ขันทีผู้นี้คือที่รักของข้า

ตอนที่ 5 : 5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 49
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    14 ม.ค. 64

"พี่เจอฮั่นดูนี่สิขอรับ"  อี้เฟิงเดินเข้ามาหาเจอฮั่นที่กำลังขนกระถางดอกไม้นาๆชนิดขึ้นจัดเรียงอยู่บนชั้นวางอยู่พอดี

"ดูอันใดของเจ้ารึอี้เฟิง?"  เจอฮั่นถามไปด้วยและจัดเรียงกระถางดอกไม้มือเป็นระวิงไปด้วย

"ข้าได้รับอนุญาตให้เลี้ยงเจ้าแมวอ้วนนั่นด้วยนะขอรับ"  อี้เฟิงพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น  ทำเอาเจอฮั่นต้องรีบหันหน้าขวับมามองด้วยความประหลาดใจ

"ผู้ใดเป็นคนอนุญาตให้เจ้าเลี้ยงแมวกันเช่นนั้นหรืออี้เฟิง?"

"เจ้านายของข้าผู้นั้นช่างใจดีเหลือเกิน  เขาฝากข้อความมาให้ข้าและฝากเงินค่าเลี้ยงดูเจ้าแมวอ้วนนั่นไว้ให้ข้าด้วยนะขอรับ"  อี้เฟิงพูดขึ้นพร้อมทั้งยื่นถุงเงินที่ตนได้รับออกมาตรงหน้าของเจ๋อฮั่น

"ในนั้นมีเงินเท่าไหร่กันหรือ?"  เจ๋อฮั่นถามด้วยความตื่นเต้น

"ข้ายังไม่ได้เปิดดูเลยขอรับ"  อี้เฟิงตอบ

"ถ้าเช่นนั้น  เจ้ามานี่"  เจ๋อฮั่นพูดพร้อมทั้งดึงอี้เฟิงให้กล่าวตามตนออกมาคุยกันต่อในที่ลับตาคน  

"เจ้านายของเจ้าบอกว่าอย่างไรอีกบ้าง?"  เจ๋อฮั่นถามต่อด้วยความสงสัยใคร่รู้

"เจ้านายของข้าบอกว่า  ให้ข้าเขียนจดหมายรายงานเกี่ยวกับการเลี้ยงดูเจ้าแมวอ้วนนั่นอย่างน้อยเดือนละหนึ่งครั้งส่งผ่านกงกงท่านหนึ่งไปให้เจ้านายของข้าขอรับ"  อี้เฟิงกล่าวพร้อทั้งคิดทบทวนความหลังไปด้วยก่อนจะพูดต่อไปว่า  "แต่เนื่องจากว่าข้าอ่านหนังสือไม่ออก  เขียนหนังสือก็ไม่ได้  กงกงท่านนั้นจึงได้ให้ข้าไปฝึกหัดเขียนหัดอ่านอักษรกับเหล่าไต้ซือที่พระอารามหลวงทุกวันตั้งแต่ยามเซิน (เวลา16.00น.) ไปจนถึงยามโหย่ว (เวลา 18.00น)  ในแต่ละวันขอรับ"

"ดูท่าแล้วเจ้านายของเจ้าผู้นี้น่าจะเป็นคนจิตใจดีงามอ่อนโยนยิ่งนักนะอี้เฟิง"  เจอฮั่นกล่าวขึ้นด้วยความประทับใจ

"ตกลงเจ้านายของเจ้าให้ค่าใช้จ่ายในการเลี้ยงดูเจ้าแมวอ้วนนั่นเดือนละเท่าไหร่กันแน่หรืออี้เฟิง  รีบเปิดถุงเงินนั่นออกมาดูเร็วเข้า"  เจอฮั่นถามขึ้นอย่างนึกตื่นเต้นไปด้วย

"สะ  สะ  สิบ ตำลึงทอง!  นี่มันมากกว่าค่าหวัดรายปีของหัวหน้าขันทีอีกนะขอรับพี่เจ๋อฮั่น"  อี้เฟิงพูดด้วยความตื่นตะลึงพร้อมทั้งใช้หลังมือขยี้ตาของตนอย่างไม่ค่อยจะเชื่อสายตาของตัวเองนัก

