(เปิดโอน) ▽ #markbam ; HEARTBEAT #พี่หมอมบ ▽

ตอนที่ 22 : BEAT 18

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,505
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 666 ครั้ง
    23 ส.ค. 62

     

 

________________________________________________________

 


________________________________________________________

 




เปิดโอนแล้วน้าา

รีบมาสั่งกันเยอะๆ น้า <3

รายละเอียดตามลิงค์เลยคับ 


  ________________________________________________________


 

 


  ________________________________________________________



ช่องทางการติดต่อ #Twitter

หมอมาร์ค : @marktuan_hb

น้องแบม : @bambam_hb

:)

  ________________________________________________________


        


        

แบมแบมลืมตาตื่นขึ้นมากลางดึกด้วยใบหน้าที่งวงเงียไม่น้อย เป็นเพราะก่อนนอนเขาดื่มน้ำไปเยอะทำให้ต้องลุกขึ้นมาเข้าห้องน้ำยามดึก เขามองไปที่เพดานห้องสีขาวสะอาดตอนนี้เป็นสีเหลืองดูสลัวๆ เนื่องจากไฟหน้าห้องน้ำที่ถูกเปิดทิ้งเอาไว้ มือนุ่มจึงหันไปกดรีโมทข้างเตียงทางซ้ายเพื่อเปิดไฟตรงช่วงปลายเท้า ความรู้สึกอบอุ่นจนร้อนบริเวณมือข้างขวาทำให้คนตัวเล็กเหลือบสายตาไปมองก็พบกับผู้ชายตัวโตนอนฟุบหลับโดยกอบกุมมือข้างขวาของเขาเอาไว้ด้วย

 

เจอโจรย่องเบาอีกแล้ว...

 

คนตัวเล็กคิดในใจยามมองเสี้ยวหน้าหล่อเหลาของนายแพทย์หนุ่มที่ตอนนี้ไม่ได้มีสถานะอะไรพิเศษกับตนเพราะโดนลงโทษให้ลดขั้นอยู่ ใบหน้าคุณหมอหนุ่มดูอิดโรยและเหนื่อยอ่อนอย่างเห็นได้ชัด คงเป็นเพราะตลอดสองวันที่ผ่านมามีคิวเคสผ่าตัดใหญ่เยอะพอสมควรจนไม่ได้เข้ามาตรวจแบมแบมสองวันแล้วให้คุณหมอเวรท่านอื่นมาช่วยดูแลแทนชั่วคราว

 

ดูท่าทางแล้วอีกฝ่ายออกเวรมาก็คงมาหาเขาเลยเพราะสายตาแบมแบมเหลือบไปเห็นเสื้อกาวน์สีขาวของคุณหมอที่ถอดพับครึ่งแล้ววางพาดเอาไว้บนพนักเก้าอี้ที่ชายหนุ่มนั่งอยู่ ความจริงแล้วด้วยสถานะที่ร่างน้อยมอบให้ร่างหนา เขาไม่มีสิทธิมาจับมือถือแขนแบบนี้ แต่แบมแบมก็ปิดหูปิดตาตัวเองทำเป็นมองไม่เห็นผู้บุกรุกมาในยามวิกาลที่มั่นใจว่าคนตัวเล็กหลับสนิทแล้ว ทั้งมานั่งเฝ้า แอบจับมือ และฟุบหลับก่อนจะแอบเผ่นออกไปยามเช้าตรู่ก่อนคนบนเตียงจะตื่น หารู้ไม่ว่าโดนจับได้ตั้งแต่วันแรกจนผ่านมาร่วมอาทิตย์แล้ว

 

บ้านช่องมีทำไมไม่กลับไปนอน ฮึ?

 

แบมแบมคิดในใจพลางวางมือนุ่มไปลงบนแก้มสาก นิ้วหัวแม่มือไล้ไปเบาๆ ตรงบริเวณใต้ตาของอีกฝ่ายที่ดูดำคล้ำเหมือนหมีแพนด้าไม่มีผิด ขณะสายตาเลื่อนไปสังเกตท่านอนของอีกฝ่ายดูท่าจะไม่สบายเท่าไรนัก ใจอยากจะไล่ให้อีกคนกลับบ้านไปนอนพักดีๆ ดีกว่ามานั่งหลังขดหลังแข็งหลับแบบนี้ แต่อีกใจกลับทรยศอยากเจออีกฝ่ายแบบนี้ทุกวัน

 

“คนขี้โกง ทำแบบนี้เดี๋ยวผมก็ใจอ่อนก่อนพอดี” เขาพูดขึ้นมาเบาๆ อดจะรู้สึกสงสารไม่ได้ที่เห็นท่าทางอ่อนเพลียของอีกฝ่าย แถมดูเหมือนจะผอมลงไปด้วยจากครั้งสุดท้ายที่เจอ เห็นทีว่าถ้าคุณหมอยังทำงานหนักแบบนี้อีกซักวันสองวัน แถมตกดึกยังจะแปลงร่างเป็นโจรย่องเบาอีกเนี่ย มีหวังได้กลายร่างเป็นคุณซอมบี้อย่างสมบูรณ์เป็นแน่ 

 

เมื่อคิดได้ดังนั้นแบมแบมจึงตัดสินใจว่าพรุ่งนี้คงต้องคุยกับอีกฝ่ายอย่างจริงจังเรื่องให้กลับไปนอนบ้านเสียที จะทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นแบบนี้ต่อไปเห็นทีจะไม่ได้แล้ว คน(ที่พยายาม)ใจแข็งนั่งอ้อยอิ่งอยู่บนเตียงอยู่พักนึงแล้วค่อยๆ ดึงมือตัวเองออกอย่างแผ่วเบาระวังไม่ให้เจ้าของมือใหญ่รู้ตัวตื่น แล้วค่อยขยับตัวลงจากเตียงผู้ป่วยอย่างเงียบเชียบ ทดลองใช้สกิลเท้าแมวแบบที่เคยดูในทีวีตอนเด็กๆ เพื่อเดินไปจัดการกับธุระส่วนตัวของตัวเองในห้องน้ำแล้วจึงกลับมานั่งบนเตียงอีกครั้ง มือเรียวเอื้อมไปกดปุ่มปิดไฟบนรีโมทแต่เขายังไม่เอนตัวลงนอน หากแต่...

