Breakfast [Marsha+Lukkade]

ตอนที่ 8 : ความลับของเรา (Lukkade)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 465
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    30 ธ.ค. 60

บทที่ 8

ความลับของเรา (Lukkade)

 



            ทั้งที่ฤดูหนาวเพิ่งจะย่างกรายเข้ามาได้ไม่ถึงหนึ่งอาทิตย์ แต่พยากรณ์อากาศในโทรทัศน์กลับเพิ่งรายงานมาว่าอุณหภูมิวันนี้อาจจะอุ่นขึ้นอีกประมาณสององศาเป็นอย่างน้อย สำหรับคนที่โปรดปรานอากาศหนาวหากได้ยินก็คงไม่ชอบใจเท่าไหร่ แต่สำหรับคนที่อุณหภูมิร่างกายผันผวนตามสภาพอากาศอย่างมาช่าแล้วนี่ถือเป็นข่าวที่น่ายินดี เธอไม่ชอบอากาศหนาว ในขณะเดียวกันก็ไม่ถูกกับอากาศร้อนด้วย อุณหภูมิที่ไม่เย็นจัดท่ามกลางแสงแดดอ่อนจึงเป็นสภาพอากาศที่มาช่าโปรดปรานเป็นที่สุด นั่นเป็นภาพที่กำลังจะเกิดขึ้น...อย่างน้อยก็ในความคิดของเธอ

            วันนี้อากาศดีแน่...อากาศดีแถมยังมีสมาชิกในบ้านอยู่ด้วยอีกหนึ่ง

            นั่นทำให้จู่ๆมาช่าก็เกิดความคิดสร้างสรรค์อยากทำเรื่องพิเศษขึ้นมา เธอปล่อยลูกเกดให้หลับอุตุอยู่บนเตียง ก่อนจะลงบันไดมาคว้าบูทหนังคู่เก่งออกจากตู้เก็บรองเท้า ขาสองข้างก้าวเร็วเพื่อจะไปที่ประตูหน้าบ้าน จนกระทั่ง...

           

            เคร้ง! โครม@#%^*! โอ๊ย!!

 

            “ตายห่า!” นักร้องลูกครึ่งแหงนหน้าขึ้นไปตามแหล่งที่มาของเสียงอึกทึกเมื่อครู่ เวลานี้โซ่สีขาวที่เธอไม่ได้เห็นมาพักใหญ่โผล่ขึ้นมาบนข้อมืออีกครั้ง เมื่อตั้งสติได้มาช่าก็รีบวิ่งกลับขึ้นไปชั้นบนก่อนใช้มือผลักประตูห้องนอนเข้าไปอย่างรวดเร็ว

            “เกด!” มาช่าตะโกนหน้าตื่น

            “โอย ทำอะไรของพี่เนี้ยย” ร่างบนพื้นที่มีโซ่คล้องข้อมืออยู่เช่นกันโอดครวญทันทีที่เห็นมาช่า “คนกำลังหลับสบายเลยอ่ะ”

            “ขอโทษค่ะขอโทษ เป็นอะไรมากเปล่าคะ” คนหน้าฝรั่งกุลีกุจอและรีบพูดด้วยความรู้สึกผิดมหันต์ มือขาวยื่นออกไปให้คนตรงหน้าส่งมือตัวเองมาจับไว้ ทันทีที่มือทั้งสองประสานกันโซ่เข้าปัญหาก็หายแว้บไปในพริบตา

            “ดีนะที่เตียงไม่สูงเนี่ย” คนตัวสูงบ่นอุบ

            “พี่ลืมไปเลยอ่ะค่ะว่าเรายังห่างกันเกินไปไม่ได้” มาช่าตาละห้อยเมื่อพาอีกคนกลับขึ้นมานั่งบนเตียงได้ เห็นสีหน้าเธอก็คิดว่ามันคงทำคนผิวแทนระบมน่าดู “เจ็บมากมั้ยอ่ะ”

            “ก็เล่นกระชากจนกลิ้งตกเตียงได้เนี่ย ไม่เจ็บเลยม้าง อูยย”

            “พี่ขอโทษนะ ไม่ได้ตั้งใจจริงๆ”

            “ไม่เป็นไร ถือซะว่าเกดใช้หนี้ที่ไปถีบพี่ช่าก่อนเหอะ เราหายกันละกัน ว่าแต่พี่ช่าจะรีบไปไหนแต่เช้าเนี่ย ยังไม่หกโมงเลยไม่ใช่หรอ” เมทินีพูดพลางหยีตามองนาฬิกาบนผนัง

            “พี่จะไปตลาดน่ะค่ะ พยากรณ์อากาศบอกว่าวันนี้อากาศจะดี เลยคิดว่าจะไปซื้อของมาทำอาหาร...ไปปิคนิค”

            “อ่อ อืม ก็ไปสิ ป่ะๆ” อ้าว ง่ายๆอย่างงี้เลยหรอ ลูกเกดลุกจากเตียงทั้งที่ตายังลืมได้แค่ครึ่งเดียวพร้อมจูงมือคนพี่เดินลงบันไดไปที่ชั้นล่างเพื่อไปจ่ายตลาดอย่างที่เธอบอก ไม่รู้เลยว่าทำคนเดินตามหลังเสียเซลฟ์ไปหน่อยๆ ที่เป็นแบบนั้นก็เพราะมาช่าตั้งใจแต่แรกว่าจะให้เรื่องนี้เป็นเซอร์ไพรส์ อย่างน้อยเธอก็หวังจะได้เห็นความตื่นเต้นแบบเด็กๆจากลูกเกดบ้างก็ยังดี แต่ปรากฎหล่อนไม่คิดจะถามแม้แต่สถานที่ด้วยซ้ำ

