Breakfast [Marsha+Lukkade]

ตอนที่ 6 : โกโก้ (แก้ไขแล้ว)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 454
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    30 ธ.ค. 60

  • บทที่ 6 โกโก้





11.30 p.m. Kingpayome’s Kingdom
“เกด...ทำไมยังอยู่ตรงนี้ล่ะลูก จะเที่ยงคืนแล้วนะ” 
“เดี๋ยวแม่ เกดทำอันนี้อยู่”
“เดี๋ยวอยู่ได้ ระวังจะเจ็บตัวกันแบบคราวที่แล้วอีกหรอก รีบกลับห้องได้แล้ว”
เมทินีขมวดคิ้วเมื่อสิ้นประโยค 
        ดูท่าทางคำว่า ‘เจ็บตัว’ จะมีอำนาจสั่งการลูกสาวซุปเปอร์โมเดลได้อย่างมีประสิทธิภาพยิ่งกว่าคำสั่งแม่ เธอวางของในมือลงและเดินกลับห้องไปง่ายๆ 
         เบื้องหน้าของหญิงชราในเวลานี้คือของตกแต่งนานาชนิดสำหรับวันมิดเดย์มูนที่ถูกวางไว้เกลื่อนกลาด สายริบบิ้นหลากสี กระดาษห่อของขวัญ ดอกสน พวงไฟกระพริบยุ่งเหยิงอันเก่าที่ถูกเรียกออกมาใช้งานประจำทุกปี และพระเอกของงานอย่างต้นมูนไลท์ที่ได้รับการประดับประดาด้วยไอเท็มจุกจิกหลากหลายที่ยังไม่เสร็จดี เหล่าดวงไฟวิบวับถูกลากมากองอยู่บนพื้นห้องนั่งเล่นพร้อมการรวมตัวของสมาชิกครอบครัวอย่างครบครัน
         เหมือนเช่นทุกปีเมื่อเทศกาลสำคัญนี้วนมาถึง
มาร์คไมค์น้องชายฝาแฝดของลูกเกดยังอยู่ตรงนั้น และเด็กทารกตัวน้อยลูกชายของไมค์ที่หลับไปแล้วก็นอนอยู่ใกล้ๆ มี'ซี’ภรรยาสาวของเขาที่กำลังตัดกระดาษสายรุ้งรวมอยู่ด้วย ทุกคนกำลังง่วนอยู่กับการตกแต่งบ้านสำหรับปาร์ตี้ที่จะมีขึ้นในวันพรุ่งนี้ ท่าทางขะมักเขม้นกันราวกับเป็นวาระแห่งชาติ
“ให้ตายเถอะ ของนี่มาจากไหนกันน่ะ” จู่ๆเสียงทุ้มก็พูดขึ้น เขาใช้นิ้วชี้และนิ้วโป้งจับของที่ว่าขึ้นชูในอากาศ มันเป็นโมบายรูปสโนว์แมนที่กำลังฉีกยิ้ม สีสันแต่ละตัวสดใสอย่าบอกใคร
“พี่สาวยูไงไมค์ ชีซื้อมาก่อนกลับเข้าบ้าน” มาร์คหันมาตอบฝาแฝดในขณะที่ตัวเขาเองยังอยู่บนบันไดเล็กและวุ่นกับการติดดาวสะท้อนแสงบนผนังมาตั้งแต่หนึ่งชั่วโมงที่แล้ว
“แคทตี้หรอ?”
        “ถามเหมือนเรามีพี่สาวหลายคนอย่างนั้นแหละ” แม่ของพวกเขาพูดพลางยิ้ม 
          ชายหนุ่มที่นั่งอยู่มองหน้าโนว์แมนจิ๋วในมือแล้วทำหน้าแหย “โคตรมุ้งมิ้ง ไม่สมกับเป็นแคทตี้เลย”
“อือ นี่คิดว่าช่วงนี้พี่เกดเหมือนเด็กนะ” มาร์คว่าบ้าง
          "งั้นหรอ?" ไมค์หันไปหามาร์ค แววตานั้นดูประหลาดใจขึ้นไปอีก
          "ใช่...หมายถึงนิสัยนะ ไม่ใช่หน้า”
 ประโยคท้ายของคนตัวสูงทำทุกคนหัวเราะกันคลืนใหญ่ ไมค์บอกว่าถ้าเจ้าตัวอยู่มาร์คคงได้ตกบันไดแน่
         เห็นจะจริงตามนั้น
         กิตติศัพท์ความห้าวของลูกเกดเป็นสิ่งที่คนในครอบครัวทุกคนรู้ดีตลอดมา แต่อย่างที่มาร์คบอก ดูเหมือนช่วงนี้ดีกรีส่วนนั้นของเธอจะจางเบาลงไปจนแปลกประหลาด พี่สาวคนสตรองของเขาดูมุ้งมิ้งขึ้นผิดหูผิดตาเหมือนบรรดาของตกแต่งที่เธอซื้อมา—ทำไมกันนะ
ที่บ้านหลังเล็กในห้องนอน คนถูกนินทาย้ายตัวเองเข้ามาในห้องน้ำได้ไม่ต่ำกว่าสิบนาทีแล้ว เธอกำลังเช็ดเครื่องสำอางบนหน้าออกแบบรีบๆ เมคอัพแบบจัดเต็มทำเธอเสียเวลาไปมากโข 
“อ่ะ…พอ…แค่นี้แหละ” เมทินีโกยกองสำลีที่ใช้แล้วลงถังขยะด้านล่างลวกๆก่อนพุ่งตัวเข้าไปในตู้อาบน้ำอย่างเร็ว เธอกำลังทำเวลาเพราะต้องจัดการภารกิจส่วนตัวนี้ให้เสร็จก่อนเที่ยงคืนให้ได้ ไม่ได้กลัวรองเท้าแก้วหลุดหรือรถฟักทองหาย แต่ลูกเกดกลัวผู้มาเยือนทุกคืนวันเสาร์ของเธอจะโผล่มาเสียก่อนต่างหาก 
