(END) Hello there ว่าไงน้องหมวย [ สนพ.ฟาไฉ ]

ตอนที่ 14 : น้องหมวยบทที่ 13

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 36,915
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2,985 ครั้ง
    22 มี.ค. 62


                “อย่า!!!


                พีทกำลังจะถูกแทง และผมอยู่ในสภาพที่ยุ่งจัด ผมไม่มีจังหวะจะลุกขึ้นด้วยซ้ำ ทำยังไงดีวะ ใจผมเต้นแรง ผมกำลังกลัว ในเสี้ยววินาทีผมทำได้แค่ภาวนาว่าให้ใครสักคนมาช่วย ผมน่ะไม่เป็นไรหรอก แต่ไอ้พีท ผมจะปล่อยให้น้องมันตายไม่ได้

                น้องมันก็เป็นครอบครัวของผมเหมือนกัน

                พี่ไทม์....

                ใครก็ได้....

 

 

                “ไอ้เหี้ย! มึงทำอะไรน้องกู พวกมึงงงงงง เด็กไอ้ไทม์โดนรุม”

 

 

                ผมไม่เห็นหน้าเจ้าของเสียงที่เข้ามาขัด ผมจำเสียงไม่ได้ ไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร แต่ไอ้พวกนี้มันชะงักไปเลย พีทถูกทิ้งลงพื้นอีกครั้ง

                แล้วผมก็ได้เห็น อัศวินที่เข้ามาช่วยไว้ บอยแบนด์เด็กปรัชญา ยืนเรียงหน้ากระดานอยู่ห้าหกคน สายตาโคตรเกรี้ยวกราด


                เชี่ย


โคตรเท่


ผมนี่อยากลุกขึ้นปรบมือเลย


.....ไม่ใช่เวลาไหม


“กูเรียกตำรวจแล้ว พวกมึงไม่รอดแน่”


“พวกมึงเป็นใครอีกวะเนี่ย”


“ปล่อยน้องกูเดี๋ยวนี้ไอ้สัส กูเรียกพ่อมันแล้วพวกมึงตายคาตีนมันแน่”


สองคนเหนือหัวผม หยุดชะงัก ผมชาไปทั้งตัวเลย ผมสบตากับพีทที่นอนอยู่ห่างออกไป น้องมันยังปลอดภัยดี เละนิดหน่อยแต่ก็ยังไม่ตาย


“มึงสิตายก่อนกูไอ้พวกชอบเสือก” ไอ้สามคนฝ่ายข้าศึกยืนเรียงอีกครั้ง พร้อมกับพุ่งเข้าใส่ฝ่ายอัศวินที่ยืนตั้งรับอยู่ และทันใดนั้น


 วี้หว่อ วี้หว่อ วี้หว่อ


เสียงไซเรนตำรวจดังมาจากที่ไกลๆ ฝ่ายข้าศึกเลิ่กลัก หันหน้าเข้าหากันด้วยความตกใจ ตำรวจไทยมาไวว่ะรอบนี้ ผมรู้สึกภูมิใจ


“ไอ้เหี้ย ฝากไว้ก่อนเถอะพวกมึง”


“หนีไปไหนวะไอ้พวกชั่วว”


ข้าศึกสลายไปแล้ว ผมได้เห็นหน้าอัศวินชัดขึ้น เขามาช่วยพยุงผมกับพีท เขาคือพวกปีสามที่นั่งโต๊ะเดียวกับผมเมื่อกี๊ พี่ไทม์รีบวิ่งเข้ามาหาผมทันที ใบหน้าหล่อตกใจและหวาดกลัวจนผมรู้สึกผิด เขาสำรวจเนื้อตัวผม แววตาวูบไหวด้วยความเป็นห่วง


“ไปโรงพยาบาลกันนะ”


ผมโดนต่อยไปสองที มุมปากช้ำนิดหน่อย แต่ถือว่ายังหล่ออยู่ ผมรู้สึกจุกๆที่ท้องตอนโดนเตะแต่เพราะผมงอตัวไว้มันเลยไม่ได้หนักอะไร วิเคราะห์แล้วสภาพโดยรวม ไม่ถึงขั้นต้องเข้าโรงพยาบาล


“แล้วตำรวจ?”


