(เปิดโอน) ▽ #markbam ; HEARTBEAT #พี่หมอมบ ▽

ตอนที่ 14 : BEAT 13

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,872
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 885 ครั้ง
    21 พ.ค. 62

     

 

________________________________________________________

 


________________________________________________________

 

 

 


  ________________________________________________________



ช่องทางการติดต่อ #Twitter

หมอมาร์ค : @marktuan_hb

น้องแบม : @bambam_hb

:)

  ________________________________________________________


        


        “เตรียมของมาครบแล้วใช่ไหมครับ” เสียงทุ้มเอ่ยถามคนตัวเล็กเป็นรอบที่สามของวันนี้ซึ่งคนถูกถามก็ลากเสียงตอบรับพร้อมตอบอย่างยาวเหยียด

 

“คร้าบบบ พ่อหมอน้องแบมเช็คทุกอย่างเรียบร้อยแล้วครับ”

 

“เอายาไปแล้วใช่ไหมครับ” แต่ดูเหมือนว่าคนขี้ห่วงจะยังไม่คลายความกังวลจึงถามต่อ

 

“หยิบมาใส่อย่างแรกเลยครับ”

 

“แล้ว...” ยังไม่ทันที่คำถามต่อไปจะถูกเอื้อนเอ่ยออกมาแบมแบมก็ก้าวเท้ายาวๆ ไปหยุดตรงหน้าคนตัวสูงก่อนจะเขย่งกดจูบเบาๆ ที่ริมฝีปากอุ่น

 

จุ๊บ

 

“ทุกอย่างครบแล้วครับ พี่ถามผมเป็นรอบที่ห้าแล้วนะตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว” ใช่นี่เป็นรอบที่ห้าแล้วนับตั้งแต่เมื่อคืนที่อีกฝ่ายเฝ้าเพียรถามเขาทั้งโทรทั้งแชทมาถามมาเตือนจนคนตัวเล็กอดจะขำกับความขี้เป็นห่วงของคุณหมอหนุ่มไม่ได้ หากเป็นคนอื่นเจอถามแบบนี้บ่อยเข้าอาจจะรำคาญแต่สำหรับเขานั้นกลับรู้สึกดี เพราะการถามถึงนั่นหมายถึงอีกคนกำลังใส่ใจเขาอยู่

 

ดีกว่าเขาไปถามคนอื่น ห่วงคนอื่น จริงไหม?

 

“โอเคครับ งั้นไปกันเถอะ” คุณหมอมาร์คผู้ได้รับสัมผัสหอมหวานก็ยอมหยุดถามในที่สุดก่อนจะคว้าเอากระเป๋าสัมภาระของคนตัวเล็กไปถือที่มือข้างนึง ส่วนอีกข้างก็กุมมือนิ่มเอาไว้หลวมๆ 

 

พวกเขาทั้งสองคนจะไปเที่ยวกันเป็นระยะเวลาสามวันสองคืนดังที่เคยคุยกันไว้ ซึ่งนี่จะเป็นทริปแรกหลังจากที่พวกเขากลับมามีสถานะเหมือนเมื่อก่อนโดยที่คราวนี้ไม่มีเรื่องปิดบังกันหรือชนักใดๆ และมาร์คก็หมายมั่นต้องการให้นี่เป็นทริปที่มีแต่รอยยิ้มและความสุขของคนตัวเล็ก...

 

“แบม...น้องแบมครับ” น้ำเสียงที่คุ้นเคยกับแรงเขย่าเบาๆ ที่ต้นแขนทำให้คนที่ตกอยู่ในห้วงแห่งนิทรารมณ์อันแสนหวานรู้สึกตัวตื่นหลังจากงีบหลับไปตั้งแต่ขึ้นรถ

 

“อือ...” เสียงหวานครางเบาๆ ในลำคอกับดวงตากลมโตที่ปิดก็ปรือเปิดขึ้นให้เห็นดวงตาสีเข้มที่ฉายแววง่วงงุนอยู่เต็มเปี่ยม

 

“พี่แวะปั๊มอยากเข้าห้องน้ำหน่อยไหมครับ” คนเป็นพี่ถามเมื่อเห็นว่าอีกคนรู้สึกตัวตื่นแล้ว

 

“ก็ได้ครับ” ซึ่งน้องก็พยักหน้าลงก่อนจะขยี้ตาเบาๆ หมายเพื่อขับใส่ดวงตาที่ฟ้าฟางและความงวยเงียให้หายไป แต่มือนุ่มก็ถูกรั้งเอาไว้ก่อนด้วยมือที่ใหญ่กว่าเสียก่อนเพราะคนห้ามกลัวว่าน้องจะเจ็บตาจนนำพามาซึ่งอาการตาแดงได้

 

“ไม่เอาไม่ขยี้ครับ”

 

“อา ร้อน...” แบมแบมพูดขึ้นมาเบาๆ เมื่อทั้งสองขาก้าวลงมาจากรถและผิวหนังสัมผัสเข้ากับอากาศประเทศไทยที่ซึ่งทำให้เขาก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าตัวเองยังมีชีวิตอยู่หรือกำลังอยู่ในค่ายฝึกซ้อมไปเดินเล่นในนรกกันแน่...

 

“เดี๋ยวพี่จะไปมินิมาร์ท เราจะเอาอะไรไหม” ร่างหนาถามคนข้างกายขณะที่พวกเขาเดินมาหยุดกันที่ใต้ร่มเงาของต้นไม้บริเวณหน้าห้องน้ำ

 

“รอไปพร้อมกันได้ไหมครับ” ร่างบางแสดงความต้องการของตัวเองออกมาซึ่งชายหนุ่มอีกคนก็พยักหน้าน้อยๆ อย่างตามใจ

 

“ได้ครับ งั้นพี่รอตรงนี้นะ”

 

“ครับ” ว่าจบคนตัวเล็กก็เดินเข้าไปในห้องน้ำหายไปครู่หนึ่งก็เดินออกมาด้วยใบหน้าที่ดูตื่นเต็มตามากขึ้นเพราะเพิ่งไปล้างหน้ามาโดยมีหลักฐานคือผมข้างหน้ายังมีหยดน้ำเกาะอยู่ประปราย

 

“พี่หมอ...” ร่างน้อยที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องน้ำส่งมือไปกระตุกชายเสื้ออีกคนนึงที่กำลังยืนดูโทรศัพท์ที่หน้าจอปรากฎเป็นกราฟและตัวเลขเต็มไปหมด

 

“สามวันนี้งดเรียกพี่หมอครับ พี่รู้สึกเอียนคำนี้” คนตัวโตนิ่วหน้าน้อยๆ ตอนที่พูดประโยคนั้นทำให้คนฟังเอียงคอน้อยๆ อย่างงุนงงก่อนจะตอบกลับออกมาบ้าง

 

“แล้วจะให้เรียกว่าอะไรครับ คุณลุงมาร์ค?”

 

“เดี๋ยวจะโดน” มาร์คใช้ข้อนิ้วเคาะเบาๆ ลงไปที่หน้าผากมนเป็นการลงโทษซึ่งแบมแบมก็ยิ้มทะเล้นตอบกลับอย่างน่าหมั่นเขี้ยวในสายตาคนมอง

 

“ฮื่อ เค้าล้อเล่นนน”

 

“ไหนลองเรียกพี่มาร์ค”

 

เรียกแบบนี้เหมือนกลับไปเป็นเหมือนเมื่อก่อนเลยแฮะ...

