(END) Hello there ว่าไงน้องหมวย [ สนพ.ฟาไฉ ]

ตอนที่ 4 : น้องหมวยบทที่ 3 (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 55,899
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5,608 ครั้ง
    21 มี.ค. 62

ผมตัดสินใจเข้ามหาลัยรอเรียนตอนบ่ายที่ยาวเหยียดจนเย็น ตลอดการเรียนบ่อยครั้งที่ผมนั่งคิดแต่เรื่องพี่ไทม์ ความจริงผมควรเดินไปขอโทษแล้วอธิบายทุกอย่างเลยดีไหม พี่เขาอาจจะโกรธ เอ่อ อาจจะโกรธมากเพราะเขาชอบผู้หญิง แต่ผมก็ไม่ต้องหลบๆหนีๆแบบนี้อีก ยังไงพี่มันคงเจอผมเข้าสักวันแน่ๆ มหาลัยเดียวกัน คณะเดียวกัน ผมคงต้องยอมถ้าพี่มันจะโกรธจะเกลียด หรืออาจจะโดนถีบด้วย

ผมเลิกเรียนตอนหกโมงเย็น ยังไม่มีอะไรตกถึงท้องตั้งแต่กลางวัน เมื่อเช้าผมพึ่งพาแค่ขนมปังห่อเดียวกับนมหนึ่งกล่อง โรคกระเพาะ ทำให้ผมเริ่มปวดจี๊ดๆในท้อง ผมควานหายาในกระเป๋า และพบว่าไม่ได้เอามาด้วย เพราะนานๆถึงจะปวดซะทีเลยไม่ได้พกเอาไว้ ใกล้ถึงเวลานัดแล้วด้วย ไหนจะเปลี่ยนชุดอีก ไว้ค่อยกลับไปกินที่ห้องแล้วกัน

 

 




ปีหนึ่งที่เลือกมาฝ่ายกีฬา มีประมาณเกือบๆร้อยคนส่วนใหญ่เป็นผู้หญิงด้วย  แต่ดูเหมือนผู้ชายเกือบทั้งหมดก็มาเป็นนักกีฬาเหมือนกันแต่ก็มีแค่ประมาณสามสิบคนได้ นั่นหมายความว่า ต่อให้ผมเลือกไปเล่นบาส แต่ถ้านักบอลขาด ผมก็ต้องมาลงแทนอยู่ดี เพราะกีฬาเฟรชชี่จะให้แค่ปี 1 ลงเล่น ผมเลือกผิดหรือถูกที่มาเข้าฝ่ายนี้เนี่ย

และดูเหมือนจะผิดจริงๆนั่นแหละครับ เพราะวันแรกปีสองมันก็สั่งให้นักกีฬาทั้งหมด วิ่งรอบสนาม 5 รอบ สนามนี่ใหญ่เกือบพอๆกับสนามฟุตบอลเลย โห ผมพาตัวเองมาเหนื่อยสินะ แต่สิ่งที่แย่กว่าคือ อาการปวดท้องของผมยังไม่หายไป และเหมือนจะแย่กว่าเดิมด้วยซ้ำ 


“เธอๆไหวรึเปล่า หน้าซีดมากเลยนะ”

“ไม่เป็นไรๆ เราไหวๆ”

“แน่ใจนะ”

“เราโอเค ขอบคุณมาก”


ความหวังดีจากสาวน่ารักคนนึง ส่งมาให้ผมตอนที่เราวิ่งรอบสุดท้าย ความจริงคือ ผมเดินอยู่สามรอบได้ วิ่งจริงๆคือรอบแรกกับรอบสุดท้าย เพราะปีสองมองอยู่  ผมว่าพี่เขาก็รู้ว่าเราเดิน แต่เขาก็ไม่พูดอะไร วันแรกๆก็คงอนุโลมให้

ผมแบกร่างหอบๆของตัวเองออกมาแล้วทรุดนั่งอยู่ขอบสนาม เสื้อยืดกับกางเกงบอลที่พึ่งเปลี่ยนมาชุ่มไปด้วยเหงื่อ ตอนนี้จะสองทุ่มแล้ว ผมปวดท้องมาก หน้าผมคงซีดมากแน่ๆ

