Breakfast [Marsha+Lukkade]

ตอนที่ 5 : Break Fast (แก้ไขแล้ว)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 507
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    26 ต.ค. 60

บทที่ 5

Break fast



 

       

               ในครัวขนาดย่อมภายในบ้านสีขาวขนาดไม่ใหญ่ที่ปกติมักไม่ค่อยได้ว่างเว้นจากการใช้งานอยู่แล้วในวันนี้ก็ยังอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของอาหารเช้าอย่างเช่นทุกวัน มือบางจับตะหลิวพลิกไข่ดาวที่เริ่มจะสุกดีกลับด้านและจัดการตอกไข่อีกใบลงไปในกะทะเดียวกัน --เกดชอบไข่ดาวแบบไหนกันนะ เจ้าของครัวรำพึงในใจถึงอีกคนหนึ่งที่เธอคาดว่าจะยังไม่ฟื้นจากการหลับใหล ไม่แน่ว่าฤทธิ์ของแอลกอฮอล์เมื่อคืนอาจทำหล่อนแฮงค์หนักจนลุกไม่ขึ้นเลยก็ได้ --แล้วจะปวดหัวรึเปล่า วันนี้ต้องไปถ่ายเดอะเฟสซะด้วย อัดไปแฮงค์ไปคงไม่สนุกแน่ เธอคิดเผื่ออีกคนแบบนั้นแล้วก็พลันหมุนตัวกลับไปเปิดตู้เย็น คว้าเอามะนาวขึ้นมาหั่นแล้วจัดการบีบใส่แก้วเล็กๆพร้อมเติมเกลือลงไปในปริมาณติดปลายนิ้ว เธอแช่แก้วไว้ในตู้เย็นและเดินออกไปนอกครัวก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ตีนบันได

เธอเหลียวไปดูนาฬิกาบนผนัง...

            “อืม...ยังพอมีเวลา ปล่อยให้นอนต่ออีกหน่อยละกัน”

            .

            .

            .

            “เฮ้ย! ไข่! ลืมไข่!”

 

            บนห้องนอนในบ้านหลังเดียวกันนั้นเองร่างสูงที่เพิ่งตื่นกำลังบิดตัวไปมาอยู่บนเตียงนอน ในหัวเธอยังรู้สึกมึนอยู่น้อยๆจากฤทธิ์ค็อกเทลเมื่อคืน มันยังค้างอยู่ในหัวแต่ก็ไม่ถึงขั้นย่ำแย่จนน่าหงุดหงิด เมื่อปรับโฟกัส ตั้งสติเหลียวซ้ายแลขวาแล้วพบว่าที่นี่ไม่ใช่บ้านของตัวเองก็พยายามนึกว่าเกิดอะไรขึ้นบ้างเมื่อคืน…

            “จำอะไรได้มั่งวะเนี่ยเมทิ”

เธอพบว่าไม่มีความทรงจำใดหลงเหลืออยู่ในหัวเธอนอกจากเรื่องที่ชวนมาช่าออกไปแฮงค์เอ้าท์ด้วยกันที่เดอะบีสต์และสั่งค็อกเทลอย่างแรงมาดื่มเองสามแก้วรวด…

            “อ่อ…” และนั่นก็คงทำให้เธอเมาเละตุ้มเป๊ะไปตามระเบียบ คนบนเตียงเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวเอาเองจนสุดท้ายก็ได้แต่หวังว่าตนจะไม่ได้ทำอะไรแย่ๆไว้เป็นอนุสรณ์เหมือนคราวที่ไปเที่ยวกับพิมและซินดี้อีก…หวังว่านะ

            คนขายาวลุกจากเตียงไปเปิดประตูห้องนอนและเดินลงบันไดไปที่ชั้นล่างทั้งอาการงัวเงีย ไม่ได้ล้างหน้า…ไม่ได้อาบน้ำ เธอเดินตามเสียงก็อกแก๊กเข้าไปในครัวและเห็นเจ้าของบ้านกำลังยืนหันหลังอยู่หน้าเตาพอดี บนโต๊ะกลางครัวนั้นมีแจกันดอกไม้เล็กๆ มีอาหารที่ทำเสร็จแล้ววางอยู่สองจานคือขนมปังโฮลหวีทปิ้งกับแฮม ไส้กรอกและไข่ดาวสองฟอง ซึ่งอีกหนึ่งฟองนั้น…

            “ไหม้…”

            “อ้าวเกด…ตื่นละหรอพี่กะว่าทำกับข้าวเสร็จแล้วจะขึ้นไปเรียกพอดี” มาช่าหันหลังกลับมาเมื่อได้ยินเสียงลูกเกดทักเรื่องไข่ดาวที่ถูกทิ้งไว้ในกะทะนานเกินไปของเธอ “ฟองนั้นพี่ทอดมันนานไปหน่อยน่ะ เกดหิวรึยัง นี่พี่กำลังทำไข่ดาวให้ใหม่ รอแปปนะ เกดชอบแบบไหน สุกมากหรือไม่สุก”

            “ขอแบบสุกพอดีละกันค่ะ” คนผิวแทนตอบเสียงเนือย แววตาจับจ้องแผ่นหลังของมาช่า

            “โอเค…อืม แล้วพี่ทำมะนาวผสมเกลือไว้ให้ในตู้เย็นแหนะ เกดเอามาดื่มสิ จะได้สดชื่น ดูยังไม่ค่อยโอเคเลยนี่ใช่มั้ย”

            “พี่ช่า…”

            “คะ” คนอายุมากกว่าขานรับทั้งที่ยังง่วนอยู่หน้าเตา

            “เมื่อคืน…เกดทำอะไรแผลงๆไปมั่งรึเปล่า”

            “…”

            “เกด…จำอะไรไม่ได้เลย คือถ้าเกดทำอะไร…เกดขอโทษนะ เกดคงเมามากเลยใช่มั้ย”

            “จำไม่ได้ซักอย่างเลยหรอ” มาช่าถามแล้วก็เงียบไป ก่อนจะกวาดไข่ดาวใส่จานที่เตรียมไว้ “ช่างมันเถอะ เอาเป็นว่าเกดไม่ต้องขอโทษหรอกค่ะ”

            ลูกเกดนิ่วหน้า จ้องมาช่าเขม็ง “เกดทำอะไรไปใช่มั้ยอ่ะ…เมื่อคืน”

            “ไม่ได้ทำหรอก” มาช่าตอบนิ่งๆก่อนจะหันหน้ากลับมาพร้อมวางจานไข่ดาวในมือลงตรงหน้านางแบบรุ่นน้อง เธอยิ้มให้ลูกเกด “เกดแค่เมา”

            “แล้ว?” ลูกเกดเริ่มเสียงเครียด

            “แล้วเกดก็หลับไป หลับสนิทเลยล่ะค่ะ พี่เห็นแล้วก็เลยปล่อยให้หลับไม่ได้ปลุกอาบน้ำเลย”

            “อ่อ...” เมทินีถอนหายใจเบา คงจะจริงอย่างที่มาช่าพูดเพราะดูจากชุดที่ใส่ตอนนี้ก็เป็นชุดของเมื่อคืน นาทีนั้นมาช่าสังเกตได้ว่าหล่อนดูโล่งใจมาก --แบบนี้ก็ดีแล้วแหละ

            บางทีเมื่อคืนลูกเกดอาจจะกำลังฝันหวาน ก็เลยทำอะไรแบบนั้นออกมา นักร้องลูกครึ่งนึกตำหนิตัวเองในใจที่ดันไปคิดว่ามันจะมีอะไร มันจะมีอะไรได้ยังไง การกระทำของคนเมามันก็มักจะไม่มีความหมายอะไรอยู่แล้วไม่ใช่หรอ

            “พี่ช่า”

            “คะ”

            “เป็นอะไรเปล่า อยู่ดีๆก็เหม่อน่ะ”

            “อ่อ...เปล่านี่ มาๆค่ะกินข้าวกันเถอะ จะได้ไปทำงานกัน...เนอะ”