 

“พี่มาร์คจ๋า”เสียงหวานเอ่ยเรียกคำนี้ออกมาด้วยน้ำเสียงออดอ้อนอย่างคุ้นชินเพราะเมื่อก่อนเขาเรียกอีกฝ่ายแบบนี้ค่อนข้างจะบ่อย ถึงแม้ตอนนี้ได้กลับมาเรียกและใช้น้ำเสียงแบบนี้ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกกระดากปากเล็กๆ

 

“หึ เด็กดี” มือหนาส่งมาลูบบนกลุ่มผมนุ่มอย่างเอ็นดู ใบหน้าหล่อเหลาเผยรอยยิ้มออกมาที่มุมปากส่งเสริมให้เขาดูดีขึ้นหลายเท่าตัว ก่อนเขาจะจับมือนุ่มชักจูงพากันไปมินิมาร์ทที่ถัดจากห้องน้ำไปไม่ไกลนัก

 

“พี่มาร์ค แบมซื้ออันนี้ได้ไหม” ร่างบางที่มีถุงขนมสองถุงอยู่ในอ้อมกอดเดินดุกดิกมาหากคนพี่ที่เพิ่งหยิบน้ำออกมาจากตู้เย็นให้เหลียวหลังมามอง

 

“ได้ครับ แต่พี่ให้แค่ห่อเดียวนะ” คนตัวเล็กพยักหน้าหงึกหงักเมื่อได้ยินคำอนุญาตและยอมเอาถุงขนมไปเก็บเข้าที่ห่อนึงอย่างโดยดี

 

“น้องแบมแบม”

 

“หือ”

 

“มาตรงนี้หน่อยครับ” ขาเรียวก้าวไวๆ ไปหาร่างหนาที่ยืนอยู่ตรงราวที่มีหมวกกับแว่นวางเรียงรายขายอยู่

 

แปะ

 

“อืม ขนาดนี้กำลังดี...” หมวกสานแบบพื้นบ้านใบนึงถูกวางแปะลงบนหัวเล็กขณะที่คนตัวสูงเดินก้าวถอยหลังออกไปเล็กน้อยเพื่อดู ก่อนจะหยิบอีกใบมาสับเปลี่ยนให้ลองอีกครั้งจึงเอ่ยถาม

 

“ชอบแบบไหนครับ”

 

“ทั้งสองเลย ให้พี่มาร์คเลือก” ร่างเล็กตอบขณะที่มองเงาตัวเองในกระจกที่กำลังสวมหมวกอยู่ เอาจริงๆ ทั้งสองแบบมันค่อนข้างจะคล้ายกันเขาจึงโอเคกับทั้งสองใบ

 

แต่...ดูเหมือนว่าจะมีคนเลือกไม่ได้เช่นกัน

 

“งั้นซื้อทั้งสอง...” 

 

“ใบเดียวครับ!”แบมแบมสวนขึ้นมาอย่างรวดเร็วเมื่อเห็นว่าคนตัวโตทำท่าจะหยิบหมวกทั้งสองไปจ่ายเงินด้วย

 

“อ่า...แต่เราชอบทั้งสอง”

 

“ผมเปลี่ยนใจแล้ว เอาใบนี้ครับ” ร่างบางตัดสินใจขึ้นมาอย่างฉับไวแล้วหยิบใบนึงมาถือเองแล้วหันหลังเดินนำลิ่วๆ ไปที่เค้าท์เตอร์จ่ายเงินอย่างรวดเร็ว

 

ให้ตาย...ชอบใช้เงินแก้ปัญหา ไม่เปลี่ยนไปจากเมื่อก่อนเลยจริงๆ

 

“อื้อ...” เสียงครางในลำคอเบาๆ กับการขยับตัวเล็กน้อยเป็นสัญญาณบอกว่าคนที่หลับไหลกำลังจะตื่นขึ้นมาจากห้วงนิทรารมณ์ทำให้คนที่นั่งอยู่หลังพวงมาลัยรถเหลือบสายตามาดูไวๆ ครู่นึงก่อนจะกลับไปมองทางอีกครั้งเมื่อเห็นว่าอีกคนลืมตาตื่นขึ้นมาแล้ว

 

“ดื่มน้ำหน่อยไหมครับ” ชายหนุ่มถามพลางหยิบขวดน้ำจากแท่นวางข้างๆ พวงมาลัยมายื่นส่งให้อีกฝ่ายรับไปจิบ ท่าทางอ่อนเพลียของอีกคนทำให้เขารู้สึกเป็นห่วงไม่น้อยเพราะยิ่งนับวันน้องยิ่งเหนื่อยง่ายขึ้นและนอนเยอะมากขึ้น ซึ่งการนอนที่มากขึ้นนั้นไม่ได้หมายถึงการพักผ่อนไปในทางที่ดีเลยแม้แต่น้อย... มันหมายถึงร่างกายน้องกำลังแย่ลงเรื่อยๆ ต่อให้พยายามดูแลและระมัดระวังมากแค่ไหนก็ได้แค่ชะลออาการที่หนักลงเรื่อยๆ เท่านั้น

 

“ว้าว เห็นทะเลแล้ว!” อาการอ่อนเพลียๆ เมื่อครู่โดนสลัดทิ้งไปทันทีเมื่อสายตากลมโตมองออกไปทางนอกกระจกและเห็นทะเลสีสวยตัดกับท้องฟ้าสีครามสดใส

 

“หึ ตื่นเต้นอะไรขนาดนั้นคนดี” น้ำเสียงตื่นเต้นทำให้สารถีกิตติศักดิ์หัวเราะในลำคอเบาๆ กับท่าทางนั่น

 

“ก็ผมไม่ได้มาทะเลนานแล้วนี่นา...ครั้งสุดท้ายก็ห้าหกปีที่แล้ว” คนตัวเล็กว่าแต่ก็ยังไม่ละสายตาจากทะเล มือนิ่มควานหาโทรศัพท์ที่วางเอาไว้บนเบาะข้างๆ ตัวก่อนจะหลับและหยิบขึ้นมารัวถ่ายรูปอย่างรวดเร็วจนพอใจจึงยอมกลับมานั่งดีๆ

 

 


 

“งั้นคราวนี้เรามาสร้างความทรงจำที่ดีๆ ด้วยกันนะครับ”




#พี่หมอมบ





“งั้นคราวนี้เรามาสร้างความทรงจำที่ดีๆ ด้วยกันนะครับ” ชายหนุ่มไม่ว่าเปล่าจับมือนุ่มเขามากดจูบๆ เบาที่หลังมืออย่างอ่อนโยนที่ทำให้เจ้าของมือใบหน้าเห่อร้อนด้วยความเขินอายกับท่าทีแบบนั้นของอีกคน

 

ไม่นานหลังจากนั้นทั้งสองคนก็เดินทางมาถึงที่พักที่ชายหนุ่มเป็นจัดการจองเอาไว้แล้ว บริเวณที่พักของพวกเขานั้นติดกับชายทะเลเพียงแค่ข้ามถนนไปเท่านั้นและค่อนข้างเงียบสงบจนเหมือนกับว่าเป็นหาดส่วนตัว เนื่องด้วยช่วงนี้ไม่ใช่ช่วงไฮซีซั่นกอปรกับที่พักที่พวกเขาเลือกนั้นค่อนข้างมีราคาอยู่พอสมควรดังนั้นมันจึงเป็นการคัดคนเข้าพักไปในตัวเช่นกัน

