(เปิดโอน) ▽ #markbam ; HEARTBEAT #พี่หมอมบ ▽

ตอนที่ 12 : BEAT 11

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7287
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 962 ครั้ง
    7 เม.ย. 62

     

 

________________________________________________________

 


______________________________________________________

 

 

 

  ________________________________________________________



ช่องทางการติดต่อ #Twitter

หมอมาร์ค : @marktuan_hb

น้องแบม : @bambam_hb

:)

  ________________________________________________________


        


        

เป็นเวลากว่าสัปดาห์แล้วที่แบมแบมมักจะลงไปที่สวนหย่อมของโรงพยาบาลเพื่อใช้เวลาทั้งช่วงบ่ายในการอ่านหนังสือและพูดคุยแลกเปลี่ยนประสบการณ์ร่วมกับใครอีกคนจนตอนนี้เรียกได้ว่าสนิทกันมากประหนึ่งรู้จักกันมาเป็นสิบๆ ปียังไงยังงั้น

 

“จริงสิพี่จินยองเคยบอกว่ามารอคู่หมั้นใช่ไหมครับ”​ แบมแบมถามขึ้นมาตอนนี้พวกเขาทั้งคู่ได้ย้ายลงมาจากสวนหย่อมโรงพยาบาลเป็นร้านคาเฟ่เล็กๆ ในโรงพยาบาลแทนเนื่องจากอากาศวันนี้ร้อนอบอ้าวจนเกินกว่าจะนั่งเล่นได้

 

“อื้อ ใช่แล้ว เขาเป็นหมออยู่ที่นี่น่ะ” เมื่อได้ยินแบบนั้นแบมแบมก็เบิกตากว้างขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อยก่อนจะโน้มตัวเข้ามาหาจินยองอีกนิด ซึ่งสำหรับคนมองอย่างจินยองแล้วการกระทำนั้นไม่ได้ทำให้เขารู้สึกอึดอัดหรืออย่างไร กลับเอื้อเอ็นดูกับการกระทำของเด็กหนุ่มตรงหน้าเสียมากกว่า คนที่ไม่ว่าทำอะไรก็ดูนุ่มนิ่มน่ากอด น่าปกป้องไปเสียทุกอย่าง

 

เห็นแล้วอยากจะมีน้องชายน่ารักๆ แบบนี้บ้างจัง...

 

“คู่หมั้นพี่จินยองเป็นหมอเหรอครับ” เสียงหวานถามอย่างตื่นๆ ดวงตากลมโตฉายชัดถึงความสนใจใคร่รู้

 

“ครับ เขาเป็นหมอ...” คนที่มีพันธะแล้วตอบอย่างไม่คิดปิดบังแต่ยังไม่ทันได้ขยายความอะไรเพิ่มเติมเจ้าคนน่ารักตรงหน้าเขาก็ยกมือขึ้นมาห้ามเขาเสียก่อน

 

“เดี๋ยวก่อนครับ อย่าเพิ่งบอกแบม”

 

“...” คนโตกว่าเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยแบบงงๆ และเป็นเชิงถามว่าทำไม

 

“ถ้าบอกตอนนี้ก็ไม่สนุกสิครับ ขอแบมไปสืบก่อนพี่จินยองแค่ใบ้มาก็พอ” แบมแบมบอกแบบนั้นใบหน้าฉายแววสนุกสนานเหมือนเด็กน้อยที่ได้ของเล่นใหม่ยังไงยังงั้น

 

“หึ อยากได้คำใบ้แบบไหนหล่ะ” เมื่อได้ยินแบบนั้นจินยองก็หัวเราะในลำคอเบาๆ อย่างอารมณ์ดีเมื่อเห็นท่าทางน่ารักนั่น

 

“อืมมม ก็กว้างๆ หน่อยครับแต่ต้องไม่กว้างเกินไปนะ!”