            หลังออกจากบ้านมาได้มาช่าขับรถมาถึงตลาดเช้าที่อยู่ริมแม่น้ำในเวลาไม่กี่นาทีโดยมีลูกเกดหลับอยู่ที่เบาะข้างๆมาตลอดทาง มือบางสะกิดนางแบบรุ่นน้องให้ตื่นก่อนทั้งคู่จะพากันเดินลงไปซื้อของอย่างที่มาช่าตั้งใจ ตลาดใกล้บ้านเธอแห่งนี้เป็นตลาดกลางแจ้งที่เต็มไปด้วยเหล่าพ่อค้าแม่ค้าท้องถิ่น ของส่วนใหญ่จะเป็นปลาที่พวกเขาจับมาเอง ผักในฟาร์มและอาหารสดอื่นๆที่ยังไม่ได้ผ่านกรรมวิธีทางการอุตสาหกรรมใดๆ ท้องฟ้าเวลานี้ยังมืดเหมือนถูกคลุมไว้ด้วยผ้าสีดำผืนใหญ่ ท่ามกลางหลอดไฟกลมสีเหลืองนวล ผู้คนจอแจ และลมแม่น้ำพัดเฉื่อย คนหน้าฝรั่งต้องกึ่งจูงกึ่งลากลูกเกดมาตลอดเวลาที่เธอทำการหาซื้อของ ให้ตายเถอะ เหมือนพาแมวมาเดินเล่นตอนเช้าเลย ที่เป็นแบบนั้นก็เพราะแมวแคทตี้ของเธอยังมีอาการสลึมสะลืออยู่มากทีเดียว ส่วนหนึ่งก็เป็นเพราะไวน์เมื่อคืนที่ยังตกค้างอยู่ในร่างกายของหล่อนด้วย

           

            ปั่ก

 

            เผลอแวบเดียวคนมึนๆก็เดินไปชนคนอื่นเสียหลายรอบ จากที่ไม่เป็นที่สังเกตก็กลายเป็นจุดสนใจขึ้นมา อันที่จริงไม่ใช่เรื่องแปลกถ้าจะมีใครเห็นมาช่าคนดังมาเดินท่อมๆอยู่แถวนี้ พ่อค้าแม่ค้าหรือใครก็ตามมักเจอเธอมาซื้อของเข้าตู้เย็นที่ตลาดใกล้บ้านนี่บ่อยๆอยู่แล้ว แต่ลูกเกด เมทินีนี่สิที่ถือเป็นเรื่องแปลก ซุปเปอร์โมเดลที่บ้านอยู่ไกลถึงอีกฝากของเมืองอย่างหล่อน แล้วยิ่งตอนนี้อยู่ในชุดนอนเต็มยศที่สวมแค่เสื้อฮู้ดบุสีชมพูทับไว้กับรองเท้าแตะเท่านั้น และที่สำคัญ...ใครดูก็รู้ว่าหล่อนมากับมาช่า คนที่ในจอทีวีตีกันจะเป็นจะตายยิงกว่าอะไรดีเสียอีก

            เสียงซุบซิบและกระแสความคิดทางสายตารอบทิศทางเกิดขึ้นทันทีหลังจากนั้น โชคดีที่ยังไม่มีใครเข้ามาขอถ่ายรูปพวกเธอ ไม่อย่างนั้นช่วงเวลาส่วนตัวในการจ่ายตลาดของผู้หญิงผู้มีชื่อเสียงสองคนคงไม่ราบรื่นแน่ๆ แต่ก็ไม่แน่ว่าจะไม่มี มาช่าผู้รักสงบ รอบคอบ และขี้เกียจตอบคำถาม(หากมีคนถาม)จึงตัดสินใจรีบซื้อของให้เร็วขึ้น จนในที่สุดก็ได้ทุกอย่างที่ต้องการจนครบในเวลาไม่ถึงสิบห้านาที

            “ป่ะเกด เรากลับกันเถอะ...” อ้าว หายไปไหนแล้ว มาช่าหันซ้ายหันขวาอยู่หลายรอบก็ไม่เห็นลูกเกด นางแบบผิวแทนไม่อยู่ในขอบเขตที่สายตาเธอจะมองเห็นได้เสียแล้ว คนหน้าฝรั่งจิปาก นึกโทษของพะรุงพะรังเต็มสองมือที่ทำให้เธอต้องปล่อยนางแบบรุ่นน้องให้เดินเองจนหากันไม่เจอแบบนี้ ร่างโปร่งกำลังจะเดินกลับเข้าไปในตลาดเพื่อตามหาหล่อนอีกครั้งแต่ก็นึกบางอย่างขึ้นได้จนต้องหยุดตัวเองไว้ก่อน --ถ้าไปไกลมากๆโซ่ต้องโผล่มาล่ามไว้แล้วสิ มาช่าคิดอย่างนั้นก็เบาใจไปได้นิดหน่อย ตัดสินใจยืนรออยู่ที่จุดเดิมต่อไปเงียบๆ

 

            ตื๊อ ดื่ออ

 

            เสียงสัญญาณจากร้านสะดวกซื้อด้านหลังดังขึ้นพร้อมร่างสูงที่มาช่าตามหาเดินผ่านประตูกลับออกมาพอดี