            พูดจบทั้งสองก็นั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามกัน มีอโวคาโด้และสตอเบอร์รี่ที่เพิ่งหั่นเสร็จเพิ่มมาอีกจานหนึ่ง

            “น่ากินจังเลยนะ” ลูกเกดพูดพลางสำรวจอาหารเช้าง่ายๆของมาช่าที่วางอยู่บนจานสีขาวแบบเดียวกัน

            “น่ากินก็กินเยอะๆสิ มองอย่างเดียวไม่อร่อยหรอกนะ”

            ลูกเกดยิ้มให้มาช่านิดหนึ่ง ก่อนจะเริ่มจัดการอาหารตรงหน้าตามที่มาช่าบอก ...เธอกินไข่ดาวไปครึ่งฟอง ตามด้วยสตอเบอร์รี่และอโวคาโด้อีกนิดหน่อย ส่วนแฮม ไส้กรอกและขนมปังโฮลวีทปิ้ง ลูกเกดแค่ชำเลืองมองแต่ไม่แตะพวกมันต้องแม้แต่ปลายส้อม --ตัวก็ใหญ่ แต่กินอย่างกับแมว มาช่าแอบคิดอยู่ในใจ ปริมาณอาหารที่กินเข้าไปมันไม่สมดุลกับร่างกายคนตรงหน้าซักนิด

            “ทำไมกินน้อยนักล่ะ ไม่อร่อยหรอ หรือว่าไม่ชอบ พี่ทำอย่างอื่นให้มั้ย”

            “ไม่ต้องๆ” เมทินีร้องห้าม “เกดกินแค่นี้แหละ พี่ช่าไม่ต้องทำอะไรมาเพิ่มหรอกค่ะ”

            “อะไรกัน แค่นี้จะอิ่มได้ไง เกดเกรงใจพี่รึเปล่า ไม่ต้องเกรงใจนะ อยากกินอะไรก็บอก”

            “ไม่ๆพี่ช่า เกดพอแล้วจริงๆ”

            “...” มาช่าเงียบและมองหน้าลูกเกดนิ่ง ใจไม่อยากจะเชื่อสิ่งที่หล่อนพูดเท่าไหร่

“...กินเยอะเดี๋ยวอ้วน”

            “อ่อ...” สาเหตุที่แท้จริงคงอยู่ตรงนี้เองสินะ “เกดออนไดเอทอยู่หรอคะ”

            คนผิวแทนพยักหน้าหงึก “อันที่จริง...ช่วงนี้เกดกินแค่กาแฟแก้วเดียวด้วยซ้ำ ส่วนข้าวก็จะรวบไปมื้อกลางวันทีเดียวเลย แต่เช้านี้เห็นว่าพี่ช่าอุตส่าห์ลงมือทำให้...”

“เกดก็เลยเกรงใจพี่ช่า...ใช่มั้ยคะ” ลูกเกดพยักหน้าอีกครั้ง ก่อนจะหยิบสตอเบอร์รี่เข้าปากไปอีกคำแบบคนสำนึกผิด

“แต่เกดก็กินละน้า”

“แต่ก็กินน้อยมาก”

“...”

“มื้อเช้ามันสำคัญมากนะเกด พี่ว่าเกดไม่ควรอด”

“เกดรู้...” เกดรู้...แต่เกดก็ไม่ทำอยู่ดี นางแบบผิวแทนเลือกที่จะกินแค่นั้นจริงๆ

มาช่าเองจึงเลือกจบทสนทนาบนโต๊ะอาหารเพียงแค่นั้นเช่นกัน จนกระทั่งคนอายุน้อยกว่าลุกจากโต๊ะกินข้าวแล้วกลับขึ้นไปข้างบนเพื่ออาบน้ำ ในห้องครัวมาช่ามองดูเศษอาหารที่เหลือในจานอยู่ครู่หนึ่ง มีความรู้สึก ‘ไม่โอเค เกิดขึ้นในใจโดยที่เธอเองก็ไม่สามารถอธิบายได้มากกว่านี้ว่ามันคืออะไร นักร้องลูกครึ่งตัดใจกวาดเศษอาหารที่เหลือลงถังขยะ เธอจัดการล้างจานที่ถูกใช้งานไปเมื่อครู่ ระหว่างที่น้ำจากก็อกไหลผ่านมือคนผิวขาวยังคงรบรากับความคิดตัวเองไม่จบ เธอกำลังหงุดหงิดและไม่เข้าใจ...

“ถ้าผอมเพรียวแล้วสุขภาพพังมันจะคุ้มรึไงนะ” มาช่าบ่นกับตัวเองอุบอิบ รู้สึกไม่เข้าใจลูกเกด และที่สำคัญ...ไม่เข้าใจตัวเองด้วย

มาช่าไม่เข้าใจว่าตัวเองจะหงุดหงิดอะไรทั้งๆที่ลูกเกดจะกินมากกินน้อยมันก็ไม่ได้เกี่ยวกับเธอซักหน่อย คนที่อยู่บนห้องก็เป็นแค่คนอื่น หล่อนไม่ใช่ญาติพี่น้องและยังคงไม่ใช่เพื่อนสนิท ทำไมเธอต้องมานั่งแคร์เรื่องเล็กๆน้อยๆแบบนี้กัน

...หรือเพราะช่วงนี้เธอได้เห็นมุมเด็กๆของหล่อนบ่อยก็เลยนึกเอ็นดูขึ้นมา...รึเปล่า ---อืม อาจจะใช่มั้ง มันอาจเป็นความห่วงใยแบบพี่ห่วงน้องนั่นแหละ มาช่าตอบตัวเองเสียเป็นเรื่องป็นราว

 

            แล้วทำไมถึงหยิบเรื่องเล็กๆมาคิดเป็นเรื่องเป็นราวได้ขนาดนี้นะมาช่า...

 

            “โอ๊ย...เลิกคิดแล้วไปอาบน้ำเหอะ เดี๋ยวไปสตูสายพอดี”

 

 

            ที่สตูดิโอเดอะเฟสการถ่ายทำถูกเตรียมการไว้อย่างพร้อมสรรพ ยานพาหนะสีดำของมาช่าขับเข้ามาจอดที่ลานจอดรถตามปกติแต่ดูเหมือนว่าปฏิกิริยาของคนอื่นในกองเดอะเฟสวันนี้จะไม่ปกติเหมือนเช่นทุกที การมาถึงของเมนเทอร์มาช่าและเมนเทอร์ลูกเกดที่เพิ่งลงมาจากรถคันเดียวกันสร้างความประหลาดใจถึงขั้นตื่นตระหนกให้กับหลายๆคนเป็นอย่างมาก ที่เป็นแบบนั้นก็เพราะไม่มีใครที่จำไม่ได้ว่าสองคนนี้ได้เปิดศึกอะไรกันไว้เมื่อสองสัปดาห์ก่อน (อันที่จริงถ้าพูดว่าเมนเทอร์คนน้องเป็นคนเปิดศึกก่อนน่าจะเหมาะกว่า) เหตุการณ์ในวันนั้นยังตราตรึงอยู่ในใจทุกคนไม่รู้ลืม โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับคนที่อยู่ในเหตุการณ์แบบใกล้ชิดที่สุดและเด็กที่สุดอย่างบี น้ำทิพย์ ด้วยความสงสัยที่รบกวนใจอย่างมาก ในช่วงเวลาก่อนจะเริ่มถ่ายทำเมื่อเมนเทอร์ทั้งสามกำลังรอเข้าฉากด้วยกัน บีจึงถือโอกาสถามคนอายุมากกว่าทั้งสอง

            “ทำไม...วันนี้พี่ช่ากับพี่เกดถึงมาด้วยกันได้คะเนี่ย”

            “อ่อ...” มาช่าทำท่าเหมือนจะตอบแต่ก็เงียบไป เธอเหลือบตามองลูกเกดเหมือนจะถามความเห็นจากหล่อน

            “พอดีเมื่อคืนพี่ไปแฮงค์เอ้าท์มาค่ะคุณน้อง แล้วดันดื่มหนักไปหน่อย กลับไม่ไหวก็เลยนอนบ้านพี่ช่า...”