“เสียงโทรศัพท์พวกพี่เอง เราไม่เป็นไรใช่ไหม” พี่แชมป์หันมาอธิบายกับผม สายตาเขาสำรวจตัวผมด้วยความเป็นห่วง


“เสียงโทรศัพท์?”


“ผ่านลำโพงบลูทูธน่ะ แผนมัน พี่เกือบจะฆ่ามันอยู่แล้ว ที่ห้ามไม่ให้พี่ออกมาช่วยเรา” พี่ไทม์หันหน้ามาพูดกับผม


“หมายความว่าไงครับ?”


“ไปโรงพยาบาลก่อน”


“ผมไม่เป็นไรพี่ เรารีบพาพีทไปโรงพยาบาลก่อนนะ” ผมเดินไปหาพีทที่มีพี่คนนึงช่วยพยุงอยู่ สภาพพีทหนักกว่าผม เอาจริงๆตอนนี้ผมไม่รู้สึกเจ็บเลย ผมห่วงพีท ใจผมยังเต้นรัวจากเหตุการณ์เมื่อครู่ คนๆนึงเกือบจะตายต่อหน้าผม พี่ไทม์ดูหงุดหงิดที่ผมไม่ห่วงตัวเอง เขาหันไปพูดอะไรสักอย่างกับเพื่อน


“พีท ไหวไหม ทนไว้ก่อนนะ” เขาเริ่มทรงตัวไม่อยู่แล้ว ผมกำลังจะเข้าไปช่วยพยุงเขา แต่พี่ไทม์คว้าแขนผมไว้ก่อน เขาดูหงุดหงิด แต่ยังพยายามใจเย็นตอนที่พูดกับผม


“เราไปกับพี่ ส่วนพีทเดี๋ยวให้ไปรถแชมป์”


“แต่ว่า...”


“พี่จะโกรธจริงๆนะถ้าน้องยังดื้อกับพี่ มานี่” พี่ไทม์พูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง เขากำลังดุผม


ผมหันไปมองพีทอีกครั้ง ก่อนจะเดินไปตามแรงจูงของพี่ไทม์ ผมห่วงพีทแต่ผมก็ไม่อยากให้พี่ไทม์โมโห เอาจริงๆเหมือนสติผมไม่อยู่กับตัวเท่าไหร่ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามาอยู่บนรถตอนไหน


ผมหันไปมองหน้าคนขับ สีหน้าเรียบเฉยบอกผมว่าเขาโมโหอยู่แต่กำลังพยายามใจเย็น


“ผมขอโทษ แต่ผมห่วงพีท เขาเป็นลูกของลุงกับป้า เขาเป็นน้องผม”


“พี่รู้แล้ว เจ็บตรงไหนบ้าง” เสียงเขาอ่อนลง และนั่นทำให้ผมรู้สึกผิดเข้าไปใหญ่ ผมทำให้พี่มันเป็นห่วงอีกแล้ว


“ผมไม่เป็น...”


“พี่โกรธนะ เมื่อไหร่จะเลิกบอกว่าไม่เป็นไรสักที พี่มันพึ่งพาไม่ได้ใช่ไหม เราถึงต้องโกหก” น้ำเสียงเรียบเฉย พร้อมสายตาตัดพ้อที่มองผม ทำให้ผมต้องรีบคว้ามือข้างที่ว่างของคนขับมาจับไว้


“ไม่ใช่ ไม่ใช่แบบนั้น ผมไม่เป็นอะไรจริงๆ มันก็อาจจะช้ำๆนิดหน่อย แต่ผมโอเคจริงๆนะ อย่าโกรธเลยนะ นะพี่ ผมขอโทษครับ” ผมรีบแก้ตัว บีบมือพี่มันไปมาด้วยความรู้สึกผิด แต่ว่าผมโอเคจริงๆ ผมไม่ได้โกหก พี่ไทม์ทำหน้าเอือมระอาก่อนจะสอดประสานนิ้วมือเข้ากับมือผม


“เฮ้อ โอเค ไม่เป็นอะไรก็ไม่เป็นไร แต่ยังไงก็ต้องไปหาหมอ ตกลงไหม?”