 

หลังจากที่คนตัวสูงเดินไปจัดการเรื่องเช็คอินเรียบร้อยแล้วก็มีเจ้าหน้าที่มาช่วยยกสัมภาระไปให้ที่บังกะโลที่พักของพวกเขา ทั้งสองคนใช้เวลาไม่นานในการจัดการเก็บของให้เข้าที่

 

“พี่มาร์คผมไปเดินดูรอบๆ ก่อนนะครับ” เสียงหวานว่าแบบนั้นก่อนที่คนตัวเล็กจะรีบก้าวยาวๆ เดินออกจากที่พักไปโดยไม่รอฟังคำอนุญาตหรือทัดทานจากอีกคน

 

“น้องแบมมานี่ก่อนครับ มาทาครีมกันแดดก่อน” ร่างหนาที่รีบก้าวยาวๆ ตามมาทีหลังจากนั้นไม่นานเอ่ยบอกคนตัวเล็กที่กำลังเดินเรียบหาดพร้อมทั้งใช้กล้องโทรศัพท์ถ่ายรูปไม่หยุดมือ

 

“ไม่เอาไม่ทา มันเหนียว” ร่างน้อยว่าอย่างเอาแต่ใจใบหน้าหวานแสดงออกถึงความดื้อดึงที่ทำให้คนมองกลับรู้สึกหมั่นเขี้ยวขึ้นมา

 

“พี่ซื้อแบบสเปรย์มาครับไม่เหนียว” เขาโชว์กระป๋องครีมกันแดดแบบสเปรย์ขึ้นมาให้น้องดูซึ่งนั่นทำให้ใบหน้าหวานฉายถึงความลังเลใจ

 

“แต่...”

 

“อย่าดื้อกับพี่อยากให้พี่ดุเหรอครับ”

 

“ก็ได้...” เมื่อได้ยินเสียงทุ้มที่กดต่ำลงเล็กน้อยทำให้แบมแบมยอมเดินดุ๊กดิ๊กกลับมาหาคนที่ยืนอยู่ใต้ร่มไม้และยอมยื่นแขนให้อีกคนพ่นสเปรย์กันแดดให้อย่างโดยดี

 

“เด็กดี” คุณหมอหนุ่มบรรจงฉีดสเปรย์ลงบนท่อนแขนบอบบางแล้วลูบไล้เบาๆ ช่วงบริเวณใต้ท้องแขนที่ฉีดสเปรย์ไม่ถึงและตบเบาๆ เพื่อช่วยให้สเปรย์ซึมซาบเข้าผิวเร็วขึ้น ผิวนุ่มที่ขาวบางจนเห็นเส้นเลือดทำให้เขาขมวดคิ้วเข้มเล็กน้อยอดไม่ได้ที่จะเป็นห่วง

 

ผิวบางขนาดนี้ โดนแดดแรงๆ ไม่นานต้องไหม้แน่ๆ

 

เขาคิดในใจพลางฉีดสเปรย์กันแดดซ้ำอีกครั้งเพราะไม่อยากให้อีกคนเจออาการผิวไหม้ นี่แค่เดินกลางแดดไม่นานก็แดงขนาดนี้แล้วถ้าปล่อยไปโดยไม่ทาครีมป้องกันมีหวังคืนนี้มีเด็กงอแงเพราะแสบผิวตอนอาบน้ำแน่ๆ

 

“หิวหรือยังครับ” มาร์คถามคนตัวเล็กหลังจากที่พวกเขาเดินเล่นและถ่ายรูปกันมาได้สักพักแล้วทว่าคำตอบนั้นกลับไม่ได้มาในรูปคำพูดแต่เป็น...

 

จ๊อกกกก

 

“ฮื่ออออ พี่พูดทำให้ผมหิวเลยเห็นไหม” เสียงท้องร้องที่แสนน่าอายดังขึ้นระหว่างทั้งสองคนซึ่งเจ้าของเสียงท้องร้องนั่นก็รีบอาศัยความไวกว่าโดยการโบ้ยโทษให้อีกคนในทันที

 

“หึ ครับพี่ผิดเอง ให้พี่ไถ่โทษด้วยการพาไปทานข้าวดีไหม” คนที่ถูกโบ้ยโทษให้พยายามกลั้นขำอย่างสุดความสามารถแต่ก็ยอมรับผิดอย่างง่ายดาย

 

“ดีครับ พี่เลี้ยงนะ” เขาว่าด้วยเสียงร่าเริงพลางแกว่งมือของพวกเขาที่จับจูงกันไว้เบาๆ อย่างตื่นเต้น

 

“ให้เลี้ยงทั้งชีวิตก็ไหวครับ” เมื่อสบโอกาสคุณหมอหนุ่มก็ป้อนคำหวานหยอดกับอีกคนโดยคาดหวังว่าจะเห็นแก้มกลมที่น่าฟัดเปลี่ยนเป็นสีระเรื่อ

 

“พูดแล้วนะ” แต่ดูเหมือนเจ้าของแก้มกลมผู้มีช่วงโมงบินมาพอตัวกับคำหวานพวกนี้จะเก็บอาการเขินได้อย่างมิดชิดแถมยังตอบกลับได้อย่างสบายๆ อีกต่างหาก

 

“ครับ แล้วอยากกินอะไรเป็นพิเศษไหม” 

 

“คุณจุ้งงง อยากกินจุ้งงงงงง” คนตัวเล็กว่าออกมาพร้อมกับดวงตาที่ถ้าหากเป็นในการ์ตูนคงเปล่งประกายวิ้งวับออกมารอบๆ แล้วเป็นแน่

 

“รับทราบ” มาร์ครับคำอย่างงานดายก่อนที่พวกเขาทั้งสองคนจะจับจูงพากันเดินไปที่ร้านอาหารทะเลที่อยู่ไม่ไกลจากที่พักของพวกเขามากนัก

 

“หูยยยย มีแต่อาหารน่ากินทั้งนั้นเลย” แบมแบมพูดเมื่ออาหารทั้งหลายทยอยมาเสริ์ฟบนโต๊ะ

 

“งั้นก็ต้องทานเยอะๆ เข้าใจไหมครับ” 

 

“ค้าบบบบ” ร่างน้อยตอบรับโดยที่สายตายังคงจับจ้องกับอาหารมากมายบนโต๊ะโดยเฉพาะกุ้งเผาตัวโตๆ ที่เพิ่งถูกนำมาวางลงบนโต๊ะ

 

“อ๊ะ ร้อนจัง” มือนุ่มส่งไปจับเจ้ากุ้งสีส้มนั่นทันทีที่พนักงานวางลงและรีบชักมือกลับอย่างรวดเร็วเช่นกันเมื่อผิวหนังสัมผัสได้ถึงความร้อนของอาหารตรงหน้าพลางเอามือไปจับหูทันที (หมายเหตุ : เชื่อกันว่าถ้าจับของร้อนมาให้จับหูมือจะได้ไม่พอง)

 

“ระวังครับ” เสียงทุ้มว่าขณะที่มือใหญ่เอื้อมไปหยิบกุ้งมาแกะเปลือกให้แทนอย่างรวดเร็วราวกลับไม่รู้สึกถึงความร้อนนั้น

 

“เอ้านี้ อ้าปากครับคนดี” ก่อนที่เขาจะยื่นกุ้งตัวอวบที่แกะเปลือกเรียบร้อยแล้วมาจ่อรอที่ปากอิ่ม

 

“ไม่เป็นไรครับ แบมแกะเองได้” ซึ่งคนขี้เกรงใจก็เอ่ยปฏิเสธในทันทีหากแต่เพราะสายตาดุๆ กับประโยคถัดมาทำให้คนหน้าหวานยอมอ้าปากรับกุ้งตัวนั้นเข้าปากมาเคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อย

 

“จะดื้อกับพี่เหรอครับ?”