 

“ขอพี่คิดก่อนนะ...อ่า ใบ้ว่าจบนอกแล้วกัน” คนใบ้นิ่งคิดไปครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยคำใบ้ที่เจ้าตัวคิดว่าไม่กว้างหรือแคบไปออกมา

 

“จบนอกเหรอ...ฮื่อ แอบยากแฮะ” คนตัวเล็กเมื่อได้ยินแบบนั้นก็กลับมาครุ่นคิดกับตัวเองและไล่ลิสต์คุณหมอที่ตนรู้จักในหัวว่ามีใครพอจะจบนอกบ้าง... แต่ก็แอบยากอยู่พอสมควรเนื่องจากโรงพยาบาลนี้เป็นโรงพยาบาลขนาดใหญ่ คุณหมอกว่าครึ่งที่นี่ต้องจบนอกแน่นอนอยู่แล้ว

 

ยิ่งไปกว่านั้นแบมแบมไม่รู้ด้วยว่าบุคคลนั้นเป็นผู้ชายหรือว่าผู้หญิง เพราะเขาก็รู้จักอีกคนได้ไม่นานถึงจะเริ่มสนิทกันพอตัวแล้วแต่เรื่องรสนิยมทางเพศนี่ยากจะตัดสินใจเพราะการวางตัวภายนอกของอีกฝ่ายนั้นดูเหมือนคุณชายเจ้าสำอางค์ที่มีการวางตัวที่ดี ไม่ออกสาวไปแต่ก็ดูนุ่มนิ่มเหมือนไทป์เดียวกับเขายังไงยังงั้น

 

อ่า ยากกว่าที่คิดนะเนี่ย...

 

“ให้พี่ใบ้เพิ่มไหม” เมื่อเห็นว่าอีกคนเงียบไปแถมใบหน้าติดไปทางหวานนั่นกำลังครุ่นคิดอย่างหนักจนอดไม่ได้ที่จะสงสาร จึงยื่นข้อเสนอเข้าไปหมายจะช่วยน้อง

 

เอาจริงๆ ให้พี่บอกเลยจะไม่ง่ายกว่าเหรอเจ้าแบม...

 

“ไม่เอาๆ เดี๋ยวไม่สนุก พี่จินยองสามารถใบ้ให้ผมได้วันละครั้งเท่านั้น!” แต่คนตัวเล็กกลับปฏิเสธอย่างแข็งขันแถมยกมือขึ้นมาไขว้กันบ่งบอกอย่างชัดเจน

 

“อะไรจะขนาดนั้นเจ้าก้อน เหงาเหรอไง” ไม่ว่าเปล่าจินยองก็ยื่นมือไปดึงแก้มนุ่มนั่นเบาๆ อย่างอดจะหมั่นเขี้ยวไม่ได้ คนอะไรตัวก็กระจึ๋งนึงแต่แก้มกลับตุ่ยเหมือนเจ้ากระต่ายน้อยที่กำลังอมอาหารเอาไว้ที่กระพุ้งแก้มยังไงยังงั้น

 

“เหงาสิครับ ช่วงนี้ปิดเทอมผมไม่มีอะไรทำเลย ถ้าไม่มีพี่จินยองมาเล่นด้วยป่านนี้ผมนอนแห้งตายในห้องพักผู้ป่วยแล้ว” คนเหงาตอบเสียงอ่อยขณะที่เอนหน้าไปซบกับมือของอีกคนอย่างอ้อนๆ แบบที่เจ้าตัวมักจะทำกับคนในครอบครัวหรือที่สนิทมากๆ เท่านั้น

 

“อ้าว แล้วครอบครัวเราล่ะ อ่า พี่ถามได้ไหมนะ” จินยองถามอย่างไม่แน่ใจในตอนท้ายประโยคเพราะสำหรับบางคนเรื่องครอบครัวอาจจะเป็นเรื่องละเอียดอ่อนก็เป็นได้

 

“ไม่เป็นไรครับ คุณพ่อคุณแม่ผมทำงานต่างประเทศครับ นานๆ ถึงจะกลับมา ผมมีพี่ชายนะแต่เขาไปเรียนต่อ” ร่างบางส่ายหัวเล็กน้อยอย่างไม่ถือสาเพราะสำหรับเขาคุ้นชินกับการที่พ่อแม่หรือพี่ชายจะยุ่งจนบางทีละเลยอะไรบางอย่างที่สำคัญไป แต่เขาก็เข้าใจทุกฝ่ายเลยไม่คิดจะเรียกร้องอะไรหรือทำตัวเป็นเด็กมีปัญหา

 

“แล้วเพื่อน...”