            “ฮะ...” น้ำทิพย์เผลออุทานซะเสียงดัง “หมายความว่าพี่เกดกับพี่ช่าไปเที่ยวด้วยกันมาหรอ?

            “อื้อ...แล้วทำไมต้องตกใจขนาดนั้น” ลูกเกดตอบชัดเจนในขณะที่มาช่ายืนพยักหน้าแล้วยิ้มอยู่ข้างๆ น้ำทิพย์เมื่อได้ยินแบบนั้นก็แสดงสีหน้าประหลาดใจมหาศาล “ไม่อยากจะเชื่อ”

            “เอ้า ทำไมล่ะ”

            “ก็...เมื่อสองอาทิตย์ก่อนพี่เกดยัง...แล้วพี่ช่าก็ดู...”

            “โอ๊ย อันนั้นมันสองอาทิตย์ก่อน แต่ตอนนี้เค้ารักกันแล้วย่ะ อัพเดทด้วย เนอะพี่ช่าเนอะ”

            “อื้ม” มาช่าตอบสั้นๆ หน้าของหล่อนยังคงยิ้ม บี น้ำทิพย์มองหน้ารุ่นพี่สองคนสลับกันไปมาแล้วก็อดขมวดคิ้วไม่ได้

            “มหัศจรรย์…” มาก มากๆ เวรี่มัช นางไปรักกันตอนไหน ตอนลูกเกดเมาประชดชีวิตแล้วตะโกนบอกรักมาช่ากลางเดอะบีสท์หรอ เอ๊ะ...หรือว่าจะไม่ได้ประชด... “อ่อ...บีรู้ละ พี่สองคนต้องกำลังเกาะกระแสกันอยู่แน่ๆเลยใช่มะ”

            “กระแส? กระแสอะไรคะคุณน้อง” ลูกเกดถามพลางหันไปมองบี

            “เอ้า...ก็กระแสคู่จิ้นของพี่กับพี่ช่าไง”

            “คู่จิ้ม...ฮะ...คู่อะไรนะ”

            “จิ้น ค่ะไม่ใช่จิ้ม ที่มาจากอิมเมจิ้นน่ะ”

            “แล้ว?

            “ก็ที่แฟนคลับเค้าติดแฮชแทค เกดช่า กันในทวิตเตอร์ไงพี่เกด”

            “คือไรอ่ะ มันคืออะไรบี คืออะไรหรอพี่ช่า เกดไม่เข้าใจอ่ะ”

            “อุ๊ย พี่เกดอ่ะ บีเบื่อจังคุยกับคนแก่เนี่ย ไม่อัพเดทเลย ไปดีกว่าพี่เต้มานู่นละ พี่เต้ค้าา”

            “อ้าว อะไรล่ะ นี่ กลับมาก่อนสิ พี่ยังไม่เก็ตเลย บี บี...บี๊ยยย” แล้วคนบีบีก็ไม่กลับมา เดินลิ่วเข้าเซ็ทไปโดยปล่อยให้คนแก่ที่ว่ายืนงงเป็นไก่ตาแตกไปคนเดียว เมทินีจึงหันไปขอความช่วยเหลือจากอีกคนที่ยืนเงียบมาตลอดอย่างมาช่า แต่ก็ดูเหมือนว่านักร้องรุ่นพี่ก็เตรียมตัวจะชิ่งหนีเธออยู่เหมือนกัน...

            “พี่ช่า!”

            “...” ขาที่กำลังจะก้าวตามบีไปชะงักกึก

            “พี่ช่าาา

            “ขาาา น้องเกด” มาช่าหันมาพูดเสียงยานคางกลับไปบ้าง--ทำหน้าแบบนั้นอีกละ “ตายละยังสงสัยอยู่อีก พี่ว่าช่างมันเหอะ ทำงานกันดีกว่า อย่าไปสนใจเลยค่ะ ไร้สาระออก ป่ะ ป่ะ” พลันเธอก็ฉวยมือของคนอายุน้อยกว่าแล้วดึงหล่อนไปเข้าเซทโดยไม่รอคำตอบ

แปลกอยู่เหมือนกันที่การกระทำของมาช่าทำให้ลูกเกดลืมคิดเรื่องวลีคู่จิ้นอะไรนั่นไปได้วูบหนึ่ง

 

มืออุ่นจังเลยแฮะ...ทั้งที่อากาศเย็นขนาดนี้...เอ๊ะ! เดี๋ยวก่อนสิ

 

            “พี่ช่า! คู่จิ้นคืออะไรอ่ะ หันมาตอบเกดก่อน! พี่ช้าา

 

 

            “คู่จิ้น หือ...คำนี้อ่านว่าไรวะเนี่ย เคะเมะ เกดช่า ช่าเกด...อ่อ อ๋อ แบบนี้นี่เองเข้าใจละ” คนผิวสีน้ำผึ้งไถสมาร์ทโฟนประจำตัวพลางพยักหน้าพึมพำอยู่ในห้องพักของเธอคนเดียว หลังจากทำการสืบหาข้อมูลของคำว่าคู่จิ้นในเว็บอากู๋มาได้พักหนึ่งแม้จะไม่ได้เข้าใจทั้งหมดด้วยสิ่งที่ปรากฎขึ้นมาส่วนใหญ่มักเป็นภาษาวัยรุ่นอ่านยาก แต่ก็ทำให้เธอพอรู้ความหมายของสิ่งที่น้ำทิพย์ได้เปรยให้ฟังก่อนเริ่มรายการขึ้นมาบ้าง

            คนผิวแทนหันไปดูนาฬิกาบนผนังที่ชี้บอกเวลาเกือบบ่ายโมง แล้วจู่ๆก็ตัดสินใจลุกขึ้นจากเก้าอี้ที่นั่งอยู่แล้วเดินออกไปข้างนอกทันที ขายาวเดินมาหยุดที่หน้าห้องอีกห้องหนึ่งซึ่งอยู่ไม่ไกลจากห้องพักของเธอ ก่อนจะเปิดประตูผัวะเข้าไปข้างในแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย...

            “พี่ช่า!” เสียงแหลมที่โผล่พรวดเข้ามาทำคนถูกเรียกที่กำลังกินข้าวกลางวันอยู่สะดุ้งเฮือก

            “แค่ก แค่ก แค่ก...อะไรคะเนี่ยเกด เป็นอะไร” เธอยกกำปั้นขึ้นทุบอกตัวเองไปสองสามทีเพื่อให้ก้อนข้าวที่จุกอยู่ไหลลงคอไปโดยสะดวก --ให้ตาย! ทำไมชอบโผล่มาแบบนี้ทุกที

            “เกดรู้แล้วว่าคู่จิ้นคืออะไร” ร่างสูงทำตาโตและตรงเข้ามานั่งบนเก้าอี้ที่อยู่ตรงข้ามกับมาช่าโดยไม่สนใจว่าเธอเพิ่งจะสำลักซักนิด ในช่วงที่นักร้องรุ่นพี่ยกน้ำขึ้นดื่มเมทินีก็เริ่มสาธยายข้อมูลที่เพิ่งได้รู้มา มาช่านั่งฟังไปแล้วก็ได้แต่พยักหน้าหงึกๆ เอาจริง...ก็ไม่ได้ตั้งใจฟังสิ่งที่ลูกเกดพูดนัก คนผิวขาวเข้าใจความหมายของคำๆนี้มาตั้งแต่เดอะเฟสยังไม่เกิดด้วยซ้ำ แต่สิ่งที่เธอกำลังไม่เข้าใจคือลูกเกดจะตื่นเต้นทำไมขนาดนี้...เอิ่ม

            “ก็ไหนๆคนเค้าก็จิ้นกันแล้ว เราก็มาทำให้มันเป็นกระแสซะเลยสิ” มาช่าไม่ได้เข้าใจสิ่งที่ลูกเกดกกำลังสื่อกับเธอในทันที นางแบบสาวจึงอธิบายแผนที่เพิ่งคิดได้กับคนตรงหน้าโดยละเอียด แล้วมาช่าก็รู้ทันทีว่ามันเป็นกลยุทธ์เรียกเรทติ้งให้รายการ เอาจริงๆถ้าลูกเกดคิดจะปั่นกระแสคู่จิ้นขึ้นมาก็ไม่ได้เป็นปัญหาอะไรสำหรับเธออยู่แล้ว ไม่มีอะไรให้เสียหายและเธอเองก็เป็นคนอะไรก็ได้อยู่แล้ว จะติดอยู่ก็แต่...