 

หงับ

 

“อืมม อร่อยจัง~” เสียงหวานพูดออกมาเบาๆ ขณะที่โยกตัวน้อยๆ อย่างอารมณ์ดีเมื่อได้ลิ้มรสความอร่อยของของโปรด และเมื่อคนตัวสูงเห็นแบบนั้นก็อดไม่ได้ที่จะลอบยิ้มน้อยๆ พลางแกะกุ้งตัวต่อไปไปวางลงบนจานของคนตัวเล็กเรื่อยๆ จนพูนจาน

 

“อ่ะ พี่มาร์คก็ทานด้วยกันสิครับ” เมื่อเห็นแบบนั้นร่างบางจึงเอาส้อมจิ้มกุ้งตัวโตไปจิ้มน้ำจิ้มซีฟู้ดรสเด็ดก่อนจะเอาไปจ่อที่ปากคนพี่บ้าง

 

“ไม่เป็นไรครับ เรากินก่อนเลย” คนช่างดูแลปฏิเสธอย่างนุ่มนวลเพราะเขาอยากให้อีกคนกินให้อิ่มก่อนแต่กลับกลายเป็นว่าได้เกิดเหตุการเดจาวูขึ้นอีกครั้ง

 

“จะดื้อกับแบมเหรอครับ?”

 

รู้สึกว่าคำพูดเขาจะย้อนกลับเข้าตัวเองแฮะ

 

มาร์คคิดในใจแต่ก็ยอมอ้าปากรับกุ้งตัวนั้นเข้ามาในปากอย่างง่ายดาย ขณะที่มือก็ไม่หยุดแกะกุ้งแกะปูจนสุดท้ายมันจึงกลายเป็นภาพที่หนึ่งคนแกะอีกคนป้อนจนสามารถเรียกรอยยิ้มจากคนรอบข้างที่นั่งหรือเดินผ่านไปผ่านมาได้อย่างง่ายดาย

 

“ฮ้าอิ่มจังๆ” แบมแบมว่าขณะที่เอามือลูบท้องของตัวเองที่นูนขึ้นมาน้อยๆ หลังจากกินอาหารมื้อใหญ่ไปค่อนข้างเยอะกว่าปกติมาก

 

“หึ ไม่เห็นกินอาหารที่โรงพยาบาลเก่งแบบนี้บ้างเลย” คนพี่พูดขณะล้างมือในถังน้ำมะกรูดผสมกับมะนาวที่พนักงานยกมาให้ล้างไปด้วย

 

“ก็มันจำเจมีแต่อาหารเดิมๆ นี่นา” คนที่ตอนนี้ตั้งรกรากชั่วคราวอยู่ที่โรงพยาบาลยู่ปากเล็กน้อยแล้วตอบอย่างเซ็งๆ

 

“แต่ก็ตรงตามหลักโภชนาการนะครับ”

 

“ไปเดินย่อยกันเถอะครับ...” สุดท้ายคนหน้าหวานก็ได้แต่เอ่ยเปลี่ยนเรื่องแทนเมื่อคนพี่ยกเหตุผลที่เขาไม่สามารถแย้งได้ขึ้นมาพูด แต่หลังจากที่พวกเขาเดินกันไปได้ไม่นานมากนักร่างบางก็หยุดเดินเสียขึ้นมาดื้อๆ แล้วทิ้งตัวลงไปนั่งยองๆ กับพื้น

 

“ฮื่อ ไม่อยากเดินแล้วเหนื่อย” เขางอแงออกมาด้วยความรู้สึกที่ทั้งเหนื่อยทั้งหงุดหงิดสภาพร่างกายของตัวเองที่ช่างเหนื่อยง่ายดายเสียเหลือเกิน

 

“พักก่อนไหมครับ” คนตัวสูงถามพลางย่อตัวลงไปนั่งยองๆ เสมอคนตัวเล็กที่ทำหน้างออยู่

 

“ไม่เอาแล้ววว พี่มาร์คขอน้องแบมขี่หลังหน่อย” ปลายเสียงติดจะอ้อน ดวงตาที่กระพริบปริบๆ ยามจะอ้อนขออะไรนั้นช่างดูน่ารักและน่าแกล้งไปหมดจนชายหนุ่มอดไม่ได้ที่จะพูดแหย่เด็กน้อยของเขาไป

 

“อ้วนขนาดนี้พี่จะหลังเดาะไหม”

 

“ไม่อ้วน!” เพราะว่าหงุดหงิดตัวเองเป็นทุนเดิมอยู่แล้วเมื่อพอถูกแหย่เข้าก็แปลงร่างจากเจ้าตูบทะเลาะกับหางกลายเป็นลูกแมวตัวน้อยที่กำลังขู่ฟ่อซึ่งหาได้น่ากลัวไม่

 

“ขี้ตู่ ดูสิแก้มเป็นก้อนขนาดนี้ยังจะเถียงพี่อีก” ไม่ว่าเปล่ามือหนายังส่งมาดึงแก้มยุ้ยเบาๆ จนเจ้าของแก้มชักหน้าหนีคิ้วโก่งดุจดังคันศรขมวดมุ่นก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูงอีกครั้ง

 

“ก็เป็นพี่ไม่ใช่เหรอที่บอกให้แบมกินเยอะๆ น่ะ” 

 

“โอ๋ๆ รักหรอกจึงหยอกเล่นนะครับ น้องแบมตัวนิดเดียว” เมื่อเห็นท่าทีแง่งอนนั่นแล้วร่างสูงจึงหยุดแหย่อีกคนเพราะเกรงว่าจะโดนน้องหาอะไรมาฟาดหัวแบะเสียก่อน

 

“ไม่คุยด้วยแล้ว ฮึ่ย”

 

“ไม่ขี่หลังพี่แล้วเหรอครับ” คนขี้แกล้งแกล้งเอียงคำเล็กน้อยแล้วถามคนตัวเล็กที่ปฏิเสธเสียงเข้มในทันทีและทำท่าจะเดินกลับที่พักเองโดยไม่สนใจคนพี่อีกต่อไป

 

“ไม่!” 