ผมลุกขึ้น คว้ากระเป๋า เดินออกจากสนาม จักรยานผมจอดไว้ไกลพอสมควรจากตรงนี้ เดินๆพักๆ ลมก็เย็นดี ไม่มีแดดร้อน แต่เพราะผมแสบท้องมาก มันทำให้ผมต้องหยุดๆเดินๆเนี่ย รำคาญตัวเองจัง ตอนเด็กน่าจะกินข้าวให้ครบสามมื้อ แต่ก็อย่างว่า อยู่คนเดียวมานาน รู้ตัวอีกทีก็ปวดท้องจนหามส่งโรงพยาบาลเพราะไม่กินข้าวเช้า กินข้าวกลางวันที่ ร.ร ไม่มีข้าวเย็นอีก เพราะห้องมีแต่น้ำเปล่า พึ่งจะมายอมกินตรงเวลาหลังจากกลับมาจากโรงพยาบาลคราวนั้น

 

“แชมป์ กลับหอเลยปะเนี่ย”

“แดกข้าวก่อนดิ บนห้องไม่มีไรแดกเลย”

“รีบแดกนะเว้ย คืนนี้มีบอล”

“มีบอลหรือจะสู้ฮอลล์ในปากเธอวววววว”

“เหยดดดดดดด”

“มุขเหี้ยไรของมึงวะ”

“ไอ้ไทม์ แดกร้านไหน เลือกสิ ผัวสาธารณะ”

“ร้านไหนก็ได้”

 

ผมสะดุดทันที ที่ได้ยินชื่อพี่ไทม์ เสียงมาจาก ผู้ชายสามคนที่พึ่งขี่จักรยานผ่านผมไป และผมคิดว่าพี่ไทม์อยู่ในกลุ่มนั้น ชิบหายแล้ว เจออะไรบ่อยขนาดนี้ แต่พี่เขาผ่านไปแล้ว คงไม่เห็นผม อีกอย่างมันอาจไม่ใช่ไทม์หล่อ อาจจะเป็นไทม์วิศวะก็ได้ แต่เมื่อกี๊มันมีชื่อพี่แชมป์เพื่อนพี่ไทม์ด้วยนะ

 

“พวกมึงกลับไปก่อนเลย เดี๋ยวกูมา”

“เดี๋ยวดิ ไอ้ไทม์ ไปไหนวะ”



เห้ย


เดี๋ยวนะ


อย่าบอกนะว่า

ผมหันหลังกลับไปมอง ชัดเลย ไทม์หล่อ หนึ่งเดียวในมหาลัย พี่มันกลับรถ แล้วปั่นจักรยานตรงมาหาผม ผมวิ่งโดยอัตโนมัติ เหมือนโดนตั้งโปรแกรมไว้แล้ว ว่าเจอหน้าแบบนี้ให้ run for your life ได้เลย การหนีครั้งที่สามของผม ถ้าล้มเหลวผมจบเห่แน่ ผมไม่มีสีเลอะหน้า ไม่มีแมสปิดปากแล้วด้วย ถ้าพี่มันเจอหน้าผมครั้งนี้ ผมจบเห่แน่ๆ 

โว้ยยยยยยยยยยยย


พี่มันเป็นคุณยายสปีดในเดอะช็อครึไงงง 


จะตามทำมายยยยยย


ผมวิ่งไม่ไหวแล้วครับ เพราะผมพึ่งวิ่งมา 5 รอบสนาม แถมยังแสบท้องมากๆอีกด้วย ผมเลยตัดสินใจโดดใส่พุ่มไม้แถวๆนั้น ทำตัวลีบๆสีเขียวๆ จำผิดแล้วครับพี่ ผมไม่ได้อยู่ตรงนี้ ขี่ผ่านไปเลยๆ และสกิลการหลบขั้นเทพของผมก็ดูเหมือนจะได้ผล เสียงเดินหายไปแล้ว ผมถอนหายใจหนักๆ หันหลังพิงพุ่มไม้ มือกุมท้องเอาไว้ นั่งขดตัวเพื่อบรรเทาอาการปวด ถ่วงชะมัดเลย แล้วกระเป๋าไปไหนวะเนี่ย

????

โฮลี่ ชิททททททททททททททททททททท

ทำไมกูเด๋อขนาดนี้วะ กูจะปล่อยกระเป๋าทิ้งทำไมมมมม พี่มันจะมาเห็นไหมเนี่ย ผมชะโงกหน้าออกไป

ซ้าย

ขวา

โอเคโล่ง

ไหนกระเป๋าวะ




“หากระเป๋าอยู่หรอครับน้อง”



“เหี้ยย!


ผมผงะถอยหลัง รีบแทรกหัวตัวเองลงไปในพุ่มไม้ ก้มหน้าก้มตา ทำตัวลีบเล็ก แล้วเอาหัวไปจุ่มพุ่มไม้  เป็นแก้ปัญหาที่โง่มาก ฮือ แต่ไม่รู้จะทำยังไงแล้ว


“น้องเป็นกระต่ายหรอ”

“.....”