            “แล้วที่บ้านเกดจะไม่ว่าอะไรหรอคะ”

            “โอ๊ย พี่ช่า” ลูกเกดเผลอเสียงดัง “แม่เกดเค้าจะไปว่าอะไรล่ะคะ โตๆกันป่านนี้แล้ว”

            “ไม่ใช่เกด พี่ไม่ได้หมายถึงคุณแม่เรา”

            “อ้าว แล้ว...”

            “พี่หมายถึงคุณสามีเราต่างหาก เค้าจะไม่ว่าเอาหรอ”

            “อ่อ...” แววตาตื่นเต้นของคนผิวสีน้ำผึ้งดูเลือนลางลงไปทันทีที่มาช่าเอ่ยคำนั้นออกมา นางแบบสาวหลุบตาลงต่ำและลดน้ำเสียงลงจนเบาไปถนัด “เขาไม่สนใจหรอก”

            “...”

            “เอาเป็นว่าตามนี้ละกันเนอะ”

“ห่ะ...”

“เราเป็นคู่จิ้นกันแล้ว พี่ช่าอย่าลืมที่ตกลงกันไว้ล่ะ เจอกันอีกสิบห้านาทีค่ะ บ้ายย”

            “อ่ะ...เออ” ปัง! ประตูห้องพักของเมนเทอร์มาช่าถูกปิดลงก่อนที่เธอจะทันเอ่ยคำปฎิเสธหรือตกลงอะไร เด็กเอาแต่ใจยังคงเป็นเด็กเอาแต่ใจเสมอ มาช่ายิ้มแล้วก็ส่ายหัวเบา —ไม่ถงไม่ถามกันซักคำ แต่ก็ช่างมันเถอะ ตั้งแต่เข้าวงการมาเธอก็ไม่เคยมีคู่จิ้นเป็นซุปเปอร์โมเดลซะที

            “ก็น่าสนใจ...เกดช่า...งั้นหรอ ทำไมถึงไม่เป็นช่าเกดล่ะ เหย...เค้าออกจะเมะนะ”

 

            แกรบ...

 

            “เหยียบอะไรล่ะเนี่ย” คนหน้าลูกครึ่งที่เพิ่งลุกขึ้นและกำลังเตรียมตัวจะออกไปนอกห้องพลิกเท้าดูสิ่งที่เพิ่งย่ำใส่ เธอก้มลงไปหยิบมันขึ้นมาแล้วพิจารณาอยู่ครู่หนึ่ง

            “เอ็นแอนด์เอ็ม? ในกองเดอะเฟสเนี่ยนะ” ในที่ที่ทิ้งระเบิดกันดุเดือดยิ่งกว่าหนังไมเคิล เบย์... “ยังมีคนกินของปัญญาอ่อนแบบนี้ด้วยหรอ” มาช่าหัวเราะคิก โยนถุงช็อกโกแลตที่ว่าไว้บนโต๊ะก่อนจะเดินยิ้มแป้นออกจากห้องไป


ไปเล่นกับยัยเด็กเกดดีกว่า”

 

 

            เป็นไปตามที่เมนเทอร์คนน้องคาดไว้ทุกประการเพราะหลังจากทั้งสองคนจัดการเล่นฉากดราม่าแบบยิ่งใหญ่รัชดาลัยเธียเตอร์กันไป กระแสคู่จิ้นเกดช่าที่เริ่มมีแนวโน้มจะครุกรุ่นแต่แรกก็เกิดฮอทเปรี้ยงปร้างขึ้นมาในชนิดที่แม้แต่คนปั่นเองยังตั้งตัวไม่ทัน แน่นอนว่าเจ้าตัวรู้สึกพออกพอใจกับผลงานชิ้นโบว์แดงนี้มาก เผลอๆดูจะดีใจยิ่งกว่าชนะแคมเปญซะอีก จนวันถัดมาลูกเกดยังไม่ยอมเลิกรา ชวนมาช่าเล่นบทคู่จิ้นต่อไปอีก มาช่าเองจากที่เฉยๆก็เริ่มสนุกไปกับละครโรงเล็กของลูกเกด จนในที่สุดเรื่องไม่เป็นเรื่องนี้ก็ทำให้ทั้งคู่ซึ่งแต่เดิมอยู่ในสถานะคนเพิ่งเริ่มสนิท กลายเป็น ‘ดูเหมือนสนิท’ กันมากขึ้นภายในเวลาอันสั้น

            “พี่ช่าาาา” --มาอีกแล้ว เสียงแหลมและสำเนียงอันเป็นเอกลักษณ์ดังแหวกอากาศมาจากด้านหลังขณะที่มาช่ากำลังเก็บสัมภาระจุกจิกลงกล่องท้ายรถ เธอหันหน้ากลับไปมองก็พบคนขายาวกำลังวิ่งมาหาพอดี มาช่ามองเห็นขนตาปลอมและบล็อคตาจัดเต็มของหล่อนมาแต่ไกลแม้บรรยากาศรอบตัวในตอนนี้จะมืดเต็มที สี่ทุ่มครึ่งเข้าไปแล้วพวกเธอเพิ่งจะอัดเดอะเฟสตอนล่าสุดจบไปหมาดๆ คนผิวแทนเพียงเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดลำลองแบบลำลองสุดๆเท่านั้นแต่หน้าของหล่อนยังอุดมไปด้วยเมคอัพแบบจัดเต็มทุกกระเบียดนิ้ว

            เป็นลูกเกด เมทินีเวอร์ชั่นเลิกงานแล้วที่มาช่าเห็นจนชินตา...

ไม่เคยเปลี่ยนเลย...

            “ใส่เสื้อในเปล่าเนี่ย” คนตัวสูงถึงกับกรีดร้องก่อนจะฉวยผ้าคลุมไหล่มาปิดส่วนสั่นไหวที่ถูกพาดพิงอย่างเร็ว มาช่าหัวเราะทันที ท่าทางแบบนั้นมันตอบสิ่งที่เธอถามได้โดยที่อีกคนไม่ต้องพูดอะไรแล้ว

            “ความรู้สึกช้าจัง แก่นะเรา โอ๊ย! เจ็บนะ!” ฝ่ามือพิฆาตตีผลัวะเข้ามาที่แขนของนักร้องรุ่นพี่อย่างแรงจนผิวขาวนั้นขึ้นรอยแดงชัดเจน มาช่าลูบแขนตัวเองป้อย หน้าสวยบูดไปเล็กน้อยในขณะที่ยัยตัวร้ายของเธอกลับยืนยิ้มแฉ่งตาปิดเป็นสระอิโดยไม่รู้สึกผิดเลยซักนิด

            “นี่...บอกแล้วไง เราจะแซวอะไรกันก็ได้...”

            “แต่ห้ามแซวว่าแก่ จะโดนตี...”

            “ก็จำได้แล้วยังจะแซวอีก เจ็บตัวเลยเป็นไงล่ะ”

            “ค่าาา ขอโทษค่าา” เป็นนักร้องรุ่นพี่ที่เอ่ยขอโทษก่อนอีกครั้ง...