"กงกงท่านนั้นบอกกับข้าว่าเจ้านายของข้าจะส่งค่าเลี้ยงดูมาให้ทุกเดือน  แต่จะส่งให้เดือนละสิบตำลึงทองเช่นนี้  ข้าว่ามันมากเกินไป  พี่เจ๋อฮั่นว่าข้าควรเอาไปคืนกงกงผู้นั้นดีหรือไม่ขอรับ?"

"กงกงผู้นั้นอยู่ฝ่ายกองงานใดเช่นนั่นหรือ?"  เจ๋อฮั่นถามขึ้น

"คือว่า  ขะ  ข้าดีใจจนลืมถามไปเลยขอรับว่ากงกงท่านนั้นอยู่กรมกองใดรับใช้ผู้ใดกันแน่"  อี้เฟิงกล่าวเสียงอ่อย

"เจ้านี่นะ"  เจ๋อฮั่นพึมพำพร้อมทั้งส่ายศีรษะไปมาด้วยความระอาใจ

"แล้วเจ้าแมวอ้วนนั่นเจ้าจะทำยังไงต่อไปดี?"

"ข้าว่าเราทำที่นอนให้มันอยู่ในห้องกับพวกเรา  พี่เจ๋อฮั่นว่าดีหรือไม่ขอรับ?"  อี้เฟิงกล่าวขึ้นพร้อมทั้งยิ้มหวานกระชากใจและยัดตำลึงทองสองก้อนใส่ลงไปในอุ้งมือของเจ๋อฮั่นด้วย

"เห็นแก่ความสนิทสนมของพวกเราแต่หนหลัง  ข้าจะรับไมตรีของเจ้าเอาไว้ก็แล้วกันนะ"  เจ๋อฮั่นพูดขึ้นก่อนจะเก็บตำลึงทองสองก้อนนั้นเอาไว้ในอกเสื้ออย่างรวดเร็ว

"แล้วตอนนี้เจ้าแมวอ้วนของเจ้าหายไปที่ใดเสียแล้วเล่า  ระวังเอาไว้ให้ดีเถิดหากเจ้าเลี้ยงดูมันมิดี  อาจจะถูกเจ้านายลงโทษเอาก็เป็นได้นะ"  เจ๋อฮั่นพูดเสียงขู่

"ตอนนี้ข้าปล่อยให้มันไปนอนอาบแดดอยู่แถวๆแปลงดอกไม้  สักพักมันคงจะกลับมาหาข้าเป็นแน่ขอรับ"  อี้เฟิงพูดขึ้น

"พี่เจ๋อฮั่น  ข้ารบกวนอะไรพี่หน่อยจะได้หรือไม่ขอรับ"  อี้เฟิงพูดขึ้นเชิงร้องขอ

"เจ้ามีอะไรก็ว่ามาเถอะ  ไม่ต้องอ้อมค้อมไปหรอก"  

"พี่ช่วยข้าทำที่นอนให้เจ้าแมวอ้วนนั้นได้หรือไม่ขอรับ?"

"โธ่เอ้ย! ข้าก็นึกว่าเรื่องอะไรที่แท้ก็เรื่องเพียงเท่านี้เองหรอกหรือนี่  ไม่มีปัญหา  เรื่องนี้ให้เป็นหน้าที่ของข้าเอง"  เจ๋อฮั่นเอ่ยขึ้นน้ำเสียงหนักแน่น

"ขอบคุณพี่มากขอรับ  ส่วนเรื่องอาหารของเจ้าแมวอ้วนและอาหารอันโอชะของพี่เจ๋อฮั่นปล่อยให้เป็นหน้าที่ของข้าเองนะขอรับ"  อี้เฟิงพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงสดใส

"ไปเถิดเจ้ารีบไปจัดเตรียมข้าวของต่างๆเอาไว้ให้เพียบพร้อมเถิด  ช่วงบ่ายยามเว่ย (เวลา 14.00น.)  วันนี้พวกเราต้องช่วยกันขนของไปส่งให้ที่ตำหนักพระสนมเต๋อเฟยกันด้วยนะ  ห้ามให้มีอันใดผิดพลาดเป็นอันขาดเข้าใจหรือไม่เล่า?"