“ตกลงครับ”


“ดีมาก ว่าง่ายๆหน่อยเราน่ะ พี่ใจหายมากเลยนะรู้ไหม” พี่ไทม์ยกยิ้มบางๆ เขากระชับมือให้แน่นขึ้น ผมใช้มืออีกข้างจับมือของเขาไว้ มือพี่ไทม์ใหญ่กว่ามือผม นิ้วเขาเรียวยาว


“ผมขอโทษ แต่ผมไม่เจ็บเลย นี่เห็นไหม มีแผลแค่ตรงนี้กับตรงนี้เอง” ผมชี้ไปที่มุมปากกับแขนที่ถลอก พยายามทำเสียงร่าเริง หนักกว่านี้ก็เคยเจอมาแล้ว ที่ไม่เคยเจอน่ะคือคนที่ห่วงขนาดนี้ต่างหากและผมไม่อยากทำให้เขาเสียใจ ผมสัมผัสได้ว่าพี่มันใจหายขนาดไหน เพราะถ้าคนที่นอนขดตรงนั้นเป็นพี่มัน ผมก็คงจะใจหายแล้วก็ห่วงมากๆเหมือนกัน


“ส่วนตรงนี้ ช้ำนิดหน่อย ไม่อยากจะคุย ตอนมัธยมผมกับเดอะแก๊งเจอหนักกว่านี้อีก สี่ต่อสิบเลยนะพี่ แค่นี้เด็กๆ” ผมเลิกเสื้อขึ้น มันช้ำนิดหน่อย แต่ค่อนข้างจุก ผมยิ้มพร้อมเขย่ามือพี่ไทม์ไปด้วย พี่ไทม์ยิ้มเอือมใส่ผมเหมือนไม่ค่อยเชื่อเท่าไหร่ โห นี่ไม่ได้โกหกนะ สี่ต่อสิบนี่ชนะมาใสๆ บรรยากาศดีขึ้นกว่าเมื่อกี้อย่างเห็นได้ชัด


“เด็กขี้โม้ พูดมากไม่เจ็บปากรึไง”


“โอ๊ะ อย่าจิ้มสิ มันเจ็บนะพี่!


“ไหนเมื่อกี๊บอกไม่เป็นไรไง”


“พี่ไทม์...” ผมพูดเสียงอ่อนพร้อมทำสีหน้าเจ็บปวด พี่ไทม์ทำหน้าตกใจหันมาหาผม


“ว่าไง เจ็บตรงไหนรึเปล่า”


“ผมเสียดายกุ้งอะ ยังกินหมูไม่อิ่มเลยด้วย”


“....”


ผมโดนตบหัวเฉยเลย

               

 

 

 

 


                พี่ไทม์เล่าให้ผมฟังว่า พวกเพื่อนเขาลุกไปเข้าห้องน้ำกัน แล้วอยู่ๆก็มีคนนึงวิ่งมาหาเขาบอกว่าผมโดนรุม พวกกลุ่มพี่ไทม์เลยรีบวิ่งมาแต่พี่แชมป์ก็บอกให้หลบก่อน รอดูสถานการณ์ก่อน พี่แชมป์เสริมว่าเขาเกือบตายตอนที่ห้ามไม่ให้พี่ไทม์ออกมา แล้วเขาอธิบายเพิ่มว่า พวกเพื่อนเขามันออกไปรับหน้ากันห้าหกคนแล้ว ถ้าสู้กันยังไงก็ชนะ แต่ถ้าพวกนั้นมันเอาผมมาขู่ แถมอีกฝ่ายมีอาวุธด้วย ยังไงก็เสียเปรียบ แผนตำรวจปลอมเลยกำเนิดขึ้น

                พี่แชมป์บอกว่า โชคดีจริงๆที่เพื่อนผู้หญิงมันพกลำโพงบลูทูธมาด้วย  เขาเลยเดินออกไปเปิดให้ได้ยินจากไกลๆเพื่อความเนียน เพราะเปิดใกล้ๆเดี๋ยวจะโดนจับได้ว่าเป็นเสียงจากโทรศัพท์