ใช่...อีกครั้ง เป็นเธอทุกทีที่ต้องพูดคำนี้ไม่ว่าเหตุการณ์จะออกมาในรูปไหนก็ตาม ยิ่งช่วงหลังๆมาเธอกับลูกเกดสนิทกันมากขึ้น ความสงวนท่าทีที่เคยมีต่อกันนั้นน้อยลงไปมาก คนอายุน้อยกว่าจากที่เคยเอาแต่ใจอยู่แล้วก็ยิ่งเอาแต่ใจไปกันใหญ่ ก็รู้ว่ามันเป็นข้อเสีย แต่มาช่าเองก็ไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงได้ยอมอ่อนข้อให้คนเอาแต่ใจอยู่ร่ำไป เมื่อเธอพยายามหาเหตุผลที่น่าจะเป็นไปได้ที่สุดก็หนีไม่พ้นสิ่งที่เธอเคยบอกกับตัวเองไว้ก่อนหน้านี้...

ความเอ็นดู’ --ก็คงเป็นความห่วงใยแบบพี่น้องนั่นแหละมั้ง เธอตอบตัวเองไปแบบนี้ทุกครั้ง แม้การยินยอมในหลายๆครั้งจะไม่ได้เป็นไปด้วยความเต็มใจ แต่มาช่ากลับพบว่าในใจเธอก็มีความสุขเล็กๆเกิดขึ้นอยู่ด้วย แล้วเธอก็ไม่ชอบเวลาที่ลูกเกดไม่แฮปปี้ --มันไม่ชินนี่หว่า คือสิ่งที่มาช่าใช้อ้างกับตัวเองตลอดมา

“ว่าแต่เกดมีไรหรอ พี่ช่านึกว่าเรากลับบ้านไปแล้วซะอีก”

“ก็กำลังจะกลับนั่นแหละ แต่พอดีนึกขึ้นได้ว่าวันนี้วันศุกร์แล้ว”

“แล้ว...ยังไง อย่าบอกนะว่าจะชวนไปเที่ยว”

“ม่ายช่ายยย” ลูกเกดลากเสียงยาว “วันนี้วันศุกร์แล้ว พรุ่งนี้เช้าก็วันเสาร์ไง อะไรเนี่ยพี่ช่าลืมละหรอ”

“อ่อ เออ...จริงด้วยเนอะ พี่เกือบลืมแหนะ เดี๋ยวนะคะเกด พี่ขอหาแปป...”

.

.

“อ่ะ นี่ค่ะตัวเอง เค้าฝากด้วยนะ” ^ ^

 

“โอ๊ะโอ...สงสัยเรื่องก็อซซิปที่ไอได้ยินมาจะไม่ใช่แค่เรื่องก็อซซิปละม้าง”

น้ำเสียงเหน็บแนมที่ไม่มีใครคาดคิดดังขึ้นมาจากมุมทางเดินอีกด้านหนึ่ง ร่างสูงค่อยๆโผล่ออกมาจากเงาที่ซ่อนอยู่พร้อมกับแสงสว่างที่จับเข้าโครงหน้าฝรั่งจ๋าที่เมทินีคุ้นเคย “เอ็ด...” คนผิวแทนกระซิบเสียงแผ่ว เมื่อแรกเห็นเขาเธอก็รู้สึกตัวชาไปขณะหนึ่ง  

“ยูมาที่นี่ได้ไงเนี่ย”

“ก็ขับรถมาสิ ไม่เห็นยากตรงไหน”

“ตลกตายล่ะ” น้ำเสียงหญิงสาวฟังดูระอา สีหน้าแววตาของเธอกำลังไม่พอใจอย่างสุด “ไอหมายถึงว่ายูจะมาที่นี่หาสวรรค์วิมานอะไรไม่ทราบ”

“โถถ ฮันนี้ ทำไมพูดไม่เพราะอย่างงี้ ไอก็มาหายูไง มารับกลับบ้าน ไม่เจอกันเป็นเดือนแล้วนะ ไม่คิดถึงกันมั่งหรอ” แขนยาวตรงเข้ารวบตัวคนผิวแทนไว้โดยไม่ได้ถามความเห็นจากเจ้าตัวแต่น้อย ลูกเกดรีบปัดเขาออกอย่างแรงราวกับรังเกียจสัมผัสจากสามีตนเองเสียมากมาย

            “หวงเนื้อหวงตัวไปได้!” ชายหน้าฝรั่งตะเบงเสียง “ยูเป็นเมียไอนะ ทีเมื่อก่อนจูบกันออกสื่อยูยังไม่ว่าอะไรเลย ภูมิใจซะอีก”

            “โห...ขอโทษนะคะคุณเอ็ด แต่นั่นมันเมื่อก่อนค่ะ เมื่อก่อนกับตอนนี้มันเหมือนกันที่ไหนเล่า!

            “ไม่เหมือนตรงไหน!” คนผมทองเสียงดังกลับ “เมื่อก่อนเราก็เป็นผัวเมีย ตอนนี้ก็ยังเป็นผัวเมียอยู่ ไอก็ยังรักยูเหมือนเดิม มีแต่ยูนั่นแหละที่ไม่เหมือนเดิม ดูสิมาถ่ายรายการแค่ไม่กี่วันก็เปลี่ยนรสนิยมใหม่แบบเนี้ย มันใช่หรอ!

            “พูดบ้าอะไรเนี่ยอีเอ็ด!” ใบหน้าเล็กของเมทินีขึ้นสี “เปลี่ยนรสนิยมอะไร มึงนั่นแหละที่มีเมียน้อ..”

            “เกด...” เสียงเย็นของมาช่าเอ่ยเป็นเชิงห้ามพลางสัมผัสต้นแขนคนที่เธอคิดว่าคงต้องกลายร่างแน่ถ้ายังปล่อยให้โวยต่อ หน้าลูกเกดที่ดูเหมือนจะระเบิดเต็มทีบวกกับอาการของชายอีกคนด้วยแล้วสถานการณ์รอบตัวก็ยิ่งดูเลวร้ายลงไปทุกขณะ “คือ...พี่ว่าเกดใจเย็นก่อนมั้ย ค่อยๆคุยกันดีกว่ามั้ยคะ”

            “จะให้เย็นยังไงพี่ช่าก็ดูมันดิ” หล่อนหันมาหามาช่า น้ำเสียงกระฟัดกระเฟียดไม่ลดระดับลงแม้แต่น้อย

            คนผิวขาวถอนหายใจพลางหันไปรอบๆ...“แต่คนอื่นเค้ามองกันใหญ่แล้วนะ”

            “ช่างหัวคนอื่นมันสิ!

            —เวรกรรม ไม่อายด้วย “คุณเอ็ดคะ ช่าว่าค่อยๆคุยกันมั้ย...” เธอหันไปส่งสายตาขอความช่วยเหลือจากอีกคน

            “ยูหุบปากไปเลยมาช่า!

            “อ่าว...”

            “ยูอ่ะตัวดีเลย แย่งเมียคนอื่นเค้าแล้วยังมาทำหน้าอินโนเซ้นส์อยู่ได้ ชามเลส!

            “แย่งเมียคนอื่น!?” คำพูดก่อนนี้ว่าน่าอึ้งแล้วประโยคล่าสุดยิ่งทำเธออึ้งกว่า มาช่าเหวอไปชั่วขณะก่อนจะรวบรวมสติทบทวนถึงสิ่งที่เอ็ดพูด “คุณหมายถึง...ชั้นไปแย่งเมีย...คุณหรอคะ ลูกเกดเนี่ยหรอ?

