(END) Hello there ว่าไงน้องหมวย [ สนพ.ฟาไฉ ]

ตอนที่ 10 : น้องหมวยบทที่ 9

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 39,205
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2,678 ครั้ง
    21 มี.ค. 62


                “แม่หวัดดีครับ”


                “มาแล้วหรอ ไปช่วยยกของในครัวหน่อยไป”


                “ครับแม่”


                บ้านของผมเป็นร้านอาหาร ถือเป็นร้านขึ้นชื่อในจังหวัด หลังจากพ่อกับแม่ผมแยกทางกัน ผมก็อยู่กับแม่และส่วนพ่อ เขาไม่ติดต่อกลับมาอีกเลย ร้านอาหารเป็นร้านของลุงอิท พี่ชายของแม่กับป้าพิน แฟนของลุงอิท ลุงมีลูกชายคนนึง อายุน้อยกว่าผมปีนึง ชื่อ พีท


                เพราะร้านอาหารค่อนข้างเป็นที่รู้จัก คนเลยแน่นแทบทุกวัน โดยเฉพาะเสาร์อาทิตย์ ซึ่งร้านจะปิดในวันจันทร์ หน้าที่ของผมคือเป็นแทบทุกตำแหน่งในร้านยกเว้นพ่อครัว เป็นทุกอย่างจริงๆครับ ตั้งแต่ล้างชามยันทำบัญชี ผมเป็นคนมีความสามารถเห็นไหมครับ


                ผมวางกระเป๋าแล้วเดินเข้ามาในครัวที่กำลังวุ่นวายได้ที่ ช่วยยกนู่นนี่นั่น แทบไม่มีใครสังเกตเห็นว่าผมเดินเข้ามา ยกของเสร็จผมก็ใส่ผ้ากันเปื้อน ยกอาหารไปเสิร์ฟที่โต๊ะ พออีกโต๊ะเรียกคิดเงิน ผมก็เดินไปเช็คบิล พอคนล้างจานเข้าห้องน้ำ ผมก็เข้าไปล้างแทน เรียกได้ว่าเป็นทุกอย่างให้เธอแล้ว


                แต่มันก็สนุกดีนะครับ


                จะไม่สนุกก็ตรงที่.....



                “อาหารจานนั้นมันไหม้แกเห็นไหม ยกไปเสิร์ฟได้ยังไง”


                “ขอโทษครับป้า อิณไม่ทันได้ดู”


                “เลี้ยงเสียข้าวสุกจริงๆนะแก ทำงานให้คุ้มกับเงินที่แกผลาญหน่อย”


                ป้าพินจะประจำอยู่ในครัว คอยดูแลเรื่องของอาหาร และเขาไม่ค่อยชอบผมเท่าไหร่ ไม่มีหรอกครับแบบว่า ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะอิณ ซึ่งผมชินกับมันแล้ว


                “ล้างจานเสร็จแล้วไปยกของลงจากรถด้วย”


                “ครับ”


                แม่ผมจะทำงานอยู่ที่เคาน์เตอร์หน้าร้าน ส่วนลุงอิทจะอยู่ที่ชั้นสอง คอยสั่งของ โทรเช็คของ ก็งานเจ้าของร้านน่ะครับ ป้าพินแกทำอาหารเก่งแกเลยต้องคอยประจำในครัว ส่วนลูกชายแก เสาร์อาทิตย์ก็ไปเรียนพิเศษตามสไตล์เด็กมอหกนั่นแหละครับ


                เพราะเสาร์อาทิตย์นี้ลูกจ้างลา 2 คน แม่ผมถึงได้โทรตามให้มาช่วยที่ร้าน ผมทำงานจนร้านปิด ก็ประมาณสี่ทุ่มกว่าๆ กว่าจะเก็บร้าน ทำความสะอาด ทำบัญชีก็ประมาณเที่ยงคืน พีทกลับมาพอดี ตอนที่ผมนั่งทำบัญชี


                “ทำไมพึ่งกลับพีท แม่โทรหาตั้งกี่สาย! ทำไมไม่รับโทรศัพท์”


                “พีทเปิดสั่นไว้ไงแม่ พีทก็กลับมาแล้วนี่ไง จะอะไรนักหนา!


                 “ขึ้นเสียงกับแม่หรอพีท!