 

“เพราะผมไม่ค่อยได้ไปเรียน ส่วนเพื่อนสนิทเขาช่วยที่บ้านทำงานช่วงนี้เขาเลยยุ่งๆ ผมเลยไม่กล้าทักไปกวนมาก”

 

“แบบนี้นี่เอง ไม่เป็นไรพี่ยังอยู่ตรงนี้ทั้งคน ถ้าเหงาก็โทรมานะมีเบอร์พี่แล้วนี่” เมื่อได้ยินแบบนั้นคนโตกว่าก็ไม่คิดจะถามอะไรเพิ่มเติมเพราะแวบหนึ่งเขาเห็นความเหงาที่ฉายชัดขึ้นมาจากดวงตาสดใสนั่นก่อนมันจะหายไป ซึ่งนั่นทำให้เขารู้จักนิสัยอีกอย่างหนึ่งของอีกคน...

 

แบมแบมเป็นเด็กดีที่พยายามจะเข้าใจทุกฝ่าย จนบางครั้งเขาก็เผลอที่จะนึกถึงความรู้สึกตัวเองไป...

 

“ฮื่ออออ พี่จินยองน่ารักจังเลยยย ถ้าไม่ติดว่าพี่จินยองหมั้นแล้วผมจะทาบทามมาเป็นพี่สะใภ้แล้วนะ!”

 

“ว่าไปนั่น” 

 

“อ่า เป็ปๆ เวลาหมดอีกแล้ว ผมต้องกลับขึ้นไปก่อนคุณหมอจะมาตรวจ” แบมแบมพูดขึ้นมาเสียงอ่อยเมื่อเขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลาและพบว่าถึงเวลาที่เขาต้องกลับขึ้นไปแล้ว

 

“ให้พี่เดินไปส่งไหม” จินยองถามอย่างอดไม่ได้ที่จะเป็นห่วงเพราะหลังจากที่รู้จักกันมากว่าอาทิตย์ทำให้เขารับรู้ถึงอาการป่วยของอีกฝ่ายว่าหนักอยู่ในระดับไหน

 

“ไม่เป็นไรครับ ผมเกรงใจ”

 

“ถ้าอย่างงั้นเจอกันพรุ่งนี้นะ” เพราะเขาไม่ใช่คนช่างเซ้าซี้อะไรมากนัก เมื่อเจ้าตัวว่าอย่างนั้นจึงไม่ดึงดันอะไรอีก

 

“ครับ อ้ะ จริงสิ พี่จินยองงงงง”

 

“หืม” ในตอนที่พวกเขากำลังแยกกันนั้นเองแบมแบมก็หันกลับมาเรียกอีกคนเอาไว้อีกครั้งเมื่อนึกอะไรได้

 

“พรุ่งนี้ไปคาเฟ่แมวที่เปิดใหม่กันไหมครับ”

 

“เอาสิ อยู่ที่ไหนล่ะ” คนถูกชวนตอบตกลงอย่างง่ายดายเพราะยังไงพรุ่งนี้เขาก็ไม่มีธุระอะไรอยู่แล้ว

 

“ถัดจากโรงพยาบาลไปประมาณสองบล็อกครับ เราเดินไปกันก็ได้”

 

“แล้วเราจะออกจากโรงพยาบาลได้เหรอ”

 

“เรื่องนั้นเดี๋ยวผมจัดการเอง” คนป่วยตอบอย่างมั่นใจซึ่งคนฟังก็พยักหน้าลงช้าๆ

 

“ครับ งั้นเจอกันพรุ่งนี้เวลาเดิมนะ”

 

“อื้อออ แล้วเจอกันครับ” ร่างน้อยพยักหน้ารัวๆ พร้อมยังยกยิ้มกว้างก่อนจะหันหลังเดินกลับไปอีกทางซึ่งจินยองก็ยืนมองน้องจนลับสายตาไป

 

 

 


“ช่างเป็นเด็กที่สดใสดีจริงๆ...”




#พี่หมอมบ




“กลับมาช้าอีกแล้วนะครับ...” ทันทีที่คนตัวเล็กเปิดประตูห้องเข้ามาก็พบกับคุณหมอรู้หล่อที่ยืนกอดอกตีหน้ายักษ์รออยู่บริเวณแถวประตู

 

“คุณหมอมาร์คคคคค” เมื่อร่างน้อยเห็นแบบนั้นก็เรียกอีกฝ่ายเสียงยาวทั้งส่งยิ้มทะเล้นไปให้เป็นทัพหน้าหมายว่าโทษหนักจะได้กลายเป็นเบา

 

