ศึกวังหลังชิงบัลลังก์หัวใจมังกร (รีไรท์แล้ว เนื้อหาฉบับเดียวกันกับ E-book ค่ะ)

ตอนที่ 2 : ไป๋หนิงอ้าย (เจ้าคือนางปีศาจจิ้งจอกใช่มะ?)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,885
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 221 ครั้ง
    20 ส.ค. 63

“แค่กๆๆๆๆ” จางหนิงเอ๋อ พยายามไอขับสิ่งที่ติดค้างอยู่ในลำคอของตนออกมา

“พระสนมเพคะ พระสนม” เสียงนางกำนัลร่างท้วมร้องขึ้นอย่างดีใจเมื่อเห็นพระสนมของตนส่งเสียงไอออกมา

“น้ำ ขอน้ำให้ฉันหน่อย” จางหนิงเอ๋อ เอ่ยขอน้ำด้วยความยากลำบาก แต่เสียงที่เปล่งออกมากลับกลายเป็นภาษาจีนโบราณที่เธอเคยได้ยินมาจากหนังจีนย้อนยุคทางละครทีวีไปเสียนี่

“น้ำมาแล้วเพคะ พระสนม” นางกำนัลร่างท้วมถือถ้วยชาใบเล็กมาจ่อที่ริมฝีปากของจางหนิงเอ๋อหรือก็คือไป๋หนิงอ้ายในตอนนี้นั่นเอง

จางหนิงเอ๋อ ดื่มน้ำเสียงดังอึกๆ เข้าไปตั้งหลายอึก และเอ่ยขึ้นมาว่า

“ขอน้ำให้ฉันอีกหน่อยสักสองแก้ว ด่วน!!! ฉันคอแห้งหิวน้ำจนจะตายอยู่แล้ว”

“เพคะ พระสนม” นางกำนัลกล่าวรับคำสั่ง และรีบไปนำน้ำมาให้อีกหนึ่งกาน้ำ

เมื่อดื่มน้ำอย่างเอาเป็นเอาตายแล้ว จางหนิงเอ๋อจึงรู้สึกหายใจโล่งขึ้น คอก็ชุ่มชื้นขึ้น นัยน์ตาหงส์จึงสำรวจบริเวณที่ตนอยู่ไปรอบๆ

“ฉากก็คุ้นๆ แหะ ห้องนี้ทำไมมันมืดขนาดนี้ ฝุ่นก็เยอะ จนจะหายใจไม่ออก เตียงไม้นี่ก็จะหักไม่หักแหล่ แล้วนี่ผ้าห่มหรือเศษผ้าขี้ริ้วกัน” จางหนิงเอ๋อครุ่นคิดในใจ

“ฮือๆๆๆๆ” เสียงร้องไห้ดังขึ้นอีกรอบจากตรงมุมห้อง

“เธอๆ เธอจะไปนั่งร้องไห้ทำไมตรงมุมห้องนั้นหน่ะ? แล้วนี่มัน รพ.ไหนกัน? ทำไมมันถึงได้มืดและฝุ่นเยอะขนาดนี้? เธอช่วยเปิดไฟในห้องให้หน่อยได้มั้ย?”

จางหนิงเอ๋อ กล่าวขอร้องหญิงสาวที่นั่งร้องไห้อยู่ตรงมุมมืด

แสงไฟดวงเล็กๆ ในตะเกียงถูกจุดขึ้นพร้อมกับนำมาตั้งไว้บนโต๊ะกลางห้อง

ทำให้จางหนิงเอ๋อมองเห็นสภาพห้องชัดเจนขึ้น และมองเห็นหญิงที่นั่งร้องไห้อยู่ตรงมุมห้องได้ชัดเจนยิ่งขึ้นด้วย

“เสี่ยวซี” เสียงหวานร้องขึ้นอย่างเก็บความดีใจเอาไว้ไม่อยู่

“แกมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง? แล้วทำไมแกถึงได้แต่งตัวแปลกๆ ในชุดจีนโบราณนี่?”

จางหนิงเอ๋อเอ่ยออกมาด้วยความแปลกใจ

“พระสนมทรงตรัสอันใดถึงใครกันหรือเพคะ? หม่อมฉันคือ เสี่ยวขุย นางกำนัลรับใช้ของพระสนมอย่างไรกันเล่าเพคะ นี่ทรงจำหม่อมฉันไม่ได้แล้วหรือเพคะ? คำพูดของพระสนมก็ดูแปลกไปไม่เหมือนเดิม หรือว่ายาพิษในอาหารนั่นจะส่งผลให้พระสนมความจำเลอะเลือน?” เสี่ยวขุยพูดขึ้นด้วยความงุนงงสงสัย

“ฮือๆๆๆ” เสียงนางกำนัลร้องไห้คร่ำครวญขึ้นมาอีกระลอกอย่างอดกลั้นไว้ไม่อยู่ ด้วยความสงสารในชะตากรรมที่พระสนมของตนต้องประสบพบเจออยู่