                ช่วงนี้ พีทมันกลับบ้านดึกบ่อย ผมเองก็ไม่ได้สนิทอะไรกับน้องมันขนาดนั้น แต่ผมก็พอเข้าใจ ลุงกับป้ากดดันพีทหนักกับเรื่องมหาลัย บังคับเรียนพิเศษตลอด ผมก็ไม่แปลกใจหรอก ถ้าน้องมันจะหนีเที่ยวบ้าง กลับบ้านดึกดื่น เรียนที่โรงเรียนก็หนักพอแล้ว นี่วันหยุดยังต้องตื่นเช้าไปเรียนพิเศษอีก


                ผมเองก็เคยเป็น แต่ผมอยู่คนเดียวไง กลับกี่โมงก็ได้


                ผมก็สงสารน้องมันอยู่หรอกนะ ถ้าไม่ติดว่าไอ้เด็กโข่งที่ตัวใหญ่กว่าผม คือคนที่ทำให้ผมเดือดร้อน


                “เอะอะอะไรกัน”


                “คุณ! ไม่มีอะไร คุณขึ้นไปทำงานต่อเถอะ” ป้าพินรีบห้ามลุงอิทที่จะเข้าร่วมวง เพราะแกเป็นคนหัวร้อนง่าย แต่ลงยาก


                “นี่แกกลับบ้านดึกอีกแล้วเหรอหะ  นี่ไม่ได้ไปเรียนพิเศษอีกแล้วใช่ไหม!


                “พ่อกับแม่จะอะไรกับพีทนักหนา พีทก็กลับมาแล้วนี่ไง จะเอาอะไรอีก”


                “ฉันโทรไปเช็คที่สอนพิเศษมาเมื่อวาน  เขาบอกว่าแกขาดเรียน มาเดือนนึงแล้ว ฉันส่งเสียให้แกเรียน อยากให้แกเข้ามหาลัยดีๆ ทำไมแกชอบทำตัวเหลวไหล”


                “พีทก็แค่ไปเที่ยวกับเพื่อน”


                “ทำไมทำตัวแบบนี้! ฉันไม่เคยสอนให้แกทำตัวเหมือนไอ้ตุ๊ดนั่น”


                ลุงอิทตะคอกเสียงดังแล้วหันมามองหน้าผม ผมมาอยู่ที่นี่ตั้งแต่ม.สาม การทนอยู่ที่นี่ไม่ได้แย่อะไรมาก พวกเขาไม่ค่อยได้สนใจผม ไม่ใช่ครอบครัวสุขสันต์ ออกจะต่างคนต่างอยู่มากกว่า


                พีทกับผมอยู่โรงเรียนเดียวกัน และเหตุผลที่ผมเลือกจะย้ายออกไปอยู่คนเดียว เป็นเพราะผมมีแฟนคนแรกเป็นผู้ชาย ผมไม่เคยมองว่ามันเป็นเรื่องใหญ่ และคิดว่าแม่ของผมกับคนอื่นก็คงไม่ได้ว่าหรือสนใจอะไร


                แต่มันก็ผิดไปจากที่ผมคิดไว้  พีทเอาเรื่องนี้ไปฟ้องป้าพิน และในวันนั้นที่ผมกลับบ้าน แม่ผมร้องไห้ ลุงกับป้าพวกเขาทำท่าทางรังเกียจ อะไรที่มันไม่ได้ดีมาตั้งแต่ต้น กลายเป็นว่ามันแย่กว่าเดิม แม่ไม่โอเคกับสิ่งที่ผมเป็น ผมเห็นชัดว่าเขาผิดหวัง


                มันจะไม่เป็นไรเลยถ้าอย่างน้อยครอบครัวยังเข้าใจเรา



                แต่มันไม่ใช่



                ไม่ใช่ทุกครอบครัวที่พร้อมอยู่ข้างเรา


                ผมรู้สึกผิดเกินกว่าจะคบต่อ สุดท้ายก็เลิกกัน ผมเกเรไปพักนึงเลย พอตั้งหลักได้ ผมก็ตั้งใจสอบให้ได้โรงเรียนม.ปลาย ที่มันไกลๆ ยังดีที่มันเป็นโรงเรียนดัง สอบเข้ายาก แม่เลยให้ผมย้ายออกมาอยู่คนเดียว


                ผมยังเข้ามาช่วยงานที่ร้านอยู่เรื่อยๆ อย่างน้อยแม่ก็ทำงานที่นี่ ส่งเสียผมเรียน ผมก็ทำตามหน้าที่ แต่ดูเหมือนยังไงเขาก็ตัดสินผมไปแล้ว


