนตัวที่อยู่ข้างหลัง สาวใช้ที่ตั้งตัวไม่ทันถูกกระแทกจนเกือบล้มลงกองที่พื้น ความโกรธเกรี้ยวของหลินหยางจวิ้นจู่ยิ่งเพิ่มสูงขึ้นก่อนจะตวาด “ถ้าเจ้าทำกล่องสำรับข้าตกก็ระวังผิวหนังเจ้าไว้ดีๆ ล่ะ!”

ลู่เหิงชื่นชมงิ้วตรงหน้าด้วยความเพลิดเพลิน บุปผามีใจธาราไร้ใจโดยแท้ ลู่เหิงค่อนข้างขบขันกับความอาภัพนี้ ทันใดนั้นเขาก็เห็นซื่อคงเหลือบตามองมาที่เขา ลู่เหิงพลันรู้สึกกระอักกระอ่วนด้วยความรู้สึกผิดเล็กๆ จึงก้าวถอยหลัง ก่อนจะพบว่าตัวเองกำลังจะตกลงไปในสระ เขาลืมไปว่าตนเองเป็นผู้ฝึกตนทำให้เขาไม่สามารถตอบสนองได้ชั่วขณะ เขาคิดว่าอย่างไรเสียเขาก็ว่ายน้ำเป็น ปัญหาใหญ่ที่สุดคือการเปลี่ยนเสื้อผ้าต่างหาก

ภิกษุผู้หล่อเหลาตรงหน้าหลินหยางจวิ้นจู่ที่กำลังจะพูดอะไรบางอย่างจู่ๆ ก็หายตัวไปกะทันหัน จากนั้นนางก็เห็นซื่อคงอยู่ในศาลาและอุ้มเจ้าเด็กน่ารังเกียจไว้ในมือ

หลินหยางจวิ้นจู่เกลียดเด็กโดยเฉพาะเด็กตรงหน้า นางไม่เคยเห็นซื่อคงใกล้ชิดผู้ใดขนาดนี้มาก่อน เขามักจะทำตัวราวกับกำลังนั่งอยู่บนบัลลังก์ของเทพชั้นสูงและมองดูสิ่งมีชีวิตเบื้องล่างเสมอ ทว่าซื่อคงที่ยามนี้น้ำเสียงเจือความรู้สึกช่วยไม่ได้เอาไว้และกล่าวบางอย่างกับเด็กคนนั้นกลับดูมีชีวิตชีวา ปราศจากท่าทางราวกำลังนั่งอยู่บนยอดเมฆาอีกต่อไป

“เหตุใดโยมจึงเป็นเช่นนี้ตลอดนะ?” ซื่อคงวางลู่เหิงลงและทำความสะอาดชุดที่เปียกของเขา

ลู่เหิงยิ้มเป็นเชิงขอโทษ

“ด้วยอารมณ์เช่นนี้โยมควรจะต้องนั่งสมาธิในภูเขาต่อ พรุ่งนี้เราจะลากงชินอ๋อง...” ก่อนที่ซื่อคงจะกล่าวจบ เขาก็ถูกขัดจังหวะขึ้นเสียก่อน

“ท่านปรมาจารย์ ปีศาจจิ้งจอกยังมิถูกจับ หากท่านกลับไปผู้ใดจะเป็นคนปกป้องวังนี้ล่ะเจ้าคะ? ท่านก็ทราบว่าจิ้งจอกตนนั้นบ้าคลั่งเพียงใดยามนี้” หลินหยางจวิ้นจู่ที่เพิ่งเดินเข้ามาในศาลาและได้ยินคำซื่อคง น้ำเสียงของนางก็ไม่อ่อนโยนอีกต่อไป

“โยมไม่จำเป็นต้องกังวล อาตมาจะวางอาคมเอาไว้ เมื่อปีศาจจิ้งจอกปรากฏตัวอาคมนี้จะปกป้องคฤหาสน์ไว้จนกว่าอาตมาจะกลับมา” ซื่อคงไม่รอให้หลินหยางจวิ้นจู่พูดต่อ แล้วนำลู่เหิงออกไปจากศาลา