 

จุ๊บ

 

“จะถือว่าเป็นกำลังใจให้คุณหมอคนเก่งมีแรงทำงานละกัน” สัมผัสนุ่มนวลแผ่วเบากดลงที่แก้มสากแล้วถอนออก ก่อนที่คนตัวเล็กจะเอนตัวลงนอนโดยที่สอดมือตัวเองกลับไปที่อุ้งมือใหญ่เหมือนเดิมแล้วเข้าสู่ห้วงแห่งนิทรารมณ์อีกครั้ง

 

โดยหารู้ไม่ว่าคนที่ตัวเองเพิ่งลักหลับไปนั้น ริมฝีปากของเขายกยิ้มขึ้นมาเป็นรอยยิ้มจางๆ แม้ตาจะยังหลับอยู่ มือใหญ่กระชับมือนุ่มอีกครั้งให้แน่นกว่าเดิมแต่ก็ไม่มากจนอีกคนเจ็บจนสะดุ้งตื่น หัวใจของคุณหมอรู้สึกชุ่มฉ่ำราวกับได้น้ำทิพย์มาชโลมจิตใจให้ฟื้นฟูกลับมามีกำลังเต็มเปี่ยมอีกครั้ง

 

เช้าวันรุ่งขึ้นแบมแบมตื่นขึ้นมาก็ไม่พบกับคุณหมอหนุ่มนักย่องเบาอีกแล้ว จะทิ้งไว้ก็แต่เพียงถาดอาหารที่จัดบนโต๊ะเลื่อนสำหรับผู้ป่วยเรียบร้อยแล้วรอเพียงคนตัวเล็กเปิดฝาสำรับทาน ร่างน้อยบิดขี้เกียจเล็กน้อยก่อนจะขยับตัวลงจากเตียงเพื่อเดินไปในห้องน้ำล้างหน้าแปรงฟัน เมื่อเดินเข้าไปก็เจอแปรงสีฟันที่มียาสีฟันบีบเอาไว้อยู่ก่อนแล้ววางคู่กับผ้าขนหนูเช็ดหน้าที่วางพับไว้คู่กัน การเอาใจใส่เล็กน้อยๆ ทำให้คนตัวเล็กลอบยิ้มกับการเทคแคร์นี้

 

คนตัวเล็กใช้เวลาช่วงเช้าไปกับรายการอาหารที่ฉายบนทีวี ก่อนที่ท้องของเขาจะร้องประท้วงในยามเที่ยงเมื่อได้เห็นโฆษณาอาหารสำเร็จรูปแบรนด์ดัง ที่พรีเซนเตอร์ดูทานอร่อยจนคนดูน้ำลายสออยากจะทานบ้าง

 

อา...เกี๊ยวกุ้ง

 

ใช่ คุณอ่านไม่ผิดเกี๊ยวกุ้ง...แบมแบมบุคคลที่รอดจากรายการอาหารมาได้โดยไม่รู้สึกอยากทานอะไรกลับดันรู้สึกอยากทานเกี๊ยวกุ้งขึ้นมาเสียดื้อๆ ซึ่งเป็นความอยากทานแบบที่ไม่หายไปง่ายๆ ความอยากทานที่เข้าข่ายกระเหี้ยนกระหือรือก็ว่าได้

 

แกร๊ก

 

“วัดความดันค่ะ...”

 

“!!!” เสียงเปิดประตูพร้อมกับพยาบาลสาวที่เดินเข้ามาทำให้คนตัวเล็กที่โฟกัสอยู่หน้าจอสะดุ้งขึ้นมาแล้วหันขวับไปมองทันที

 

“พี่ทำให้ตกใจเหรอคะ พอดีพี่เคาะหลายทีแล้วไม่ได้ยินเสียงตอบเลยถือวิสาสะเข้ามา” ซึ่งพยาบาลสาวก็เห็นท่าทางน่ารักเหมือนเจ้ากระรอกตัวน้อยๆ ขี้ตกใจยามมนุษย์เข้าไปใกล้ยังไงยังงั้น

 

“ไม่เป็นไรครับ ผมคงสนใจทีวีมากเกินไปหน่อย” คนตัวเล็กยิ้มเหยๆ พลางยื่นแขนไปให้เจ้าหน้าที่เพื่อวัดความดันเหมือนทุกที

 

“พี่เจนครับ ผมอยากกินเกี๊ยวกุ้ง”

 

“หือ? เกี๊ยวกุ้งเหรอคะ” พยาบาลสาวทวนคำพูดของผู้ป่วยตรงหน้าเธอที่กำลังส่งสายตาออดอ้อนมาให้

 

“ครับ พอจะบอกฝ่ายโภชนาการให้ได้ไหม...”

 

“บอกได้ค่ะ แต่ต้องแจ้งคุณหมอก่อน” เงื่อนไขที่ถูกเอ่ยขึ้นทำให้คนตัวเล็กเบ้ปากเล็กน้อยด้วยความไม่เข้าใจ

 

“เห ทำไมล่ะครับ ผมเลือกเมนูอาหารเองไม่ได้เหรอ”

 

“ถ้าเป็นคนไข้ปกติได้ค่ะ แต่เคสเราต้องระวังเรื่องอาหารการกินมากหมอมาร์คเลยกำชับว่าเมนูรายอาทิตย์ของเราต้องผ่านตาเขาทั้งหมด” เหตุผลของพยาบาลสาวทำให้ใบหน้าหวานหงอยลงอย่างจำยอมเพราะเข้าใจในเหตุผลของอีกฝ่ายดี แต่ความอยากกินทำให้ไม่สามารถตัดใจได้ง่ายๆ เช่นกัน

 

“อ่า...แต่ผมอยากกินนี่นา”

 

“ลองแจ้งหมอมาร์คดูนะคะ” เมื่อเธอพูดจบก็เอ่ยขอตัวออกไปทำให้ห้องกลับเข้ามาสู่ความสงบอีกครั้ง เหลือทิ้งไว้แต่ความโหยเกี๊ยวกุ้งของแบมแบมที่กำลังมองโทรศัพท์อย่างลังเล

 

อยากกินเกี๊ยวกุ้งน้ำ!