                สิ่งที่ผมเสียใจคือ แม่เองก็ตัดสินผมและขอให้ผมเปลี่ยนเหมือนกัน


                พ่อกับแม่ผมรีบไปหน่อยตอนมีผม พวกเขายังเรียนไม่จบ ปัญหาเลยกลายเป็นว่าผมคือความผิดพลาด มันอาจเป็นหนึ่งในสาเหตุที่ว่าทำไมในตอนนี้เขารับไม่ได้กับสิ่งที่ผมเป็น ซึ่งผมโทษเขาไม่ได้ในเรื่องนี้


                ผมกลายเป็นคนผิด


                โดยที่ผมไม่รู้ว่าตัวเองผิดอะไร



                “พี่อิทพอเหอะ พีทมันยังเด็ก ให้มันไปเที่ยวเล่นบ้างเถอะพี่”


                “ฉันไม่ยอมให้พีทมันทำตัวเหมือนลูกแกหรอกนะ เพราะมันไม่ใช่รึไง แกถึงต้องเอาเงินเดือนตัวเองส่งเสียมันจนทุกวันนี้ เป็นไงละ สุดท้ายก็ต้องแบกหน้ามายืมฉัน เพราะเงินไม่พอ หึ”


                     “พี่จะขุดเรื่องเก่าให้มันได้อะไรขึ้นมา!


                “แล้วแกจะทำไม! เพราะไอ้ตุ๊ดลูกแก ลูกฉันถึงได้เหลวไหล”


                “พี่จะมาโทษอิณมันได้ยังไง”


                “แม่ ใจเย็นก่อน”


                ผมบอกแม่ตัวเอง ผมรู้ว่าเถียงยังไงก็ไม่ชนะ การที่พีทกลับดึกเพราะไปเที่ยวกับเพื่อน มันไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับผมเลย ผมไม่เข้าใจจริงๆว่า ลุงเขาคิดแบบนั้นได้ยังไง


                “ไอ้เด็กเวร อย่ามาแส่!


                ผมถูกผลักอย่างแรงจนกระเด็น ไหล่ของผมถูกกระแทก ผมรู้สึกร้าวไปทั้งตัว แผลเก่ายังไม่ทันหาย มันเป็นแบบนี้มาสักพักแล้ว โมโหทีไรก็ใช้กำลังทุกที และยิ่งช่วงนี้ทะเลาะกับพีทบ่อยๆจนบางครั้งก็ถึงขั้นต่อยลูกชายตัวเอง หลายครั้งที่ผมคือคนห้าม แต่ซวยเอง


                หาเรื่องใส่ตัวชัดๆ แต่ทำไงได้ ผมเป็นพี่ จะให้ผมทนดูน้องมันโดนพ่อตัวเองทำร้ายได้ไง เรื่องของสองพ่อลูกมันเป็นแบบนี้มาสักพักแล้ว แต่ก่อนลุงแกไม่ได้เกรี้ยวกราดขนาดนี้  มันพึ่งเป็นช่วงที่พีทมันทำตัวเหลวไหล แต่ก่อนอย่างมากก็ตะคอกใส่กัน


                “พ่ออย่าพาลดิ! พีทเอาตัวมาขวางลุงอิท ที่ทำท่าจะพุ่งเข้าใส่ผมอีก


                “แกนั่นแหละ จะทำตัวแบบนี้อีกนานไหม”


                “พ่อ นี่ชีวิตพีทนะ พีทโตแล้ว”


                แม่ผมเดินมาดูผมที่ยังนั่งมึนอยู่ รู้สึกชาที่ไหล่ นี่ถ้าช้ำเพิ่ม ผมคงต้องโดนพี่ไทม์ดุอีกแน่ๆ


                “เจ็บรึเปล่าอิณ”


                “อิณไม่เป็นไร”


                “ขึ้นไปข้างบนไป”


                “แม่ แม่ติดเงินลุงอยู่เท่าไหร่ ทำไมไม่บอกอิณ”


                “มันไม่เกี่ยวกับแก”


                “ก็แม่ยืมเขามาจ่ายค่าเทอมอิณไม่ใช่รึไง”