เที่ยงคืนหนึ่งนาทีไม่ขาดไม่เกินคือเวลานัดหมายระหว่างเธอกับมาช่า เมทินีต้องอยู่ในสภาพดูดีและอยู่ไกลจากจุดที่นักร้องรุ่นพี่จะปรากฎตัวไม่เกินเจ็ดเมตร ถือเป็นข้อปฏิบัติที่เคร่งครัดมากเพราะคราวที่แล้วอยู่ไกลเกินไปจึงถูกโซ่สีขาวโผล่ขึ้นมากระชากเธอกลับไปตัวติดกับมาช่าจนหกคะเมนตีลังกาไปหมด โชคดีที่เธอแข้งขายาวและมีสกิลออกกำลังกายดีพอใช้ สิ่งที่ได้จึงเป็นเพียงรอยฟกช้ำขนาดกลางบนหัวเข่าและฝ่ามือเท่านั้น   
“อ่ะ อ้าว...พี่ช่า” คนผิวแทนเดินกลับออกมาจากห้องน้ำและอยู่ในชุดคลุมสีขาว เธอเหลียวไปดูนาฬิกาบนผนังก็พบว่าเลยเวลานัดหมายมาได้ห้านาทีแล้ว...สรุปแล้วคืนนี้เธอก็ยังสายจนได้  
“เพิ่งอาบน้ำเสร็จหรอเนี่ย นึกว่าหลับไปแล้วซะอีก” คนผิวผ่องในชุดเสื้อยืดกางเกงขายาวพร้อมนอนพูดพลางขยับขาทั้งสองลงมาห้อยข้างเตียง หล่อนมองดูคนที่อยู่หน้ากระจกแกะผ้าขนหนูบนหัวออก
“พอดีเกดไปช่วยแม่กับน้องจัดบ้านมา เลยเพิ่งกลับมาอาบน้ำนี่แหละ”
“จัดบ้าน?  มิดเดย์มูนน่ะหรอ”
         “ใช่ค่ะ”
         “แล้วจัดกันเสร็จรึยัง” มาช่าถามอย่างสนใจ
“ยังเลย เหลืออีกนิดนึงน่ะ”
“งั้น…เดี๋ยวพี่ไปช่วยจัดดีมั้ยคะ”
ลูกเกดหยุดมือที่กำลังเช็ดผมอยู่แล้วหันกลับมามองอีกคน “ไม่ง่วงหรอ ปกติพี่ช่าไม่นอนดึกนี่”
มาช่าส่ายหัว “ไม่รู้ทำไมวันนี้ยังไม่ง่วงสิคะ”
“โอเค งั้นเดี๋ยวเราไปบ้านนู้นกัน เกดขอใส่เสื้อผ้าแล้วก็เป่าผมแปปนึง”
สิ้นเสียงไดร์อื้ออึงสองสาวก็พากันเดินออกมาจากบ้านหลังเล็กแล้วตรงไปยังห้องนั่งเล่นที่สมาชิกครอบครัวของลูกเกดยังรวมตัวกันอยู่ เมื่อไปถึงมาช่ายกมือขึ้นสวัสดีคุณแม่ของบ้าน จากนั้นก็ตามมาด้วยด้วยคำทักทายและรอยยิ้มกว้างจากฝาแฝดมาร์คไมค์
         เหมือนเช่นทุกทีที่มาช่ามาถึง
“ตัวเล็กไปไหนแล้วล่ะไมค์” มาช่าเอ่ยขึ้นมาก่อนจะนั่งลงบนพื้นที่ปูด้วยพรมข้างชายหนุ่ม
“ซีพาไปนอนแล้วล่ะพี่ช่า”
“อ้าวหรอ โถ่…อดเล่นด้วยเลย” คนชอบเล่นกับเด็กพูดพลางทำหน้าเสียดายน้อยๆ ตัวเล็กที่หล่อนถามถึงก็คือเคเดนหลานชายแก้มยุ้ยของลูกเกดนั่นเอง เมื่ออาทิตย์ก่อนมาช่ามีโอกาสได้เจอและความน่าหมั่นเขี้ยวของเจ้าตัวน้อยนั้นก็ถูกใจหล่อนอย่างมาก แม้ความที่เป็นลูกคนเดียวจะทำให้ไม่ได้มีทักษะในการเข้าหาเด็กมากนักแต่น่าแปลกที่ตอนนั้นเคเดนกลับพุ่งเข้ามาชาร์จหญิงสาวเองทั้งที่เพิ่งได้เจอกันครั้งแรก
         “เคเดนคงชอบคนสวยนะ” แม่ของลูกเกดบอกหล่อน
        “ช่าเป็นคนที่เด็กวิ่งเข้าหานะคะ…ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน”
        “ดีจัง ไม่เหมือนเกดเลย แค่เดินเฉียดเด็กก็ร้องไห้แล้ว”
“โหแม่ ก็พูดเกินไป” คนถูกพาดพิงรีบแย้ง
“เด็กมันกลัวโดนกินน่ะสิ” 
นั่นเป็นข้อสันนิษฐานจากไมค์ แน่นอนว่าตอนนั้นเขาโดนพี่สาวสำเร็จโทษไปเสียชุดใหญ่โดยไม่มีใครช่วยอะไรได้ ส่วนมาช่า หล่อนก็ได้ฉายาใหม่จากคนในบ้านว่า‘นางฟ้าแม่ทูนหัว’ของเคเดนตั้งแต่นั้น
         “ฟังดูสวยแล้วก็รักเด็ก” แม่ของลูกเกดบอกหล่อน
         มาช่าหันไปมองหน้าลูกเกดก่อนหัวเราะไปกับคนอื่นๆในครอบครัว  “ช่าก็คิดว่าตัวช่ารักเด็กค่ะแม่” 