คืนนั้นแสงจันทร์ดูราวกับสายน้ำ ทั้งคฤหาสน์ตกอยู่ในห้วงนิทราหลังจากวุ่นวายมาทั้งวัน บนปีกหลังคาทางทิศตะวันตกปรากฏร่างนักบวชในชุดขาวกำลังนั่งขัดสมาธิ เขานั่งตรงนั้นและถือลูกประคำสีดำที่ทำจากไม้จันทน์เอาไว้ ดวงตาคู่นั้นเย็นชา แสงจันทร์รอบตัวเขาดูจะหมองลงเล็กน้อย

รอบไหล่ของนักบวชรูปนั้นถูกพันด้วยอสรพิษตัวเล็กลำตัวสีดำหัวสีฟ้า หากสำรวจใกล้ๆ จะเห็นว่าเจ้างูตัวนั้นมีลวดลายสีทองบนร่างกายที่ดูศักดิ์สิทธิ์ คนและอสรพิษตัวนั้นก็คือซื่อคงและลู่เหิงนั่นเอง พวกเขามีเหตุผลสำหรับการกระทำอันแปลกประหลาดนี้

สำหรับลู่เหิงที่ระยะเวลาการเปลี่ยนร่างไม่ได้ยาวนานขนาดนั้น การใช้ร่างจริงจึงสะดวกต่อการบำเพ็ญเพียรมากกว่า ส่วนสำหรับเหตุผลที่ว่าทำไมเขาถึงมาขดตัวอยู่รอบไหล่ซื่อคงนั้นคงต้องเริ่มเล่าจากอุบัติเหตุในวันหนึ่งก่อน

วันนั้นเป็นวันที่ 15 และเป็นวันพระจันทร์เต็มดวง พลังจากดวงจันทร์จึงสูงมากกว่าวันธรรมดาหลายเท่า ลู่เหิงซึ่งไม่เคยมีประสบการณ์การดูดซับปราณแสงจันทร์มากขนาดนั้นจึงไม่สามารถควบคุมพลังได้จนเกือบตาย เมื่อเขาตื่นขึ้นมาก็พบว่าฟันของเขากำลังฝังเขี้ยวลึกอยู่บนนิ้วของซื่อคง

ลู่เหิงคิดว่าตัวเองกัดซื่อคงตอนที่กำลังคลั่ง ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีทำให้เขาเกือบก้มศีรษะลงแนบพื้น คล้ายเดาความคิดเขาได้ซื่อคงจึงอธิบายว่าตนเป็นคนเอานิ้วใส่ปากของลู่เหิงเอง เพราะเลือดของอีกฝ่ายสามารถชำระล้างมารได้

ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาเพื่อป้องกันไม่ให้เกิดอุบัติเหตุเช่นนั้นอีก เวลาที่ลู่เหิงบำเพ็ญเพียรซื่อคงจึงต้องนำเขามาวางบนไหล่ด้วย หากเกิดเปลี่ยนแปลงอีกฝ่ายจะสวดพระสูตรเพื่อขับไล่จิตมารให้เขา

จู่ๆ ซื่อคงก็ลืมตาขึ้น “มีบางอย่างผิดปกติในจวน”

ลู่เหิงชูคอขึ้นและพ่นอักษรงูในอากาศเพื่อสำรวจ ก่อนจะหันมามองซื่อคงด้วยความงงงวย “อะไรผิดปกติหรือ?”

(ส่วนใหญ่งูจะแลบลิ้นเพื่อตรวจจับข้อมูลภายนอก อย่างเช่นอาหารหรือสภาพแวดล้อมโดยรอบ สายตาของงูไม่ค่อยดีจึงใช้ลิ้นในการรับข้อมูลเป็นหลัก ดังนั้นคนจึงเรียกลิ้นของงูว่า อักษรงู)

“กลิ่นอายความตาย” ซื่อคงเอาลู่เหิงลงพร้อมกับลูกประคำในมือ ก่อนจะวางลู่เหิงไว้ในใจกลางสายประคำอย่างระมัดระวัง “โยมอยู่ที่นี่เพื่อบำเพ็ญเพียรเถอะ ไม่มีอันตรายอันใดหรอก ลูกประคำนี้จะปกป้องโยมจากอันตรายเอง”