“ไม่ต้องมาทำเสียงอ้อนเลย” แต่ดูเหมือนว่าลูกไม้ตื้นๆ เหล่านี้จะใช้ไม่ได้ผลกับคุณหมอเสียแล้ว ทำให้แบมแบมต้องงัดแผนที่สองมาใช้แทน

 

“อย่าดุซี่ แบมกลับมาตรงเวลานะ พี่หมอแหละมาก่อนเวลา”

 

“เถียงพี่หมอเหรอครับ?” และเป็นอีกครั้งที่มันไม่สำเร็จเพราะนายแพทย์หนุ่มยังคงหน้ายักษ์เอาไว้แถมเสียงยังฟังดูดุกว่าเดิมไปสายเลเวลอีกต่างหาก

 

“ง่ะ เปล่าซักหน่อย เขาเรียกว่าอธิบายต่างหาก อธิบายน่ะ” ซึ่งนั่นทำให้คนเด็กกว่าหงอจนหน้าหดเหลือนิดเดียว

 

“ไม่รู้หล่ะ มานั่งพักตรงนี้ก่อนครับ” หลังจากกำราบเด็กดื้อสำเร็จมือใหญ่ก็จับเข้าที่ข้อมือเล็กดึงรั้งให้เดินตามมานั่งลงบนโซฟาตัวยาวที่ตั้งอยู่ข้างเตียงผู้ป่วย

 

“วันนี้ไม่มีอาการผิดปกติอะไรใช่ไหมครับ” ก่อนที่คุณหมอจะเอื้อมมือไปหยิบชาร์จคนไข้ที่วางเอาไว้บนโต๊ะไม่ไกลและเริ่มทำหน้าที่ของเขาเหมือนดั่งเช่นทุกครา

 

“อื้อ ไม่มีครับ”

 

“เมื่อตอนเที่ยงพี่ไม่ได้เข้ามาดู ทานข้าวทานยาครบนะครับ”

 

“ครบซี่ ผมไม่ใช่เด็กแล้วนะ ไม่แอบเอายาไปทิ้งหรอกน่า” คนที่ไม่ใช่เด็กร่ายยาวทันทีเพราะรู้สึกได้ถึงน้ำเสียงจับผิดราวกับผู้ใหญ่กำลังจับผิดเด็กน้อยยังไงยังงั้น แต่ในสายตาคนมองมันกลับเหมือนลูกแมวตัวน้อยกำลังขู่ฟ่อเสียมากกว่า

 

“ครับๆ เก่งมากครับคนดี ไหนขอพี่หมอฟังเสียงหัวใจหน่อยสิ” 

 

“...”

 

“โอเคครับ ทุกอย่างยังปกติดีอย่างนี้ต้องให้รางวัล...” 

 

“รางวัลอะไรครับ อ้ะ” ไม่ทันได้สงสัยนานสัมผัสหนักๆ ก็ประทับลงมาอย่างรวดเร็วที่ริมฝีปากอิ่มโดยที่เจ้าของนั้นไม่ทันได้ตั้งตัว

 

จุ๊บ

 

“พะ...พี่หมอ”

 

“หึ แดงหมดแล้ว” มาร์คหัวเราะในลำคอเบาๆ ขณะที่ใช้ข้อนิ้วไล้บนแก้มใสที่ตอนนี้กำลังเปลี่ยนเป็นสีชมพูอ่อนๆ อย่างน่ารัก

 

“คนชอบฉวยโอกาส” คนถูกขโมยจุ๊บบ่นอุบแล้วยกกำปั้นขึ้นทุบที่อกแกร่งเบาๆ ซึ่งมือหนาก็ฉวยรวมมือนุ่มข้างนั้นและยึดกุมเอาไว้

 

“แล้วชอบไหมล่ะ”

 

“ไม่...อื้อ” ยังไม่ทันที่คำปฏิเสธจะได้หลุดออกมาครบประโยคลมหายใจของแบมแบมก็ถูกช่วงชิงไปอีกครั้งซึ่งคราวนี้ไม่ใช่แค่เพียงสัมผัสเบาๆ ราวขนนกปัดผ่านแบบเมื่อกี้อีกแล้ว

 

“โกหก” พอได้ตักตวงความหอมหวานจนพอใจแล้วคุณหมอจึงถอยออกมาเล็กน้อยแล้วกระซิบเบาๆ ที่ข้างหูร่างน้อย

 