หนึ่งชั่วโมงผ่านไปที่ห้องนั่งเล่นของครอบครัวกิ่งโพยม ทุกอย่างถูกตกแต่งจนเรียบร้อยสวยงาม ต้นมูนไลท์สีนวลที่ประดับยอดด้วยไฟรูปพระจันทร์จำลองโดดเด่นเป็นสง่าอยู่กลางห้อง ใต้ฐานนั้นล้อมรอบไปด้วยกล่องของขวัญจากสมาชิกในบ้านที่ถูกห่อด้วยกระดาษหลากสี ดาวและสโนว์เฟล็กซ์เทียมส่องแสงวิบวับสะท้อนกับหลอดไฟกระพริบอยู่ตามผนังและฝ้าเพดานจนเต็มพื้นที่ไปหมด มาร์คและไมค์ถูกแม่ใช้ให้เก็บกวาดเศษขยะที่เกลื่อนกลาดอยู่บนพื้นโดยมีลูกเกดรับหน้าที่เป็นหัวหน้าคนงานยืนเฝ้าใกล้ๆ เป็นภาพที่เกิดขึ้นเวลาที่บ้านนี้มีงานสังสรรค์เสมอ
           ภายในห้องครัวซึ่งอยู่ถัดไปไม่ไกล หม้อสีเหลืองไข่ถูกยกขึ้นตั้งไฟจนไอขึ้นมาได้ครู่หนึ่งแล้ว ในขณะที่มือเหี่ยวย่นกำลังพยายามเอื้อมหยิบขวดโหลบนตู้เก็บของเหนือหัวอย่างทุลักทุเล 
            "ใครเอามาเก็บตรงนี้นะ" เธอบ่นอุบอิบกับตัวเอง ตำแหน่งของวัตถุเป้าหมายนั้นอยู่บนความสูงที่เกินวิสัยเอื้อมถึงแม้จะเขย่งเท้าจนสุดปลายแล้วก็ตามที —ต้องเป็นพวกตัวยาวๆข้างนอกแน่เลย หญิงชรานึกแล้วถอนใจ เกือบจะท้ออยู่พอดีแต่มือขาวที่เอื้อมมาจากด้านหลังก็เข้าช่วยหยิบโหลนั้นลงมาเสียก่อน
           "ขอบใจจ้ะช่า" เธอหันไปพูดกับร่างสูงที่เพิ่งเดินเข้ามา คนอายุมากกว่ารับขวดโหลไว้แล้วเปิดมันออก ก่อนจะค่อยๆใช้ช้อนเล็กตักผงสีน้ำตาลเข้มด้านในลงไปในหม้อที่มีนมรออยู่ก่อนหน้านี้สองสามช้อน มาช่าช่วยคนให้ของต่างสีนั้นเข้ากันอยู่ข้างๆ จนครู่หนึ่งหญิงชราจึงได้ตักเอาแท่งไม้สีน้ำตาลที่ใส่ลงไปในหม้อแต่แรกออก เธอเทส่วนที่เหลือใส่แก้ว กลิ่นของฮอตโกโก้ชินนามอนหอมคลุ้งไปทั่วครัว
           "แม่ทำเผื่อหนูด้วยนะ ชิมดูสิ"  เธอเอ่ยอย่างใจดี นักร้องสาวยิ้มขอบคุณก่อนรับแก้วมาแล้วยกขึ้นจิบ เมื่อของเหลวสีเข้มสัมผัสขอบปาก กลิ่นหอมกรุ่นคือสิ่งแรกที่รู้สึก มันหวาน ขม แล้วก็...อร่อย --อืมม อร่อยมากๆ จะว่าอร่อยที่สุดเท่าที่หล่อนเคยกินมาก็คงไม่ผิด ทั้งที่ดูด้วยสายตาขั้นตอนการทำก็ไม่ได้พิเศษหรือแตกต่างจากโกโก้ร้อนทั่วไปที่เคยเห็นซักนิด 
           หรือคนตรงหน้าหล่อนจะมีสูตรลับอะไรซ่อนอยู่นะ...
            "ไม่มีหรอก" เธอพูดพลางเทโกโก้ร้อนใส่แก้วอีกสามใบที่เหลือ ทุกจังหวะของการกระทำดูสม่ำเสมอเหมือนเคยชินกับสิ่งเหล่านี้มานานปี "ตอนทำแม่แค่คิดว่าอยากให้คนกินมีความสุข แล้วก็หลับสบายเท่านั้นเอง" 
คนอายุน้อยฟังเฉยแต่แอบทำหน้าเหลือเชื่ออยู่ในใจ แม่ของลูกเกดจะบอกหล่อนว่ามันอร่อยเพราะถูกปรุงด้วยรักงั้นหรือ  มาช่ารู้สึกเหมือนกำลังฟังนิทานก่อนนอนอย่างนั้น 
           "จริงๆนะ ช่าต้องลอง" เธอย้ำราวกับอ่านความคิดได้ มาช่ารับคำไปส่งๆแล้วก็เปลี่ยนเรื่อง คุยเล่นกับหญิงชราอยู่อีกพักหนึ่งก่อนสาวลูกครึ่งจะอาสายกเครื่องดื่มพวกนั้นออกมาเสริฟให้สมาชิกด้านนอกเอง
 ที่ห้องนั่งเล่นเดิมทุกอย่างถูกสองแฝดทำความสะอาดจนเรียบร้อยแล้ว ลูกเกดถือโอกาสเดินออกมาบิดเนื้อบิดตัวที่ระเบียง เธอแหงนหน้าขึ้นมองฟ้าฤดูหนาวเหนือหัวที่เวลานี้ถูกเจือด้วยสีน้ำเงินอมม่วงลางๆและพบว่าพระจันทร์สีเหลืองเต็มดวงใหญ่โตแล้วในคืนนี้ ยังพอมองเห็นดาวบางดวงส่องแสงกระพริบน้อยๆอยู่บ้าง มันส่องประกายอยู่ในดวงตาของเธอ และอากาศในคืนก่อนมิดเดย์มูนก็กำลังทำจมูกเธอเย็น
           “ฮัดชิ้ว”
           “มัวแต่ดูดาวจนเป็นหวัดแล้วมั้งเนี่ย” เสียงนิ่มๆเอ่ยขึ้นมาจากด้านหลัง แก้วหูสองใบในมือมาช่ามีควันสีขาวลอยม้วนต้วนบ่งบอกอุณหภูมิอุ่นกำลังดีของสิ่งที่อยู่ในนั้น 
           “แม่ตัวเองทำมาให้แหนะ กินซะสิ จะได้อุ่นขึ้น”
           “สั่งหรอ” ลูกเกดหันมาแล้วแกล้งถามเสียงโหด
           “ไม่กล้าหรอกค่า รับคำสั่งมาอีกทีต่างหาก”
  คนตัวสูงกว่าได้ฟังน้ำเสียงของมาช่าก็หัวเราะออกมา มือเรียวกระชับสเวทเตอร์ที่สวมอยู่ให้เข้าที่แล้วรับแก้วไว้ เธอสูดน้ำมูก สูดกลิ่นจางๆจากของโปรดก่อนบรรจงละเลียดรสชาติที่คุ้นเคยในมือ สีหน้ามีความสุขสุดๆ