                ผมนี่ลุกขึ้นปรบมือเลย เด็กสิลสาดเราฉลาดของแท้ครับ


                รู้สึกภูมิใจ


                หลังจากนั้นพี่วินก็อยู่ดูแลพวกที่เหลือที่ร้าน เดี๋ยวจะตกใจไปกันใหญ่ พี่แชมป์ขับรถพาพีทไป ส่วนผมไปกับพี่ไทม์ พอถึงโรงพยาบาล ผมไม่ได้เป็นอะไรอย่างที่คิดไว้ ก็แค่ช้ำๆตามตัว ส่วนพีทรายนั้นเยินไปทั้งตัว ผมอยากให้เขานอนโรงพยาบาลแต่เจ้าตัวก็ยืนยันว่าจะไม่แอดมิทเด็ดขาด หมอบอกว่าไม่เป็นไรแค่อาจจะมีไข้ พี่ไทม์เลยเสนอให้พีทมาค้างด้วยกันที่ห้องก่อนคืนนี้ ตอนแรกผมจะพาพีทไปที่ห้องผม แต่พี่ไทม์ไม่ยอมท่าเดียว

                พีทหลับตลอดทางจนพี่แชมป์กับพี่ไทม์ต้องช่วยกันแบกขึ้นห้อง ผมเลยยังไม่มีโอกาสได้คุยกับเขา กะว่าเช้าคงจะได้คุยกัน


                แก๊ก


                พี่ไทม์เปิดประตูเข้ามาพร้อมกับถุงอะไรสักอย่างในมือ


                “เป็นไงบ้าง”


                “ไข้ขึ้นครับ ผมให้เขากินยาแล้ว เดี๋ยวจะเช็ดตัวให้”


                “หิวไหม พี่ให้ปุนซื้อข้าวมาให้” เขาพูดแล้ววางถุงไว้บนโต๊ะกินข้าว


                “ผมยังไม่ค่อยหิวเลย พี่ไทม์หิวรึเปล่า”


                “ไม่หิวหรอก อาบน้ำแล้วหรอ พี่มีฟูกกับผ้าห่มอยู่ในตู้ เอาออกมาปูเลยก็ได้ ดึกแล้ว” เพราะเราสละเตียงให้กับพีทไปแล้ว พี่ไทม์ไม่ยอมนอนกับพีทแน่ๆและเขาก็คงไม่ยอมให้ผมนอนเหมือนกัน คืนนี้คงต้องแบ่งกันนอนฟูกกับโซฟา


                “โอเค งั้นพี่นอนโซฟา ผมนอนฟูกนะ” ผมพูดแล้วเดินไปเปิดตู้ หยิบฟูกกับผ้าห่มที่ว่า


                “ใครบอกว่าพี่จะนอนโซฟา วันนี้เราทำพี่โกรธนะ มาให้นอนกอดซะดีๆ” พูดจบก็เดินเข้าห้องน้ำไปเลย น่าหมั่นไส้จริงๆเลย


                ผมเช็ดตัวให้พีท ไข้เขาขึ้นสูง แน่นอนพี่ไทม์เป็นคนเปลี่ยนเสื้อผ้า มีก็มีเหมือนๆกันยังจะมาหึงอีก ผมพึ่งเรียนรู้ว่าเขาเป็นคนขี้หึงเหมือนกัน ผมเก็บข้าวใส่ตู้เย็นก่อนจะปิดไฟ พี่ไทม์ดึงผมไปกอดเหมือนทุกคืน จนผมจมไปกับอกเขา


                ผมดีใจจริงๆที่มีเขาอยู่ตรงนี้


                ผมกอดเขาแน่นเหมือนกลัวว่าเขาจะหายไป เพราะความเหนื่อยล้า เลยทำให้ผมหลับได้อย่างง่ายดาย

 

 

 

 

 



                เสียงดังกุกกัก ทำให้ผมสะดุ้งตื่น ห้องน้ำเปิดไฟอยู่ พี่ไทม์ยังหลับสนิท ผมค่อยๆแกะมือเขาออกก่อนจะเดินไปทางห้องน้ำ พีทเดินสวนออกมาพอดี