"ข้าเข้าใจแล้วขอรับ"  อี้เฟิงพูดขึ้นก่อนจะกลับไปตรวจสอบความเรียบร้อยของงานในส่วนที่ตนได้รับมอบหมายต่อ  และเมื่อเปิดหีบผ้าที่บรรจุบรรดาผ้าไหมผืนงามหลายสิบพับออกดูแล้ว  อี้เฟิงก็เบิกตาโตขึ้นด้วยความตกใจ  เมื่อพบว่ามีผ้าหายไปหีบไม้อยู่หนึ่งพับ

"ผ้าพับสีชมพูกลีบบัวหายไปได้อย่างไรกัน?"  อี้เฟิงพูดขึ้นด้วยความร้อนใจเมื่อตรวจสอบพบว่ามีผ้าหนึ่งพับหายไปจากหีบที่ตนบรรจุผ้าเอาไว้ในนั้นแล้ว  ด้วยความร้อนใจจึงรีบนำเรื่องนี้ไปปรึกษากับเจ๋อฮั่นต่อทันที

"พี่เจ๋อฮั่นขอรับพี่เจ๋อฮั่น"

"มีอะไรของเจ้าหรืออี้เฟิง  เหตุใดจึงได้ทำหน้าตาตื่นมาหาข้าเช่นนี้"  เจอฮั่นที่กำลังจัดเรียงกระถางดอกไม้เสร็จพอดีหันหน้ามาถามด้วยความสงสัย

"ผ้า  ผ้าพับสีชมพูกลีบบัวพับหนึ่งที่จะต้องนำส่งไปยังตำหนักของพระสนมเต๋อเฟยหายไปขอรับ"  อี้เฟิงพูดขึ้นอย่างร้อนใจ

"เจ้าตรวจสอบดูดีแล้วหรืออี้เฟิง  แล้วผ้าผับนั้นจะหายไปได้อย่างไรกัน"  เจ๋อฮั่นเอ่ยถามขึ้นอย่างไม่ค่อยจะเชื่อนัก

"ข้าตรวจสอบดูดีแล้วขอรับ  ข้า  ข้าจะทำอย่างไรต่อไปดี?"  อี้เฟิงพูดขึ้นน้ำเสียงทุกข์ใจ

"เจ้าลองคิดทบทวนเหตุการณ์ดูดีๆว่าที่ผ่านมา  เจ้าได้พบเจอใคร  พูดคุยกับใคร  หรือมีใครมาป้วนเปี้ยนอยู่ใกล้กันกับหีบผ้านั่นหรือไม่?"  

"ข้าจำได้ว่าคนสุดท้ายที่ข้าพบเจอคือพี่หม่านโถวขอรับ"  อี้เฟิงตอบออกไปด้วยความรวดเร็ว

"หม่านโถว!"  เจ๋อฮั่นเค้นเสียงรอดไรฟัน

'กี่ครั้งแล้วที่เจ้าทั้งลอบกัดทั้งกลั่นแกล้งรังแกน้องน้อยของข้า  วันนี้ข้าจะไม่ยอมให้เจ้ารังแกอี้เฟิงผู้แสนจะอ่อนโยนคนนี้อีกต่อไปแล้ว'  เจ๋อฮั่นคิดขึ้นมาในใจพร้อมทั้งพูดต่อไปว่า

"ไปกันเถอะอี้เฟิง  เราไปนำผ้าพับนั้นกลับคืนมาให้จงได้กันเถอะ"  เจ๋อฮั่นพูดด้วยน้ำเสียงหมายมั่นก่อนจะลากจูงอี้เฟิงให้เดินตามตนไปด้วยติดๆ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2 ความคิดเห็น