 

เสียงที่ดังในหัวกู่ร้องทำให้คนที่ลังเลในทีแรกตัดสินใจปลดล็อคโทรศัพท์แล้วกดเปิดโปรแกรมแชทเพื่อส่งข้อความหา ‘คุณหมอ’ ที่คุณพยาบาลหมายถึง พยายามปลอบใจตัวเองว่าเพราะเป็นตัวเลือกสุดท้ายหรอกไม่ใช่เพราะใจอ่อนแต่อย่างใด ถ้าไม่เป็นเพราะพี่ชายตัวเองไม่ว่างเนื่องจากมีโปรเจ็คสำคัญที่บริษัท กับเจ้าเพื่อนสนิทอย่างยูคยอมหนีไปเที่ยวยุโรปเป็นเดือนๆ แถมยังส่งรูปมาอวดไม่หยุดจนอยากจะบล็อคหนีแล้วล่ะก็...เขาไม่มีทางขอ ‘คุณหมอ’ ตรงๆ เป็นแน่

 

B. : คุณหมอครับ

 

M. : ครับ

 

ข้อความที่ถูกตอบกลับมาไวจนคิดว่าว่างงาน ทำให้แบมแบมอดจะคิดไม่ได้ว่าคุณหมอที่ยุ่งๆ วันก่อนเป็นคนละคนหรือเปล่า

 

B. : ผมอยากทานเกี๊ยวกุ้ง

 

M : แต่งตัวครับเดี๋ยวพาไป

 

“ห้ะ...? ง่ายๆ แบบนี้เลยเหรอ” การตอบรับอย่างง่ายดายทำให้คนอ่านร้องออกเสียงออกมาอย่างตกใจปะปนกับไปความงุนงง จนต้องรีบพิมพ์ตอบกลับไปทันที

 

B. : ง่ายๆ แบบนี้เลยเหรอครับ

 

M. : หรือจะไม่ไปครับคุณคนไข้?

 

กวนนะ...

 

ร่างบางอดไม่ได้จะค่อนขอดในใจ เขาพอจะนึกออกเลยว่าอีกฝ่ายกำลังทำหน้าแบบไหน ถ้าหากอยู่ต่อหน้าคงจะเลิกคิ้วแบบกวนๆ เป็นแน่

 

B. : ไปครับไป แต่งตัวเสร็จแล้วเนี่ย 

 

เขาปดออกไปคำโตทั้งที่ความจริงแล้วตัวเองเพิ่งเดินมาถึงหน้าตู้เสื้อผ้าแล้วเพิ่งหยิบชุดออกมาเท่านั้นเอง

 

M. : ครับ จะเดินถึงหน้าห้องผู้ป่วยแล้ว

 

เมื่อเห็นดังนั้นก็ตาลีตาเหลือกทีแรกแบมแบมก็ยังเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง แต่เสียงฝีเท้าที่ดังแว่วเข้ามาจากข้างนอกเนื่องจากตู้เสื้อผ้าและห้องน้ำใกล้ประตูทำให้คนตัวเล็กรีบกระวีกระวาดคว้าชุดไปรเวทลวกๆ แล้วเดินเข้าห้องน้ำไปอย่างรวดเร็วโดยไม่สนว่าเสื้อผ้าจะแมทหรือไม่แมทกัน





#พี่หมอมบ




“ถ้าไม่ว่างก็ไม่เห็นต้องลำบากพาผมมาเลยนะครับ” เสียงหวานของแบมแบมพูดขึ้นยามเห็นใบหน้าเคร่งเครียดของนายแพทย์หนุ่มที่สายตาจับจดไปกับคลิปผ่าตัดกับอ่านงานวิจัยควบคู่ไปด้วยใน iPad ของเขา ระหว่างที่ทั้งสองคนกำลังรอให้อาหารมาเสริ์ฟ

 

ทีแรกคนตัวเล็กพยายามเลียบเคียบๆ ชะเง้อชะแง้คอมองอย่างสนใจ แต่พอเห็นว่าเป็นคลิปอะไรแล้วก็ได้แต่แอบส่ายหนาหวืด ขนแขนขาลุกตั้งชันไปหมด ถึงจะคุ้นชินกับโรงพยาบาล ยา และเข็มมากแค่ไหนแต่ก็ยังกลัวเลือดอยู่ดี

 

“สำหรับคุณคนไข้ ผมพร้อมเสมอ” เสียงทุ้มพูดออกมาด้วยท่าทางสบายๆ ขณะที่สายตายังคงโฟกัสไปที่ตัวหนังสือบนหน้าจอ

 

“ทำแบบนี้กับคนไข้ทุกคนเลยเหรอครับ” แบมแบมแกล้งถามไปอย่างนั้น แม้จะพอเดาทางคำตอบได้อยู่แล้วแต่ก็ยังอยากถามเพราะอยากเห็นท่าทางของอีกฝ่าย

 

“เปล่าครับ เฉพาะคนนี้คนไข้ว่าที่เจ้าของหัวใจ” แต่ใครจะไปคิดว่าอีกฝ่ายจะเงยหน้าขึ้นมาสบตากันแล้วตอบด้วยท่าทีสบายๆ แถมยังส่งยิ้มบางๆ ทำให้คนถูกมองต้องเป็นฝ่ายเบือนหน้าหนีแล้วแกล้งทำหน้าปูเลี่ยนยามได้ยินประโยคเกี้ยวแบบเสี่ยวๆ นั้น

 

“พักบ้างนะครับ” เขาพูดออกมาด้วยน้ำเสียงโมโนโทนแบบที่ทำให้คุณหมอเลิกคิ้วขึ้นมาข้างนึงยามได้ยินประโยคที่แสดงถึงความเป็นห่วงนั้น

 

“เป็นห่วงเหรอครับ” มาร์คลอบยิ้มอย่างน่าหมั่นไส้เหมือนคนที่รู้เท่าทัน ทำให้คนตัวเล็กย่นจมูกเล็กน้อยแล้วพูดดิสอีกฝ่ายโต้กลับไป