           "แม่นี่รู้ใจกันจริงๆ เนี่ยพี่ช่ารู้มั้ยเกดคิดถึงมากเลยนะ"
           "คิดถึง? อะไรหรอคะแล้วคิดถึงทำไม" หล่อนถามพลางย่นคิ้ว 
           "คิดถึงโกโก้ของแม่ค่ะ เพราะตั้งแต่แต่งงานแล้วแยกบ้านไปเกดก็ไม่ได้กลับมากินบ่อยเหมือนเมื่อก่อนไง แต่ก็นะ หลังจากนี้คงได้กลับมากินอีกยาวๆแล้วแหละ" เธอพูดติดตลก มาช่ามองคนที่กำลังยิ้มปากเป็นเป็ดนิ่ง หล่อนไม่แน่ใจว่าคนอายุน้อยกว่ากำลังยิ้มอยู่จริงๆรึเปล่า
            "...โอเคมั้ยเนี่ย" หล่อนถามเสียงค่อย  สีหน้ายังดูเกรงๆ
            "หมายถึง?”
            “เรื่องที่หน้าสตูน่ะค่ะ”
            “อ๋อ อือ ก็โอเคสิ...ทำไมอ่ะ”
            “จริงๆ?”
            “อือ...” ลูกเกดทำท่ายืนยันแล้วยกแก้วในมือขึ้นจิบก่อนเสสายตาออกไปนอกระเบียงดื้อๆ
            "ถ้าไม่โอเค…” มาช่าเอ่ยเหมือนไม่แน่ใจ “ก็บอกกันได้นะ" หล่อนเว้นจังหวะแล้วยกโกโก้ขึ้นจิบบ้าง ในหัวนั้นกำลังคิดประโยคต่อที่เหมาะสมอยู่ในใจ
            "คือ...พี่คิดว่าเผื่อเกดจะอยากระบายน่ะ"
            “...”
            “อาจจะช่วยอะไรไม่ได้เท่าไหร่...แต่พี่ช่าจะพยายามเป็นผู้ฟังที่ดีค่ะ” พูดพลางส่งยิ้มจางให้ไปโดยไม่ตั้งใจ ลูกเกดเหลือบตาขึ้นมาเห็นพอดี รู้สึกเหมือนเป็นวินาทีที่ทุกสิ่งรอบตัวจะหยุดนิ่งไปชั่วขณะ คนอายุน้อยกว่าละสายตาไปก่อนแล้วหัวเราะออกมาเบาๆ เธอก้มลงมองแก้วในมือตัวเอง ริมฝีปากยังคงยิ้ม 
            "พี่ช่านี่นะ...ทำให้เกดรู้สึกเหมือนมีแม่อีกคนละเนี่ย" 
            "แล้วกัน ทำไมหรอ” 
            “ไม่บอก”
            “เอ้า แบบนี้พี่ควรดีใจมั้ยคะเนี่ย” มาช่าพูดพลางหัวเราะ
            “พี่ช่ามาเป็นแม่เกดมั้ย”
            ลูกเกดสบตาและถามออกมาเฉยๆ มาช่าย่นคิ้วทันที งงกับคำถามอยู่ครู่หนึ่งก่อนเอ่ยตอบอีกคนเสียงเรียบ “ไม่อ่ะ”
            “ทำไมล่ะ” นางแบบรุ่นน้องแกล้งทำเสียงจ๋อยแบบคนผิดหวัง “เดี๋ยวนี้ไม่ตามใจกันละหรอ”
            “กลัวเลี้ยงไม่ไหวค่ะ ดื้อเกิน…”
            “อะไรน่ะ นี่พี่ช่าโดนแม่หลอกอะไรมาอีกแล้วใช่มั้ยถึงคิดแบบนี้เนี่ย” 
            “เปล่าซะหน่อย ก็…เป็นคู่จิ้นเกดแบบนี้ก็ดีแล้วไงคะ” 
            ลูกเกดขยับเข้าใกล้ หรี่ตามองมาช่าแล้วยิ้มเจ้าเล่ห์ มาช่าเหลือบตามองตั้งท่าเหมือนจะเขยิบหนี
            “อะไรคะเกด” มาช่าถามอีกคนอย่างหวาดระแวง
            “แหมๆ เห็นกระแสดีแล้วอินหรอ” 
            “อ่อ แหม...ก็นิดนึงอ่ะ” นักร้องรุ่นพี่พูดแล้วยิ้มขำๆ
            “อินขนาดนี้…มาเป็นคู่จริงเกดเลยมั้ยล่ะ” 
ประโยคคำถามของคนอายุน้อยกว่าทำหล่อนชะงัก ริมฝีปากบางนั้นหุบยิ้ม มาช่าเปล่งคำว่า ‘คะ?’ ออกมาเสียงดังซะจนลูกเกดแปลกใจ 
            “อะไรพี่ช่า เครียดเฉยเลยอ่ะ”
             “…”
             “เกดล้อเล่น” 
             พูดจบลูกเกดก็ขำ ในขณะที่มาช่าก็เออออขำด้วย แต่น่าแปลกที่กลับรู้สึกเสียเซลฟ์อยู่ในใจและประดักประเดิดจนไปต่อไม่ถูก หล่อนกระแอมแล้วยกโกโก้ขึ้นดื่มล้างความเก้ออย่างเสียไม่ได้
            “ล้อเล่นแบบนี้มันน่าตีให้ตายจริงๆ”
            “โถ พี่ช่าก็ คือไม่ใช่อะไรหรอก ก็เห็นๆอยู่ครอบครัวเกดวายป่วงจะตาย ดีไม่ดีเดี๋ยวพี่ช่าจะปวดหัวเปล่าๆไง”
             “ไม่เห็นด้วยนะ ครอบครัวเราอบอุ่นออก” มาช่าแย้งท่าทีจริงจัง
             “พี่คิดงั้นหรอ” ลูกเกดถามยิ้มๆ
             “ค่ะ เท่าที่พี่เห็นทุกคนดูสนิทกันมาก เป็นห่วงกันดูแลกันทุกๆเรื่องตลอด เป็นครอบครัวที่น่ารักมากๆเลยนะ...จนพี่นึกอิจฉาเลย…” น้ำเสียงนั้นฟังดูจริงใจ ทั้งนี้ก็เพราะมาช่ารู้สึกแบบนั้นจริงๆ แม้ในประโยคสุดท้ายของหล่อนจะจางเบาลงเหมือนควันในแก้วโกโก้ที่เริ่มเย็นก็ตาม…