“แต่ข้าก็อยากไปดูเช่นกัน” ลู่เหิงพูด

“อาตมาได้ยินมาว่ามีปีศาจบางตนที่ฝึกทางมารสามารถเพิ่มระดับได้ด้วยการกินพวกเดียวกัน ปีศาจจิ้งจอกตนนี้ฝึกตนมาหลายพันปี” ซื่อคงกล่าว “ระดับการบำเพ็ญเพียรของโยมยังไม่เพียงพอ หากหลีกเลี่ยงได้จะเป็นการดีกว่า”

หลังจากที่ตามกลิ่นความตายมา ซื่อคงก็มาหยุดอยู่ที่ลานเล็กๆ ที่เรือนของหลินหยางจวิ้นจู่ เขาเห็นผู้คนนอนกองกันอยู่บนพื้นตรงลานบ้าน เห็นได้ชัดว่าพวกเขาทั้งหมดถูกดับลมหายใจไปแล้ว

ยิ่งก้าวเข้าไปข้างในมากเท่าไหร่ บรรยากาศชั่วร้ายยิ่งเพิ่มมากขึ้นเท่านั้น จนกระทั่งมาถึงหน้าห้องหลักของหลินหยางจวิ้นจู่ สำหรับมนุษย์ผู้หญิงห้องนอนส่วนตัวเป็นสถานที่ที่สำคัญมาก ซื่อคงจึงต้องการแจ้งให้กงชินอ๋องทราบก่อน แต่กลับพบว่าลานเล็กๆ ทั้งหมดนี้ได้กลายเป็นเขาวงกตไปเสียแล้วและเป็นไปไม่ได้เลยที่จะหาแกนกลางของค่ายกลเจอ

ขณะนั้นเองเสียงกรีดร้องก็ดังออกมาจากห้องๆ หนึ่ง ซึ่งนั่นเป็นเสียงของหลินหยางจวิ้นจู่ โดยไม่ต้องคิดให้มากความซื่อคงก็ผลักประตูเข้าไป สาวใช้ส่วนตัวที่ควรยืนเฝ้าเหมือนผู้คนที่ลานบ้านก็หายตัวไปเช่นกัน ซื่อคงเข้าไปข้างในและเห็นหลินหยางจวิ้นจู่ล้มตัวลงนอนอยู่บนเตียง เป็นตายไม่ทราบแน่ชัด

ซื่อคงเดินไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วเพื่อประเมินสถานการณ์ของหลินหยางจวิ้นจู่ แต่เมื่อเขามองไปที่หนึ่งในทางเข้าหลักของห้องหลินหยางจวิ้นจู่ก็เห็นควันสีแดงถูกพ่นออกมา ซื่อคงถอยออกมาและสะบัดแขนเสื้อทำให้ควันพวกนั้นกระจายออกไปมากกว่าครึ่ง แต่ก็หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะเผลอสูดบางส่วนเข้าไป

ควันนี้มีฤทธิ์ค่อนข้างแรงเพราะมันทำให้ซื่อคงรู้สึกเวียนศีรษะทันที เขาใช้โอกาสนั้นนั่งสมาธิและพยายามเคลื่อนเอาควันแปลกๆ ออกจากร่าง ควันนี้ค่อนข้างแปลกประหลาด พลังวิญญาณของซื่อคงไม่ได้ถูกขัดขวาง เพียงแค่รู้สึกว่าเลือดและลมปราณในร่างขึ้นๆ ลงๆ และทำให้สิ่งต่างๆ รอบตัวเหมือนถูกปกคลุมไปด้วยหมอก ทุกอย่างดูคล้ายภาพมายาชวนให้รู้สึกครึ้มอกครึ้มใจอย่างควบคุมไม่ได้ราวกับว่าเขากำลังประสบกับบางอย่างที่ดีมากๆ

หลินหยางจวิ้นจู่ที่เห็นสถานการณ์ของซื่อคง พลิกตัวกลับมาและลุกขึ้นนั่ง ก่อนจะเยื้องกายไปข้างหน้าอย่างงดงาม “ปรมาจารย์ซื่อคง ข้ารับใช้ของท่านจะทำให้ท่านพึงพอใจด้วยร่างกายและจิตใจนี้ไปตราบนานเท่านาน”