 

“อืม...น้องแบมว่าสาวๆ กลุ่มนั้นจะอยากขี่หลังพี่บ้างไหม เดี๋ยวพี่ลองเดินไปถามดีกว่า” เขาแกล้งพูดเองเออเองอีกพลางทำท่าจะเดินไปหาผู้หญิงกลุ่มนั้นที่ยืนถ่ายรูปกันอยู่ไม่ไกล

 

ควับ

 

“หยุดเลยนะ” ร่างบางที่ได้ยินแบบนั้นก็หันขวับกลับมามองคนพี่ ก่อนจะก้าวยาวๆ เข้ามาหาอีกคนและกระโดดขี่หลังอีกฝ่ายในทันที

 

“หึ ยอมขึ้นแล้วเหรอครับ” มาร์คหัวเราะเบาๆ ขาเขาเซไปข้างหน้าสองสามก้าวเพราะโดนจู่โจมแบบไม่ทันตั้งตัวแต่ก็ทรงตัวได้ในทันทีเพราะน้องค่อนข้างตัวเบาพอสมควรหากเทียบกับผู้หญิงแล้วคงหนักพอๆ กัน เผลอๆ ตัวเบากว่าผู้หญิงบางคนอีกมั้ง

 

“เงียบไปเลย!” มือนุ่มส่งมาปิดปากอีกคนในทันทีเพราะเขาไม่อยากได้ยินเสียงของคนขี้แกล้งอีกต่อไป

 

ฮึ่ย พี่มาร์คคนเงียบหายไปไหนแล้วนะ

 

เขาแอบคิดในใจพลางนึกถึงสภาพอีกคนเมื่อหลายปีก่อนที่มีโลกส่วนตัวสูงเสียงเหลือเกินแถมกว่าจะพูดแต่ทีละราวกับกลัวว่าดอกพิกุลจะร่วงเหรอไงก็ไม่รู้ กลับกลายมาเป็นตอนนี้ดันเปลี่ยนไปราวกับพลิกฝ่ามือยังไงยังงั้นแถมยังขี้แกล้งคูณร้อยไปอีกด้วย

 

“อ๊ะ พี่มาร์คจะเลียทำไมมมมม” ในขณะที่คนตัวเล็กคิดอะไรเพลินๆ สัมผัสเปียกชื้นที่อุ้งมือยามเมื่อมีอะไรนุ่มหยุ่นลากผ่านทำให้อีกคนรีบชักมือออกทันทีด้วยความตกใจ

 

I’m curious…(พี่อยากรู้...)” เสียงทุ้มพูดขึ้นมาอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสงสัยทำให้คนฟังเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยและถามกลับอย่างงุนงง เขาไม่รู้ว่าอีกคนกำลังแสดงสีหน้าแบบไหนเพราะขี่หลังอีกคนอยู่เขาจึงเห็นแค่เพียงเสี้ยวหน้าคมคายกับสันกรามแกร่งเท่านั้น

 

What?(อะไร?)

 

“มือยังหวานขนาดนี้แล้วส่วนอื่นจะหวานขนาดไหน...” ปลายเสียงที่หายเข้าไปในลำคอทำให้ร่างน้อยพยายามชะโงกหน้าไปหาอีกฝ่ายเพื่อพูดคุย

 

“หมาย...” ซึ่งนั่นเป็นจังหวะเดียวกับที่คนพี่หันหน้ามาหาคนน้องทำให้ใบหน้าของพวกเขาห่างกันเพียงคืบและนั่นก็เป็นตอนเดียวกับที่แบมแบมได้เห็นว่าอีกฝ่ายกำลังแสดงสีหน้าแบบไหนอยู่...





 

“พี่ขอชิมส่วนอื่นบ้างได้ไหมครับ? :)”






#พี่หมอมบ




จุ๊บ จ๊วบ

 

เสียงแลกเปลี่ยนน้ำหวานของคนสองคนที่นอนอยู่บนเตียงทาบทับกันอย่างแนบสนิทดังก้องไปทั้งห้อง สัมผัสอ่อนหวานที่เริ่มจากจังหวะเนิบนาบกำลังร้อนแรงขึ้นเรื่อยๆ จนแทบลืมหายใจ

 

“อื้อ พอก่อนครับ” เสียงสั่นเครือของคนที่ถูกตักตวงความหวานเอ่ยบอกคนเหนือร่างตอนที่ริมฝีปากของพวกเขาผละออกจากกันเพื่อหอบอากาศเข้าไปในปอดเร็วๆ มือนุ่มข้างหนึ่งยกขึ้นมาจับคางแกร่งเอาไว้เบาๆ เพื่อกันไม่ให้คนที่กำลังจะโน้มตัวลงมาอีกครั้งตักตวงความหวานได้อีก ส่วนมืออีกข้างพยายามหยุดยั้งมือหนาที่ตอนนี้กำลังลูบไล้อยู่ใต้สาบเสื้อตนและกำลังหยอกล้ออยู่กับเม็ดทับสีสวยข้างในนั้น

 

“อีกนิดนะ” แต่คนเหนือร่างกลับไม่ยอมหยุดง่ายๆ ริมฝีปากร้อนลากไล้ลงมาที่ซอกคอหอมกรุ่นขณะที่ขบกัดเบาๆ มือหนาทั้งสองข้างยังคงทำงานอย่างดีเยี่ยม ลมหายใจอุ่นๆ ที่รินรดบริเวณซอกคอทำให้ขนอ่อนลุกชัน ประสาทสัมผัสทุกส่วนของร่างกายเหมือนถูกปลุกเร้าหลายๆ อย่างให้ตื่นขึ้น

 

“ผม อ้ะ ไม่ไหว...” แบมแบมพยายามรวบรวมสติที่กระจัดกระจายหายไปให้กลับมาอย่างสุดความสามารถ แม้มันจะยากมากก็ตามทีเพราะตอนนี่สติเหล่านั้นกำลังถูกไฟแห่งราคะเผาทำลายอย่างช้าๆ ทว่าหากเขาไม่ทำอะไรอะไรมันจะเลยเถิดไปมากกว่านี้

 

อะไรที่เขาอยากมอบให้แต่ตอนนี้เขาไม่สามารถให้ได้

 

“พี่มาร์ค” ร่างน้อยรวบรวมแรงเฮือกสุดท้ายแต่ดันคนที่กำลังเลิกเสื้อเขาขึ้นมาจนถึงกลางอกออก แม้มันจะทำให้อีกคนขยับออกแค่เพียงนิดเดียวเนื่องด้วยแรงทางกายภาพที่น้อยกว่า แต่มันก็มากพอที่จะดึงสติสัมปชัญญะของราชสีห์ที่กำลังหิวโซให้กลับมา

 

“ให้ตายสิ...” เขาสบถออกมาเบาๆ แล้วพลิกตัวไปนอนหงายข้าร่างเล็กโดยที่ดึงรั้งให้คนใต้ร่างเมื่อครู่ลอยหวือขึ้นมานอนทับอกเขาแทน ก่อนที่กดจูบหนักๆ เขาที่แก้มนุ่มและสูดกลิ่นหอมของแป้งเด็กอ่อนๆ ของอีกคนเข้าเต็มปอด

 

ฟอด

 

“อยากฟัดเราใจจะขาดแล้ว” ชายหนุ่มบอกความต้องการของเขาออกมาตรงๆ อย่างไม่คิดปิดบัง ความต้องการที่ซึ่งทำให้คนตัวเล็กกัดปากตัวเองเพื่อข่มความรู้สึกขื่นๆ ในอกและมองอีกคนอย่างรู้สึกผิด เพราะสุขภาพของเขาทำให้ไม่สามารถให้ในสิ่งที่อีกคนต้องการได้ไปมากกว่าตอนนี้