                “แกจะถามทำไม มีปัญญาเอามาคืนเหรอหะ”  แม่พูดกลับผมด้วยน้ำเสียงจริงจัง


                “งั้นแม่ไม่ต้องส่งเงินให้อิณแล้ว ค่าเทอมกับค่าอยู่เดี๋ยวอินจ่ายเอง”  ที่จริงผมคิดเรื่องนี้มานานแล้ว ตั้งแต่ตอนม.ปลาย แต่มันไม่สะดวก และอายุผมไม่ถึง งานพาร์ทไทม์แถวโรงเรียนก็ไม่ค่อยมี ม.หก นี่อย่าหวัง ชีวิตวุ่นวายไปหมดกับเรื่องมหาลัย


                ผมมีเงินเก็บช่วงที่ทำงานตอนปิดเทอมก่อนขึ้นมหาลัยอยู่บ้าง ผมสามารถอยู่ได้สบายระหว่างหางานใหม่


                ผมไม่อยากให้แม่เดือดร้อน ผมไม่อยากเป็นหนี้บุญคุณกับครอบครัวของพี่ชายแม่อีก


                “ส่วนหนี้ของลุง อิณใช้ให้เอง”


                “อย่างแกเนี่ยนะ จะมีปัญญาหาเลี้ยงตัวเอง แกจะไปทำอะไรได้ จะไปขายตัวให้ผู้ชายรึไง”


                “แม่!


                “ถ้าแกไม่เป็นเกย์ เขาก็คงไม่รังเกียจแกขนาดนี้หรอก รู้ตัวไหมว่าชีวิตฉันลำบากแค่ไหนตั้งแต่แกเกิดมา”


                      “.........”


                “เพราะฉันต้องรับผิดชอบแกไม่ใช่รึไง ถึงต้องบากหน้าไปยืมเงินเขา ถ้ารู้ว่าแกจะกลายเป็นพวกผิดปกติแบบนี้ ฉันคงเลือกอนาคตตัวเองแทนที่จะให้แกเกิดมา”


                ผมรู้สึกเหมือนกำลังจมน้ำ หายใจติดขัด แผลที่เคยเจ็บมันชาจนไม่รู้สึกอะไร ไม่ใช่ครั้งแรกที่ได้ยิน และผมเสียใจทุกครั้งที่แม่พูดมันออกมา


                     บอกไม่ถูกเหมือนกัน


                แต่มันโคตรเสียใจเลย ที่เพื่อนคอยอยู่ข้างตัวผม ยอมรับตัวผม มากกว่าครอบครัวของผมเอง


                “อิณมีเงินเก็บ อิณจะทำงาน แม่ไม่ต้องลำบากส่งอิณแล้ว พรุ่งนี้อิณคงไม่ได้อยู่ช่วยนะ ฝากขอโทษลุงอิทด้วยแล้วกัน”


                ผมทิ้งไว้แค่นั้นก่อนลุกแล้วคว้ากระเป๋า เดินออกมา ไม่ได้สนใจเสียงลุงอิทที่กำลังยืนทะเลาะกับพีท โดยมีป้าพินยืนห้ามอยู่ ไม่ได้สนใจเสียงด่าทอที่ตะโกนตามมา ไม่ได้สนใจว่าแม่ทำหน้ายังไงตอนที่ผมพูดแบบนั้นออกไป


                ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองทำถูกไหม แต่คิดว่าพวกเขาคงไม่เดือดร้อนหรือสนใจอะไร  กับการที่ผมเดินออกมา หรือแม้กระทั่งผมหายไป ผมยัดความรู้สึกทุกอย่างที่เอ่อล้นไว้ในใจ ผมเสียใจมากนะ แต่ก็ไม่รู้สึกอยากจะร้องไห้ บางทีผมอาจจะชินแล้ว


                ผมยังคงเดินไปเรื่อยๆดึกป่านนี้รถตู้คงหมดแล้ว ไม่ต้องถามถึงรถเมล์ ถ้าอาร์มมันอยู่ผมก็คงโทรให้มันมารับ แต่นี่มันอยู่เชียงใหม่ ผมไม่อยากโทรหาก่อเกียรติ เพราะมันคงรีบขึ้นแท็กซี่มาผม และผมไม่อยากให้มันนั่งมาคนเดียว ที่นี่ก็ไม่ใช่ใกล้ๆ


ผมนั่งรอที่ป้ายรถเมลล์อาจจะโชคดีเจอแท็กซี่สักคัน แต่สำหรับที่นี่ แท็กซี่เป็นอะไรที่ค่อนข้างแรร์ไอเทม