“แบมปะ...” และเป็นอีกครั้งที่เจ้าเด็กน้อยซึ่งถูกหาว่าพูดโกหกได้ถูกเจ้าคนฉวยโอกาสฉกฉวยลมหายใจเพื่อเชยชิมแลตักตวงความหอมหวานอีกครั้งจนแทบจะหมดลมหายใจ

 

“ไม่ชอบจริงๆ เหรอ?” มาร์คถามย้ำขณะที่ไม่ละใบหน้าไปไหนยังคงวนเวยนกดจูบพรมไปทั่วใบหน้าหวานอย่างหลงไหลจนคนที่ถูกเอาเปรียบนั้นต้องเอ่ยปากห้ามปรามก่อนที่เจ้าตัวจะหัวใจวายไปเสียก่อน

 

“ฮื่อ พอแล้ว” 

 

“ตอบคำถามพี่ก่อนครับ” แต่ดูเหมือนว่าร่างหนาจะไม่ยอมปล่อยไปง่ายๆ หากเขายังไม่ได้ยินคำตอบที่ต้องการ

 

“ผม...แบม... ฮื่อ เดี๋ยวก่อนสิ” มือนิ่มรีบส่งไปดันหน้าอกแกร่งของอีกคนเอาไว้ที่ทำท่าจะโน้มตัวเข้ามาหาเข้าอีกรอบ

 

“ตอบก่อนสิครับ”

 

“ชอบแล้วๆ ชอบก็ได้” คนตัวเล็กรีบตอบเสียงระรัวเพราะกลัวว่าจะโดนรังแกอีก

 

ไม่ใช่ว่าไม่ชอบนะ...แต่มันเขินนี่นา

 

“ก็ได้?” คุณหมอจอมเจ้าเล่ห์ทวนคำสุดท้ายขณะที่เลิกคิ้วขึ้นน้อยๆ เป็นเชิงถามว่าแน่ใจแล้วเหรอที่พูดคำนั้นออกมาด้วย นั่นทำให้คนหน้าหวานที่ตอนนี้แก้มเห่อร้อนจนใกล้จะระเบิดออกมาแล้วรีบกลับคำทันที

 

“ชอบไงชอบครับ ชอบบบ”

 

 


 

“หึ ชอบเราเหมือนกันครับ”





#พี่หมอมบ





“หึ ชอบเราเหมือนกันครับ”ชายหนุ่มว่าพร้อมทั้งขยิบตาข้างเดียวประกอบคู่ไปด้วย

 

เดี๋ยวคนละชอบแล้ว...

 

“คิดว่าขยิบตาแล้วหล่อเหรอครับ...”

 

“อือหล่อมาก” ร่างหนายิ้มรับอย่างไม่คิดถ่อมตัวทำให้คนเด็กกว่าแอบเบ้ปากด้วยความหมั่นไส้ก่อนที่จะนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้

 

“อ้ะ จริงสิ คุณหมอมาร์คคคคคค”

 

“พูดแบบนี้จะอ้อนเอาอะไรครับ” เจ้าของชื่อเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยขณะที่มือใหญ่ส่งไปลูบที่กลุ่มผมนุ่มเบาๆ อย่างเอื้อเอ็นดู

 

รู้ทันอีกแล้ว...

 

“พรุ่งนี้ผมขอออกไปคาเฟ่แมวนะครับ”

 

“ไปกับใครครับ” คุณหมอถามด้วยใบหน้าที่ยังคงยิ้มแย้มแต่ไม่รู้ทำไมแบมแบมกลับคิดว่าสายตาคมๆ นั้นกำลังเข้มขึ้นมาสองระดับ

 

“ไปกับ เอ่อ รุ่นพี่ไง” คนตัวเล็กโกหกออกไป ไม่สิ พูดความจริงต่างหากแต่แค่ไม่พูดให้ครบและขยายความให้ชัดเจนเท่านั้นเอง

 

“รุ่นพี่ที่ไหนครับ ไว้ใจได้เหรอ” แต่มีเหรอว่าคุณหมอหนุ่มจะไม่สามารถจับพิรุธนั้นได้ ท่าทางล่อกแล่กนั่นเป็นหลักฐานชั้นดีให้มาร์คจับได้เลยว่าเจ้าตัวเล็กตรงหน้าเขากำลังมีเรื่องปิดบังอยู่

 

“ไว้ใจได้สิ เพราะผมเป็นคนชวนเอง”

 

“แน่ใจได้ยังไง” มาร์คหรี่ตาลงเล็กน้อยมองแบมแบมอย่างจับผิด

 

เอาแล้วพี่หมอสวมบทคุณพ่ออีกแล้ว...