            “ไปไหนไม่บอกกันเลย” คนอายุมากกว่าพูดขึ้นทันทีที่ลูกเกดเดินมาถึงตัวพร้อมถุงพลาสติกเล็กๆถุงหนึ่ง

            “แหม ก็ไปซื้อของตรงนี้หน่อยเดียว เนี่ยพี่ช่าเอามั้ย ซื้อมาฝากถุงนึง”

            “อะไรคะ”

            มาช่าถามพลางหรี่ตาลงมอง คนผิวแทนยังไม่ตอบ หล่อนยิ้มตาปิดให้คนตรงหน้าก่อนเอามือล้วงเข้าไปในถุงแล้วหยิบซองสี่เหลี่ยมผืนผ้าเล็กๆคุ้นตาขึ้นมาอันหนึ่ง “เอ็มแอนด์เอ็มค่า---

            “โถวววว” ยัยเด็กเกด

            “ของโปรดเกดเลยนะเนี้ย”

            “เอ้า จริงหรอคะ” มาช่าเลิกคิ้วสูง ทำหน้าประหลาดจนอีกคนแปลกใจ “บังเอิญจัง”

            “ทำไมอ่ะ” ลูกเกดถามแววตาตื่นเต้น “พี่ช่าก็ชอบกินเอ็มแอนด์เอ็มเหมือนกันหรอ”

            “เอาไว้ถึงบ้านพี่จะบอกแล้วกัน ว่าแต่ตื่นแล้วหรอเราน่ะ ตอนเดินอยู่ในตลาดเมื่อกี้ยังทำหน้าเป็นแมวเซาอยู่เลย”

            “แมวอะไรนะ” ลูกเกดย่นคิ้ว

            “แมวเซา รู้จักมั้ย”

            “ไม่รู้จัก คืออะไรอ่ะแมวเซา”

            “แมวง่วงนอน เซาแปลว่าง่วง”

            “อ่อ...แหม ไม่แล้วล่ะ ได้ช็อกโกแลตช่วยไว้นี่แหละถึงดีขึ้นมาหน่อย มาๆค่ะเกดช่วยถือ” พูดจบหล่อนก็เข้ามาแย่งของพะรุงพะรังจากมือคนอายุมากกว่าไปเสียหลายอย่าง

            “ทำไมเยอะจังเลย ซื้อเผื่อวันอื่นหรอ”

            “เปล่าค่ะ ก็จะเอามาทำของกินไปปิคนิคไง”

            “อ้าว ปิคนิคอะไรอ่ะ วันนี้พี่ช่ามีนัดหรอ ก็นึกว่าว่างซะอีก”

            “นัดอะไรล่ะคะ ก็ที่พี่บอกเกดเมื่อเช้าไง”

            “บอกว่าไร ไม่เห็นรู้เรื่อง”

            “เอ้าสรุปไม่รู้เริ่อง?

            ใช่...ลูกเกดไม่รู้เรื่องจริงๆ เพราะตอนที่มาช่าพูดในบ้านนั้นประสาทการรับรู้ของคนผิวแทนทำงานได้น้อยกว่าขนตาบนหน้าหล่อนด้วยซ้ำ นักร้องลูกครึ่งส่ายหน้า จำเป็นต้องอธิบายให้คนตรงหน้าเธอฟังใหม่อีกรอบโดยละเอียดถึงแผนการออกไปปิคนิคริมทะเลสาบใกล้บ้านของเธอวันนี้

            “อ่อ...” ลูกเกดทำหน้ารับรู้เมื่อคนหลังพวงมาลัยขับออกจากจุดเดิมมาได้ไม่นาน แต่พอผ่านไปอีกชั่วระยะสั้นๆ คิ้วโก่งก็ขมวดชิด หล่อนหันไปมองมาช่าแล้วพูดเบาเหมือนกระซิบ “แต่วันนี้พระอาทิตย์ไม่ขึ้นนะพี่ช่า...”

            คนหน้าขาวนิ่งไปในขณะที่เท้ายังเหยียบคันเร่งให้รถเคลื่อนไปข้างหน้าด้วยความเร็วสม่ำเสมอ นิ่งไปพักหนึ่งก่อนจะเบิกตาโพลงเพราะเพิ่งนึกตามสิ่งที่ลูกเกดบอกทัน โอ๊ย กรี๊สส

            ความที่ไม่ค่อยได้ฉลองวันมิดเดย์มูนจริงจังอย่างใครเขาและมักจะปล่อยเวลาช่วงนี้ให้ผ่านไปด้วยการนอนเก็บตัวเงียบอยู่ในบ้านเท่านั้น มาช่าจึงลืมไปว่าหลังจากคืนฉลองจะเป็นวันที่พระจันทร์ไม่ตกและค้างอยู่บนท้องฟ้าไปอีกวันหนึ่งเต็มๆ

            เป็นเรื่องที่ไม่น่าจะลืมแต่มาช่ากลับตั้งใจลืมจนติดเป็นนิสัย

            “ทำไมพี่เอ๋อแบบนี้นะ เสียเวลาไปเลย” น้ำเสียงอ่อนกล่าวโทษตัวเองเจือความหงุดหงิด เธอนึกถึงของที่ซื้อมาจนเต็มท้ายรถและภาวะโกลาหลเมื่อเช้าตรู่แล้วก็จิตใจห่อเหี่ยว เข้าใจความรู้สึกของคำว่างานกร่อยอย่างถ่องแท้ มาช่ารู้สึกแย่เหมือนตกจากที่สูง จนตอนนี้ไม่กล้าแม้แต่จะหันไปมองหน้าลูกเกดด้วยซ้ำ

            “ก็ไม่เป็นไรนะพี่ช่า เราจะไปกันก็ได้นี่” จู่ๆคนข้างตัวมาช่าก็เอ่ยออกมา น้ำเสียงปกตินั่นยิ่งทำให้คิ้วของนักร้องรุ่นพี่ขมวดชิดขึ้นไปอีก

            “มันก็เหมือนไปปิคนิคตอนกลางคืนสิเกด ใครเค้าไปปิคนิคตอนกลางคืนกัน”

            “ก็เรานี่แหละ”

            “คะ?