                ผมเลื่อนเบอร์โทรในมือถือ จนหยุดอยู่ที่ชื่อพี่ไทม์


                คุณเวลา


                เป็นชื่อที่ผมเมมเอาไว้ในโทรศัพท์ ตั้งแต่วันนั้น เราก็คุยกันตลอด พี่มันมารับมาส่ง มากินข้าวเย็นด้วย แทบจะทุกวันเลยก็ว่าได้


                ผมไม่ได้สนใจว่าตัวเองจะชอบเพศไหน ผมไม่สนว่าคนจะมองว่าการที่ผู้ชายรักกัน ชอบกันเป็นเรื่องผิดปกติ มันก็แค่คนสองคนที่มีความรู้สึกดี ความหวังดีให้กัน มันยากนะครับการที่เราจะเจอใครสักคนที่ทำให้เรารู้สึก  1 ในกี่พันล้านคนบนโลก ทำไมผมต้องปล่อยเขาไปเพียงเพราะ คนอื่นมองว่ามันผิดปกติ


                ผมไม่สนว่าที่บ้านจะมองยังไง ผมไม่สนว่าแม่จะยอมรับในตัวผมไม่ได้ สุดท้ายแล้วครอบครัวก็ไม่ได้อยู่ข้างผมอยู่ดี ผมจะพยายามเปลี่ยนเพื่อพวกเขาไปทำไม ทั้งที่ผมก็ยังเป็นผมคนเดิม ผมยังรักแม่ ผมไม่ได้ทำร้ายใคร


                ตอนที่ผมรู้ว่าตัวเองชอบพี่ไทม์ ผมกังวลว่าเขาจะรับไม่ได้กับตัวผม กับความคิด กับครอบครัวของผม เลยตัดสินใจยืดเวลาออกไป อย่างน้อยก็ให้เขาได้เรียนรู้อีกนิด และผมหวังจริงๆว่าสามอาทิตย์จะเพียงพอให้เขายอมรับในตัวผม


                จะตีหนึ่งแล้ว พี่ไทม์ไลน์บอกผมตั้งแต่ห้าทุ่มว่า ฝันดี ป่านนี้คงนอนไปแล้ว พี่มันทำรายงานหนักมาหลายวัน ไม่แปลกที่วันนี้จะนอนเร็ว ปกติเวลานี้คือตีดอทกันอยู่


บรรยากาศที่ป้ายรถเมล์ถือว่าหลอนใช้ได้ รอบข้างผมมืดสนิท มีแสงแค่จากเสาไฟและบ้านข้างๆ  บนถนนไม่มีผู้คนหรือรถสักคัน แย่กว่าเดิมตรงที่ ฝั่งตรงข้ามมันเป็นนาข้าว ที่โคตรมืด


                และยังมีจอมปลวก ผมก็ดันไปจำได้อีกว่าเคยฟังวิทยุรายการผี เป็นฉากตอนที่เล่าว่าเห็นจอมปลวกเป็นคน แล้วแม่งวิ่งมาหา


                     เชี่ยย


                ความจำดีอะไรตอนนี้วะ


                จากที่ลังเลว่าจะโทรหาพี่ไทม์ ผมว่าผมไม่แน่ใจแล้ว ไลน์ไปก่อนแล้วกัน พี่มันคงงงเพราะปกติคนที่จะถามนู่นนี่นั่นคือพี่มัน ส่วนผมหรอ กลายเป็นคนวางเฉย  เก็บแต้มความเขินอยู่ นี่น่าจะเอาไปแลกซื้อไอโฟนสิบได้ละ


 

InIn

            พี่ไทม์ นอนยังอะ


 

                ผมเกรงใจเขาจริงๆนะ  แต่ผมหลอนว่ะ พยายามไม่มองจอมปลวกแล้วอะ แต่คือ ก็มองอยู่ดี ถ้ามันขยับนี่ผม ว่าผมกรี๊ดแน่ๆ


                เร็วเกินคาด พี่ไทม์แม่งตอบกลับมาเฉยเลย ผมไม่คิดว่าเขาจะตอบนะเอาจริงๆ กะแบบถ้าอีกสิบนาทีไม่ตอบผมจะโทร แล้วนะ ถ้าเขางัวเงียมาด่าก็บอก ผมไลน์ไปแล้วพี่ไม่ตอบอะ


 

Time_Hatsawat

            พี่ลุกมาเข้าห้องน้ำ เรายังไม่นอนอีกหรอ

                มีอะไรหรือเปล่า?