                “หิวรึเปล่า”


                “พีทไม่หิว”


                พีทพูดเสียงเบาก่อนจะเดินผ่านผมไปที่เตียง เรามักจะเป็นกันอย่างนี้เสมอ เมินกันเอง เพราะเรื่องบาดหมางของผมกับเขา จากที่ไม่สนิทกันก็ยิ่งไม่สนิทกันเข้าไปอีก แต่เพราะเขาเป็นน้อง เดือดร้อนยังไงผมก็ต้องช่วย เขาเองก็คอยช่วยผมเวลาที่พ่อเขาว่าผม


                ผมเดินไปหาพีท อังมือที่หน้าผาก ไข้ลดแล้วแต่ก็ยังร้อนอยู่ นี่ตีสามแล้ว ผมควรเปลี่ยนเจลลดไข้


                “ลุกขึ้นมาเปลี่ยนเจลลดไข้ก่อนค่อยนอน” พีทลุกขึ้นนั่งอย่างว่าง่าย ผมไม่ได้เปิดไฟ อาศัยแสงจากข้างนอกที่ลอดเข้ามา ผมหยิบเจลลดไข้อันใหม่แล้วแปะให้บนหน้าผากคนตรงหน้า


                “พี่เจ็บรึเปล่า” เขาพูดเสียงเบา ถือเป็นสถานการณ์ที่แปลกใหม่ เราไม่ได้นั่งคุยกันแบบนี้มานานมากแล้ว ผมจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเราคุยกันดีๆครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่


                “ไม่เจ็บหรอก นอนเถอะ ดึกแล้ว พรุ่งนี้เช้าค่อยคุยกัน” ดูท่าเด็กตรงหน้าผมคงจะไม่ยอมนอนง่ายๆเขายังนั่งมองมือตัวเอง เหมือนเด็กกำลังรู้สึกผิด


                “พี่ยังไม่ได้บอกลุงกับป้า ไม่ต้องคิดมาก นอนได้แล้ว เดี๋ยวจะไม่หาย”


                “พีทจำไม่ได้แล้วว่าคุยกับพี่ดีๆครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่”


                “.....”


                “พี่คงเกลียดพีท พีทขอโทษ ขอโทษเรื่องคราวนั้น ขอโทษที่ทำให้เจ็บ ขอโทษทุกเรื่อง พีทขอโทษจริงๆ” พีทสูงกว่าผม ตัวโตกว่าผม แต่ตอนนี้เขากำลังร้องไห้ ไม่มีเสียงสะอื้นออกมา แต่ไหล่เขากำลังสั่น


                “พี่ไม่ได้เกลียดพีท พี่แค่โกรธ พีทไม่สบายอยู่ พีทต้องนอนพักนะ”


                “พีทขอโทษ พีทขอโทษที่ต้องให้พี่มาช่วยเวลาพ่อโมโห พีทขอโทษที่ทำให้พี่เจ็บตัว พีทขอโทษที่พีทช่วยพี่ไม่ได้” ผมว่าคงเป็นเพราะพิษไข้ พีทถึงได้ระบายออกมาพร้อมน้ำตา ผมดึงเด็กตัวโตมากอด ลูบหลังไปมา อีกฝ่ายเอาแต่พึมพำขอโทษผม


                “พีทต้องทำยังไงพี่ถึงจะยกโทษให้พีท พีทยอม ยอมหมดทุกอย่างเลย พี่จะให้พีททำอะไรก็ได้”


                ผมพึ่งได้สัมผัสการเป็นพี่ชาย สิ่งที่เขาทำกับผม ผมโกรธมากและคิดว่าคงไม่ยกโทษให้ง่ายๆ แต่พอน้องมาขอโทษผม ร้องไห้กับผม มันทำให้ผมใจอ่อนและผมก็ได้รับรู้ว่าเขาเองก็เจ็บปวดเหมือนๆกันทั้งเรื่องของผม เรื่องของครอบครัว เขาก็เป็นแค่เด็กคนนึงที่ไม่รู้จะหันหน้าไปหาใคร เพราะผมเองก็เดินหนีเขา


                ผมจับไหล่เขาให้มองหน้ากัน พีทเป็นคนหน้าตาดีและมันดูน่ารักที่เด็กตัวโตร้องไห้งอแง


                “โอเค ถ้าพีทไม่ยอมนอน งั้นเรามาคุยกัน พีทอยากให้พี่ยกโทษให้ใช่ไหม งั้นพี่ก็มีเรื่องที่อยากให้พีททำเพื่อเป็นการไถ่โทษ”


                “.....”