“ออกมาคุยกันดีๆเถอะ”


ผมสั่นหัวแทนคำตอบ ได้ยินเสียงพี่มันถอนหายใจตามหลัง เขาจับไหล่ผม ยื้อยุดกับผมอยู่นาน พยายามเอาหัวผมออกมา และสุดท้ายพี่มันก็ชนะ มือใหญ่ๆจับหน้าผมบังคับให้ผมสบตา เขาเห็นหน้าผมแล้ว ผมเลิ่กลั่กมองซ้ายขวา ผมไม่มีทางหนีอีกแล้ว ตัวผมเริ่มสั่น แววตาสั่นไหวของผมไม่กล้าสบตาพี่มันตรงๆ ใบหน้าหล่อยังชวนมองเหมือนเดิม พออยู่ใต้แสงจันทร์แล้วพี่มันเหมือนหลุดออกมาจากนิยายเลย คิ้วเข้มๆขมวดเข้าหากัน


คนอวดดีแบบผมหมดหนทางเอาชนะ เลยได้แต่หลับตาแน่น และหวังว่าพอลืมตาพี่มันจะหายไป แต่กลายเป็นว่ามือข้างนึงของพี่ไทม์เลื่อนมาจับท้ายทอยผมไว้


ลมเย็นๆที่อยู่ๆก็หยุดนิ่งไป แทนที่ด้วยริมฝีปากอุ่นๆของพี่ไทม์ ประกบลงบนริมฝีปากของผม ผมลืมตาโพลง พี่มันถอนจูบออก ผมรีบใช้มือผลักอก แต่คนรู้ทันก็คว้าเอวผมเอาไว้ ตัวผอมๆของผมรึจะสู้คนตัวหนาๆได้

 

 

“ไม่ต้องหนีแล้วครับ พี่จำน้องได้ตั้งแต่วันแรกแล้ว”


“.......”


“จูบนี้ ถือว่าเราหายกันแล้วนะครับ”














            ผมอาจจะตายไปแล้ว พี่เขาเห็นผมหลับตาอาจจะเข้าใจผิดว่าผมอยากให้จุมพิตปลุกตื่น จริงอยู่ที่ว่าพี่มันหน้าตาเหมือนเจ้าชาย แต่ผมไม่ใช่เจ้าหญิง ผมก็เป็นเจ้าชายนะพี่ ผมแค่ผอมกว่า เตี้ยกว่าเท่านั้นเอง


            ผมตกใจเกินกว่าจะขยับตัว หัวใจบ้าบอนี่ก็เต้นแรงชะมัด หน้าซีดๆของผมคงจะแดงมากในตอนนี้ ผมไม่เคยรู้จักพี่ไทม์มาก่อน พึ่งรู้ชื่อกันเมื่อไม่กี่วัน คุยกันนับคำได้ แต่กลับจูบกันไปแล้วสองครั้ง เป็นอะไรที่ข้ามขั้นตอนไปไกลโคตรๆ เพื่อนไม่ใช่ แฟนนี่ยิ่งไม่ใช่ รุ่นน้อง? แล้วรุ่นน้องเขาจูบกันที่ไหนละวะ


            ผมอาจจะยังนั่งเอ๋ออยู่ตรงนั้นแต่หัวผมกำลังตีกันวุ่นวาย พี่ไทม์ชอบผู้หญิง ผู้หญิงคนนั้นชื่อหวาน แต่พี่มันจูบผม สิ่งที่ผมหวังจะได้เห็นคือ มันโกรธเป็นฟืนไฟ อาจเดินมาต่อยผม หรือ บอกว่า น่ารังเกียจว่ะ พอเจอรีแอคแบบนี้ผมถึงกับเงิบ ตั้งรับไม่ถูกเลยทีเดียว

         

           “น้อง”

            “....” แปปนึงขอตั้งหลักก่อน

            “ลูกอิณ”

            “.........” เชี่ย พี่รีบหรอ ผมไม่กล้ามองหน้าเลยเนี่ย


            พี่ไทม์จับไหล่สองข้างของผม และก่อนที่ผมจะเงยหน้าไปมองหน้าพี่มัน สิ่งที่ผมหลงลืมไปชั่วขณะ เพราะจูบพิฆาต มือสองข้างผมกุมท้องตัวเองไว้ก่อนจะค้อมตัวลดอาการปวดแสบ เม้มปากเพื่อกลั้นเสียงเอาไว้


            “น้อง เป็นอะไร!!!”    พี่ไทม์เสียงแตกตื่น ผมเลยยื่นมือข้างหนึ่งไปจับชายเสื้อพี่มันไว้


            “พี่ ผมปวดท้อง”