             “เราก็รักกันมากจริงๆแหละ โดยเฉพาะเกดกับน้องนะ เราสนิทกันมากเลย เมื่อก่อนเนี่ยไปไหนมาไหนด้วยกันตลอด นึกถึงวีรกรรมตอนเด็กที่ทำด้วยกันก็ขำทุกที นี่จะเล่าให้ฟัง พี่ช่ารู้มั้ยตอนสมัยก่อนมีครั้งนึงเกดเคยต่อยกับเพื่อนไมค์ด้วยนะ เพราะเขามาแกล้งไมค์แล้วเกดทนไม่ได้ คือไม่ถามเลยว่าทะเลาะกันเรื่องอะไร เกดเดินไปแล้วต่อยเลย…ฯลฯ”
             แล้วเรื่องราวในวัยเด็กของลูกเกดก็ผุดขึ้นมาเรื่อยๆไม่หยุด จบเรื่องหนึ่งก็ต่ออีกเรื่องหนึ่ง คนเล่าพูดไปยิ้มไป ตั้งอกตั้งใจเล่า คนฟังก็ตั้งอกตั้งใจฟังไม่เบื่อ 
             ซึ่งนี่ถือเป็นเรื่องแปลกสำหรับมาช่า
             มาช่าผู้มีโลกส่วนตัวและรำคาญคนพูดมากที่สุด หล่อนรู้ว่าลูกเกดกำลังพูดมากแต่คราวนี้กลับไม่รู้สึกรำคาญแบบที่เคยรำคาญคนอื่นซักนิด รู้ตัวอีกทีมาช่าก็ยิ้มตามคนเล่าไปด้วย —ยิ้มตาม? ทำไมกัน ลูกเกดยิ้มอาจเพราะเธอมีความสุขที่ได้พูดถึงครอบครัว และมันทำให้เธอได้ลืมเรื่องทุกข์ใจจากเอ็ด งั้นแปลว่าที่หล่อนยิ้มก็เพราะกำลังมีความสุขใช่มั้ย  —จะบ้าหรอมาช่า  มีความสุขทำไมมันไม่ได้เกี่ยวอะไรกับตัวซะหน่อย แต่บางทีอาจเพราะลูกเกดอินเนอร์ดีรึเปล่านะ พออินเนอร์ดีก็จะเผื่อแผ่ออกมาถึงคนรอบข้าง เหมือนเวลาที่เราดูละครแล้วรู้สึกอินล่ะมั้ง และยิ่งมีความเอ็นดู(แบบพี่น้อง)อยู่เป็นทุนเดิม จะอินมากกว่าปกติก็ไม่เห็นแปลก 
             มาช่าคิดเองเออเองเสียยืดยาวโดยที่ไม่รู้แม้แต่น้อยว่าคนตรงหน้าเล่าเรื่องของเธอจบไปตั้งนานแล้ว
            “พี่ช่า”
            “คะ” เสียงเรียกชื่อของลูกเกดทำหล่อนหลุดจากภวังค์ของความคิดแล้วหันมาสบตาคู่สนทนาตามเดิม
            “เงียบเลย รำคาญมั้ยเนี่ย เกดเล่าอะไรให้ฟังก็ไม่รู้” 
            “ไม่สิ” มาช่าตอบเสียเร็ว “ไม่นะ ไม่เลย”—แล้วจะไม่อะไรตั้งหลายครั้งเล่า-*-  
            “พี่ชอบนะ เล่าต่อสิคะ”
            “ไม่เอาละ” นางแบบผิวแทนปฏิเสธหน้าตาเฉย มาช่าเหวอไปครู่หนึ่ง
            “ทำไมล่ะคะ” 
            “ผลัดกันมั่งสิ เกดก็อยากฟังเรื่องพี่ช่าบ้างนะ ให้เล่าอยู่คนเดียว ขาดทุนตาย”
            “อ้อ…” มาช่าหัวเราะเจื่อนๆ “เกดอยากฟังเรื่องตอนเด็กของพี่หรอ”
            “เรื่องตอนเด็ก เรื่องครอบครัว เรื่องอะไรก็ได้ค่ะ”
            “ถ้าเรื่องครอบครัวล่ะก็ พี่ไม่มีหรอก”
คิ้วเรียวของลูกเกดขมวดมุ่น “หมายความว่าไงคะ เกดไม่เข้าใจ”
             “คุณพ่อกับคุณแม่พี่เขาแยกทางกันตั้งแต่พี่เรียนไฮสคูล พอคุณพ่อแต่งงานใหม่เราก็ไม่ได้ติดต่อกันอีก แล้วหลังจากนั้นไม่กี่ปีคุณแม่พี่ก็เสียชีวิต…อืม ก็...พี่เลยย้ายมาอยู่เมืองสกาย อยู่คนเดียวอย่างที่เห็นนี่แหละค่ะ ตั้งแต่อายุ16-17ละ”
             “อ่อ หรอ งั้น…ทุกที พี่ช่าไปฉลองมิดเดย์มูนที่ไหนล่ะคะ”
             “ก็…ไปบ้านใหม่บ้าง ไปบ้านพี่แอมบ้าง บางปีก็ออกไปเดินเที่ยวที่ดาวน์ทาวน์คนเดียวแล้วก็กลับบ้านนอนค่ะ”
              “…”
              “อะไรคะเกด ดูทำหน้าเข้า ทนฟังเรื่องรันทดไม่ได้ใช่มั้ยเนี่ย ขอโทษนะ พี่ก็เล่าทำไมไม่รู้ เสียบรรยากาศเลย” มาช่าพูดขำๆ อดเอ็นดูไม่ได้ที่เห็นแววตาคนตรงหน้าดูละห้อยไปถนัด 
              “เหงามั้ยพี่ช่า..” ลูกเกดเสียงแผ่ว
              “ไม่หรอก พี่ชินแล้ว สบายมาก แต่มิดเดย์มูนปีนี้พิเศษกว่าทุกปีนะคะ เพราะพี่ได้มาอยู่บ้านเกด รู้มั้ยคะพี่เพิ่งเคยสัมผัสนี่แหละว่ามิดเดย์มูนแบบครอบครัวเค้าเป็นยังไงกัน แอบตื่นเต้นอยู่เหมือนกันนะ” พอพูดจบหน้าสวยก็ฉีกยิ้มหวาน มีความเงียบก่อตัวขึ้นมา ชั่วขณะหนึ่งลูกเกดมองใบหน้าด้านข้างที่แสดงออกว่าไม่มีอะไรของมาช่าแล้วก็รู้สึกโหวงในอก  เธอคิดว่าหากเปลี่ยนมาช่าเป็นเธอจะเป็นอย่างไร ถ้าไม่มีครอบครัวอยู่ด้วยแบบนั้นเธอคงต้องตายแน่ๆ  ตั้งแต่อายุ 17… คนตรงหน้าเธออยู่มาได้ยังไงจนป่านนี้ เธอไม่เชื่อว่ามาช่าจะไม่เหงา  ไม่เชื่อเด็ดขาด