 

“ขอโทษนะครับ”

 

“พี่รอได้ ไม่เอาครับอย่ากัดปากเดี๋ยวช้ำ” นิ้วหัวแม่มือถูกส่งมาคลึงที่ริมฝีปากนิ่มเบาๆ ที่เริ่มเจ่อบวมจากการถูกบดขยี้เมื่อครู่ให้หลุดพ้นจากฟันคมที่ขบรั้งเอาไว้

 

“พี่เป็นคนเดียวที่จะทำให้มันช้ำได้ เข้าใจไหม” น้ำเสียงเจ้าเล่ห์กับคำพูดชวนติดเรทนั่นทำให้แบมแบมละทิ้งความคิดมากเอาไว้เบื้องหลังได้ในทันทีและมองค้องอีกคนแทนที่พูดอะไรแบบนั้นออกมาได้อย่างหน้าตาเฉย

 

“ตาแก่ลามก”

 

“แต่ยังเตะปี๊บดังนะครับ” คนที่ถูกเรียกว่าตาแก่ขยิบตาข้างนึงที่ทำให้แบมแบมรู้สึกว่าเหมือนกำลังคุยกับเสี่ยแก่เจ้าเล่ห์ที่กำลังพยายามเต๊าะเด็กหนุ่มคราวหลานยังไงยังงั้นติดอยู่อย่างเดียว...

 

เสี่ยแก่คนนี้ดันหล่อลากน่ะสิ

 

“ไปรู้จักคำพวกนี้ได้ยังไงเนี่ย” คำพูดของอีกคนทำให้คนไทยแท้ๆ ยังอดไม่ได้ที่จะแปลกใจ แม้จะรู้ว่าอีกคนเรียนภาษาไทยมานานพอสมควรแต่ก็ไม่คิดว่าจะรู้จักคำเหล่านี้ได้

 

“หึ รอเราหายก่อนแล้วพี่จะพิสูจน์ให้ดู” แต่คนสัญชาติอเมริกันกลับไม่ตอบคำถามนั้นหากแต่ยกยิ้มแบบมีเลศนัยแบบที่คนมองรู้สึกหนาวร้อนๆ กับรอยยิ้มนั้นจนต้องเบือนหน้าหนี

 

“บะ...บ้า ไม่อยากรู้ซักหน่อย” แก้มใสขึ้นสีระเรื่ออย่างน่ารักทำให้คนมองดูอยู่อยากจะแกล้งต่อ หากแต่ความรู้สึกปวดหนึบตรงช่วงล่างที่เขาพยายามข่มกลั้นเอาไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉยนั้นกำลังทำให้เขารู้สึกอึดอัดพอสมควร

 

“พี่ว่าพี่ไปอาบน้ำก่อนดีกว่า” คนตัวสูงว่าแบบนั้นก่อนที่จะค่อยๆ พลิกตัวให้คนตัวเล็กไหลลงจากตัวเขาไปนอนบนเตียงดีๆ แล้วค่อยพลิกตัวลุกขึ้นจากที่นอนเดินตรงเข้าไปในห้องน้ำอย่างรวดเร็วโดยมีดวงตากลมโตมองตามแผ่นหลังกว้างจนหายวับไปในห้องน้ำอย่างเข้าอกเข้าใจ

 

แหงสิ พองตัวซะขนาดนั้นคงอึดอัดน่าดู

 

ร่างบางคิดในใจก่อนจะเลื่อนสายตากลับมามองไปบนเพดานขณะที่ในหัวนึกย้อนไปถึงเรื่องราวในอดีตตอนที่เขากับคนที่จัดการตัวเองในห้องน้ำคบกันอยู่

 

‘พี่มาร์ค อื้อ แบมไม่ไหวแล้ว...’

 

‘อดทนอีกนิดนะครับ’

 

‘แบม อ้ะ จะ เจ็บ ฮึก’

 

‘ชู่ว อย่าเกร็ง พี่จะอ่อนโยนนะครับ’

 

.

 

.

 

.

 

‘อ๊า มะ มาร์ค แรงอีก ตรงนั้น อื้อ!’

 

เหตุการณ์เก่าๆ ไหลเวียนเข้ามาในหัวทั้งภาพและเสียงที่ชัดยิ่งกว่าหนัง 3D ที่ถูกวนฉายซ้ำอีกครั้งพร้อมกับมีคำถามนึงผุดขึ้นมาในใจ

 

เมื่อก่อนยังดุขนาดนั้นมาตอนนี้จะดุขนาดไหนกันนะ?

 

ดุที่ไม่ได้แปลว่าผู้ใหญ่ดุเด็กน่ะ...

 

“บ้าคิดอะไรอยู่แบมแบม หยุดเลยนะ!” คนตัวเล็กเอ็ดตัวเองเสียงเข้มแก้มใสจากที่ขึ้นสีระเรื่ออยู่แล้วแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงราวกับลูกตำลึงสุก เขินเสียจนต้องกลิ้งตัวไปมาบนเตียงและเอาหน้าซุกลงบนหมอน แต่ก็ซุกได้ไม่นานก็ต้องรีบเงยหน้าขึ้นมาเพราะหายใจไม่ออกเสียก่อน...

 

เช้าวันใหม่ดำเนินมาถึงอย่างรวดเร็ว แสงอาทิตย์อัสดงยามเช้าสาดส่องเข้ามาผ่านทางหน้าต่างเป็นนาฬิกาปลุกชั้นดีให้คนตัวเล็กที่นอนอยู่ในอ้อมกอดแกร่งให้รู้สึกตัวตื่น

 

“อือ...” เสียงหวานครางในลำคอแล้วจึงเปิดเปลือกตาขึ้นช้าๆ กระพริบเล็กน้อยเพื่อปรับสายตาให้คุ้นชิ้นกับแสงยามเช้า ก่อนจะค่อยๆ พลิกตัวกลับเข้าไปซุกอกอุ่นของคนที่กอดเขาเอาไว้ทั้งคืน

 

อกที่อุ่นเสียจนทำให้คนตัวเล็กที่แม้จะอยากไปเล่นน้ำทะเลมากแค่ไหนก็รู้สึกอยากจะนอนซุกอกแกร่งนี้อีกต่ออีกสักนิด

 

นอนต่ออีกหน่อยแล้วกัน...