                “พี่อยากให้พีทกลับไปตั้งใจเรียน กลับไปหาครอบครัว”


                “พี่อยากให้พีทกลับไปทั้งๆที่เขาทำร้ายพีทเหรอ พี่ก็เห็นว่าเขาเป็นยังไง แผลพวกนี้ไม่ใช่แค่ไอ้พวกนั้นที่ทำ พี่เดาได้ใช่ไหมว่าใครทำ? แล้วพี่ยังจะให้พีทกลับไปหาคนแบบนั้นอีกเหรอ”


                “.....”


                “เขาบังคับให้พีทเป็นสิ่งที่พีทไม่อยากเป็น เขาไม่สนใจด้วยซ้ำว่าพีทจะรู้สึกยังไง” พีทสะอื้นหนักกว่าเก่า น้ำตาเขายังไหลออกมาเรื่อยๆ ความเครียดและความกดดันระเบิดออกมา ผมคิดคงน้อยไปที่ขอให้เขาทำยังนั้น ผมเอื้อมมือไปลูบหัวปลอบเขา


                “พี่รู้ แต่ที่พีททำอยู่มันก็ไม่ถูก พีทกำลังหนีปัญหา พีทกำลังหนีจากทุกอย่าง พี่ไม่อยากให้พีทหนีอีกแล้ว”


                “....”


                “มาเผชิญหน้าด้วยกันนะพีท พี่จะอยู่ข้างพีทเอง เรามาทำให้ครอบครัวพีทกลับมาเป็นเหมือนเดิมนะ”


                “ทำไมไม่ใช่ครอบครัวเรา”


                “เรื่องของพี่กับแม่พี่แล้วก็พ่อแม่พีท มันต้องใช้เวลา อาจจะใช้เวลานานมากๆหรือบางทีมันอาจจะเป็นไปไม่ได้ แต่ถ้าครอบครัวพีทมีความสุข แม่พี่ก็จะมีความสุข”


                “.....”


                “พี่เองก็ต้องพิสูจน์ตัวเองให้ได้เหมือนกัน พีท คนเราทำผิดพลาดกันได้ พ่อพีทเขาก็กำลังทำผิดพลาดอยู่เหมือนกัน ลองให้โอกาสเขาอีกครั้งนะ ให้โอกาสครอบครัวได้แก้ตัว พวกเขารักพีทมากนะ พี่รู้ว่าพีทก็รู้”


                “.....”


                “พีทมีครอบครัว พีทต้องรักษามันให้ดี ตอนนี้มันยังไม่สาย อย่าให้มันพังเหมือนที่ครอบครัวพี่เคยพัง ถ้าพีททำได้ พี่จะยกโทษให้ ไม่แน่นะ ลุงกับป้าก็อาจจะเข้าใจพี่ แล้วก็ยอมรับพี่เหมือนกัน พี่จะช่วยพีทแก้ไข พีทจะไม่ต้องรู้สึกตัวคนเดียวอีก พี่ขอโทษที่ทอดทิ้งพีทมาตลอด เชื่อพี่นะ เรามาพยายามด้วยกัน”


                “พวกเขาน่าจะได้รู้นะ ว่าพี่รักพวกเขามากขนาดนี้”


                ผมกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่ได้ ผมพูดทุกอย่างออกมา และพีทยอมฟังผมง่ายๆ นั่นทำให้ผมดีใจจนร้องไห้ ตลอดเวลาที่ผ่านมา เราเมินเฉยกันมาตลอด ผมรู้สึกดีใจจริงๆที่เขายอมฟัง เพราะเขาเองก็โดนทำร้ายมาตลอด ผมเลยไม่คิดว่าเขาจะยอมฟังกันง่ายๆ ผมแปลกใจตัวเองเหมือนกันที่ผมยอมทำขนาดนี้