              ฟึบ…

            คนตัวสูงเข้ามาสวมกอดอีกคนโดยไม่ได้บอกกล่าว คางของมาช่าเกยอยู่บนไหล่สีแทนในขณะที่สองแขนของหล่อนยังปล่อยอยู่ข้างลำตัว คนหน้าฝรั่งรู้สึกมึนงงแต่ก็ไม่ได้ผละหนี
           “มาฉลองมิดเดย์มูนกับเกดนะ” ลูกเกดเอ่ยออกมา เสียงของเธอดังอยู่ข้างหูอีกคน ทุกถ้อยคำชัดเจน ไม่โลเลแม้แต่น้อย 
           “แต่มันเป็นวันของครอบครัวนะคะ  แล้ว…พี่ก็เป็นคนอื่น…”
           “อย่าขี้โกงสิ กินโกโก้แม่แล้วจะเป็นคนอื่นได้ไง”
           “จริงหรอคะ ครั้งนี้ล้อเล่นอีกรึเปล่า” 
           “Welcome to our family ค่ะนางฟ้าแม่ทูนหัว”
             .
             .
             .
            ตุ๊กตาตาสโนว์แมนมุ้งมิ้งที่ถูกแขวนไว้บนราวระเบียงส่งยิ้มให้มาช่าพร้อมกับสายลมของฤดูหนาวที่พัดแผ่ว หิมะขาวโปรยปรายลงมาแต่มาช่ากลับรู้จักอบอุ่นหัวใจอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ถึงตอนนี้หล่อนจะไม่เห็นหน้าของคนที่กอดหล่อน แต่ถ้าจะให้เดา...ยายตัวร้ายก็คงยิ้มจนตาหยีอยู่เหมือนเดิม เหมือนตุ๊กตาสโนว์แมนนี้ที่หล่อนคิดว่ามันน่ารักดี หน้าสวยมองหน้าสโนว์แมนแล้วก็ยิ้มตาม แม้จะยังหาเหตุผลให้รอยยิ้มไม่ได้อย่างเคย แต่มาช่าก็เลิกที่จะใส่ใจ มือขาวผ่องยกขึ้นแตะแผ่นหลังของคนอายุน้อยกว่าแล้วหลับตา
             “ขอบคุณนะคะ ขอบคุณมากจริงๆ”

——————————————————————————————————————————————

             “เกด!”
             “ห่ะ ฮะ คะ?”
             “อยู่นิ่งๆ” 
             “…” คนหน้าคมนอนนิ่งเป๊ะตามคำสั่ง หลับตาปี๋ นิ้วของอีกคนสัมผัสลงบนพื้นที่ระหว่างโหนกแก้มกับดวงตาและปัดเบาๆ
             “ไอ้เด็กน้อย ล้างหน้าไม่เอี่ยมนี่เรา” 
             “ห่ะ” น้ำเสียงฟังดูยังงงๆ ก่อนลูกเกดจะค่อยๆเปิดเปลือกตาขึ้นข้างหนึ่ง ในห้องนอน แสงจากดวงจันทร์ส่องกระทบโครงหน้าของคนที่หันหน้าเข้าหาเธอ 
              “เศษมาสคาร่าค่ะ”
              “อ่อ” คนอายุน้อยกว่าเอ่ยขอบคุณแล้วก็พลิกตัวกลับไปอีกฝั่งแล้วแอบยิ้ม 

              ยิ้มทำไม เธอก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน…




            T A L K
            หิมะตกแล้ว อย่าลืมดูแลสุขภาพนะคะ ปล่อยปละละเลยระวังน้ำตาลจะขึ้นโดยไม่รู้ตัวตัว อรั้ยย >< เกี่ยวอะไรเนี่ย ไม่เกี่ยวเล้ย 555 แต่งไปแต่งมาเริ่มสับสนเข้าไปทุกทีแล้วค่ะรี้ด ไม่รู้ใครเคะใครเมะกันแน่ หรือว่าจะเคะทั้งคู่คะ กรุ้งกริ้งกันขนาดเน้ แง้งง โทนฟิคมุ้งมิ้งแต่ไรท์เครียด อ๊ากก แต่งยากอ่ะ เอาจริง ให้อภัยไรท์ด้วยนะคะถ้ามันจะงงไปบ้าง เป็นฟิคยูริเรื่องแรกเลยค่ะ โมเม้นก็แก้งขอด จะพยายามประคับประคองละกันนะคะ ลางๆว่าเรื่องนี้คงไม่ยาวแน่นวล ผันตัวไปดราม่าคงถนัดกว่าแหละ ฮือๆ 
            สุดท้ายฝากคอมเม้นท์เป็นกำลังใจ หรือจะเสนอแนะข้อปรับปรุงก็ได้นะคะ อยากอ่านน่ะ เขียนเอง เม้นคุยเองก็ดูจะยังไงอยู่ ซักบรรทัดสองบรรทัดหวังว่าจะไม่รบกวนมากไปน้า ดีๆไม่ดีก็อยากรู้ฟี้ดแบคนี่นา  เลิฟๆค่า 