 

“กลัวจะไปลืมมีดไว้ในตัวคนไข้ต่างหาก” คนน่ารักย่นจมูกตอบกลับไปพลางเสหลบสายตาคมๆ ที่บ่งบอกถึงการรู้เท่าทันนั่น โดยการทำเป็นกดหน้ากดโทรศัพท์ยิกๆ แทน

 

“อืม จะมีก็แต่เราเพราะเคสต่อไปคือเรายังไงล่ะ แต่มีดคงจะแพงไปเอาสำลีไปแทนแล้วกัน” เมื่อได้ยินแบบนั้นคนไข้รายถัดไปที่ถูกกล่าวถึงก็ถึงกับเบิกตากว้างแล้วเงยหน้าขึ้นไปถลึงตาใส่ร่างหนาที่กำลังหัวเราะออกมาเบาๆ ยามเห็นอาการตอบรับแสนตลกนั่น

 

“ขออนุญาตเสริ์ฟอาหารค่า” บทสนทนาของทั้งสองคนหยุดลงยามที่เสียงของพนักงานสาวประเภทสองดังขึ้นพร้อมกับชามเกี๊ยวกุ้งสองชามจะถูกวางลงตรงหน้าของทั้งสองคน ควันร้อนๆ ที่พวยพุ่ยออกมาจากอาหาร เกี๊ยวตัวอวบๆ กลิ่นที่โชยมาทำให้กระเพาะอาหารของแบมแบมส่งเสียงร้องประท้วงให้รีบหยิบอาวุธเตรียมตักเจ้าเกี๊ยวกุ้งเข้าปาก ถ้าไม่ติดที่ชามดันถูกดึงออกห่างไปโดยคุณหมอหน้าดุตรงข้ามกันเสียก่อน 

 

 “ผมสั่งไม่ใส่กระเทียมเจียวนะครับ” คุณหมอว่าพลางชี้ไปยังกระเทียมสีเหลืองทองที่ลอยอยู่พร้อมกับน้ำมัน คิ้วเข้มขมวดมุ่นเมื่อเห็นสิ่งแปลกปลอมในชามเกี๊ยวน้ำของคนนั่งตรงข้าม สิ่งที่ไม่ควรโผล่มาอยู่ที่สุดแล้ว

 

“เอ๊ะ เดี๋ยวจะรีบเปลี่ยนให้นะคะ” พนักงานเมื่อได้ยินแบบนั้นก็รีบยกชามกลับเข้าไปในครัว หายไปครู่เล็กๆ เขาก็กลับมาแล้ววางชามดังกล่าวลงบนโต๊ะอีกครั้ง แต่เหมือนมันก็ยังไม่สามารถผ่านคิวซีของคุณหมอหน้าดุไปได้

 

“คุณครับ ช่วยเปลี่ยนชามใหม่ได้ไหมครับ มันยังมีน้ำมันจากกระเทียมเจียวลอยอยู่เลย”

 

“เอ่อ” พนักงานทำหน้าค่อนข้างลำบากใจเพราะตามกฎร้านหากต้องเปลี่ยนใหม่ทั้งชามคนที่จะต้องรับผิดชอบจ่ายเงินนั้นจะต้องเป็นตัวพนักงานเอง ซึ่งแบมแบมก็พอจะเข้าใจทั้งสองฝ่าย และรู้อยู่เต็มอกว่าปกติมาร์คไม่ใช่คนเรื่องมากแต่อย่างใด ทว่าเป็นเพราะอาหารในชามนั้นเป็นของเขาอีกฝ่ายเลยพิถีพิถันมากกว่าปกติ

 

“ไม่เป็นอะไรหรอกครับ ผมทาน...” แบมแบมเอ่ยขึ้นเพราะไม่อยากให้ใครมาวุ่นวายเพราะตัวเองเป็นต้นเหตุ แต่ยังไม่ทันที่จะได้พูดจนจบประโยค ก็ต้องรีบงับปากปิดทันทีเมื่อเห็นสายตาดุๆ ของคุณหมอหันขวับมาในทันที

 

“ไม่เป็นอะไรได้ที่ไหนครับ? พี่บอกแล้วใช่ไหมว่าเราต้องระมัดระวังเรื่องอาหารให้มาก ยิ่งอีกไม่กี่วันเราจะเข้ารับการผ่าตัดแล้วก็ต้องยิ่งระวัง ไม่ใช่หยวนๆ กันแบบนี้” สรรพนามเดิมถูกยกมาใช้พร้อมกับเสียงกับตาดุๆ ที่ไม่ได้ฉายแววล้อเล่นแม้แต่น้อยจนคนตัวเล็กกว่าต้องหลบหน้าด้วยความรู้สึกผิด

 

“อ่า”

 

“ขอโทษที่ทำให้ลำบากแต่รบกวนเปลี่ยนชามใหม่ให้ด้วยครับ” เขาหันกลับไปคุยกับพนักงานอีกครั้ง ซึ่งคราวนี้อีกฝ่ายก็ยอมพยักหน้ารัวๆ แล้วรีบยกชามกลับไปในครัวแต่โดยดี ดูเหมือนเธอคนนั้นจะแอบสั่นเล็กน้อยคงเป็นเพราะหวาดหวั่นกับสายตาแสนดุของคุณหมอที่แม้เพียงจ้องมองนิ่งๆ ก็ไม่มีใครกล้าเอ่ยปากเถียงแล้ว

 

“ขอโทษนะครับ” แบมแบมพูดขึ้นด้วยความรู้สึกผิด เพียงเพราะความอ่อนแอของตัวเองเลยทำให้คนอื่นเดือดร้อน แม้จะไม่มากแต่ก็เดือดร้อนอยู่ดี

 

“ขอโทษเรื่องอะไรครับ”

 

“ก็...” สายตาลากไปยังทางที่พนักงานเพิ่งเดินไป

 

“ไม่จำเป็นต้องขอโทษครับเพราะการดูแลเราคือสิ่งที่พี่เต็มใจทำ”

 

“...”