            “อื้อ เราสองคนเนี่ย”

 

            กลุ่มควันขโมงลอยคลุ้งอยู่ในห้องครัวปกคลุมแซลมอนย่างในกระทะจนเป็นดูเลือนลาง มือขาวโปรยเกลือลงด้วยปลายนิ้วก่อนยกคีมคีบกลับด้านชิ้นเนื้อสีส้มสดและปิดมันไว้ด้วยฝาที่เป็นของหม้ออีกอันหนึ่ง กระทะแบนกับฝาหม้อทรงโค้งดูไม่เข้ากันเท่าไหร่ แต่คงยังไม่เท่าครึ่งของความประหลาดใจที่เธอได้รับอยู่ในขณะนี้ ถ้าวันนี้เป็นวันแห่งความเซอร์ไพรส์ ลูกเกดก็คือความเซอร์ไพรส์อย่างแท้จริงสำหรับมาช่า “ทำไมถึงตกลงไปปิคนิคทั้งที่พระอาทิตย์ไม่ขึ้นคะ” ร่างโปร่งหมุนตัวกลับไปถามอีกคนที่กำลังทำน้ำพั้นซ์อยู่บนโต๊ะกลางครัว ร่างสีน้ำผึ้งดูขะมักเขม้นอย่างน่าเอ็นดูกับเครื่องดื่มง่ายๆตรงหน้า ตั้งแต่บอกว่าจะไปจนถึงขั้นเตรียมการแล้วไม่มีทีท่าลังเลหรืออิดออดในแววตาเลยสักนิด

            “แปลกดีไง เกดเป็นคนชอบทำอะไรที่ไม่เคยทำนะ” หล่อนคนส่วนผสมในโถแก้วหลังจากเพิ่งเติมว้อดก้าลงไป ยืนเท้าเอวมองมันอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะบีบมะนาวซีกเล็กลงไปแล้วคนต่อ “อันนี้ก็เพิ่งเคยทำจริงจังครั้งแรกนะ”

            “ชอบลองของแปลกหรอ” คนอายุมากกว่าปรายตามองใบหน้าด้านข้างที่กำลังเม้มปาก

            “อือ...ตื่นเต้นดี”

            “เหมือนเรื่องเมื่อคืนด้วยรึเปล่า”

            “...” มือที่จับช้อนสะดุดไป ตาคู่คมเหลือบขึ้นมองคนถาม มาช่ายืนพิงเคาท์เตอร์ ผุดยิ้มก่อนเสตาไปทางอื่นแล้วหันหลังกลับไปดูแซลม่อนตามเดิม นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนจ้องชิ้นเนื้อในกระทะอยู่อย่างนั้น เธอกัดริมฝีปากล่างต่อสู้กับความคิดวุ่นวายในหัวทันที --ลูกเกดเงียบไปเลย คำถามเมื่อกี้คงทำหล่อนนอยด์แน่ๆ มาช่าคิด แต่เรื่องเมื่อคืนมันยังติดใจไม่หายเสียทีก็ไม่ควรทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่า--แต่ก็ไม่ควรถามแบบนั้นรึเปล่า ก็แค่เรื่องที่ไม่ตั้งใจให้เกิด

            “ขอโทษนะเกด เอาจริงพี่ก็ไม่น่า...อ่ะ อะไรอ่ะ” มาช่าหันมาเจอปลายช้อนที่มีน้ำสีสวยจ่อริมฝีปากเธอ ที่ปลายช้อนมีมือนางแบบรุ่นน้องประคองอยู่ ตาใสแจ๋วที่มองมาเหมือนมีคำขอร้องไหวอยู่วิบวับ...

            “ชิม...”

            “..!?

            “อ้าปากสิ!

            เรียวปากบางอ้างับช้อนตะกุกตะกักแล้วกลืนพั้นซ์ลงคอ...อึกอะไรวะ!

            “จะได้เงียบ ไม่แซวกันอีก”

            แซวหรอ? หมายถึงการล้อเพื่อความสนุกงั้นหรอ “พี่ไม่ได้กะจะแซวเราซักหน่อย” มาช่าส่งเสียงไล่หลังร่างสูงที่เพิ่งหันหลังเดินกลับไป “คือ...พี่คิดว่าเกดไม่สบายใจกับเรื่องนี้”

            .

            .

            “ทำเป็นพูดเหอะ ตัวเองก็ไม่สบายใจใช่มั้ยล่ะ...”

            “...ก็ใช่” มาช่ากระซิบแผ่ว “เกดจำได้มั้ยล่ะตอนนั้นที่พี่เคยบอก...เราสองคนยังต้องอยู่ด้วยกันแบบนี้ ไม่รู้ว่าจนถึงเมื่อไหร่ เราไม่ควรมีเรื่องไม่สบายใจต่อกัน...”