            ด้วยรักและไม่เท
             The Libran 





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

176 ความคิดเห็น

  1. #98 ืnamesrr (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2560 / 15:45
    มาแล้วววตามทันแล้วค่า อยากบอกว่าชอบครอบครัวพี่เกดมากๆๆ เป็นบ้านที่น่าอยู่เนอะดูอบอุ่น ชอบที่พี่เกดนี่เป็นคนเห็นอกเห็นใจคนอื่นแคร์ความรู้สึกคนอื่นอย่างนี้จัง และกอดเป็นกลจให้คนพี่ด้วย คือมันรู้สึกดีอ่ะ ชีวิตพี่ช่าดูเหงาและโดดเดี่ยวไป๊ พอมาเจอยัยน้องตัวแสบชีวิตมันก็ดูมีอะไรมากขึ้นใช่มั้ยล่า ดูดิปีนี้มีครอบครัวให้ฉลองด้วย เกลี๊ยดดดการพูดว่ามาเป็นคู่จริงเกดเลยมั้ย แล้วต่อท้ายด้วยคำว่าเกดล้อเล่น!! หุบยิ้มไม่ทันเล้ย55555 แต่นุเคยอ่านมา เค้าบอกว่าคนที่พูดคำว่าล้อเล่นท้ายปยนี่แปลว่าคิดจริง 80% นะคะ5555555 นุว่าใช่ พวกพี่ๆไม่รู้ตัวหรอกแต่คนอ่านเค้ารู้ไง อิ๊วๆๆ ละก็พี่ช่าคะ พี่เหนื่อยมั้ยคะที่ต้องบอกความรู้สึกว่ารักเค้าแบบน้องสาวเนี่ย ยัยน้องอย่าน่ารักไปมากกว่านี้เลย เดี๋ยวพี่ช่าทนไม่ไหวนะเอ้อ