            “ใจเย็นนะ อดทนก่อน เดี๋ยวพี่พาไปโรงพยาบาล”


            พี่ไทม์ขยับตัวเข้ามาใกล้ผม หัวของผมเลยพิงอกพี่มันอย่างช่วยไม่ได้ มือข้างนึงของเขาโอบไหล่ผมไว้ อีกข้างหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา


            “แชมป์ อยู่ไหนวะ”

            “ยืมรถหน่อย ขับมารับกูที่สนามหลังมอที”

            “อย่าพึ่งเสือกตอนนี้ รีบมาเร็วๆ น้องมันจะร้องไห้แล้ว”


            พี่ ผมไม่ได้จะร้องไห้ ผมก้มหน้าอยู่พี่จะรู้ได้ไง ผมขยำเสื้อพี่มันจนแน่น ผมคิดว่ามันดีขึ้นแล้วเลยไม่กินยาต่อตอนนั้นที่เข้าโรงพยาบาล แต่กินข้าวให้ตรงเวลาแทน มีบ้างที่ปวดๆตอนดึก เล่นเอานอนไม่หลับ แต่ผมไม่เคยเป็นหนักขนาดนี้ ตอนนี้ผมลุกไม่ไหวด้วยซ้ำ ผมไม่เคยโดนน้ำกรดสาด แต่กลับรู้สึกว่ากระเพาะผมมันกำลังโดนแบบนั้นจริงๆ


            ผมพยายามเงยหน้ามองคนตรงหน้า หน้าหล่อๆขมวดคิ้วจนผมรู้สึกตลก จูบพี่มันมีอำนาจเหนือยาหมออีกนะเนี่ย ผมลืมไปเลยจริงๆว่าปวดท้องอยู่ จะเป็นไรไหมถ้าจะขออีกที เผื่อผมจะลืมอีกรอบ


            “พี่ไม่โกรธผมหรอ”

            “โกรธ”

            “........”

            “ปวดท้องแล้วทำไมไม่บอก นี่ปวดมานานแล้วใช่ไหม”


            ผมเม้มปาก พยักหน้าแล้วก้มหน้าลงไม่กล้าสบตา ทำไมผมต้องทำตัวหงอยๆเพราะพี่มันโกรธด้วยเนี่ย คนกวนตีน คนอวดดีเวลาอยู่กับเพื่อนหดหัวหายไปไหนวะ แค่พี่ไทม์ขมวดคิ้ว สติผมก็แตกกระเจิงไปแล้ว ทำไมมีอิทธิพลขนาดนั้น คิ้วศักดิ์สิทธิ์หรอ


            “ขอโทษ”

            “พูดมากจริง ลุกไหวไหม รถมาแล้ว”

            “วะ ไหวครับ”


            ก็อาจจะไหวละมั้ง ถ้าลองลุกดู เมื่อกี๊ยังวิ่งไหวเลย พี่ไทม์ประคองผมลุกขึ้น ผมแสดงสีหน้าเจ็บปวดทันที มันเหมือนเวลาเราปวดท้องอยู่ พอเรานอนๆขดๆมันก็ดีขึ้น แต่พอยืนมันก็ปวดจี๊ดดดดขึ้นมาทันที ผมเห็นพี่ไทม์มองผมด้วยสายตาห่วงๆ ห่วง? อ่อ พี่มันเป็นรุ่นพี่ผมนี่นะ กลัวผมตายละสิ


            พอพี่แชมป์เห็นผมกับพี่ไทม์ พี่เขาก็รีบวิ่งมาช่วยประคองผม เราเดินทุลักทุเล จนมาถึงรถ พวกเขาจับผมยัดที่นั่งข้างคนขับก่อนจะปิดประตู พี่ไทม์หันไปคุยกับพี่แชมป์ที่ยืนอยู่


            “แชมป์เดี๋ยวมึงขี่จักรยานกูกลับนะ กูจะพาน้องไปโรงพยาบาล กูฝากกระเป๋าน้องไว้ที่ห้องที ของกูด้วย นี่กุญแจ”

            “เดี๋ยวๆ บอกกูก่อนได้ไหมว่าน้องหน้าขาวนี่ใคร แล้วน้องเขาเป็นอะไรวะ”

            “รุ่นน้องคณะกู ปวดท้อง ไม่ยอมกินข้าว เอาแต่วิ่งหนี”

            “หนีใครวะ”

            “เออ เอาไว้ก่อน”

            “เออๆ ให้กูไปด้วยไหม”

            “ไม่ต้อง ขอบใจมาก กูไปก่อน เจอกัน”

            “เออเจอกัน มีไรโทรมานะมึง”

            “เออ”

               