 

                ยังไม่ทันได้พิมพ์ตอบ  โทรศัพท์ก็สั่นขึ้นมาซะก่อน ผมอมยิ้มก่อนจะกดรับสาย

 

                “ทำไมยังไม่นอน” เสียงงัวเงียที่พยายามทำจริงจัง ทำเอาผมหยุดยิ้มไม่ได้ แค่ได้ยินเสียงพี่มันผมก็ลืมจอมปลวกสยองขวัญไปแล้ว


                “พี่ปวดขี้ใช่ไหม ถึงได้ตื่นมาดึกดื่น” ผมถามเสียงกลั้วหัวเราะ


                “เปล่าครับ พี่คิดถึงน้องหมวยจนนอนไม่หลับตั้งหาก”


                “โม้ว่ะ เมื่อกี้บอกเข้าห้องน้ำ”


                “มีอะไรรึเปล่า จู่ๆทักพี่มาดึกดื่น พึ่งเก็บร้านเสร็จหรอ”


                “ไม่มีอะไร ก็แค่....”


                “.....”


                “ถามดู เผื่อพี่ยังไม่นอน ผมยังไม่ได้บอกฝันดี”


                ตอนแรกจะบอกว่าคิดถึง แต่ผมรู้สึกเขินเกินไป เราคุยกันเยอะขึ้นบ่อยขึ้นก็จริง แต่ผมก็ยังไม่ชินกับเสียงหล่อๆนี่สักที


                ผมมองรถสองคัน ที่ขับผ่านไประหว่างรอพี่มันตอบ จอมปลวกยังไม่ขยับ ถือว่าสถานการณ์ยังปกติดี


แล้วผมก็รู้สึกเกรงใจเกินกว่าจะบอกว่าอยากให้มารับ พี่มันพึ่งตื่น แล้วก็เหนื่อยสะสมมาหลายวัน ผมไม่อยากให้เขาเหนื่อยไปกว่านี้อะ เขาควรจะได้พัก  จริงๆผมไม่ควรทักพี่มันไปเลยวะ


                แต่ดูเหมือนจะไม่ทัน


                “ทำไมมีเสียงรถ ไม่ได้อยู่ในบ้านหรอ?” เสือกฉลาดอีก


                     “ ไม่ใช่คือว่า....”


                “ว่า? น้องหมวยครับ ถ้าโกหกพี่โกรธนะ” ไม่ได้ให้ตัวเลือกใดๆแก่ตัวข้าเลย


                “ผมไม่ได้อยู่ในบ้าน ไม่ได้โกหกจริงๆนะ ห้ามโกรธนะ” ผมแค่บอกไม่หมด


                “แล้วอยู่ไหนครับ?” พี่มันทำน้ำเสียงจริงจัง ไม่มีความงัวเงียแฝงอยู่


                “ผมอยู่ป้ายรถเมล์ ผมขอโทษครับ ที่ทักพี่ไปดึกๆดื่นๆ”


                “....”


                “แต่ว่า”


                “พูดมา”


                “พี่มารับผมได้ไหมครับ ผมไม่รู้จะโทรหาใครแล้วจริงๆ”


                ไม่มีเสียงตอบจากปลายสายในทันที จนผมรู้สึกใจเสีย ผมอาจจะขอมากไป บางทีผมควรจะนั่งรอจนกว่าแท็กซี่สักคันจะผ่านมา หรือไม่ก็รอรถเมล์รอบแรกตอนตี 4


                “แถวนั้นมืดรึเปล่า มีเซเว่น หรือร้านค้าเปิดอยู่ไหม”


                “มืดครับ ร้านค้าไม่มี มีแค่บ้านไม่กี่หลัง กับนาข้าวแล้วก็จอมปลวก”


                “.....” พี่มันเงียบไปนาน จนผมรู้สึกกลัว พี่มันจะไม่มาจริงๆหรอวะ


                “.....”



                “ฟังพี่นะครับ ส่งโลเคชั่นมาให้พี่ พี่แต่งตัวเสร็จแล้วกำลังออกไป”



                “......”



                “รอตรงนั้นนะครับ ห้ามไปไหน”



                “.....”