หว่างคิ้วของหลินหยางจวิ้นจู่มีลวดลายดอกไม้ตูมถูกวาดเอาไว้ นางคลุมร่างกายด้วยเสื้อชั้นนอกที่โปร่งแสงราวกับเมฆ ผิวขาวนวลของนางถูกขับให้เด่นขึ้นภายใต้แสงเทียน ความงามเย้ายวนบวกกับอิทธิพลของควันแปลกๆ นั้นต้องยอมรับว่าไม่ว่าผู้ใดบนโลกก็ไม่อาจไม่หวั่นไหวได้

ทว่าคนพวกนั้นไม่ได้รวมซื่อคง เขาใช้มือทำรูปร่างเหมือนดอกไม้วางลงบนตักและดูการเคลื่อนไหวของมัน เขาไม่ได้พูดคุยกับหลินหยางจวิ้นจู่แม้เพียงครึ่งคำ

หลินหยางจวิ้นจู่เห็นสถานการณ์เช่นนั้นและซื่อคงที่ยังคงไว้ซึ่งใบหน้าเย็นชา แม้จะมีความขุ่นเคืองเกิดขึ้นในใจ แต่ไม่ว่าอย่างไรนางก็ยังหลงใหลในรูปลักษณ์ดุจดวงจันทร์อันงดงามบนท้องฟ้าของซื่อคงอยู่ดี หากซื่อคงไม่ได้เป็นเช่นนี้เขาคงไม่อยู่ในใจนางมาตลอดสามปี

หลินหยางจวิ้นจู่ก้าวไปข้างหน้าและถอดเสื้อคลุมออก เผยให้เห็นชุดชั้นในตัวบาง ทว่าในตอนที่นางต้องการถอดอีกชั้นก็พบว่าตัวเองไม่สามารถขยับได้ หลินหยางจวิ้นจู่ที่มีความรู้เรื่องการฝึกตนอยู่บ้างพลันตระหนักได้ทันทีว่าอีกฝ่ายกำลังอยู่ในขั้นตอนการกระตุ้นสติสัมปชัญญะของร่างกายให้กลับมาเป็นปกติ

นางโกรธจัดและกล่าวว่า “นักบวชเช่นเจ้ามันแยกแยะสิ่งใดดีสิ่งใดเลวไม่ได้ ให้สิ่งที่ข้าต้องการเดี๋ยวนี้!”

ทันทีที่นางพูดจบ หลินหยางจวิ้นจู่ก็พบว่าตนไม่สามารถเปล่งเสียงออกไปได้


 


------------------------------------------------------------------------------

คำศัพท์

Countenance = การควบคุมอารมณ์, สีหน้า

Crestfallen = คอตก, อ่อนอกอ่อนใจ

Abominable = น่าชัง, น่ารังเกียจ

Peculiar = แปลกประหลาด

Predominant = มีอำนาจเหนือกว่า

Boudoir = ห้องส่วนตัวหรือห้องนอนของผู้หญิง

Expedient = ได้ประโยชน์, เหมาะสม

Hinder = ขัดขวาง, เป็นอุปสรรค

Euphoric = ปลาบปลื้ม, ครึ้มใจ

Accentuate = ทำให้เด่น, พูดเน้น

Enrage = ทำให้เดือดดาล, ทำให้โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ

 

 


 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.132K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6,990 ความคิดเห็น

  1. #6907 evethewang (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2563 / 11:55
    นังคลบาปปปปปป!!!
    #6,907
    0
  2. #6880 taka-jane (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2563 / 13:09
    อีนี่ลงนรกก่อนชั้นอีก555555
    #6,880
    0
  3. #6351 ujasaai (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2563 / 05:23
    ทางลงนรกไปทางไหนคะ
    #6,351
    0
  4. #6216 mel-em (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2563 / 01:39
    พระก็ไม่เว้นนะหล่อน!
    #6,216
    0
  5. #6207 lunatic.august (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2563 / 17:21
    ฉันจะขย่มท่อนสวรรค์ของแก!! /อินอะไร
    #6,207
    0
  6. #6169 Natacha_i-sen (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2563 / 16:45
    ทำไมเรารู้สึกว่านอกจากนังกระต่ายเน่าที่น่ารำคาญแล้วจะมีจวิ้นจู่อีกที่น่ารำคาญ-
    #6,169
    0
  7. #6134 AsClub (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2563 / 09:28
    อยากบอกพระซื่อคงมาก งูตัวที่อยู่กับท่านนะอายุอานามเยอะกว่าจิ้งจอกไรนั้นอีก
    #6,134
    0
  8. #6123 alittletigerp (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2563 / 01:41
    นางเป็นคนวางแผนเองใช่มั้ย 5555
    #6,123
    0
  9. #5699 Jao mo (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2563 / 22:35
    ขอบคุณที่เดลาตอนเก่าๆนะคะ