                พี่ไทม์เปิดประตูมานั่งที่คนขับ มองหน้าผมนิ่งๆส่งสายตาที่ผมอ่านไม่ออก ผมไม่เคยบอกถูกเลยว่าพี่เขาทำหน้าแบบไหนอยู่ ผมอ่านดวงตาเขาไม่ออก ผมไม่รู้ว่าพี่ไทม์คิดอะไรอยู่ พี่เขาอาจเก็บความรู้สึกเก่ง หรืออาจเป็นผมเองที่โง่


            “มองอะไร ไหวรึเปล่า”

            “เอ่อ  ไหวครับ”

            “แปปเดียว เดี๋ยวก็ถึงแล้ว”

            “ครับ”


            พี่ไทม์หันมามองผมเป็นระยะๆ ผมได้แต่กุมท้องไว้ กำมือแน่น เพื่อบรรเทาความเจ็บ รู้สึกแปลกๆเหมือนกัน วิ่งหนีมาตั้งนาน กลับมาอยู่บนรถด้วยกันเฉยเลย


            ถึงโรงพยาบาล ผมโดนหมอดุนิดหน่อย แต่เพราะไม่มีอาการคลื่นไส้อาเจียน ผมเลยไม่ต้องแอดมิท หมอบังคับให้ผมทานยาให้ครบ ทานข้าวต้องตรงเวลา ได้ยามาถุงใหญ่ พี่ไทม์นั่งรอผมอยู่ เขามองผมนิ่งๆ แล้วลุกขึ้นไปที่รถเงียบๆ เรานั่งไปด้วยกันเงียบๆ หลังจากที่ผมทานยา อาการก็เหมือนจะบรรเทาลง แต่ก็ยังปวดจี๊ดๆอยู่ดี คืนนี้ผมคงนอนไม่หลับทั้งคืน พรุ่งนี้ก็ยังมีเรียนตอนเช้าอีกต่างหาก ผมหันไปสนใจคนข้างๆ เหมือนพี่ไทม์จะรู้ว่าผมมองอยู่


            “ดีขึ้นรึยัง”

            “เอ่อ ดีขึ้นแล้วครับ”

            “แล้วทำไมกุมท้องแบบนั้น ยังปวดอยู่หรอ”

            “ก็ครับ มันยังแสบๆอยู่”

            “ยังไม่ได้กินข้าวตั้งแต่กลางวันใช่ไหม”

            “ครับ”


            พี่ไทม์มองผมก่อนจะตบไฟเลี้ยวเข้าซ้าย จอดรถที่ร้านข้าวต้มข้างทาง เป็นร้านเล็กๆที่ผมคิดว่าเขาคงเปิดโต้รุ่ง คนในร้านมีอยู่ประปราย


            “สั่งสิครับ ไม่หิวรึไง” พูดเพราะ   แต่เสียงนี่ดุจังวะ

            “เอาข้าวต้มปลาครับ”

            “ข้าวต้มปลาสองครับลุง”


            เรานั่งเงียบๆจนข้าวต้มที่สั่งวางลงตรงหน้า ผมไม่ได้ปรุงอะไร พี่ไทม์ใส่น้ำปลาเพิ่ม เรากินกันเงียบๆไม่มีใครพูดอะไร ไหนๆพี่มันก็เป็นคนพาผมไปส่งโรงพยาบาล แม้คนที่ทำให้ผมไม่ได้กินข้าวจะเป็นพี่มันก็เถอะ ผมเลยอยากที่จะทำลายความเงียบ และตัดสินใจที่จะเคลียทุกอย่างไปเลย


            “ผมขอโทษนะครับที่ทำให้พี่โกรธ แล้วผมก็ขอโทษเรื่องที่เชียงใหม่ด้วย”

            “น้องทำแบบนั้นทำไม บอกพี่ได้ไหม”

            “เพื่อนท้าครับ” ผมทำน้ำเสียงรู้สึกผิด ก้มหน้ากินข้าวต้มเงียบๆ

            “แต่พี่เป็นผู้ชาย น้องจูบพี่ น้องชอบผู้ชายหรอครับ”

            “เปล่าครับ แต่ผมเคยมีแฟนเป็นผู้ชาย ก็ไม่ได้รู้สึกรังเกียจหรือว่าเป็นเรื่องใหญ่อะไร ผมขอโทษนะครับ ผมรู้ว่าพี่ชอบผู้หญิง อ้าว”

            “ทำไม”

            “พี่ชอบผู้หญิง แล้วพี่จูบผมทำไมครับ”