 

“ต่อให้เราจะหายจนกลับมาแข็งแรงพี่ก็จะคอยดูแลเราตลอดไปอยู่ดี” คำพูดที่เป็นเหมือนคำมั่นสัญญาทำให้แบมแบม ยิ้มบางๆ ตอบรับไปทั้งไม่ปัดความรู้สึกดีที่เกิดขึ้นในจิตใจออกไป แต่เลือกที่จะยอมรับหากแต่ก็เผื่อใจเอาไว้เหมือนกัน จากประสบการณ์ที่ผ่านมาต่อให้อีกฝ่ายสัญญาแล้วก็ตามที แต่ความเจ็บปวดในครั้งนั้นทำให้แบมแบมได้เรียนรู้ว่าไม่มีอะไรที่แน่นอน จะรักก็เผื่อใจเอาไว้ไม่ใช่กระโจนตัวลงไปจนไม่อาจถอนตัว

 

ต่อให้รักเขาให้ตายยังไงก็ควรจะรักตัวเองให้เป็นเสียก่อน...




#พี่หมอมบ




วันเวลาล่วงเลยผ่านไปจนวันที่ทุกคนรอคอยก็มาถึง...ไม่สิอาจจะยกเว้นแค่แบมแบมเพราะมันเป็นวันที่เขาอยากและไม่อยากให้มาถึงในคราวเดียวกัน...หลายคนอาจคิดว่าการผ่าตัดในยุคนี้สมัยนี้โอกาสรอดสูงลิบ นั่นก็จริงอยู่แต่มันก็ยังมีเปอร์เซ็นต์ผิดพลาดอยู่เหมือนกัน เช่น เคสที่มีอาการแทรกซ้อนในระหว่างที่ผ่าตัด หรือ เคสที่ร่างกายต่อต้านอวัยวะใหม่กอปรกับตัวเขาที่เคยผ่านประสบการณ์เฉียดตายมาแล้วเพียงเพราะโรคนี้กำเริบ มันทำให้คนตัวเล็กรู้ว่าชีวิตคนเรามันเปราะบางแค่ไหน การตายมันไม่ใช่เรื่องยากเลยสำหรับร่างกายอันผุพังของเขา

 

เป๊าะ!

 

“เฮ้ คิดอะไรอยู่” เสียงดีดนิ้วกับใบหน้ากวนๆ ของเพื่อนสนิทที่ยื่นเข้ามาใกล้ทำให้คนตัวเล็กหลุดจากภวังค์พร้อมทั้งเอนตัวไปข้างหลังทันทีเพื่อเว้นระยะห่าง

 

“เปล่า”

 

“หราาาา” ยูคยอมที่มาอยู่เป็นเพื่อนเพื่อนลากเสียงยานคางพลางแกล้งยื่นหน้ามาใกล้กว่าเดิมจนแบมแบมต้องเอามือยันหน้าอีกฝ่ายออกอย่างไร้ความปรานี

 

“โอ๊ยย ทำไมต้องรุนแรงกับเค้าด้วย” เสียงร้องโอดโอยที่ฟังดูดัดจริตกับท่าทางสะดีดสะดิ้งนั่นทำให้คนที่นั่งอยู่บนเตียงผู้ป่วยเบ้ปาก อดเสียดายใบหน้าหล่อๆ ของเพื่อนเสียไม่ได้

 

“หน้าตาก็ดีไม่น่าเป็นบ้าเลยอ่ะ” แบมแบมปรายตามองอีกฝ่ายด้วยแววตาที่ดูสงสารปนสมเพชอีกฝ่าย ทำให้คนที่ถูกจิกกัดแยกเขี้ยวออกมาแล้วปรี่เข้ามาล็อคคอคนที่กำลังรอผ่าตัดทันที

 

“โอ๊ยยยย ปล่อยนะเจ้าหมาฉีดยาหรือยังเนี่ย” แม้จะถูกรัดคอด้วยแรงที่ไม่มากนักเนื่องด้วยล็อคยังรู้ตัวว่าคนในอ้อมแขนบอบบางแค่ไหน หากแต่ต่อให้แบมแบมพยายามดันคีมเหล็กนั่นออกมากแค่ไหนก็เอาออกไม่ได้

 

“หมาเหรอ!? เคยโดนหมากัดมั้ย แฮ่” คนที่ถูกกล่าวหาว่าเป็นสัตว์หน้าคนก็รักมุขด้วยการส่งเสียงแฮ่พลางใช้นิ้วชี้ของมืออีกข้างที่ยังว่างอยู่จิ้มไปที่เอวบาง จนคนตัวเล็กเบิกตากว้างแล้วดิ้นแด่วๆ หนีเหมือนไส้เดือนที่กำลังโดนน้ำร้อนลวก

 

“เฮ้ยยย ฮ่าๆๆๆ โอ๊ย ยอมแล้วๆ อย่าจี้สิ ฮ่าๆๆ” ร่างน้อยรีบยกธงขาวในทันที ใบหน้าที่ขาวซีดกว่าทุกทีปรากฎร่องรอยเลือดฝาดจางๆ จากการหัวเราะและเอี้ยวตัวหลบรัศมีดัชนีของเพื่อน

 

แกร๊ก

 

“นี่แน่ะๆ” เพราะทั้งสองต่างคนต่างเล่นหนึ่งเป็นผู้แกล้งอีกหนึ่งกำลังหลบหลีกทำให้ความสนใจทั้งหมดถูกใส่ไปจุดเดียวทำให้ทั้งคู่ไม่ทันได้ยินเสียงเปิดประตูห้องกับเห็นผู้มาใหม่ที่เข้ามายืนดูอยู่ด้วยใบหน้าที่เริ่มจะ...เรียบนิ่ง

 

“อะแฮ่ม” 

 

“!!/!!” เสียงกระแอมไอทำให้ทั้งสองคนหยุดการกระทำตรงหน้าและหันกลับไปทางต้นเสียงและผมคุณหมอรูปหล่อขวัญใจประชาชนกำลังยืนยิ้มบางๆ มาให้พวกเขา หากแต่ดวงตาคมนั่นกลับไม่ได้ยิ้มตามไปด้วยเลยแม้แต่กระผีกริ้นเดียว

 

“ทำอะไรกันอยู่เหรอครับ” เสียงทุ้มนุ่มที่ทำให้คนฟังอย่างคิมยูคยอมรู้สึกเสียวสันหลังวาบ ท่าทางสุภาพกับสายตาที่มองตรงมาที่แขนของเขานิ่งๆ...