                “พี่กำลังไปหา”

 

 

 

 

 

 






เราขอโทษษษษษ ที่หายไปนานเลยย

สอบไฟนอลเสร็จ เราก็ไปค่ายธรรมมะมาอีกอาทิตย์นึงเต็มๆ

แต่ตอนนี้ 555555555 อยากจะหัวเราะจนถึงดาวเสาร์

เราฟรีดอมแล้วค่ะ ปิดเทอมเป็นของเรา

ก็อย่างที่บอกไว้ค่ะ ว่าตอนนี้เราจะเฉลยเรื่องของน้อง

แล้วก็เรื่องผีที่เห็นจอมปลวกวิ่งมานี่น่ากลัวจริงๆนะคะ เผื่อใครชอบอยากให้ลองฟังกันดู

เราหวังว่าทุกคนจะชอบนะคะ ยังไงก็ติชมกันได้นะคะ เราจะนำไปปรับปรุงค่ะ

ขอบคุณทุกๆคอมเม้นทุกๆกำลังใจ ทุกๆการอ่านนะคะ


               

          

                 

               

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.678K ครั้ง

1,850 ความคิดเห็น

  1. #1837 Earnnie1a (@Earnnie1a) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 กันยายน 2562 / 19:57
    ฮือออ จิร้องไห้เเย้ววววว
    #1837
    0
  2. #1814 xxxlilly (@xxxlilly) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2562 / 06:27
    หมวยออกมาเลย ไม่ต้องกลับไปแล้ว
    #1814
    0
  3. #1794 ntnz_ (@nuttopk625) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2562 / 23:50
    อยากดึงน้องมากอดแน่นๆ
    #1794
    0
  4. #1784 Kazael (@Kazael) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2562 / 17:57
    พ่อสามีแห่งชาติ
    #1784
    0
  5. #1776 makeky~ (@kewmake) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2562 / 17:38
    น้องหมวยทนได้ไงลูก
    #1776
    0
  6. #1747 Jibangrin (@Jibangrin) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2562 / 18:57
    อหห กอดน้องงงง
    #1747
    0
  7. #1729 ming999 (@ming999) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2562 / 21:48
    ถ้ากูเป็นอิณเเค่ป้ากูก็ไม่อยากอยู่ด้วยเเล้ว
    #1729
    0
  8. #1725 golf8 (@golf8) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2562 / 07:42
    ครอบครัวคือสำคัญมากอะ แค่แม่เข้าใจคนเดียวก้อ แต่นี่ไม่.แถม.. เห้อ คำที่ร้ายที่สุด ไม่น่าให้เกิดมา นี่เจ็บสุด
    #1725
    0
  9. #1695 130143m (@130143m) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 01:26
    เรื่องครอบครัวนี้ เป็นเรื่องที่อ่อนไหวง่ายมากๆ เข้าใจความรู้สึกของลูกอิณเลย ขนาดแม่ยังไม่เข้าใจอ่ะ คำพูดคำจาของเเม่นี้คือ เจ็บแทนเลยอ่ะ แบบนี้เเม่นะ ทำไมพูดแบบนี้ ถึงอิณจะบอกว่าชินแล้ว แต่ในใจลึกๆก้รู้สึกเจ็บบ้างล่ะ
    #1695
    0
  10. #1674 Windysep (@137129108) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 19:52
    ต้องมาเจ็บตัวเพราะคนแบบนี้ แถมแม่ก็ไม่ปกป้อง ยังมาซ้ำอีก ครอบครัวปสด
    #1674
    0
  11. #1615 Meaw_Ong (@Meaw_Ong) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 เมษายน 2562 / 19:54
    น้อนหมวยTT
    #1615
    0
  12. #1610 30_49287 (@30_49287) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 เมษายน 2562 / 03:24

    สงสารหมวยหดหู่มากๆเข้าใจความรู้หมวยเลย????

    #1610
    0
  13. วันที่ 9 เมษายน 2562 / 13:00
    ประโยคที่ว่า'พี่กำลังไปหา'คือโคตรอิมแพค ฮือ พี่ไทม์ดูแลน้องที~
    #1569
    0
  14. #1565 Kim-kibom (@sarun555) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 เมษายน 2562 / 11:51