            ผมกับพี่ไทม์สบตากันโดยมีข้าวต้มปลาอยู่ตรงหน้าเราสองคน ผมไม่หลบตา แต่จ้องตาพี่มันเหมือนผมพยายามหาคำตอบ ในดวงตาไม่ว่างเปล่าซะทีเดียว แต่ผมก็อ่านไม่ออกอยู่ดี น่าแปลกที่มันน่าค้นหาสำหรับผม ทำไมพี่มันถึงจูบผม ทั้งที่พี่มันก็ไม่ได้ชอบผู้ชาย หรือจะบอกว่าผมหล่อจนทนไม่ไหว พี่ไทม์ก็ดูไม่ใช่คนที่จะเอ็นดูผมขนาดนั้น แล้วเขาทำแบบนั้นทำไม


            “ก็แค่อยากเอาคืน”

            “จริงหรอครับ”

            “ทำไม คิดว่าพี่ชอบเรารึไง”

            “ไม่ใช่ครับ ผมแค่คิดว่าพี่จะด่าผม หรือเดินมาต่อยผมซะอีก”

            “เป็นรุ่นพี่ จะต่อยรุ่นน้องได้ยังไง”

            “แล้วรุ่นพี่เขาจูบรุ่นน้องกันหรอครับ”

            “ใครเริ่มละ”

            “แต่ตอนนั้นผมไม่รู้จักพี่นี่”

            “พูดมากจริง อิ่มรึยัง เอาเพิ่มไหม”

            “อย่าเปลี่ยนเรื่องดิพี่”

            “ลุงครับเก็บตังเลย”


            ผมได้แต่ทำหน้างอ ชำเลืองมองแบบเคืองๆ พี่ไทม์ไม่สนใจคำถามของผม เรานั่งเงียบๆบนรถ


            “คืนนี้ไปนอนห้องพี่”

            “ไม่ดีกว่าครับ ผมเกรงใจ”

            “พี่ไม่ได้ถาม พี่แค่บอก”

            “แต่ว่า”

            “นั่งเงียบๆครับ พี่ใช้สมาธิขับรถอยู่”


                ทำไมเป็นคนที่ตีมึนได้ขนาดนี้ ผมไม่มีทางเลือกนอกจาก ค้างห้องพี่มัน แต่ผมไม่อยากมา แค่ปวดท้องผมก็นอนไม่หลับอยู่แล้ว ถ้ามีพี่ไทม์อยู่ในห้องด้วยคงไม่ได้นอนกันพอดี ก็แค่แวะส่งผม ยากตรงไหน แต่ผมไม่อยากเถียง พี่มันอุตส่าห์พาผมไปโรงพยาบาล เลี้ยงข้าวต้มผมอีก หน้าด้านแต่ก็เกรงใจ


            พี่ไทม์จอดรถไว้ใต้คอนโด ห้องพี่ไทม์อยู่ชั้น 11 พี่มันเดินมาเคาะห้องห้องนึงก่อนผมจะเข้าใจว่า มันคือห้องพี่แชมป์


            “เห้ยไทม์ อ้าวน้อง เป็นไงบ้างหายยัง”

            “ดีขึ้นแล้วครับพี่”

            “ดีแล้ว ไอ้ไทม์ อะนี่กุญแจห้อง กระเป๋าอยู่ในห้องนะ แล้วมึงจะให้น้องเขาค้างนี่หรอวะ มึงไม่เคยพาใครมาค้างนี่หว่า”

            “นี่กุญแจรถมึง พูดมากจังวะ ก็แค่มาค้าง แล้วไอ้ปุนอะ นอนละหรอ”

            “ยัง มันคุยกับสาวอยู่ ไม่ว่างเสือก แต่พรุ่งนี้พวกกูมาเสือกแน่”

            “เสือกอะไรของมึง”

            “ก็น้องหน้าหมวยคนนี้ไง ไปสนิทกันตอนไหนวะ ไม่เห็นมึงไปไหนกับใครนอกจากหวานนี่หว่า”

            “หน้าหมวย? เออ หมวยจริงด้วย” พี่ไทม์หันมามองหน้าผม ผมทำหน้างอ อย่ามาเรียกผมว่าหมวย แค่เพื่อนๆผมมันเรียก ผมก็ไม่รู้จะห้ามยังไงแล้ว ผมไม่ใช่ผู้หญิงนะเว้ย

            “น้องมันหน้างอแล้ววะ  ชื่อไรเราอะ ทำไมไม่เคยเห็นเลย ปีหนึ่งหรอ”

            “ไว้คุยวันอื่น ดึกแล้ว เด็กมันจะเข้านอน”