 

เดี๋ยวนะแขนเหรอ...

 

“เอ่อ แหะๆ” ยูคยอมค่อยๆ ดึงแขนตัวเองที่ล็อคคอเพื่อนอยู่กลับมาไว้ข้างตัวอย่างช้าๆ พลางรีบก้าวห่างจากเตียงผู้ป่วยที่ปีนขึ้นไปเมื่อครู่ทันที ใบหน้าหล่อเหลาปรากฎรอยยิ้มฝืดๆ กับเสียงหัวเราะแห้งๆ ของเขา

 

สาบานได้ว่าตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยทำหน้าโง่ขนาดนี้มาก่อน!

 

“พี่หมอมาทำไมเหรอครับ” แต่ดูเหมือนว่าจะมีคนนึงไม่ได้รับรู้ถึงบรรยากาศแปลกๆ นั่น ทั้งยังเอียงคอถามได้อย่างหน้าซื่อตาใสไม่ได้มองสถานการณ์ตรงหน้าเลยสักนิด

 

“...” บรรยากาศในห้องเกิดเดธแอร์ขึ้นมาอยู่พักนึงกับเสียงร้องโอดครวญในใจของยูคที่อยากจะยกมือขึ้นทึ้งหัว แต่ก็ต้องรักษาอาการเอาไว้

 

ไอ้เอ๋อร์พูดแบบนี้กับผัวได้ยังไง!

 

“ผมขอตัวไปหาอะไรกินก่อนนะครับ” การรู้รักษาตัวรอดเป็นยอดดีคือคติประจำใจของเขา นั่นทำให้เพื่อนสนิทของคนตัวเล็กเอ่ยขอตัวแล้วนรีบก้าวขายาวๆ ของตัวเองมุ่งหน้าไปทางประตู ทว่าเพียงก้าวไปได้ไม่กี่ก้าวเพื่อนสนิทของเขาก็พูดขึ้นมากทำให้คนที่เดินต้องชะงักเท้า

 

“อ้าว ยูคเมื่อกี้เพิ่งกินไปนี่ แถมยังเอามากินยั่วกันอีกไม่ใช่เหรอไง” นั่นทำให้เพื่อนสนิทรู้สึกเสียวสันหลังวาบเมื่อได้ยินเพื่อนพูดแบบนั้น ขณะค่อยๆ เบือนหน้าไปสบตากับคุณหมอหนุ่มที่มองมาก่อนอยู่แล้ว สายตาเรียบนิ่งของคุณหมอที่แม้จะมีรอยยิ้มประดับที่มุมปากกลับทำให้เขารู้สึกเหมือนกำลังโดนหมายหัวอยู่ทั้งๆ ที่อีกฝ่ายยังไม่ได้พูดอะไร

 

“ระ...รู้สึกหิวอีกแล้วน่ะ ไปก่อนนะ” ไม่ต้องรอให้ใครได้พูดอะไร คนตัวสูงก็รีบใส่เกียร์หมาเผ่นแนบออกจากห้องไปด้วยความ(พยายาม)แนบเนียน ทั้งยังงับปิดประตูให้เสร็จสรรพ ก่อนจะแอบปาดเหงื่ออยู่หน้าห้องพัก

 

ยูคคนนี้จะไม่ขอยุ่งเกี่ยวกับคนที่ใช้มีดเก่งอย่างหมอ!

 

“เป็นยังไงบ้างครับ” หลังจากที่เพื่อนสนิทของร่างบางเดินออกไปแล้วคุณหมอหนุ่มก็ขยับมายืนข้างๆ เตียงผู้ป่วยพลางถือวิสสาสะส่งหลังมือไปไล้ใบหน้าหวานที่ดูซีดเซียวกว่าทุกวันอย่างเป็นห่วง แก้มใสที่ควรจะมีความอบอุ่นจากร่างกายมนุษย์วันนี้กลับเย็นเฉียบและซีดจนแทบไม่เห็นสีเลือด ริมฝีปากอิ่มที่คุณหมอจดจำได้ดีว่าทุกครั้งยามสัมผัสมันนุ่มและหอมหวานแค่ไหนแต่ในวันนี้กลับแห้งแตกเนื่องจากต้องงดน้ำงดอาหารก่อนผ่าตัดตั้งแต่เมื่อคืน

 

“อือ...หิวข้าวครับ หิวน้ำด้วย” ซึ่งร่างน้อยก็ไม่ได้ทักท้วงอะไรทั้งยังเอียงหน้าเอาแก้มนิ่มแนบไปที่ฝ่ามือใหญ่ที่อบอุ่นนั่นเพื่อซึมซับความอบอุ่น

 

“ปากแตกหมดเลย...” คุณหมอหนุ่มว่าพลางใช้นิ้วหัวแม่มือคลึงวนอยู่บนริมฝีปากแห้งกร้านเบาๆ

 

“เพราะใครล่ะครับ” เสียงหวานเอ่ยด้วยท่าทางกระเง้ากระงอดพลางส่งสายตาค้อนน้อยๆ ไปที่คนสั่งงดน้ำงดอาหารเขา

 

“หมอขอโทษครับแต่มันจำเป็นนะครับคนไข้” คุณหมอแสร้งตีหน้าเศร้าส่งสายตาเว้าวอนมาให้คนที่นั่งอยู่บนเตียงผู้ป่วยที่แกล้งหันหน้าหนีทั้งยังส่งเสียงฮึดฮัดเรียกสายตาเอื้อเอ็นดูให้คนมองได้เป็นอย่างดี

 

“ฮึ” 

 