    เลาพยายามปะติดปะต่อความแฟนตาซีที่เกิดขึ้นระหว่างเค้าสองคนแต่ยังเดาทางไม่ถูก คืออยากรู้ๆๆ รอนะคะ ไรท์สู้ๆๆๆ
    #98
    1
  2. #97 YellowRose (@CREPE_SJ) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2560 / 20:43
    มันก็จะมีความอบอุ่นหน่อยๆ //สู้ๆนะคะไรท์
    #97
    1
  3. #96 Vanessa thimp (@25082557) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2560 / 07:15
    สงสารพี่ช่า เข้าใจความเหงาเบาๆแต่พออยู่คนเดียวนานๆไปมันกลายเป็นกิจวัตรประจำวันจนชินที่ไม่ชิน ฮรือออ // พี่เกดพี่ช่าเขาอยู่ด้วยกันแล้วน่ารักใครเคะใครเมะชั่งมันปล่อยมันไปตามความบาป555 // ครอบครัวพี่เกดอบอุ่นมาก อาจมีทะเลาะ ล้อหยิกแกมหยอก แต่สุดท้ายทุกคนรักกัน welcome สมาชิกใหม่อย่างพี่ช่าด้วยโกโก้ฝีมือแม่ ละมุน อยากกินบ้างงงง // สู้ๆนะไรท์ มาอัพเร็วๆน้าาาา
    #96
    0
  4. #95 Vanessa thimp (@25082557) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2560 / 07:14
    สงสารพี่ช่า เข้าใจความเหงาเบาๆแต่พออยู่คนเดียวนานๆไปมันกลายเป็นกิจวัตรประจำวันจนชินที่ไม่ชิน ฮรือออ // พี่เกดพี่ช่าเขาอยู่ด้วยกันแล้วน่ารักใครเคะใครเมะชั่งมันปล่อยมันไปตามความบาป555 // ครอบครัวพี่เกดอบอุ่นมาก อาจมีทะเลาะ ล้อหยิกแกมหยอก แต่สุดท้ายทุกคนรักกัน welcome สมาชิกใหม่อย่างพี่ช่าด้วยโกโก้ฝีมือแม่ ละมุน อยากกินบ้างงงง // สู้ๆนะไรท์ มาอัพเร็วๆน้าาาา
    #95
    1
    • #95-1 The Libran (@Giftwii) (จากตอนที่ 6)
      3 ธันวาคม 2560 / 21:40
      นั่นสิเนอะ ใครจะเมะจะเคะจุดนี้ช่างมันเถอะค่า สลับกันก็ได้น่ารักจิตาย ไหนๆก็บาปแล้วนี่หว่า 5555
      #95-1
  5. #94 CkAmster (@CkAmster) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2560 / 00:35
    น่ารัก ละมุน อบอุ่น และน่าสงสารไปในคราวเดียวกัน มันอบอุ่นในใจแบบบอกไม่ถูกค่ะไรท์ ชอบมากกก
    #94
    1
  6. #93 lovern (@ingfarisara) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2560 / 02:08
    อ่านแล้วรู้สึกอบอุ่นในหัวใจยังไงก็ไม่รู้ ยิ่งตอนกอดนี่นึกภาพตามแล้วแบบโอ้ยย อบอุ่นอ่ะ อยากมีคนมากอดงี้บ้าง อรั้ยยย เขิลลล >///< น้องเมเค้าจะรู้ตัวมั้ยว่าตัวเองมุ้งมิ้งเกินไปล้าวววว และพี่ช่าจะรู้ตัวมั้ยว่าตัวเองก้อรู้สึกดีกับเค้าเข้าแล้ว โอยยย ฟินนนนเวรี่ฟินนนนนน
    #93
    1
  7. #92 THE DAG (@TheDag) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2560 / 00:08
    ทำไมมันไม่แจ้งเตือนนี่อะ - - งง ทำมายยยย 
    ตอนนี้หวานนนน ละมุน ทำให้เรานึกถึงเพลง หวานละมุนละไม อยุในทุกซอง หวานทุกความรุสึกไม่มีวันจางหายไป อ่าวผิด นั่นมันโฆษณาเนสกาแฟ ตอนนี้มันโกโก้ 55555
    ชอบตอนที่พี่เกดรู้สึกสงสารเรื่องครอบครัวของพี่ช่าอะ มันเป็นเหตุผลของการกอดที่ดีมากกตรงนี้ไม่รุสึกติดขัดเลย ยัยน้องน่ารัก พี่ช่าก็ดูเปิดใจมากขึ้น พี่เกดก็แหม open house รับสามีเข้าบ้านเลยนะคะ "กินโกโก้แม่แล้วจะเปนคนอื่นได้ไง" พูดงี้คืออัลไลล สำหรับเราไม่ใช่แม่ทูนหัวอะค่ะ อะหึๆ อะหึ
    ให้กำลังใจน้าายิงปิ้วววววว
    #92
    1
  8. #91 Mafuengg (@Mafuengg) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2560 / 22:16
    หู้ยย อ่านไปแล้วเหมือนดูการ์ตูนเรื่องนึงเลย ละมุนมาก ถึงจะบรรยายซะหนาวแต่ความรู้สึกมันอบอุ่นมากอ้ะ ให้ตายเถอะ ดีอะไรเบอนี้อ้ะ แต่งได้ยังไงกันน ดีมากๆ ชอบมากๆ / ยิ่งตอนพี่เกดพูดกับพี่ช่า กอดพี่ช่า คือมันแบบ อมก...!!!5555 และพี่ช่าชีวิตดราม่าอะไรเบอน้านน ฮรื่ออ นางฟ้าแม่ทูลหัวของหนู555 // พี่เกดรุกได้มั้ยย พี่ช่าละมุนขนาดนี้5555 // ปล.ชอบตอนเปรียบเทียบตอนพี่เกดอาบน้ำมากๆ ที่แบบพูดถึงรองเท้าแก้ว กับรถฝักทองงี้ อื้อหืออ ยิ่งอ่านแล้วแบบ ยูวว!?!...ยูคิดได้ไง5555 มาต่อเร็วๆน้าาาา สู้ๆ สนุกมากๆเก่งมากๆโลยยยย
    #91
    1
  9. #90 Nanaa20 (@Nanaa20) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2560 / 20:55
    ไรท์!!!! มันดียยยมว้ากกกกกกกกกกกก ชอบโทนเรื่องนี้อ่ะ ละมุนละไม อบอุ่น งื้ออออออออ ยิ้มตามตลอดไปเลย เราชอบมากจริงๆนะ โดยเฉพาะตอนที่พี่เกดชวนพี่ช่ามาฉลองด้วยกันน ยิ้มจนไม่รู้จะยังไงแล้วว ขอบคุณนะคะที่เอารอยยิ้มมาให้เราา จริงๆ ชอบบบบบบ
    #90
    1
  10. #89 Lemu (@neddoaw45) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2560 / 20:46
    อบอุ่นสุดๆ โครตชอบตอนที่พี่เกดเข้าไปกอดคือบับ วี๊ดดดดด อธิบายไม่ค่อยถูกแต่คือชอบมากๆ รอนะคะ
    #89
    1
  11. #88 Nannylovekrunok (@Nannylovekrunok) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2560 / 20:35
    ชอบมาก ดูอบอุ่นมากตอนที่พี่เกดกอดพี่ช่าา ละมุนละไมมากกกก รอนะคะไรท์
    #88
    1
  12. #87 myhearlove (@myhearlove) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2560 / 19:18
    เยิ้มเคลิ้มตามไปเลย55555
    #87
    1
  13. #86 filmec (@filmec) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2560 / 19:14
    อบอุ่นมากกกกก...ได้กลิ่นอายของความรักลอยมาเลยคะ...ละมุน
    #86
    1
  14. #85 Pcmot (@TPKG131115) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2560 / 19:07
    ชอบมากอ่ะ บรรยายดีมากๆๆๆๆชอบทุกอย่างเลยอ่ะ บรรยายแบบเห็นภาพเลย มันลงตัวมากอ่ะแงงงงงง สู้ๆนะคะเป็นกลจ.หั้ยยยยย
    #85
    1
  15. #84 gamk_ (@gamk_) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2560 / 19:03
    ละมุนจังเยยเคลิ้มมาก โอ้ยยยน่าร้ากกกกกก
    #84
    1
  16. #83 Namwan2506 (@Namwan2506) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2560 / 18:36
    โอ้ยหนอออออ ละมุน รู้สึกหนาวเเล้วอยากให้พี่เกดกอดบ้างงง งื้อออ พี่ช่าละมุน อยากให้พี่ๆเค้ากอดกันบ่อยๆ ต่อไปพี่ช่ากอดบ้ง55555
    #83
    1
  17. #82 osh_94x (@osh_94x) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2560 / 18:34
    ไรท์ งื้อออออ หุบยิ้มไม่ได้ตั้งแต่ต้นจนจบตอนเช่นเคย บรรยากาศที่ไรท์บรรยายคือเห็นภาพ คือเรียล คืออบอุ่นมาก อยากไปมิดเดย์มูนบ้านพี่เกดบ้างอะค่ะ ส่วนพี่ช่านี่ก็นะ นางฟ้าแม่ทูนหัวเด็กรักเด็กหลง รวมถึงเด็กที่ชื่อเมทินีด้วยอ้ะเปล่าาาา แหน่ ไรท์ใส่ความเรียลลงไปได้กลมกล่อมมากจนรีดเชื่อไปแล้วอะ งือ ตอนพี่เกดถามว่ามาเป็นคู่จริงเลยมั้ยนี่แบบ ใจเต้นแรงมากแทนพี่ช่าเลย มาตลบท้ายด้วยคำว่าล้อเล่นนี่น่าตีให้ตายจริงๆ ส่วนตอนที่พี่ช่าเล่าเรื่องตัวเองก็จุกแทน โหวงแทนพี่เกดเหมือนกัน ตอนอ่านนี่ใจรีดมันวูบเลยอะ โหวงๆแบบที่ไรท์บรรยายจริงๆ ไม่เป็นไรแล้วน้า นางฟ้าแม่ทูนหัวได้เป็นคนในครอบครัวพี่เกดแล้ว แต่เอ้ะ สถานะอะไรอร่ะะะ เกิร์ลเฟรนด์มั้ย ยังไง้
    ปล.เลิกคิดว่าตัวเองเอ็นดูเขาแบบพี่น้องสักทีค่ะพี่ช่าคะ เลิกหลอกตัวเองได้แล้ว! 555555555
    #82
    1