            “เห้ย เดี๋ยวดิ ไอไทม์ มึงรีบอ่อ เหี้ยยยยย มึงหวงอ่อวะ  มึงเจอแน่ เจอกูแน่พรุ่งนี้ ไอ้ปุนนนนนนนน ไอ้ไทม์มีน้องใหม่เว้ยยย หวงชิบหายเลยยย”


            พี่ไทม์ลากผมเดินหนีมาไขประตูอีกห้องที่อยู่ข้างๆปล่อยพี่แชมป์โวยวาย อย่างไม่แยแส ห้องพี่มันเป็นห้องโง่ๆสีขาว มีเตียงใหญ่ โซฟา  โต๊ะอ่านหนังสือ โต๊ะกินข้าว ทีวีติดผนัง ตู้เสื้อผ้า ตู้เย็น ห้องเล็กแต่ครบครัน เป็นระเบียบด้วย พี่มันดูเหมือนเจ้าชายจริงๆเลยวะ แบบดีไปหมด


            “กินยารึยัง”

            “ยังครับ”

            “กินสิ เดี๋ยวไปอาบน้ำ ดึกแล้ว”

            “เอ่อ พี่ไทม์อาบก่อนเลยครับ”

            พี่ไทม์เดินไปหยิบน้ำใส่แก้วให้ผม แล้วเดินไปที่ตู้เสื้อผ้า ผมหยิบยาขึ้นมากินเสร็จแล้วพี่มันก็ยัดเสื้อผ้าใส่มือผม

            “ไปอาบน้ำ”

            “ครับ”


            ผมมองสำรวจห้องน้ำ ก่อนจะอาบ กลิ่นสบู่เหมือนกลิ่นพี่มันเลย เป็นกลิ่นสบายๆที่นั่งดมได้ทั้งวัน ผมอาบน้ำเสร็จออกมาเห็นพี่ไทม์หยิบผ้าห่มออกมาอีกผืน


            “เดี๋ยวผมนอนโซฟาก็ได้ครับ”

            “ไปนอนบนเตียง”

            “แต่ว่าพี่”

            “ดึกแล้ว ไปนอนครับ”


            ทำหน้าดุใส่อีกแล้ว โว้ยยยยย ทำไมผมต้องหงอตามพี่มันทุกทีเลย ไว้ก่อนเถอะ จิตใจกล้าแข็งเมื่อไหร่จะเถียงทุกเรื่องเลย ผมนอนบนเตียงนุ่มนิ่ม ที่ผ้าห่มก็นุ่มนิ่ม ชอบแฮะ ไว้ซื้อไปไว้บ้าง ผมนอนขดตัวข่มอาการปวดท้องไว้ หวังว่าจะนอนหลับเร็วๆ แอร์เย็นๆทำให้ผมเรื่มเคลิ้ม แต่อาการปวดจี๊ดทำให้ผมพลิกตัวไปมา น่ารำคาญชะมัด ผ่านไปนานแค่ไหนไม่รู้ พี่ไทม์ยังไม่ออกมาสักที ผมเลยลุกขึ้น พับผ้าห่มเป็นทบๆให้มันหนักๆ ก่อนจะนอนขดตัวแล้วเอาผ้าห่มทับท้องเอาไว้ ช่วยได้แหะ แต่หนาวอะ ผมหลับตาลง


            จังหวะที่สติผมจะเลือนหาย ได้ยินเสียงประตูเปิดออก ไฟปิดแล้ว พี่ไทม์คงออกมาแล้ว อยากลืมตาไปบอกฝันดี แต่ลืมไม่ขึ้นจริงๆ ผมรู้สึกว่ามีผ้าห่มคลุมตัวผมอีกผืน มันทำให้ผมไม่รู้สึกหนาว สัมผัสบางเบาที่หน้าผาก เลื่อนมาที่คอ ก่อนจะลูบที่หัวผมเบาๆ เสียงทุ้มๆเย็นๆพูดอยู่ไกลๆ


            “ฝันดีครับ”

            ".........."

           "น้องหมวย"


            สติผมก็หายไป 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5.608K ครั้ง

1,847 ความคิดเห็น

  1. #1809 xxxlilly (@xxxlilly) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2562 / 04:03
    พระเอกไทป์นี้ชอบอ่ะ
    #1809
    0
  2. #1799 Choi_Jina_ (@Choi_Jina_) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2562 / 18:41