“ให้โอกาสหมอไถ่โทษนะครับ” เมื่อได้ยินแบบนั้นแบมแบมก็เลิกคิ้วแล้วปรายสายตากลับไปมองก่อนจะพบว่ามีคนกำลังโน้มตัวลงมาจนใบหน้าของอีกคนขยับมาใกล้ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

 

“จะทำอะไรครับ” ร่างน้อยถามพยายามเอี้ยวตัวหลบแต่ก็ไม่มานักเมื่อแขนแกร่งวางเท้าลงมาบนเตียงบริเวณสองข้างของเขาเป็นเหมือนป้อมปราการชั้นดีที่เขาไม่สามารถหลีกหนีได้ ครั้นจะถอยไปข้างหลังก็ไม่ได้อีกเพราะว่าเตียงถูกปรับขึ้นมาให้ตัวเขาที่อยู่ในท่านั่งสามารถพิงได้สะดวก

 

“คุณหมอจูบคนไข้ไถ่โทษได้ไหมครับ” เสียงที่แหบพร่าเล็กน้อยกระซิบเบาๆ ข้างหูกับลมหายใจอุ่นๆ ที่รินลดทำให้ใบหน้าที่ซีดเซียวเริ่มกลับมาซับสีเลือดอีกครั้งนึง

 

“ไม่ได้ครับ...” เสียงปฏิเสธที่ดูแผ่วเบากว่าครั้งไหนๆ ทำให้คุณหมอลอบยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมาโดยคนในอ้อมแขนไม่ได้สังเกตเห็น

 

“ไม่ได้จริงๆ เหรอครับ ถือว่าเป็นการให้กำลังใจคุณหมอไปในตัวด้วยไง” ร่างหนาถามย้ำอีกครั้งทั้งยังเขยิบเข้ามาใกล้กว่าเดิมแถมยังชักแม่น้ำเข้ามาเพิ่มให้คนตัวเล็กอดไม่ได้ที่จะรู้สึกหมั่นไส้ แม้ร่างกายของทั้งสองจะยังไม่สัมผัสโดนกันแต่มันก็ใกล้กันมากพอให้ร่างบางรู้สึกถึงไออุ่นของอีกคนได้

 

“ถือว่าให้เป็นกรณีพิเศษ...” ร่างน้อยไม่ต้องเอ่ยอะไรไปมากกว่านั้น ริมฝีปากอุ่นก็ประทับลงมาในทันทีอย่างไม่รอให้เขาได้ตั้งตัว สัมผัสวาบหวามอันแสนนุ่มนวลและหอมหวานทำให้คนถูกช่วงชิงลมหายใจรู้สึกว่าร่างกายของเขาอุ่นวาบไปทั่วทั้งร่าง

 

เป็นเวลาเนิ่นนานกว่าคุณหมอหนุ่มจะถอนริมฝีปากออกหลังจากที่ฉกชิงลมหายใจไปครั้งแล้วครั้งเล่าจนเขาพอใจ ริมฝีปากที่แห้งแตกจากการขาดน้ำตอนนี้กลับมาชุ่มชื้นแถมยังดูบวมเจ่อขึ้นมาเล็กน้อย แก้มใสดูมีเลือดฝาดน่ามองจนมาร์คต้องกดจูบลงไปเบาๆ อย่างหักห้ามใจเอาไว้ไม่อยู่ ก่อนที่ขายาวจะก้าวถอยหลังกลับไปยืนอยู่ข้างเตียงดังเดิม

 

“พยาบาลแจ้งหรือยังครับว่าจะมารับไปห้องผ่าตัดกี่โมง”

 

“สิบโมงครับ” เขาตอบทั้งยังเหลือบดวงตาใสเหลือบมองไปทางนาฬิกาบนผนังก็พบว่าเวลาดังกล่าวเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้ขึ้นทุกทีๆ จนคนไข้หน้าหวานเผลอแสดงอาการวิตกกังวลอย่างเห็นได้ชัด ซึ่งมันก็ไม่สามารถหลุดพ้นจากสายตาของคุณหมอที่มองดูไปได้

 

“ไม่เป็นไรนะครับ มันจะผ่านไปด้วยดี” มือใหญ่ส่งมาลูบลงบนกลุ่มผมนุ่มเบาๆ อย่างปลอบโยนก่อนจะเปลี่ยนไปถามถึงเรื่องอื่นแทน

 

“ว่าแต่พี่ชายเราล่ะ”

 

“ออกไปรับโทรศัพท์ครับ เดี๋ยวคงกลับมา...อ่า มาพอดี” ยังไม่ทันทีจะพูดจบดีบุคคลที่ถูกหมายถึงก็เดินเข้าให้ห้องพอดี

 

“อ่าว สวัสดีครับหมอมาร์ค” บุคคลที่เพิ่งก้าวเข้ามาใหม่เลิกคิ้วแปลกใจเมื่อได้พบเห็นคนที่ไม่คาดคิดว่าจะโผล่มาในยามนี้แต่ก็ไม่วายเอ่ยทักออกไป

 

“สวัสดีครับ ถ้ายังไงผมขอตัวก่อนนะครับต้องไปเตรียมตัวก่อน” ฝ่ายนายแพทย์หนุ่มเมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กมีคนมาอยู่เป็นเพื่อนด้วยแล้วจึงเอ่ยขอตัวบ้างเพื่อไปเตรียมตัวสำหรับเคสผ่าตัดที่เรียกได้ว่าสำคัญที่สุดในชีวิตเขาก็ว่าได้ เพราะมีชีวิตของเจ้าของหัวใจของเขาเป็นเดิมพันธ์ ฉะนั้นแล้วจึงจะพลาดไม่ได้แม้แต่นิดเดียว

 

 

“ครับ ขอฝากด้วยนะครับ” มาร์คกดหน้าลงครั้งหนึ่งพลางหันไปยิ้มบางๆ ให้ทั้งเจบีและแบมแบมก่อนจะก้าวเดินออกจากห้องไป

 

หลังจากหมอออกไปคนไข้ที่นั่งอยู่บนเตียง แม้จะรู้สึกใจชื้นมากขึ้นหลังจากได้รับกำลังใจ แต่ก็ยังคงรู้สึกวูบโหวงเป็นความกังวลที่ฉายชัดบนใบหน้า จนคนเป็นพี่ที่ลอบมองอยู่สัมผัสได้