                แต่เพราะมันขึ้นชื่อว่าครอบครัว


                เวลาที่ย้อนกลับไม่ได้


                ถ้าวันนึงที่ครอบครัวของเราพัง เราจะไม่มีวันซ่อมมันได้


                แผลที่มาจากครอบครัว มันจะไม่มีวันรักษาหาย ทุกครั้งมันเหลือแผลเป็นเอาไว้เสมอ


                ผมคิดว่าแม่รักผม อย่างน้อยเขาก็ต้องรักบ้าง เขาเลี้ยงผม ดูแลผม เขาเอาเงินเดือนตัวเองมาจ่ายค่าเทอมผม ถึงเขาจะพูดจาร้ายๆใส่ผมแต่เขาก็ยังเป็นคนที่หายาให้เวลาผมไม่สบายอยู่ดี เขาอาจไม่ใช่แม่ที่ดี แต่ผมจะยอมเชื่อสักครั้งว่าเขาเป็นแม่ที่รักผม


                และผมจะทำให้เขารู้ว่าเขาคิดถูกที่เลือกเก็บผมไว้ และเลี้ยงผมมา


                ผมจะสู้ไปกับน้อง อย่างน้อยผมก็ไม่ได้สู้คนเดียวจริงไหมครับ ผมคว้าตัวพีทมากอดอีกครั้ง เขายังร้องไห้จนไหล่ผมเปียก เขายังเด็กน้อยอยู่จริงๆนั่นแหละ


                “เลิกหนีนะพีท อย่าทิ้งครอบครัวของตัวเอง”


                ผมถือว่าการกอดตอบจากเขาเป็นการตกลง ผมลูบหัวลูบหลังกอดปลอบเด็กงอแงจนหลับ หวังว่าเช้าเขาจะไม่ลืมนะ เพราะผมอุตส่าห์พูดไปตั้งเยอะ ผมดันพีทนอนแล้วห่มผ้าให้ และตอนที่ผมกำลังจะลุกกลับไปนอนที่ ผมเห็นพี่ไทม์นั่งอยู่เขายิ้มให้ผม และใต้แสงน้อยๆจากหน้าต่าง เขาดูหล่อมาก ผมเดินเข้าไปและซุกตัวกอดเขา


                “เก่งมาก น้องหมวยของพี่ทำดีแล้วนะ”


                ผมชอบอ้อมกอดนี้ มันเป็นกอดที่อบอุ่นจริงๆ

 





***********

เราอ่านทุกคอมเม้นเลย ขอบคุณทุกคนจริงๆนะคะ

ขอบคุณสำหรับการอ่าน การติดตาม 

เราเขียนนานมากเลย 

อยู่ด้วยกันถึงตอนจบเลยนะคะ♥

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.985K ครั้ง

1,847 ความคิดเห็น

  1. #1838 Earnnie1a (@Earnnie1a) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 25 กันยายน 2562 / 21:34

    บ่อน้ำตาเเตก ฮรึก
    #1838
    0
  2. #1818 xxxlilly (@xxxlilly) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2562 / 07:23
    น่ารัก
    #1818
    0
  3. #1780 makeky~ (@kewmake) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2562 / 00:20
    สู้ๆทั้งพีทและน้องหมวย
    #1780
    0
  4. #1751 Jibangrin (@Jibangrin) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2562 / 21:49

    กอดด้วยยยยย น้องหมวยของพรี่่่่
    #1751
    0
  5. #1643 LittleJune (@LittleJune) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2562 / 18:47
    ฮื้อๆๆ สงสาร
    #1643
    0
  6. #1618 Meaw_Ong (@Meaw_Ong) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 เมษายน 2562 / 20:17
    สู้ๆนะทั้งสองคนเลย!!!!
    #1618
    0
  7. #1572 Kim-kibom (@sarun555) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 เมษายน 2562 / 14:48