            “ก็ใช่น่ะสิ! ดูเถอะรู้จักกันแปปเดียวก็จะขนข้าวของไปอยู่ด้วยกันแล้วหรอ อายคนอื่นเค้ามั่งมั้ย ถ้าไม่อายก็หัดอายตัวเองบ้างนะ”

            “เดี๋ยวนะคุณเอ็ด เข้าใจผิดไปใหญ่แล้วอ่ะ” มาช่าพูดไปขมวดคิ้วไป เธอเหลียวกลับไปมองสิ่งที่เธอเพิ่งจะเอาให้ลูกเกดไปก่อนหน้านี้ มันคือกระเป๋าเสื้อผ้าใบย่อมและกล่องเล็กที่บรรจุเครื่องใช้ส่วนตัวของเธอไว้จำนวนหนึ่ง ทั้งหมดนั่นก็สำหรับการตื่นย้ายบ้านในวันเสาร์ที่จะถึงนี้ต่างหาก

ถูกของเอ็ดที่เธอกำลังขนข้าวขนครัวไปนอนกับลูกเกด แต่มันเป็นเพราะเวทย์มนต์ประหลาดที่ยังหาสาเหตุไม่ได้นั่นต่างหาก --ชั้นไม่ได้จะไปเป็นชู้กับเมียแกโว้ยยยอีเอ็ดดดด ><

            “เกดดด พูดอะไรบ้างซี้ สามีเกดจะเข้าใจเราผิดไปใหญ่แล้วเนี่ย” นัยน์ตาสีคาราเมลวิงวอนเมทินีที่คางเล็กนั้นยังเชิดไม่มีทีท่าจะอ่อนลงแม้แต่นิด จนกระทั่ง...

            “เอ็ด...” ลูกเกดเปลี่ยนมาเรียกอีกคนเสียงเรียบ “ฟังไอนะ”

            “นั่นแหละ อธิบายเค้าไป”

            “เกดกับพี่ช่าเนี่ย…”

            “เนี่ย…”

            “เราเป็นแฟนกันแล้ว”

             o.0 ว้อททททท เกดด...ยูพูดอะไรวะเนี่ยย

            “ได้กันแล้วด้วย”

            “เก๊ดดด!!!!

            “อะไรล่ะตัวเอง เขินแล้วทำเสียงดังไปได้!

            “เกด พอเหอะ เล่นอะไรเนี่ย พี่ไม่เอาด้วยนะ” มาช่าเสียงเครียด เธอนิ่วหน้า จับแขนลูกเกดไว้แน่น

            “ถึงพี่ไม่เอา เกดก็จะให้พี่เอาแล้วค่ะ!

            “เกด!! ไอ้บ้า พูดไรเนี่ย”

“ยูนั่นแหละไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้นอ่ะ ตั้งใจฟังเกดอย่างเดียวพอ” คนผิวแทนประกาศหน้าขึงขัง สายตาของเธอจ้องไปหาเอ็ดเขม็ง “ผู้ชายคนเนี้ย...เค้าเคยเป็นสามีเกด ทำไมถึงแค่เคยรู้มั้ยคะ...เกดเพิ่งจับได้ว่าเค้านอกใจเกด แอบมีเมียน้อยมาเป็นปีแล้ว เพราะฉะนั้นตอนนี้เนี่ย...นายเอ็ดคนนี้...ไม่ใช่สามีเกด อีก ต่อ ไป แล้ว”

“...”

“เข้าใจมั้ยคะตะเอง” ลูกเกดหันมาขยิบตาพร้อมสรรพนามใหม่ในเสียงสอง เข้าใจมั้ยงั้นหรอ? มาช่ายังคงนิ่ง กระพริบตาปริบๆเหมือนจะยังงงกับสิ่งที่นางแบบรุ่นน้องพยายามสื่อสาร กระทั่งหล่อนถลึงตาใส่อีกครั้ง วินาทีนั้นมาช่าถึงได้เข้าใจว่าอะไรเป็นอะไร

“อ่ะ...อ้อออ อื้ม เข้าใจแล้ว...เค้าเข้าใจแล้วค่ะ”    

            “อะไรของพวกยูน่ะ ตกลงพวกยูเป็นชู้กันจริงงั้นหรอ”

            “นี่ทานโทษนะคะ ช่วยพูดให้มันดีๆหน่อย ใครเป็นชู้ไม่ทราบ”

            “ก็ยูไงมาช่า แคทตี้แต่งงานกับไอแล้ว ยูเป็นชู้”

            “โอ๊ย พูดอยู่ได้ ชู้เช้อไรล่ะ น่ารำคาญ แกต่างหากที่มีชู้น่ะอีฝรั่งเบื๊อก!

            “อะไรกัน! ไอเปล่านะ แคทตี้นั่นแหละเข้าใจไอผิด”

 

            ปั่ก!

 

            “ถ้าเข้าใจผิดแล้วรูปพวกนี้คืออะไร!” ด้วยมือของเมทินี ภาพถ่ายหลายบานถูกปาใส่ฝรั่งผมทองอย่างแรง รูปพวกนั้นลูกเกดจ้างนักสืบให้ไปแอบถ่ายเพื่อใช้เป็นหลักฐานเผื่อไว้ในกรณีแบบนี้โดยเฉพาะ ในภาพนั้นเอ็ดกำลังกอดจูบกับผู้หญิงอื่นที่ไม่ใช่ลูกเกดอย่างโจ่งแจ้ง ที่สำคัญ ผู้หญิงในแต่ละรูปแทบไม่ซ้ำหน้ากับซักคน!

“มีเป็นฮาเร็มเลยนี่หว่า” มาช่าเผลอพูดออกมา

เธอยอมรับว่าตกใจไม่น้อยเพราะลำพังรู้ว่าสามีลูกเกดนอกใจก็น่าช็อคพออยู่แล้ว ตอนนี้เธอยังได้เห็นอีกว่าอีตาฝรั่งนี่ซ่อนผู้หญิงอื่นเอาไว้อีกเป็นโหล --ให้ตายเถอะ ชั้นอยากจะเป็นลม มาช่าเหลือบไปมองนางแบบรุ่นน้อง--ภรรยาตัวจริงเสียงจริงของเอ็ด เธอไม่อยากจินตนาการเลยว่าที่ผ่านมาลูกเกดจะตกใจและเสียใจมากแค่ไหน เธอนึกย้อนไปถึงช่วงที่เพิ่งเจอกับหล่อนใหม่ๆแล้วก็ทำให้เข้าใจอะไรๆขึ้นมามากขึ้น ไม่น่าเล่าช่วงนั้นคนผิวแทนถึงได้อารมณ์ขึ้นๆลงๆแบบนั้น

 

            คงจะเครียดมากเลยสินะ...ทั้งเรื่องส่วนตัว ไหนจะเรื่องงานอีก เข้าใจเลยว่าทำไมถึงได้ไปเมาเละที่เดอะบีสท์หลายคืนติดขนาดนั้น’

 

            “หลักฐานขนาดนี้…ช่าว่าอย่าแถต่อไปดีกว่าค่ะ

            “ไม่เกี่ยวกับยูมาช่า! แคทตี้...เรื่องนี้ไออธิบายได้” ชายหน้าฝรั่งหันกลับไปหาคนที่เขายังเรียกว่าภรรยา สายตาวิงวอนสุดกำลัง

            “มันหมดเวลาแล้วเอ็ด ไอฟังมาพอแล้ว”

            “อะไรวะ!” ชายหนุ่มสบถ “แล้วยูจะไปคบกับยัยผู้หญิงเนี่ยหรอแคทตี้ ยูบ้าไปแล้วหรอ”

            “บ้า?...คบผู้หญิงแล้วมันบ้าตรงไหนหรอ” จู่ๆมาช่าก็พูดสวนขึ้นมา เมทินีสังเกตเห็นว่าแววตาของรุ่นพี่แข็งกร้าวอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน “คุณคิดว่าความรักบนโลกใบนี้มันมีได้แค่ผู้หญิงกับผู้ชายหรอ ความรักไม่ใช่หน้าที่นะคุณ มันใช้แค่ใจ...เออ อาจมีสมองเข้ามาเกี่ยวด้วยนิดหน่อย แต่สุดท้ายสิ่งสำคัญที่สุดก็คือความรู้สึกในใจไม่ใช่หรอ เราควรจะรักเพราะเขาคือเขา ไม่ใช่เพราะเขาเป็นอะไรรึเปล่า”

            “มันก็ใช่นะ แต่ธรรมชาติมันก็เป็นแบบนี้ที่ผู้หญิงต้องคู่กับผู้ชาย นอกจากนี้ก็ถือผิดธรรมชาติ เพราะถ้าไม่ใช่...พระเจ้าคงสร้างให้พวกรักร่วมเพศมีลูกกันเองได้ไปแล้ว”

            “ทฤษฎีสัตว์ สัตว์...”