 

“ไม่ต้องเครียดนะครับ พี่จะรออยู่ข้างนอกจนกว่าเราจะออกมา” ฝ่ามือใหญ่ที่แสนอบอุ่นวางแปะลงบนกลุ่มผมนุ่มของน้องชายพร้อมกับรอยยิ้มแสนอบอุ่นที่ทำให้คนมองยิ้มตามไปด้วย

 

“ขอบคุณนะครับ” ร่างน้อยโถมตัวเข้าไปกอดเอวสอบของพี่ชายแน่นแล้วซุกหน้าลงไปเหมือนตอนเด็กๆ ยามต้องการกำลังใจ พยายามผ่อนคลายความเครียดขึงที่หนักอึ้งอยู่บนบ่าให้หายไปและปลอบใจตัวเอง

 

หากเป็นประสงค์ของพระเจ้า...อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด

 

 

 

 

 

100%

 

 

______________________________

 

มาแล้วว

คิดเห็นยังไงบอกกันได้นะคะ

อาจจะมาๆ หายๆ เนื่องจากไรท์ฝึกงานช่วงนี้เลยยุ่งๆ ฮื่อ

ฝากสกรีมแท็กด้วยน้ารออ่านอยู่งับ #พี่หมอมบ


TWITTER : @giftaplus

COMMENT / SCREAM TAG : #พี่หมอมบ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 666 ครั้ง

1,914 ความคิดเห็น

  1. #1885 M_Jdp (@M_Jdp) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 10 กันยายน 2562 / 22:10
    ขอให้น้องปลอดภัยนะคะ พี่หมอสู้ๆ
    #1885
    0
  2. #1797 Nok (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2562 / 08:05

    สู้ๆน๊าาคุณหมอและคุณคนไข้

    #1797
    0
  3. #1796 NawapornSooksri (@NawapornSooksri) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2562 / 23:50
    ขอให้น้องปลอดภัยนะคะ...ฝากพี่หมอด้วยนะ..เป็นกำลังใจให้ทั้งคู่เลย
    #1796
    0
  4. #1795 MM_MB (@maemetggt) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2562 / 23:11
    ขอให้ผ่าไปด้วยดี&#8203;
    #1795
    0
  5. #1791 Bamsoonjung (@sryko1a) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2562 / 01:05
    กลัวจัง ขอให้ผ่านไปด้วยดี
    #1791
    0
  6. #1790 N_udaen_G (@nudaeng) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2562 / 21:25
    ขอให้ผ่าตัดผ่านไปได้ด้วยดีนะลูกนะ
    #1790
    0
  7. #1789 SugarBrowniie (@namtarn_zapp) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2562 / 07:30
    พระเจ้าคุ้มครองนะลูก
    #1789
    0
  8. #1788 NannyBB9597 (@NanJacksonGOT7) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2562 / 22:42
    แบมต้องผ่านพ้นไปด้วยดีกับการผ่าตัดน่ะ พี่มาร์คต้องรักษาน้องให้หายเป็นปกติใฟ้ได้นะ
    #1788
    0
  9. #1787 chawanrat4211 (@chawanrat4211) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2562 / 22:04
    รออค่าาา
    #1787
    0
  10. #1786 0948760391 (@0948760391) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2562 / 18:45

    เเบมต้องรอดอยู่เเล้วสิ ฮือออออลุ้นมากๆๆๆๆ
    #1786
    0
  11. #1785 Nisa_9397 (@Nisa_9397) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2562 / 16:18
    ขอให้โชคดีนะแบมแบม
    #1785
    0
  12. #1784 Beaujungf (@jaejoong2528) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2562 / 09:58
    จะได้ผ่าตัดแล้วววววว น้องจะหายแล้วววววววว
    ฟ้าหลังพายุจะต้องดีแน่นอนนนนนนน
    #1784
    0
  13. #1774 ILOVEMRCHU (@ILOVEMRCHU) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2562 / 05:35

    เเบมต้องรอดสิ เราจะเอาเเบบเป็นนายเอกนะถ้าไม่มีเเบมเเล้วจะมีพระเอกทำไม
    #1774
    0
  14. #1764 pimcherine (@pimcherine) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2562 / 21:14
    เป็นกำลังใจให้หนูนะน้องเเบม
    #1764
    0
  15. #1763 sophitkongkaew (@sophitkongkaew) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2562 / 18:36
    สู้ๆนะน้องแบม
    #1763
    0
  16. #1762 dkkamolchanok (@dkkamolchanok) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2562 / 18:18
    เเบมต้องรอดเเล้วว. หมอเก่งขนาดนี้
    #1762
    0
  17. #1761 มิรา (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2562 / 17:06

    ต้องผ่านไปด้วยดี

    #1761
    0
  18. #1760 Gggseven (@pangcrackers) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2562 / 17:02
    น้องต้องปลอดภัยยย
    #1760
    0
  19. #1759 Jiberita (@Jiberita) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2562 / 12:17
    เชื่อมือหมอค่ะ ต้องผ่าสำเร็จแน่นอน
    #1759
    0
  20. #1758 pncpncp (@pncpncp) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2562 / 11:14
    น้องจะต้องผ่านไปได้ด้วยดี
    #1758
    0
  21. #1757 N_udaen_G (@nudaeng) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2562 / 18:53
    น้องลูกกกกก คิดแบบนี้แล้วเศร้าเลยลูกกกก
    #1757
    0
  22. #1755 0876417669 (@0876417669) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2562 / 22:04
    ก็พี่หมอเขาเป็นเป็นห่วงเนอะ
    #1755
    0
  23. #1754 แค่คนอินดี้ (@0942845903) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2562 / 09:18
    ใจบางแล้ววววว คุณหมออบอุ่นมากค่ะ ฮื่อ
    #1754
    0
  24. #1753 MM_MB (@maemetggt) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2562 / 23:26
    พี่หมอออออ
    #1753
    0
  25. #1752 Preaw326 (@Preaw326) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2562 / 22:30
    คุณหมอปากหวานนนน
    #1752
    0