    น้องหมวยเป็นคนดีมากอ่ะ

    #1572
    0
  8. #1498 PARKSELOR (@mos_9094) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 เมษายน 2562 / 20:06
    เจ้าหมวยขอมากไปป่าว555 สงสารน้อง แต่ก็เป็นกลจให้นะพีท ถ้าไม่ไหวย้ายมาอยู่กับพี่เลย เด๋วพี่เลี้ยงเองไอ่น้อง//ทุบอก
    #1498
    0
  9. #1487 Winsley A. Hermine (@Wawatsanuna) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 มีนาคม 2562 / 20:18
    น้ำตาซึม
    #1487
    0
  10. #1479 View_Aranya (@View_Aranya) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 03:40
    คนแบบพ่อของพีทนี้ยังมีอีกหรอ ควรแดกยาเบื่อหนูตายๆไปซะ
    #1479
    0
  11. #1459 ppumpimm (@ppumpimm) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 มีนาคม 2562 / 17:22
    รักตอนนี้มาก
    #1459
    0
  12. #1452 maybee23 (@mmmmay2311) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 มีนาคม 2562 / 10:12
    น้องหมวยว่าที่แฟนอิพี่ไทม์เก่งมากๆเลย
    #1452
    0
  13. #1423 narumon81866 (@pink-peat) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:21
    ตอนนี้ซึ้งมาก ๆ เลย น้องหมวยทำดีที่สุดแล้วนะลูก น้องต้องเข้าใจถึงความรัก ความหวังดีของหนูแน่นอน
    #1423
    0
  14. #1408 After_TeaTime (@Miko_Chan2002) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2562 / 05:41
    ชอบประโยคนี้มาก "แผลจากครอบครัวจะไม่มีวันหายไป"
    #1408
    0
  15. #1400 Aonan Woraporn (@otaku_girl) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:40
    น้องหมวยเก่งที่สุดเลยยยยย
    #1400
    0
  16. #1397 mukkkaaamook (@mukkkaaamook) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2562 / 18:47
    เราชอบตอนนี้มากๆๆๆๆ
    #1397
    0
  17. #1385 KNOWHERE (@KHOWHERE) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 26 มกราคม 2562 / 17:08
    น้อนน เข้มแข็งมากๆๆๆ
    #1385
    0
  18. #1371 milkpate (@milk2906) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 24 มกราคม 2562 / 12:17
    ดีใจที่อิณกับพีทคุยกัน สงสารทั้งคู่เลย
    #1371
    0
  19. #1323 onnat (@onnat) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 มกราคม 2562 / 00:52
    เฮ้อออ อยากให้ครอบครัวเข้าใจจริงๆ
    #1323
    0
  20. #1297 MINERVA09 (@morakot3014) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 มกราคม 2562 / 00:42
    ทำไมเราว่าไม่เนียน?ถ้าพวกมันไม่โง่คงรูเไปแล้วว่าโดนหลอกไอเสียงไซเรนไรนั่นจะมาได้ไงในเมื่อพึ่งมาเห็นแท้ๆอยู่ๆมาบอกแจ้งตำรวจแล้วแล้วรถตำรวจมาพอดีเนี้ยนะ?เร็วไปละอีกอย่างบอกพวกมันหนีไปยังไงมันก็ต้องออกทางด้านหน้าป่ะยังไงก็ต้องเห็นนะ#แต่ชั่งเถอะความร้อนรนทำให้ความคิดแคบลงอยู่แล้วล่ะนะ
    #1297
    0
  21. #1283 chou is my alias (@inhyung_boy) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 13:22
    แง้ อิณเก่งมากๆเลยค่ะ
    #1283
    0
  22. #1256 teeranur (@teeranur) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 00:05
    เก่งมากทั้งคู่เลย ร้องไห้เลยตอนนี้ น้องหมวยไฟท์ติ้ง!
    #1256
    0
  23. #1239 yvespch (@yvespch) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 10 มกราคม 2562 / 11:19
    เราร้องไห้ออกมาเลยตอนนี้ ฮือ
    #1239
    0
  24. #1226 Miki_milky (@Miki_milky) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 มกราคม 2562 / 20:31
    เคลียร์ใจกะน้องพีทสักที
    #1226
    0
  25. #1210 GBright˙ω˙ (@logooo) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 มกราคม 2562 / 10:24
    เก่งมากน้องหมวยกอดนะลูก
    #1210
    0