            “...ไม่งั้นคงอึดอัดแย่”

            “จำได้ด้วย” มาช่าเผลอยิ้ม

            “อือ”

            “งั้นก็ไม่ควรทำเป็นลืมถูกมั้ย”

            “...”

            “ก่อนหน้านี้เรื่องนี้อาจจะเป็นเรื่องส่วนตัวของเกดนะคะ แต่ตอนนี้...มันเป็นเรื่องของเราแล้ว หมายถึง...มันเกี่ยวกับพี่ด้วย”

            “เกดรู้...”

            “...” เกดรู้อีกแล้ว

            “เกดจะไว้ใจพี่ได้แค่ไหน”

            “แล้วเกดไว้ใจคนในครอบครัวแค่ไหนล่ะคะ”

 

 

            “เรื่องที่เกิดเมื่อคืนมันเป็นนิสัยที่ติดตัวเกดมานานแล้วนะ ทุกครั้งที่เมาแล้วต้องนอนใกล้ใครจะเป็นแบบนี้ตลอดเลย  เกดเป็นแบบนี้ตั้งแต่เริ่มคบเอ็ด เอ็ดบอกว่าทุกครั้งที่เกดกลับมาหลังจากที่ดื่มจนเมา เกดจะต้องลวนลามเขา เหมือนเป็นจิตใต้สำนึกตอนหลับไปแล้วอะไรแบบนั้น อันที่จริงที่เกดได้คบกับเอ็ดก็เพราะสาเหตุนี้แหละ อย่าไปบอกใครนะ...ตอนนั้นเกดมีนัดรียูเนี่ยนกับเดอะแก๊งค์ที่เป็นเพื่อนเก่า เอ็ดเขาก็เป็นหนึ่งในนั้น เราฉลองกันหนักมาก เกดเมาตั้งแต่ยังไม่ออกจากร้านเลย... เกดจูบเอ็ด แล้ว...หลังจากนั้น...เรามีเซ็กซ์กัน ดีเทลเป็นยังไงเกดจำไม่ค่อยได้หรอก  จำได้แต่ว่ามันแซ่บจนลืมไม่ลงเลย คิดล่ะสิว่าเรื่องเซ็กซ์เป็นหนึ่งในสาเหตุที่เราตัดสินใจคบกันน่ะ ใช่...สาเหตุหลักเลยล่ะมั้ง เราเข้ากันได้ดีในเรื่องนี้ จะบอกว่าเกดaddictedก็ได้ แต่เกดไม่คิดว่าจะถึงขั้นนอนกับคนอื่นแล้วก็จะเป็นด้วย เกดคิดว่าเกดเป็นแบบนั้นเฉพาะตอนอยู่กับเอ็ด จนตอนนั้นที่ไปทริปกับซินดี้ ซอนย่าแล้วก็เพื่อนอีกคน เกดได้นอนกับซอนย่า แล้วกลางคืนก็มีปาร์ตี้ เกดก็เมา...ซินดี้ยังอัดคลิปไว้อยู่เลนะ จนเกดเข้าห้องไปนอนก่อน อันนี้เพื่อนๆเกดเล่านะ เกดจำไม่ค่อยได้ พักนึงซอนย่าตามเข้ามานอนข้างๆเกด แล้วก็นั่นแหละ รู้สึกตัวอีกทีซอนย่าชีก็โวยลั่นเลย แต่ตอนนั้นเกดคิดว่าตัวเองแค่ละเมอ จนไปทริปกันอีกครั้งกับแก๊งค์เดิม คราวนี้นอนกับซินดี้ เกดก็ทำแบบนั้นอีก...แล้วล่าสุด ก็นั่นแหละ...พี่ช่า...”

 

            “เกดนึกว่าตัวเองหายแล้วซะอีกนะ เพราะจำได้ว่าคืนนั้นที่เกดไป The Beast กับพี่ช่าไง จำได้ใช่มั้ยที่เกดถามพี่ช่าว่าได้ทำอะไรแผลงๆไปบ้างรึเปล่า”

            “แล้วพี่ก็บอกว่าไม่” มาช่าพูดพลางยัดแซนวิชที่เพิ่งทำเสร็จลงตะกร้า จนถึงตอนนี้อาหารเตรียมไว้สำหรับปิคนิคเกือบจะเรียบร้อยสมบูรณ์แล้ว คนตัวขาวปิดตะกร้าแล้วสบตาเมทินี

            “พี่โกหกน่ะ”

            “อ้าว”

            “...”

            “ทำไมพี่ไม่บอกเกดล่ะ” นางแบบสาวเสียงแหลม

            “ก็พี่กลัวเกดจะคิดมาก”

            “แหม...คนดีอีกละ”

            “แต่ก็บอกแล้วนี่ไง...ไม่เอาน่า อย่าเครียดสิคะ เครียดแล้วมีอะไรดีขึ้นรึไง” ปลายนิ้วเรียวจากฝั่งตรงข้ามโต๊ะจิ้มลงตรงกลางรอยย่นระหว่างคิ้วของเมทินี “ขี้เมา...”

            “อือ...” หล่อนยู่หน้า ยอมรับโดยดี

            “ขี้แง”

            “ก็มีบ้างอ่ะ” 

            “หน้าแก่...”

            “ห้ามแซวกันว่าแก่!