 

“อืออออ พี่หมอมาร์คจ๋า ให้น้องแบมไปเถอะน้า” ซึ่งสายตาคมๆ นั่นกำลังทำให้คนตัวเล็กรู้สึกเสียววาบจึงต้องงัดกระบวนท่าพิเศษ(?) ออกมาใช้

 

“ไม่ต้องมาอ้อนเลยพี่รู้ทันนะ” ทางด้านคุณหมอที่มีชั่วโมงบินด้านการรับมือกับกระบวนท่าแบบนี้มาพอสมควรก็สามารถทนรับได้อย่างไม่สะทกสะท้าน แต่ฝ่ายแบมแบมก็ไม่ยอมแพ้ง่ายๆ เช่นกัน

 

“นะนะ...ไม่เชื่อใจผมเหรอ ผมดูแลตัวเองได้จริงๆ นะ” ไม่ว่าเปล่าคนพูดก็นำพาร่างระหงของตัวเองไปนั่งเกยตักคนพี่ทั้งเอาหัวไปถูไถแถวซอกคอแกร่งจนคนพี่ต้องเบือนหน้าหนีอย่างข่มใจ

 

“...”

 

“พี่มาร์คจ๋า” เมื่อเห็นว่าอีกคนหันหน้าหนีไปแล้วแต่กลับกัดกรามแน่นจนเป็นสันนูนทำให้เจ้าเด็กขี้อ้อนสามารถรับรู้ได้ทันทีว่าอีกคนกำลังใช้ความอดทนอยู่เช่นกัน เพราะงั้นมือนุ่มจึงส่งไปจับที่ปลายคางแกร่งเพื่อดึงรั้งให้เขาหันกลับมามองหน้ากัน

 

ฟอด

 

“นะ” ก่อนที่แบมแบมจะน็อคเอ้าท์พี่หมอของเขาด้วยการกดจมูกลงไปที่แก้มสากเบาๆ และถอนออกพร้อมส่งสายตาออดอ้อนให้ และนั่นทำให้คุณหมอแทบหมดความอดทน

 

“ให้ตายเถอะ...” 

 

“อ้ะ” ท่อนแขนแกร่งตวัดรอบเอวบางดึงรั้งให้ร่างระหงขยับเข้ามาใกล้ชิดจนแนบแน่นเสียมดยังไม่สามารถแทรกผ่านได้ ชายหนุ่มกอดร่างน้อยเอาไว้แน่นพลางใช้มือหนากดศรีษะเล็กเอาไว้แถวซอกคออุ่นเพื่อไม่ให้อีกคนมาเห็นสีหน้าของเขาตอนนี้

 

“ทำแบบนี้ระวังจะเจ็บตัวนะ” เสียงทุ้มต่ำกว่าโทนปกติกระซิบเข้าข้างหู ลมหายใจที่หนักแน่นตอนนี้ดูหอบถี่เหมือนคนที่กำลังโกรธหรืออดทนกับอะไรบางอย่าง นั่นทำให้คนตัวเล็กอดคิดไม่ได้ว่าการกระทำของตัวเองอาจจะทำให้อีกฝ่ายไม่พอใจอะไรหรือเปล่า

 

“พี่จะตีแบมเหรอ”

 

“เปล่าครับ”

 

แต่จะทำอย่างอื่นแทน...

 

คุณหมอปฏิเสธทันทีด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ แต่ดวงตาฉายชัดถึงความอันตรายที่คนตัวเล็กไม่ทันจะได้เห็นมัน

 

“แล้ว...อุ่ย!” แต่ถึงจะไม่เห็นสายตานั้นทว่าช่วงต้นขาบริเวณใกล้สะโพกของเขากลับรู้สึกได้ถึงอะไรบางอย่างที่แข็งขืนกำลังดุดันขึ้นมา แน่นอนว่าแบมแบมก็เป็นผู้ชายเหมือนกันดังนั้นเขาจึงสามารถรับรู้ได้ทันทีว่าเจ้าสิ่งมีชีวิตที่เขากำลังนั่งทับอยู่นั้นคืออะไร

 