    เขิงปัยหมก!!!!
    #1799
    0
  3. #1788 Fueled me (@JINWOOBIN) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2562 / 19:21
    ฮั่นแหนะๆๆๆๆๆ พี่ไทม์เขาหวงอะ
    #1788
    0
  4. #1771 makeky~ (@kewmake) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2562 / 09:09
    น้องหมวย
    #1771
    0
  5. #1741 Jibangrin (@Jibangrin) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2562 / 16:58
    วี้ดดดดด 5555
    #1741
    0
  6. #1735 littleCB (@tualak2140) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2562 / 02:31
    แงพี่เขินอ่ะ
    #1735
    0
  7. #1721 golf8 (@golf8) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2562 / 04:32
    อะๆๆๆอีพี่นี่มันแปลกกกก เจอกันวันแรกชวนนอนห้องเลยวุ้ยยย แหนะะะะ
    #1721
    0
  8. #1717 chootikarn (@chootikarn) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2562 / 08:57
    อื้อหือออพี่ไทม์น่ารักกก><
    #1717
    0
  9. #1707 แม่ม๑น้oe (@kunlanid_far) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2562 / 01:45
    น้องหมวย ตามเค้าไปง่ายๆได้งัยยย
    #1707
    0
  10. #1692 130143m (@130143m) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 00:06
    คนพี่ชวนขึ้นห้องคือว่าแปลกแล้ว อิคนน้องก้เอออ่อตามคนพี่ไปด้วย บันเทิง555555
    #1692
    0
  11. #1664 Pimnok2124 (@Pimnok2124) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 17:08
    ฟ่ะน้องหมวยฟ่ะ มาฟ่ะ ต้องมาแล้ว!!
    #1664
    0
  12. #1663 Pimnok2124 (@Pimnok2124) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 17:07
    คือตีมึนพาน้องขึ้นห้องนี่คืออิหยังวะ ละอิน้องก็ตามไป อิหยังวะ?!!
    #1663
    0
  13. #1662 Pimnok2124 (@Pimnok2124) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 17:07
    เหมือนหนูพึ่งนึกได้อะน้องงงง!!&#128514;&#128514;5555+
    #1662
    0
  14. #1661 Pimnok2124 (@Pimnok2124) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 17:05
    'เอาแต่วิ่งหนี'
    'หนีใครวะ'
    ชอบเฮียแชมป์ว่ะ ต้องมาแล้ว555555555555&#128514;&#128514;&#128514;&#128514;&#128514;&#128514;&#128514;&#128514;
    #1661
    0
  15. #1660 Pimnok2124 (@Pimnok2124) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 17:04
    โกรธแล้วจูบกลับทำไมอีพี่ หยั่มมาโมเมจ้อจี้นะ!!!! จร้อจรี้จะรี้แอ่แฮร่!&#128514;&#128514;!!!
    #1660
    0
  16. #1659 Pimnok2124 (@Pimnok2124) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 17:03
    อิหยังวะอีพี่มีการจูบกลับด้วยเอ้า ได้หรอ!!
    #1659
    0
  17. #1658 Pimnok2124 (@Pimnok2124) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 17:02
    'น้องเป็นกระต่ายเหรอ' เขินฟ่ะ //7//
    #1658
    0
  18. #1657 Pimnok2124 (@Pimnok2124) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 17:02
    55555หนูทำไมเด๋อลู้กกก!!&#128514;&#128514;&#128149;&#128149;&#128149;&#128149;&#128149;
    #1657
    0
  19. #1637 lluv KAITO vull (@kakdtskaito) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 22:46
    อิพี่ทำอะไรน้องค่ะ~~ แหมๆๆๆ
    #1637
    0
  20. #1613 prisaneeyaporn (@prisaneeyaporn) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 เมษายน 2562 / 19:22
    อ้าวอิพี่
    #1613
    0
  21. #1609 30_49287 (@30_49287) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 เมษายน 2562 / 00:35

    นน้องหมวยยยย

    #1609
    0
  22. #1604 neooooo (@inspirit-yeol) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 เมษายน 2562 / 20:49

    เจอกันไม่กี่รอบก็พากันขึ้นห้องแร้วแม่
    #1604
    0
  23. วันที่ 11 เมษายน 2562 / 01:05
    อ่ะแหนะะะ ประทับใจกับเหตุการณ์แรกที่เจอน้องละสิ5555
    #1591
    0
  24. #1588 Mint🍃 (@parkwa) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 เมษายน 2562 / 03:05
    เร็วไปปร่าจ๊ะ เจอกัน3ครั้ง จูบ2ครั้ง ไปนอนด้วยกันเลย
    #1588
    0
  25. #1554 malibae (@ThesecondM) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 เมษายน 2562 / 09:06
    พี่ไทม์ต้องคิดอะไรกับน้องบ้างแหละ ดูออก!!
    #1554
    1
    • #1554-1 Ning38975 (@Ning38975) (จากตอนที่ 4)
      4 พฤษภาคม 2562 / 12:25

      ิิพี่เบาาาาาพี่ เดะหมวยตื่น
      #1554-1