            “งั้นก็อย่าคิดมากสิคะ แก่ไม่แก่เนี่ย เค้าดูกันที่หน้านะ”  

            “ที่คิดมากส่วนหนึ่งก็เพราะพี่ช่าด้วยนั่นแหละ”

            “อ้าว จริงหรอ ทำไมคะ” สีหน้านักร้องลูกครึ่งดูกังวลขึ้นทันที

            “เกดคิดมากเพราะคิดว่าพี่ช่าต้องคิดมากแน่ จะว่าไงดี เกดก็ไม่เข้าใจตัวเอง จะว่าคิดแทนก็ได้อ่ะ ต้องมาตัวติดกันกับคนแปลกๆแบบเนี้ย ยูจะรับได้หรอ”

            มาช่าผละปลายนิ้วออกจากหน้าผากคนอายุน้อยกว่า ผุดยิ้ม กับเหตุผลที่หล่อนคิดมาก เกดคิดถึงความรู้สึกเราด้วยแฮะ “ทำไมจะรับไม่ได้ล่ะ แค่จูบกับผู้หญิงจะแปลกอะไรนักหนา”

            ลูกเกดเหลือบตามอง “พูดงี้...เคยหรอ”

            “เกดเป็นตัวของตัวเองเถอะค่ะ”อะไร ตอบไม่ตรงคำถาม

            “ก็...เป็นอยู่นะ”

            “งั้นดีแล้ว จะได้มีความสุขมากๆ ไม่มีอะไรน่าสบายใจไปกว่าการได้เป็นตัวของตัวเอง เวลาอยู่กับพี่...เป็นตัวของตัวเองให้สุดๆไปเลยนะคะ”

            “แล้วยูไม่กลัวหรอ”

            “ไม่นะ มันคือความเป็นเกดอ่ะ ไม่เหมือนใครแล้วก็น่ารักดี...พี่ชอบ”

            .

            .

            .  

            “แหม...จะยิ้มก็ยิ้มสิ อุ๊บอิ๊บทำไม ไหนบอกเป็นตัวของตัวเองงะ...โอ๊ย!” มาช่าโวยเมื่อถูกมืออีกคนตีผัวะเข้าที่แขนอย่างจัง “ชอบใช้กำลังอยู่เรื่อย ที่โดนถีบตกเตียงเมื่อคืนยังเจ็บไม่หายเลยนะ”

            “อ่ะ หรอๆๆ”

            “กวน ไม่คุยด้วยละ ไปดีกว่า”

            “อ้าว งอนเลย จะไปหนาย เทคิวปิคนิคเกดไม่ได้น้า” คนน้องโผข้ามโต๊ะมาเกาะแขนแล้วเอาหน้าไถหัวไหล่พลางทำตาปริบๆยัยแมวเซา ห้ามทำแบบนี้ ><

            “ไปไม่เกินเจ็ดเมตรหรอกค่ะ เอาข้าวไปให้เอ็มแอนด์เอ็มตรงนี้เฉยๆ”

            “ให้...อะไรนะคะ”

            “เอ็มแอนด์เอ็มค่ะ...เออ ยังไม่รู้จักกันนี่นา  เกดมาดูสิ พี่ว่าตัวเองต้องชอบแน่เลย”

             เอ็มแอนด์เอ็มของมาช่าหาได้อยู่ในตู้เย็นและเป็นเม็ดกลมสีสดใสไม่ ที่สำคัญมันกินไม่ได้และตัวใหญ่มากเว่อร์

            “อ๊ายย น่ารักจังเลยอ๊า” เสียงสูงกว่าเสียงสอง แววตาสีน้ำผึ้งเป็นประกายแวววาว หยีเล็กจนโค้งเมื่อเห็นลาบราดอร์สีเหลืองส่ายห่างลิ้นห้อยอยู่ตรงหน้า เจ้าตัวใหญ่ดูอยากกระโจนเข้าใส่สองสาวเต็มที แต่โซ่ที่คล้องไว้กับปลอกคอยังรั้งไว้ เข้าถึงตัวได้เจ้าตูบก็ยกขาสวัสดี แสดงความเป็นมิตรอย่างน่าเอ็นดูและรู้งาน ไม่เล่นตัว วอมเวลคัมสุดๆตามไสตล์หมารีทรีฟเวอร์ “พี่ช่าเลี้ยงหมาตั้งแต่เมื่อไหร่อ่ะ คราวที่แล้วไม่เห็นมีเลย”

            “ได้มาแบบปุบปับน่ะค่ะ เจ้าของเก่าเป็นเพื่อนพี่ พอดีนางเพิ่งแต่งงานแล้วต้องย้ายอยู่ไปต่างประเทศ สามีเขาแพ้ขนสัตว์เลยจำใจต้องหาคนเลี้ยงใหม่ คิดยังไงก็ไม่รู้เอามาเนี่ย พี่ไม่เคยเลี้ยงหมามาก่อนซะหน่อย”

            “เขาเห็นยูอยู่คนเดียวอ๊ะเปล่า กลัวเหงาไง เหมือนที่เกดเคยบอก โห ดูดิกินเก่งม้ากก” น้ำเสียงของคนที่เพิ่งลงไปนั่งกับพื้นหญ้าตื่นเต้นขึ้นมาเมื่อเห็นหัวโตๆเริ่มสวาปามอาหารตรงหน้าราวกับติดเทอร์โบ

            “พี่ไม่ขี้เหงาซะหน่อย”

            ลูกเกดเงยหน้าขึ้นสบตา “จริงอ่ะ”

            “จริง”

            “แล้วถ้ามีคนอื่นมาขอ จะยกให้มั้ยล่ะ”

            มาช่ามองคนถาม หล่อนก้มลงไปคุยกับหมางุ้งงิ้งแล้ว  หล่อนคงไม่เห็นท่าทีหยุดคิด และแววตาของมาช่าในตอนนั้นเป็นอีกความลับที่ลูกเกดไม่รู้...