            “ว่าอะไรนะ!

“มีแต่สัตว์เท่านั้นแหละที่เห็นว่าการสืบพันธุ์สำคัญกว่าความรักน่ะ”

“มาช่า! ยูด่าว่าไอเป็นสัตว์หรอ”

“เปล่านะ”

“เปล่าตรงไหนก็ไอได้ยินอ่ะ”

“ละเมอแล้วมั้ง ชั้นยังไม่ได้พูดซักคำ อย่าร้อนตัวนักสิ”

ชายหน้าฝรั่งหน้าแดงด้วยความโกรธจัดเมื่อคิดๆดูแล้วมาช่าก็ไม่ได้เอ่ยประโยคที่เขากล่าวหาออกมาจริงๆ เอ็ดเหลียวกลับไปมองลูกเกดซึ่งเวลานี้อดีตภรรยาเหลือให้เขาเพียงสายตาเยาะเย้ยเท่านั้น เอ็ดรู้สึกอับอายจนหน้าชาที่หล่อนไม่เข้าข้างเลยแม้แต่น้อย นาทีนั้นเขาจึงทำได้เพียงชี้นิ้วใส่มาช่าอย่างเดือดแค้นแล้วถอยกลับไปพร้อมความพ่ายแพ้เท่านั้น

เมื่อตัวปัญหาลับตาไป คนสตรองก็ถึงกับปิดตาลงและถอนหายใจออกมาเสียยาวเหยียด หล่อนดูอิดโรยและสูญเสียพลังงานอย่างเห็นได้ชัด คนผิวขาวเอ่ยปากให้หล่อนกลับไปพักผ่อน แต่ก่อนจะไปเมทินีก็ขอบคุณมาช่ายกใหญ่ แววตานั้นดูซาบซึ้งจนนักร้องสาวรู้สึกเขิน

“อะไรเล่าเกด ไม่ต้องทำหน้าซึ้งขนาดนั้นก็ได้” คนผิวขาวเอ่ยออกมาพลางหัวเราะเมื่อเห็นหน้างุ้ยของลูกเกด เมื่อเด็กน้อยคนเดิมของเธอกลับมาอีกครั้ง ความรู้สึกที่มาช่าเรียกมันว่าเอ็นดู’ ก็กลับมาด้วยเช่นกัน

“เอ...ว่าแต่แม่เสือดุๆเมื่อกี้หายไปไหนแล้วนะ”

“เกดว่ามันไปสิงพี่ช่าแทนแล้วล่ะ”

มาช่าหัวเราะร่วน “เอาจริงๆนี่เป็นครั้งแรกเลยนะที่มีคนทำให้พี่ปี๊ดขนาดนี้น่ะ”

“เกดก็ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าพี่ช่าจะด่าคนได้ขนาดนี้อ่ะ ด่าเก่งกว่าเกดอีก”

“ก็นะ...มันน่าโมโหนี่นา”

“...”

“พี่ช่าไม่ได้เป็นไบโพลาร์นะคะ อย่าเข้าใจผิดล่ะ”

“ก็ยังไม่ได้ว่าไรเลย” ลูกเกดพูดพลางหัวเราะ “ว่าแต่..”

“หือ...”

“เกดชอบที่พี่ช่าพูดนะ”

“คะ?

“เรื่องรักๆน่ะ จะว่าไปคงไม่สำคัญหรอกว่าจะเป็นชายหญิง ชายชาย หรือหญิงหญิงน่ะ...สุดท้ายเราก็ต้องการแค่คนที่เรารักเค้า แล้วเค้าก็รักเราเท่านั้น...”

“เกดคิดงั้นหรอ...”

“อื้อ”

“แล้วถ้า...อนาคตเกิดมีผู้หญิง...มาตกหลุมรักเกดล่ะ”

“โถ่...ไม่มีผู้หญิงคนไหนหน้ามืดแบบนั้นหรอก ถ้าไม่ตาบอดก็ต้องแก่จนเลอะเลือนแน่ๆ...โอ๊ย! ตีเกดทำไมเนี่ยพี่ช่า”

“ห้ามแซวกันว่าแก่ไงคะ”

“เอ้า...แต่เกดพูดถึงใครก็ไม่รู้นะ ต้องโดนตีด้วยหรอ”

“ต้องค่ะ ไม่งั้นไม่แฟร์”

“โถ่ อะไรเนี่ย”

            “เลิกโอดครวญแล้วกลับบ้านได้แล้ว”

            “ดูสิ หมดรักกันแล้วก็ไล่กลับเลยอ่ะ...ตัวเอ๊งงง”

            “หมดเวลาคู่จิ้นแล้วค่าา ไปได้แล้ว เจอกันพรุ่งนี้”

            “โอเคคค ก็ได้ๆ เจอกันพรุ่งนี้ค่าา”

 

            ปล. คืนพรุ่งนี้เป็นวันมิดเดย์มูนแล้ว อย่าลืมล่ะ...

 

 

            T A L K

            _______

 

            หวัดดีค่ะรี้ด นี่ไรท์เอง ไรท์คนเดิม จำกันได้มั้ย หายไปนาน ยังไม่ลืมกันใช่มั้ย เค้ากลับมาต่อละนะ ยู้ว ฮูวว ส่งเสียงทักทายกันหน่อยเร้วว

 

            ด้วยรักและไม่เท

            The Libran

 

            ปล.อย่าลืมเตรียมของขวัญมาจักฉลากในคืนมิดเดย์มูนกันนะตะเอ๊งงง

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

176 ความคิดเห็น

  1. #120 ์NoRealHorizon (@linantique) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 มกราคม 2561 / 02:28
    โอ้ยยยยยย ความโซน้องของพี่เกด จะน้องไปไหน น้องมาก น้องแบบไม่ไหวแล้ว อยากจะเอื้อมมือไปขยี้ห้วนาง เอ็นดู๊วววววววววว 

    พี่ช่านี่เป็นคนงงๆนะคะ งงว่าตัวเองแค่เอ็นดูยัยน้อง หรือรู้สึกมากกว่าเอ็นดูละเนี่ย /// ชอบก็บอกไปว่าชอบ เอะอะตามใจ เอะอะเห็นน้องไม่แฮปปี้แล้วนอยด์ตามนี่มันยังไง ไม่ใช่ละม้างคุณมาร์ขาาาาาาาาาาา