“เอาล่ะๆ เธออย่าร้องไห้เลยนะ เสี่ยวขุยก็เสี่ยวขุยสิ ฉันก็ไม่ได้บังคับให้เธอต้องเป็นเสี่ยวซีเสียหน่อย ดูสิร้องไห้จนตาบวมไปหมดแล้ว มีอะไรทุกข์ใจเล่าให้ฉันฟังได้เลยนะ” จางหนิงเอ๋อพยายามเอ่ยปลอบโยนนางกำนัลตรงหน้า

“พระสนมทรงถูกลอบวางยาพิษเพคะ” เสี่ยวขุยเอ่ยเสียงเศร้าน้ำตานองใบหน้า

“คำก็พระสนม สองคำก็พระสนม!!! เสี่ยวซี เอ๊ย!! เสี่ยวขุย ขอกระจกให้ฉันที” จางหนิงเอ๋อพูดพร้อมกับแบมือออกไปข้างหน้า

“รอหม่อมฉันสักครู่นะเพคะ” เสี่ยวขุยพูดพร้อมกับลงมือค้นหากระจกในหีบไม้ใบเล็กๆ ตรงใต้เตียงนอนไม้ในห้อง

“นี่เพคะ” เสี่ยวขุยพูดพลางหยิบกระจกทองเหลืองอันเล็กๆ ลายดอกกุหลาบล้อมรอบขอบกระจกส่งให้พระสนมของตน

จางหนิงเอ๋อ ยื่นมือเรียวบางออกไปรับกระจกพร้อมกับกล่าวว่า

“เธอออกไปรอข้างนอกก่อนเถอะ ฉันขออยู่เงียบๆ คนเดียวสักพัก ถ้ามีอะไรแล้วฉันจะเรียกหานะ”

“เพคะ” นางกำนัลรับคำอย่างว่าง่าย พร้อมกับเดินออกมานั่งข้างหน้าตำหนักเย็น โดยไม่ลืมปิดประตูกันลมไม่ให้เข้าไปในตำหนักที่พระสนมของตนพักอยู่

จางหนิงเอ๋อ พยายามควบคุมมือไม้ของตนเอาไว้ไม่ให้สั่น พลางค่อยๆ ยกกระจกขึ้นมาส่องดูใบหน้าของตนอย่างช้าๆ

“หน่ะน่ะนี่มัน!! ปีศาจจิ้งจอก ปีศาจจิ้งจอกชัดๆ!! คนที่ไหนจะสวยหยาดฟ้ามาดินได้ถึงเพียงนี้” จางหนิงเอ๋อเพ่งพินิจใบหน้าเล็กๆ นั่นด้วยความฉงน

“นี่มันไม่ใช่หน้าตาของฉันนี่นา นี่มัน ไป๋หนิงอ้าย นางสนมผู้ถูกลืมจนถูกนำมาขังไว้ที่ตำหนักเย็นไม่ใช่หรือไงกัน? ในทีวีที่ฉันดูผ่านๆ ไม่เห็นจะสวยเย้ายวนใจอะไรขนาดนี้เลย พอมาเจอตัวจริงนี่นางปีศาจจิ้งจอกชัดๆ” จางหนิงเอ๋อ พึมพำกับตัวเองพลางเอามือลูบไล้ใบหน้าเล็กๆ ของไป๋หนิงอ้ายอย่างใช้ความคิด และหยิกตัวเองเข้าที่แขนแรงๆ หนึ่งครั้ง

“โอ๊ยยยยย!!! เจ็บจังเลย เป็นไปไม่ได้ ไม่จริง นี่ฉันตายไปแล้วหรอไงเนี่ย!!! มันจะเป็นไปได้ยังไง ฉันตายไปแล้ว แล้วมาอาศัยอยู่ในร่างของสนมผู้ถูกลืม ไป๋หนิงอ้ายนี่นะ ยากที่จะเชื่อจริงๆ แต่มันก็เกิดขึ้นมาแล้วสินะ” จางหนิงเอ๋อพึมพำกับตัวเองเสียงเบาด้วยความประหลาดใจ

“เอาล่ะไป๋หนิงอ้าย ในเมื่อฉัน จางหนิงเอ๋อ บรรณารักษ์แสนสวย และสายลับที่น่ารักที่สุดในปักกิ่งได้มาอาศัยอยู่ในร่างของเธอแล้ว ฉันสัญญาว่าจะทะนุถนอมร่างกายของเธอให้ดี และจะใช้ชีวิตแทนเธอให้มีความสุขในวังหลังแห่งนี้นะ”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 221 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

97 ความคิดเห็น

  1. #1 ลมรัก (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2563 / 17:00

    ตตายแล้วแบบนี้จะรู้มั้ยจะชนะพวกสนมเหล่านั้นได้อย่างไรเพราะไม่ชอบดูละครตายล่ะหว่า

    #1
    0