 

“แบม...แบมแบมครับตื่นได้แล้ว” คนตัวเล็กไม่รู้ว่าเขานอนต่อไปอีกนานแค่ไหนเพราะกว่าเขาจะรู้สึกตัวตื่นอีกครั้งก็ตอนที่มีเสียงทุ้มเอ่ยเรียกอยู่ข้างหูเบาๆ

 

“ฮื่อ พี่มาร์ค” คนเพิ่งตื่นพูดฮึมฮัมอยู่ในลำคอขณะที่ยังนอนขดตัวซุกอยู่ตรงอกแกร่งอย่างคนที่ยังตื่นไม่เต็มตา

 

จุ๊บ

 

“อรุณสวัสดิ์ครับ” สัมผัสหนักๆ ที่กดลงข้างขมับกับแรงกระชับกอดของท่อนแขนแกร่งที่มากขึ้นทำให้คนตัวเล็กรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาในหัวใจ ก่อนที่เปลือกตาสีอ่อนจะเหลือบลืมขึ้นมาสบเข้ากับดวงตาคมของอีกคนที่มองดูเขาก่อนอยู่แล้ว

 

“อรุณสวัสดิ์ครับ” ร่างน้อยตอบกลับอีกคนด้วยรอยยิ้มบางๆ ตอนนั้นเขาไม่มีความง่วงงุนอยู่อีกต่อไปแล้ว

 

“ไปอาบน้ำเร็วครับ จะได้ไปกินข้าว” ร่างหนาว่าแบบนั้นพลางใช้มือข้างหนึ่งสางผมนุ่มที่ยุ่งฟูเล็กน้อยจากการนอนหลับให้ไม่มาปรกตาอีกคน ที่ตอนนี้แปลงร่างเป็นเจ้าลูกแมวตัวน้อยดิ้นดุกดิกอยู่ตรงอกเขา

 

“อ่า ขี้เกียจจัง อยากเล่นน้ำทะเลแล้ว”

 

“ไม่ได้ครับ รีบไปอาบน้ำกินข้าวจะได้รีบไปเล่น” คำปฏิเสธถูกเอ่ยออกมาในทันทีที่ชายหนุ่มได้ยินความต้องการของอีกคน ถึงเขาจะชอบตามใจคนตรงหน้าแต่นั่นก็ไม่ใช่ทุกเรื่องเสมอไป

 

“ฮื่อ”

 

“ถ้าช้าแดดแรงกว่านี้พี่จะไม่ให้เล่นนะครับ”

 

“ก็ได้ครับ...” คำประกาศสิทธินั้นทำให้เด็กดื้อของคุณหมอก้มหน้ายอมรับในที่สุดก่อนจะค่อยๆ ขยับตัวอย่างเกียจคร้าน

 

“หรือจะให้พี่ช่วยอาบน้ำไหมครับ?” ท่าทีเอื่อยเฉื่อยนั้นทำให้คุณหมอรู้ดีว่าอีกคนกำลังถ่วงเวลาอยู่ ดังนั้นเพื่อทำตัวเป็นคุณหมอที่ดีตามวิชาชีพเขาจึงต้องใช้ตัวกระตุ้นสักหน่อย...

 

“ไม่ต้องเลย ผมไปแล้วๆ” และดูเหมือนตัวกระตุ้นนั้นจะได้ผลดีทีเดียวเพราะว่าร่างน้อยเบิกตาโพลงและรีบกุลีกุจอผละตัวเองออกจากอ้อมกอดแกร่งพลิกตัวลุกขึ้นเดินเข้าห้องน้ำไปอย่างรวดเร็วในทันที



ต่อตรงนี้น้าาา




“ใส่หมวกใบนี้ด้วยครับ” เสียงทุ้มของคนพี่มาพร้อมกับหมวกสานใบโตที่ถูกวางเอาไว้บนหัวของคนตัวเล็กที่ตอนนี้กำลังทำหน้าดื้ออยู่

 

“ยังไม่เลิกทำหน้าดื้ออีก” ชายหนุ่มว่าขณะเอานิ้วชี้ไปแตะเบาๆ สองสามทีตรงปากอิ่มที่งุ้มเข้าหากันอยู่

 

“แบมไม่ดื้อ” คนถูกกล่าวหาว่าดื้อปฏิเสธคำกล่าวหานั้นในทันทีและสะบัดหน้าหนีไปอีกทางทั้งยังกอดอกตัวเองเอาไว้แน่น

 

“ดื้อสิเนี่ย งอแงใหญ่แล้ว” คำกล่าวหาที่สองถูกหยิบยกขึ้นมาทำให้คนน้องหันควับกลับมาปฏิเสธอีกครั้ง

 

“เปล่างอแง”

 

“...” ความเงียบที่เกิดขึ้นจากคนพี่ทำให้แบมแบมเป็นคนพ่ายแพ้ในท้ายที่สุดและพูดสิ่งที่คิดอยู่ในใจออกมาทั้งหมด

 

“ฮึ่ย ก็ได้ แต่พี่มาร์คนั่นแหละผิด แบมแค่อยากถอดเสื้อเล่นน้ำเองผมไม่เป็นอะไรหรอก ผมเป็นผู้ชายนะ!”

 

“สำหรับเราอาจจะไม่เป็นอะไรแต่สำหรับพี่เป็นครับ” ชายหนุ่มว่าอย่างใจเย็นเขารับรู้ตั้งแต่ทีแรกแล้วว่าคนตรงหน้ากำลังเคืองเขาเรื่องอะไร

 

“ทำไมล่ะ...”

 

“หนึ่งคือพี่หวง” ร่างหนาว่าพร้อมกับก้าวเข้ามาหาคนตัวเล็กหนึ่งก้าว...

 

“สองคือหวง” สองก้าว

 

“สามคือหวง” สามก้าว

 

“หนึ่งร้อยคือหวง” และก้าวสุดท้ายเมื่อเขาเดินมาประชิดตัวร่างน้อยก่อนที่จะโน้มตัวลงมากดจูบไวๆ ที่ปากอิ่ม

 

จุ๊บ

 

ซึ่งนั่นมีพลังทำลายล้างสูงมากพอที่จะดีดความขุ่นเคืองในหัวใจร่างน้อยให้ปลิวหายไปอย่างง่ายดาย

 

“ถ้าเข้าใจแล้วก็ไปเล่นรอพี่ก่อนครับ เดี๋ยวพี่ขอไปคุยงานเป็ปนึงเดี๋ยวกลับมา” ว่าจบเขาก็เดินหมุนตัวออกไปโทรศัพท์ต่อสายถึงโรงพยาบาลเพื่อคุยเรื่องเคสคนไข้ในความรับผิดชอบของเขา แต่ก็เดินออกไปไม่ไกลมากนักเพราะเขาต้องการให้เด็กน้อยของเขาอยู่ในสายตาตลอดเวลา

 

“หะ...หวงอะไรกันเล่าตาแก่บ้า” ทางด้านคนโดนขโมยจุ๊บหลังจากที่อีกฝ่ายผละตัวออกไปคุยโทรศัพท์แล้วแก้มใสก็รู้สึกเห่อร้อนนิดหน่อยได้แต่โดนดินฟ้าอากาศแทนเสียอย่างนั้น

 

เพราะแดดมันร้อนหรอก ไม่ได้เขินเลยแม้แต่นิดเดียว

 

แบมแบมเดินไปเล่นแค่เพียงน้ำตื้นๆ ที่สูงเพียงแค่ช่วงเข่าเท่านั้น ส่วนนึงเพราะเขาว่ายน้ำไม่เป็นจึงอยากจะรอคนพี่ให้มาเล่นน้ำด้วยกันเสียก่อน

 

“อ้ะ...” เพราะลมทะเลที่ค่อนข้างแรงพอสมควรทำให้หมวกสานที่เขาใส่อยู่โดนลมหอบใหญ่พัดปลิวหลุดไปตกบนหาดทรายที่ค่อนข้างไกลพอสมควร คนตัวเล็กจึงค่อยๆ เดินไปเก็บอย่างไม่รีบร้อนเพราะเขาไม่อยากให้ร่างกายตัวเองรู้สึกเหนื่อย

 