    ปล.คู่จิ้นนี่เหมือนเจ้ากรรมนายเวรพี่เกดอ่ะ มีความงง ความไม่เก็ท ความผู้หญิงจะเป็นผัวใครได้ยังไง (อันนี้ไม่เกี่ยว) 55555
    #120
    0
  2. #81 CkAmster (@CkAmster) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2560 / 19:46
    น่ารักมากกกก เขินขั้นสุด
    #81
    1
  3. #80 Sharthy (@AliceLim) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2560 / 11:12
    ไรท์กลับมาแล้วววววววววววอิอิดีใจมากๆๆๆๆเลยค่ะ คนพี่มีความปกป้องคนน้องฮอลลล~~~รีดขำกับประโยคนี้หนักมากเลยค่ะว้อยยยย5555555
    "ถึงพี่ไม่เอา เกดก็จะให้พี่เอาแล้วค่ะ!"
    สู้ๆต่อไปนะคะไรท์
    #80
    1
  4. #79 YellowRose (@CREPE_SJ) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2560 / 19:23
    อร๊ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยไรท์กลับมาแล้วไรท์กับมาแล้วไรท์กลับมาแล้วไรท์กลับมาแล้ววววววว //คิดถึงไรท์ //กอดดดด //รีดชอบความตะมุตะมิของพี่เกดมากค่ะ น่ารักกกกกก ><
    #79
    1
  5. #77 gamk_ (@gamk_) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2560 / 17:14
    เอ็นดูกับความน้องของนุ้มเมทิมาก พี่ช่าละมุนจังมีความปกป้องน่าร้ากกกก สู้ๆเด้อค่าาา
    #77
    1
  6. #76 YingAphinya (@YingAphinya) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2560 / 12:20
    โหหหไรท์กลับมาแล้ว //วิ่งไปปูพรมแดง ในส่วนของแม่ๆนั้น เขินนนนนนนนนน55555 อ่านไปคือพูดคำว่าน้องงออกมาล้านกว่ารอบได้ แหม๋เอ็นดูววววววกับรักกนี่มันมีเส้นบางๆกั้นอยู่นะคะแม่55555
    #76
    1
    • #76-1 The Libran (@Giftwii) (จากตอนที่ 5)
      26 ตุลาคม 2560 / 14:21
      โหหหห ไรท์หายไปนานมากเลยใช่มั้ยล่ะคะ 55555 ก้าวลงพรมแดงแล้วสับขาฟูลเทิร์น อรั้ยย ในส่วนของแม่ๆ ไม่แม่แล้ว นี่มันน้องงงงง ถถถถ พี่ช่าจะทนความน่าเอ็นดูของน้องได้นานแค่ไหน จะจับกดก่อนมั้ย วรั้ยย พูดอะไร รออ่านนะค้าาา
      #76-1
  7. #75 osh_94x (@osh_94x) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2560 / 10:36
    จะบอกว่ายังไม่หุบยิ้มตั้งแต่ต้นจนจบ ฮือ ละมุนละไมกลมกล่อมอะไรขนาดนี้ เรื่องที่เล่นเป็นคู่จิ้นกันจนได้สนิทกันนี่มันแบบ พี่เกดยูโซเด็กมากข่า ดูเป็นเด็กน้อยที่ตื่นเต้นกับทุกสิ่งอย่าง แล้วแอคทีฟเว่อๆๆ ส่วนพี่ช่าก็ใจเย็นมาก ตามใจคนน้องทุกอย่าง อะไรก็เออออตามเขาไปหมดด เอ็นดูหรอ เอ็นดูจีงอ๋ออออ //เสียงพี่เกด ชอบตอนแซวเรื่องใส่เสื้อใน แบบ นึกตอนพี่เกดค้อนออกเลย55555 แล้วไหนจะตอนเถียงกับคุณสา พี่ช่าองค์ลงทีน้องเมไปไม่เป็นเลยค่ะ แล้วตอนที่พี่ช่าบอกว่าเกิดมีผู้หญิงมาตกหลุมรักแล้วน้องบอกว่าน่าจะเป็นคนที่ตาบอดก็ต้องแก่แล้วพี่ช่ารีบฟาดนี่ แหมมมมม ร้อนตัว รวดเร็วละเกินแม่คุณณณณ ชอบก็คือชอบนะคะ โนเอ็นดูค่ะ โนโน
    #75
    1
    • #75-1 The Libran (@Giftwii) (จากตอนที่ 5)
      26 ตุลาคม 2560 / 14:11
      โฮยยย มาแล้วรี้ดที่รักของไร้ททท 5555 ดีใจที่แต่งฟิคมาแล้วทำให้คนอ่านยิ้มได้นะคะ รู้สึกดี๊ดี และในส่วนของพิเกด ถถถถ กลายเป็นเด็กในสายตาทุกคนไปหมดแล้วสินะ อืมม รอดูต่อไป คี้บความน่าเอ็นดูนี้ไปให้ได้ตลอดรอดฝั่งนะคะ! 555 และในส่วนของเสื้อใน...มันมีความเรียลซ่อนอยู่ กร๊ากกก
      #75-1
  8. #74 THE DAG (@TheDag) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2560 / 09:58
    เมื่อคืนอ่านครึ่งแรกตอนตีสาม เนื่องด้วยกระเพาะที่ช่วงนี้ดูจะหิวโหยอดอยากเหลือเกิน รู้สึก หิว เพราะการบรรยายไข่ดาวนั้น แง ทำร้ายอะเหื้ออ ข้ามมมมม มาที่เนื้อเรื่อง มีความงุ้งงิ้งกิงก่องแก้วโซมัช คุณเมทิคนเอาแต่ใจ และพี่ช่าคนตามใจ ยัยน้องโคตรน้อง ส่วนพี่ช่าก็แค่เอ็นดูจริงๆหรอคะ ไม่ใช่แร้วว
    ความไม่เคยรู้เรื่องอะไรเรืืองจิ้นจะต้องตามติดพี่ทุกฟิคทุกชาติภพไป ในที่สุดก็รู้ว่าคู่จิ้นคืออะไรนะคะพี่เกด /ปรบมือ แต่ไปให้เขาเล่นบทคู่จิ้นอะไรเนี่ย สตรองพอจะรับของจริงได้ร้อออ ยูต้องตกหลุมรักเขาแน่ๆ คอยดูสิ บีจะคอยจับตาดู!!
    #74
    1
    • #74-1 The Libran (@Giftwii) (จากตอนที่ 5)
      26 ตุลาคม 2560 / 14:07
      555555 งั้นคงต้องเตรียมใจไว้เลยเพราะหลังจากนี้เมนูของพี่ช่าจะอลังขึ้นเรื่อยๆ โอย พูดละหิว /ตลกการเอาความเด๋อ ไม่รู้เรื่องต่างๆของพี่เกดมาเผาทุกฟิค ส่วนพี่ช่าเป็นเธอผู้ไม่เคยรู้ค่ะ เอหรือแกล้งไม่รู้ก็ไม่รู้นะ ในส่วนของความมุ้งมิ้งก็อาจจะมีต่อมายาวๆค่ะ อย่าเพิ่งเอียนล่ะ แล้วก็...พอละ เดี๋ยวสปอย ยิ่งพูดยิ่งหลุด 55555
      #74-1
  9. #73 Mafuengg (@Mafuengg) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2560 / 03:24
    เกดช่าอ้ะดีแล้วววว ชอบพี่เกดรุกๆ55555555 /ทฤษฎี สัตว์ๆ555 ขำ
    #73
    1
  10. #72 lovern (@ingfarisara) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2560 / 23:45
    โอ้ยยขำ เอ็มแอนเอ็มนี่แบบเรียวไปอี๊กกก ไหนจะเสื้อในด้วย ถถถถ
    ชอบทุกส่วนทุกตอนทุกบรรทัดของตอนนี้จริงๆ มันดีไปหมด ละมุนละไมเฟ่อร์ แล้วตอนฮีเอ็ดมานี่แบบเฮ้ยมันชัดอะความรู้สึกของพี่ช่าคือรักแล้ว แต่ยังไม่รู้ตัว แต่พี่เกดนี่มัวแต่เด็กใสๆจนไม่ทันฉุกคิดอะไรมาก ฉุกคิดได้แล้วยูวววว หวั่นไหวเยอะๆได้แล้ว5555
    หลังจากที่รอมานานถึงขึ้นต้องกลับอ่านตอนก่อนหน้าเลยเชียว ถถถถ รีบมาต่อนะคะไรท์คนเก่ง จุ้บๆ
    #72
    2
    • #72-2 lovern (@ingfarisara) (จากตอนที่ 5)
      26 ตุลาคม 2560 / 08:26
      ขอขีดเส้นใต้ว่าจนกว่าจะได้กัน55555
      #72-2
  11. #71 myhearlove (@myhearlove) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2560 / 23:15
    เรายังไม่ลืมหรอก 555 เรารอไรท์ที่ทางช้างเผือกมาตลอด กลับมาต่อด้วยน้าาาา
    #71
    1