            “ถ้าเจ้าตัวไม่เป็นคนขอไปเองคงไม่ให้หรอกค่ะ ผูกพันไปแล้ว...เริ่มจะรักแล้วด้วย...”

            ถ้ามองไม่ผิดเธอเห็นรอยยิ้มที่มุมปาก แมวเซายิ้มอยู่หรอ

            “โซ่ล่ามขนาดนี้จะไปไหนได้ล่ะ”

            “ก็ถ้าไม่มีโซ่แล้ว...จะยังอยู่ด้วยกันมั้ยล่ะคะ”

 

 

            T A L K

            หื้มม ตกลงคุยกันเรื่องอารายยย ยังอยู่ในหัวข้อเจ้าเอ็มแอนด์เอ็มม้ายย ฮัลโหลวว เอาเป็นว่าพอแค่นี้ก่อนนะคะสำหรับตอนนี้เพราะพิมพ์ไปพิมพ์มายาวอย่างไม่น่าเชื่อ เราสงสารรี้ดค่ะ กลัวเนื้อหาจะเยอะเกินเลยตัดมาให้แค่ครึ่งเดียวก่อน ของขวัญปีใหม่ละกันเนอะ กรุบกริบๆ ถ้าไม่ฉลองหนักเกินไปอาจได้เห็นห้าสิบเปอร์เซ็นต์หลังในวันสองวันนี้นะคะ ย้ำ ถ้าไม่ฉลองหนักเกินไป 5555    

            เด๋อในเด๋อในเด๋อในเด๋อ เอ๊ะ หรือว่าแกล้งเด๋อ ใครจะรู้ นอกจากไรท์ ฮ้า ฝันดีแอนด์แฮปปี้นิวเยียรรรรนะรี้ดทุกโคน

 

            ด้วยรักและไม่เท

            The Libran    

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

176 ความคิดเห็น

  1. #130 YellowRose (@CREPE_SJ) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 มกราคม 2561 / 03:31
    เดี๋ยวๆๆเขาสองคนคุยกันเรื่องอะไรกันเหรอคะ ผิดประเด็จอ่ะเปล่า แหมมมมมมมม 55555
    #130
    0
  2. #122 ืnamesrr (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 มกราคม 2561 / 01:04
    อรั้ยยยยย น่ารัก น่ารักมากๆอ่านแล้วยิ้มจนตาปิด ต้องยกมือปิดแก้มกลัวแก้มจะแตก55555 แล้วก็เลื่อนขึ้นไปอ่านซ้ำ แล้วก็เขินอีก ยิ้มจนปากจะฉีกละค่า ตอนนี้อ่านวนสี่รอบได้ ชอบความประชดประชันไม่เจ็บเลยมั้งงงง ละก็งัวเงียออกไปซื้อของกะเค้า นอกจากน้องจะไม่รู้ว่าแมวเซาคืออะไร น้องยังไม่รู้อีกว่าพี่เค้าไม่ได้จะแซว โถ่ววว ยัยเด็กเด๋อเอ้ยยย

    แต่พี่ช่าก็รู้ความลับของยัยน้องแล้ว คือเราชอบการเล่าความลับของพี่เกดมากเลย ชอบภาษาอ่ะไม่รู้สิ แล้วมันก็ทำให้เข้าใจพี่เกดมากขึ้นด้วย รู้สึกว่าน้องเค้าแคร์ครสของพี่ช่ามากนะ ทั้งเรื่องไปปิคนิค คำพูดตอนนั้น คิดมากคิดแทนไปอีกว่าจะอยู่กับตัวเองได้มั้ย แคร์กันขนาดนี้รักไปแล้วป่าวคะ555 ที่ชอบมากคือความเนียนของพี่ช่าที่ตอบเรื่องเจ้าเอ็มแอนด์เอ็มเนี่ย แหม่เนียนนะคะ แต่ไม่มีใครรู้สึกว่าพี่พูดถึงน้องหมาเลยอ่ะค่ะ555555 เอ๊ะรึจะมี? ก็ยัยน้องคนเด๋องัยย เป็นฟิคที่ไม่ต้องดราม่าแต่ต้องลุ้นหนักมาก แล้วพี่ช่ามีความลับอะไรให้ยัยน้องรู้มั่งอ๊ะป่าว ส่งกำลังใจให้พี่ช่าคนเหงากะยัยแมวเซาสุดเด๋อ ต้องลุ้นหนักมากจริงๆความเด๋อนี้ รู้แต่แกล้งไม่รู้หรือไม่รู้จริงๆอ่ะ โอ่ยยย
    #122
    2
    • #122-1 The Libran (@Giftwii) (จากตอนที่ 8)
      5 มกราคม 2561 / 23:28
      กี๊สสสส เค้าดีใจที่ชอบนะคะ กลัวรีเดเบื่อมากเลยพยายามกับเรื่องนี้หนักมาก เค้นแล้วเค้นอีก แต่ตัวเองชอบเค้าก็ปลื้มมมม แล้วอ่านวนไปอีก อรั้ยยย แก้มแตก ในส่วนของความไม่รู้เรื่องรู้อะไรเลยของยัยน้องน้านนไรท์เองยังอยากจับนางกดน้ำเลยค่ะ จะเด๋อไรมากมาย น้องเกดคนเด๋อแอนด์พี่ช่าก็ซึน เมื่อไหร่จะได้ก๊านนน คนเขียนเพลียยย 55555 อยากลากลงน้ำให้รู้แล้วนู้รอด
      #122-1
  3. #121 Mildme (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 มกราคม 2561 / 20:30
    โอ้ยมาต่อน๊าาาาาาชอบน่ารักดี
    #121
    1
    • #121-1 The Libran (@Giftwii) (จากตอนที่ 8)
      5 มกราคม 2561 / 23:22
      ขอบคุณนะค้าาา ดีใจจัง
      #121-1
  4. #115 Nannylovekrunok (@Nannylovekrunok) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 มกราคม 2561 / 00:07
    เค้าน่ารักกันจริงๆคู่นี้
    #115
    1
  5. #114 MenteFamm (@MenteFamm) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2560 / 08:35
    งื้อน่ารักมากกก
    #114
    1
  6. #113 lovern (@ingfarisara) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2560 / 01:05
    นอนอุตุ อห ปยนี้ทำเราจินตนาการถึงอนาคตว่าพี่ช่าเลี้ยงพิเกดดีจนอ้วนกลมบะนอนกรนอยู่บนเตียง เดี๋ยยยวววว ดึงสติกลับมาอิรี้ดดดด
    คนพี่เค้ามีเซอรไพรส์ยัยนุ๊งด้วยอ่ะ แต่อย่างว่ายัยนุ๊งเซอร์ไพรส์อะไรไม่เคยสำเร็จหรอก รู้ทันตลอด วงวารวนไปค่ะพี่ช่าาาา
    แต่นี่คือขำในความมึนของคนน้องและความเอ๋อของคนพี่มาก คนนึงมึนคนนึงเอ๋อ เออเข้ากันได้เะฮะ เนื้อคู่เจรงๆ