“มานี่สิ จะไปไหนเจ้าหมวก” ราวกับสวรรค์กลั่นแกล้งในจังหวะที่คนตัวเล็กกำลังจะเดินถึงหมวกใบนั้นเพียงไม่กี่ก้าวก็มีลมหอบใหญ่พัดมาอีกครั้งทำให้หมวกปลิวไปไกลกว่าเดิม ซึ่งกว่าจะได้หมวกไปนั้นมาเล่นเอาซะเขาแอบเหนื่อยเพราะการเดินต้านกระแสน้ำนั้นไม่ง่ายเลย ยิ่งเป็นคนเหนื่อยง่ายแล้วยิ่งเหนื่อยเป็นเท่าตัว

 

“ได้ซัก...อึก” ในตอนนั้นเองที่คนตัวเล็กตะครุบหยิบหมวกใบนั้นได้ก่อนที่มันจะปลิวออกไปอีกรอบ ความรู้สึกแน่นหน้าอกก็เข้ามาแทนที่ ใบหน้าสวยเหยเกด้วยความอึดอัดปะปนไปกับความเจ็บร้าวที่ช่วงอก เขาพยายามควบคุมลมหายใจเข้าออกแต่การจะหายใจในช่วงเวลาแบบนี้มันช่างทรมานเหลือเกิน

 

มือนิ่มที่สั่นสะท้านพยายามเอื้อมมือไปหยิบยาในกระปุกเล็กๆ ที่ห้อยคออยู่ ภาพตรงหน้าเขาเริ่มมืดลงทุกทีๆ ราวกับมีใครมีปิดไฟยังไงยังงั้น ยิ่งเขาพยายามหยิบยาออกมาเร็วแค่ไหน ทุกอย่างก็ช้าลงเท่านั้นเพราะมือของเขาสั่นจนยากที่จะควบคุมเรี่ยวแรงที่มีหดหายไปจนแทบไม่หลงเหลืออยู่

 

 

 


“พะ...พี่มาร์ค”

 

ช่วยด้วย...มาช่วยแบมที...

 

 


 

100%

 

 


______________________________

 

ยังคงยืนยันคำเดิมว่าจบสวยค่ะ...

แต่ก่อนที่จะเจอฟ้าหลังฝน มันก็ต้องผ่านพายุกันไปก่อน

เนอะ :)

//หลบรองเท้าคุณแม่น้องแบม


ปล : ช่วงนี้อาจจะมาหายๆ หน่อยนะคะเพราะใกล้สอบไฟนอลแล้ว


TWITTER : @giftaplus

COMMENT / SCREAM TAG : #พี่หมอมบ



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 885 ครั้ง

1,892 ความคิดเห็น

  1. #1779 Beaujungf (@jaejoong2528) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2562 / 06:52
    ตอนนี้มันสุขจนกลัวตอนหน้าแล้วนะะะะะะ
    #1779
    0
  2. #1650 sophitkongkaew (@sophitkongkaew) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2562 / 10:20
    พี่มาร์คเร็วๆ น้องจะไม่ไหวแล้ว
    #1650
    0
  3. #1419 Octaidol (@Octaidol) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 00:24
    ทอร์นาโดจะเข้าแล้วใช่ไหมคะ
    #1419
    0
  4. #1417 yingyui2528 (@yingyui2528) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 20:36
    มาร์คคคคคค ช่วยน้องด้วยยย
    #1417
    0
  5. #1416 MyDBB (@MyDBB) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2562 / 15:23
    แงงงงง มาช่วยน้องๆ มาต่อไวๆนะค้าบบบ
    #1416
    0
  6. #1415 MM_MB (@maemetggt) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2562 / 00:59
    มาร์ค​มาดูน้องด่วนนนน
    #1415
    0
  7. #1414 แค่คนอินดี้ (@0942845903) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 13:32

    น้องงงง พี่มาร์คมาดูน้องเร็วๆ



    #1414
    0
  8. #1412 bbamaaun (@bbamaaun) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 08:33
    ค้างงงง
    #1412
    0
  9. #1411 chawanrat4211 (@chawanrat4211) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 23:39
    เฮ้ยยยยย ไรท์~ งื้ออออ มาต่อออก๊อนนนนนนนนนน
    #1411
    0
  10. #1410 nam_luffy (@nam_luffy) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 19:50
    หนูลูกกกกก
    #1410
    0
  11. #1408 N_udaen_G (@nudaeng) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 12:13
    น้องลูกกกกกก จะเหนื่อยง่ายเกินไปแล้วนะคะ อาการดูไม่ดีเลยอะ กอดลูกกกกก
    #1408
    1
    • #1408-1 Zai33333333 (@Zai33535823) (จากตอนที่ 14)
      6 พฤษภาคม 2562 / 11:18
      โอ้ยยยยน้อง มาต่อไวนะคะ
      #1408-1
  12. #1407 Ploylymtbb (@Ploylymtbb) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 10:28
    น้องแบมมมมมมมม พี่มาร์คช่วยน้องเร็วๆๆๆๆ
    #1407
    0
  13. #1406 Jatunamsee (@Jatunamsee) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 09:06
    แบมลูก งื้อออ สงสารน้อง
    #1406
    0
  14. #1405 pncpncp (@pncpncp) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 00:13
    น้องแบมลูก แงงงงงโอ้ยงสงสารน้อง
    #1405
    0
  15. #1404 J_Janey_J (@J_Janey_J) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 00:00
    แบมมมมมมมมมมมมมมม
    #1404
    0
  16. #1403 DajingMTBB (@DajingMTBB) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2562 / 23:50

    พี่มาร์คคคคคค มาช่วยน้องงง
    #1403
    0
  17. #1402 Kibibiza (@Mat_AnGel) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2562 / 22:51
    ไม่นะ.
    #1402
    0
  18. #1401 Jiberita (@Jiberita) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2562 / 22:14
    น้องงงงง
    #1401
    0
  19. #1400 aeayzii (@aeayzii) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2562 / 22:07
    https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/yy-big-06.png อย่าเป็นอะไรเลยนะ
    #1400
    0
  20. #1399 mmxiii (@Myfeww) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2562 / 21:55
    น้องงง อย่าเป็นอะไรนะ :(
    #1399
    0
  21. #1398 mai_mtbb (@mai_mtbb) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2562 / 21:38
    ฮื่อน้องอย่าเป็นอะไรนะ พี่มาร์คมาช่วยน้องเร็วๆสิ
    #1398
    0
  22. #1397 SugarBrowniie (@namtarn_zapp) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2562 / 21:34
    น้องลูกกกกกกก ใจแม่จะขาดแล้วว ฮือออ อย่าเป็นไรนะลูกกก
    #1397
    0
  23. #1396 MB9397TH (@MB9397TH) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2562 / 21:32

    น้องแบมอย่าทำให้แม่คนนี่น้ำตาไหลซิลูก พี่มาร์คไปช่วยน้องเร็วๆ ครับ
    #1396
    0
  24. #1395 peuaknoi (@peuaknoi) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2562 / 21:06

    พี่มาร์คช่วยน้องเร็ววววววววววววว
    #1395
    0
  25. #1394 Lee2511 (@Lee2511) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2562 / 21:03
    น้ำตาจาไหล สงสารน้องอ่า หายเร็วๆนร้า
    #1394
    0