    แม่นางน้อยนี่วุ่นวายจัง
    #5,699
    0
  10. #5511 why-why (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2562 / 21:38
    งดงามดั่งหัวจันทร์? ขอโทษจริงๆแต่คือภาพนักบวชหัวใสปิ๊งๆ อ่ะ โอ้ไม่นะ 5555555+
    #5,511
    2
    • #5511-1 petamon(จากตอนที่ 23)
      21 มีนาคม 2563 / 15:27
      ขออนุญาตขำด้วยคนนะคะ5555555
      #5511-1
    • #5511-2 PRF.(จากตอนที่ 23)
      17 เมษายน 2563 / 22:02
      ไม่คิดอะไรจนเลื่อนมาเจอ ขำก๊ากเลย 55555 แงงง ภาพพ่อพระเอกในหัวไปหมดแน้ว
      #5511-2
  11. #4735 อะหมีบอยด์มูฟเม้น (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2562 / 22:48
    เรื่องนี้แต่ละคน 55555555555 ศีลธรรมในใจชั้นนั้นมันต่ำไปปป
    #4,735
    0
  12. #4247 FauyFern (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 08:17
    เมื่อไหร่หลวงพี่จะศีลแตกกับน้องคะ รอลุ้นน
    #4,247
    0
  13. #3561 Blueheart (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 14:53
    สนุกค่า
    #3,561
    0
  14. #3128 Bloody_Mary (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 21:09
    คนบาปที่แท้ทรู
    #3,128
    0
  15. #3102 AuiJ (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 16:16
    ชะนีไปไกลๆเจ้าค่ะ!!
    #3,102
    0
  16. #2953 Xialyu (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 27 เมษายน 2562 / 21:35
    โยนชะนีออกไป
    #2,953
    0
  17. #2679 minggg- (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 27 เมษายน 2562 / 01:31
    ชะนีห้ามกินพระนะคะ มีแค่งูที่กินได้ค่ะ
    #2,679
    0
  18. #2400 หยาดน้ำค้าง. (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 26 เมษายน 2562 / 04:45
    บาปก๊รรมบาปกรรม
    #2,400
    0
  19. #2103 _Arisa614 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 23 เมษายน 2562 / 14:25
    ฉันชอบความบาป แต่ให้แค่น้องเท่านั้น!! ชะนีห้ามม!!
    #2,103
    0
  20. #2071 nicharipaen04 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 23 เมษายน 2562 / 00:45
    บาปจริงๆอะะะะ พระเอกเป็นพระ
    #2,071
    0
  21. #1883 y_pps (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 21 เมษายน 2562 / 02:43
    อ่านย้อนกลับไปใหม่มาจนมาถึงตอนนี้ ถ้อยคำเอย ประโยคเอยสละสลวยขึ้นเยอะเลยค่ะ โดยเฉพาะตอนนี้
    #1,883
    0
  22. #1807 The Dreamer (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 02:16
    เป็นอาร์คที่บาปมาก บาปแบบบาปตรงตัว
    #1,807
    0
  23. #1577 ฮ่อยจ๊อ (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 18 เมษายน 2562 / 02:10
    นางมารศาสนา
    #1,577
    0
  24. #1551 J'Sun (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 17 เมษายน 2562 / 22:38

    ได้โปรดเถอะค่าาส บาปมาก กี๊ดดดดด หยูู๊ดดดด คุณผู้หหญิงต้องหยุดดด นายเอกเราด้วย...

    #1,551
    0
  25. #1534 Ssea_ttng (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 17 เมษายน 2562 / 21:27

    สึกเหอะ จะได้ไม่บาป555555

    #1,534
    1
    • #1534-1 The Dreamer(จากตอนที่ 23)
      20 เมษายน 2562 / 02:15
      ทำว่าที่พระอรหันต์สึกนี่บาปหนากว่าเดิม 5555555
      #1534-1