    แงๆๆๆ สงสารน้อง

    #1565
    0
  15. #1562 malibae (@ThesecondM) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 เมษายน 2562 / 11:11
    น้องเก่งมากเข้มแข็งมากๆเลย เรื่องครอบครัวสำหรับเราคือมันสุดจริงๆอ่ะ แล้วดูแม่น้องพูดดิ
    #1562
    0
  16. #1495 PARKSELOR (@mos_9094) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 เมษายน 2562 / 19:31
    ฮึบมาตั้งนาน น้ำตาแตกตอนพี่ไทม์บอกแต่งตัวเสร็จแล้ว กำลังออกไป ใจฟูจนร้องไห้ พี่พระเอกของน้อง TT
    #1495
    0
  17. #1470 phxtographer (@phxtographer) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 มีนาคม 2562 / 04:00
    ยังดีที่น้องหมวยเข้มแข็งมาก น้องไม่มีที่พึ่งเลยอะ แง สงสารน้อง บ้านไม่ใช่comfort zoneของทุกคนจริงๆ
    #1470
    0
  18. #1448 maybee23 (@mmmmay2311) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 มีนาคม 2562 / 18:03
    ครอบครัวที่ไม่ใช่ครอบครัว น้องต้องรู้สึกแย่ขนาดไหนที่ไม่ได้รับการยอมรับจากคนเป็นแม่ น้องไม่แปลกกว่าคนอื่นในโลกนี้เลยน้องแค่รักใครซักคนที่เป็นผู้ชาย แม่เคยผ่านการมีชีวิตคู่แบบชายหญิงมาแล้วนิ ทำไมถึงยังคิดว่าความรักมันต้องแค่ชายหญิงละ พ่อแม่ที่ไม่ได้พร้อมจะเป็นพ่อแม่ทำให้คนเป็นลูกมันเหนื่อยนะ
    #1448
    0
  19. #1432 benz suphanklang (@biibenz2) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 มีนาคม 2562 / 09:38
    อ่านแล้วน้ำตาคลอเลย สงสารน้อง น้องเข้มเเข็งมากก ฝากพี่ไทม์ดูแลน้องด้วยนะ
    #1432
    0
  20. #1406 After_TeaTime (@Miko_Chan2002) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2562 / 04:25
    เรื่องครอบครัวเป็นเรื่องที่เซนซิทีฟมากสำหรับทุกคนนะ โดยเฉพาะคนเป็นแม่ ถ้าคุณทำผิดพลาดหรือไม่พร้อมคุณไม่ควรมีลูกหรือไม่ควรเอาไปลงกับลูก ถ้าเป็นแม่คนไม่ได้ก็อย่ามีไม่ก็เอาไปให้คนอื่นที่เขาเหมาะสมกับคำว่าแม่มากกว่าเลี้ยงแทน ไม่ใช่รู้แต่วิธีมีไม่รู้วิธีเลี้ยง เราเชื่อว่าเด็กทุกคนเขาไม่อยากเกิดมาเพื่อให้แม่บอกว่าเป็นส่วนเกินหรือข้อผิดหลาดหรอก

    เราว่าไรท์สะท้อนอารมณ์ตัวละครออกมาได้ดีเลยค่ะ สุดยอดจริงๆ เราอินเลย555 แต่เนื่องครอบครัวนี่สะท้อนสังคมจริงๆแหละค่ะ คนสมัยนี้โดยเฉพาะวัยรุ่น สักแต่ได้กันไม่ป้องกัน เฮ้ออออออ
    #1406
    0
  21. #1384 KNOWHERE (@KHOWHERE) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 มกราคม 2562 / 16:53
    ได้ผัวรวยอย่ามาเกาะแล้วกัน หึ
    #1384
    0
  22. #1383 KNOWHERE (@KHOWHERE) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 มกราคม 2562 / 16:52
    สงสารอ่ะ นี่ลูกนะ ทำไมทำกันได้ลงคอ
    #1383
    0
  23. #1368 milkpate (@milk2906) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 มกราคม 2562 / 11:48
    สงสารน้อง ขนาดแม่ที่เป็นครอบครัวคนเดียวของน้องยังพูดแบบนี้ ไม่ชอบที่หาว่าน้องขายตัวเลย คิดถูกแล้วจริง ๆ ที่ย้ายออกมาอยู่คนเดียว
    #1368
    0
  24. #1308 MaiNatkamon (@MaiNatkamon) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 มกราคม 2562 / 16:19
    จุกกับคำพูดแม่มาก พูดเหมือนว่าน้องไม่น่าให้เกิดมา ดูถูกลูกตัวเองมากน้องเป็นเกย์ไม่ได้หมายความว่าจะขายตัวมั้ยคะแม่
    #1308
    0
  25. #1295 MINERVA09 (@morakot3014) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 มกราคม 2562 / 00:17
    หมวยเข้มแข็งไว้อย่าไปยอมเราควรภูมิใจสิ!!ไม่ได้ไปทำให้เขาเดือดร้อนนี่อีลุงไม่ชอบไรหนักหนาไม่ได้ไปเป็นบนหัวลุงป่ะโว้ยยย
    #1295
    0