    แต่ๆๆๆๆ ปย สุดท้าย คืออะไรรรร้ เค้าหมายถึงใครกันงะแกรรรรร้ หมาหรือคน อ่านละจักกะจี้ กรี๊ดดดดดดด จิกหมอนจะขาด
    ตอนนี้รู้สึกเกลียดไรท์คนเน้ซะเหลื้อเกิน ชอบทำให้เราบ้าถึงขนาดเน้ คืออ่านแล้วอิน อ่านแล้วฟิน อ่านแล้วหวิวๆใจ แงงงงงงง้
    #113
    1
  7. #112 Itsyellowgirlx (@osh_94x) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2560 / 00:33
    ตอนแรกที่อ่านก็กำลังครุ่นคิด ว่าพี่ช่าจะเซอร์ไพรส์น้องยังไงฟะ เพราะมีโซ่ล่องหนอยู่ สรุปคือพี่ลากน้องตกเตียงไปเลย ฮือ วงวารน้อง ความขานรับเออออตามทุกอย่างแต่ไม่ได้สตินี่นึกถึงตัวเองเลยค่ะ 555555 คนพี่นี่ก็เอ็นดูน้องเหลือเกินนน แมวเซา แหมร์ อยากจะแหมไปถึงดาวอังคาร น่ารักอะ แง น่ารักทุกอย่างเลย แล้วแบบน้องตามใจพี่ พี่อยากปิคนิค อะไปค่ะ ไม่มีพระอาทิตย์ก็ปิคนิคได้ถ้าพี่อยาก น่าร้ากกกก อีความลับที่พี่เกดบอกนี่รีดอ่านไปก็อึ้งอยู่ แต่ก็แบบแล้วไงอะ แปลกขนาดไหนพี่ช่าก็รักไปแล้ว กรี้ดดดดดดด

    ส่วนตอนท้ายนี่คือ ฮือ จะสกรีมหนักๆๆๆๆ อ้างน้องเอ็มแอนด์เอ็มกันเข้าไป๊ แหม๊ รักไปแล้ว จ้า รักไปแล้วเนอะ คนน้องรับรู้เนอะ เลิกเด๋อใส่กันเนอะ แล้วไปได้กั๊น นอนหวีดใต้ผ้าห่มไม่ไหวแล้วค่ะ ฟินจนอยากร้องห้าย
    ปล.รออีกครึ่งที่เหลือนะคะ
    ปล.2นี่คือรีดคนเดิมเพิ่มเติมคือเปลี่ยนรูปกับชื่อ (osh_94x)
    #112
    1
  8. #111 ์NoRealHorizon (@linantique) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2560 / 00:10
    ไดอะล๊อกสองบรรทัดสุดท้ายนี่ยังไงๆอยู่น้า 
    บอกทีว่าหมายถึงเข้าเอ็มแอนด์เอ็ม ไม่ได้หมายถึงคนเนี่ย 55555

    เป็นหนึ่งในหลายๆตอนที่มาเม้น จริงๆแล้วก็จะตามกลับไปเม้นท์ให้ในทุกๆตอนเลยน้า แต่เม้นท์ในโทสับมันไม่ค่อยขึ้นอ่า สัญญาว่าต่อไปนี้จะตามเม้นในทุกตอนที่อ่าน เลาจะไม่ซุ่ม เพราะเรารู้ว่าไรท์อยากได้ฟีดแบ๊ก แล้วการเม้นมันก็หมายถึง กลจ ใช่มะล่า อิอิ 
    #111
    1
  9. #110 Mafuengg (@Mafuengg) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2560 / 00:01
    อุ้ววววว คุยอะไรกานนนน555555 พี่ช่าน่ารักอ่ะ เด๋อมากๆ55555
    #110
    1