“หึ พี่จะให้ไปก็ได้แต่พี่จะเป็นคนไปส่ง” คุณหมอหนุ่มหัวเราะในลำคอเมื่อเห็นคนตัวเล็กนั่งตัวแข็งทื่อแถมแก้มใสยังแดงเป็นปื้น พยายามไม่สนใจความปวดหนึบของร่างกายและไม่คิดจะแก้ตัวหรือให้คนตัวเล็กลงจากตักด้วยเพราะอยากจะให้นี่เป็นบทเรียนของคนขี้อ้อนขี้อ่อยแล้วไม่ระวังตัวได้รู้ว่าเขาก็ไม่ใช่พระอิฐพระปูนที่ไหน

 

“แต่ว่า...” แบมแบมทำท่าจะปฏิเสธแต่เพราะเผลอขยับตัวแรงไปหน่อยจนเจ้าของตักคำรามออกมาในลำคอเบาๆ ร่างแกร่งกระตุกเกร็งไปครู่นึง จนร่างน้อยชะงักไม่กล้าขยับไปมากกว่านี้อีก ใจอยากจะลุกหนีเหลือเกินแต่ติดที่ท่อนแขนแกร่งที่ดึงรั้งเอาไว้ราวกับคีมเหล็กจนไม่สามารถหนีหลุดออกไปได้

 

ฮือ ทำไมรู้สึกว่ามันใหญ่ขึ้นอีกแล้ว

 

“ให้พี่ไปส่งไม่งั้นก็ไม่ต้องไปครับ” คุณหมอยื่นคำขาดตอนนี้เขาไม่มีอารมณ์มาตีหน้านิ่งอีกแล้วเพราะความต้องการเบื้องต่ำกำลังย้อนกลับมาทำร้ายตัวเขาเอง

 

“ก็ได้ครับ” นั่นทำให้ร่างน้อยพยักหน้าหงึกหงักตกลงในทันที

 

“พี่ให้ถึงสี่โมงเท่านั้นนะครับ พี่จะไปรับด้วย” เงื่อนไขต่อมาถูกเสนอขึ้นซึ่งแบมแบมก็ตกลงอย่างว่าง่ายผิดจากตอนต้นเพราะกำลังหวาดหวั่นว่าเจ้ามังกรน้อยของคุณหมอจะโผล่อาจจะมากัดเขาเมื่อไหร่ก็ไม่รู้

 

นาทีนี้อะไรก็ได้ยอมหมดแล้วจ้า...

 

“เข้าใจแล้วครับบบบบ”

 

“งั้นวันนี้พี่กลับก่อนนะครับ”

 

เมื่อได้ยินแบบนั้นร่างหนาก็พยักหน้านิ่งๆ ก่อนจะยกตัวแบมแบมให้ออกจากตักแกร่งและรีบผุดลุกขึ้นเดินออกไปอย่างรวดเร็วเสียจนแบมแบมไม่ทันได้ร่ำลา...

 

วันรุ่งขึ้น

 

M. : พี่ใกล้จะถึงแล้วนะครับ

 

แบมแบมที่เพิ่งเดินออกจากห้องน้ำอ่านข้อความในโทรศัพท์มือถือที่ถือติดเข้าไปด้วยขณะที่พิมพ์ตอบกลับไปด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

 

B. : โอเคครับ พี่ทานข้าวเช้ามาหรือยัง

 

“แหม คุยกับใครอยู่คะน้องแบมยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เชียว” เสียงของพี่พยาบาลที่ยืนอยู่ในห้องตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่ทราบดังขึ้นทำให้คนที่ก้มหน้าก้มตาเล่นโทรศัพท์เงยหน้าขึ้นมาทันที

 

“อ้าว พี่เข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ”

 

“เมื่อกี้ค่ะ พอดีพี่เข้ามาแล้วรอบนึงแต่เห็นเราอาบน้ำอยู่เลยเพิ่งเข้ามาใหม่”

 

“อ่า ขอโทษด้วยนะครับ ทำให้ต้องลำบากเลย” คนตัวเล็กว่าอย่างรู้สึกผิดที่เป็นต้นเหตุทำให้อีกคนต้องเข้ามาถึงสองรอบ

 

“ไม่เป็นไรจ้า เป็นหน้าที่ของพี่นี่นามานั่งก่อนเร็วขอพี่วัดความดันหน่อย” พยาบาลสาวตอบอย่างเป็นกันเองเพราะระหว่างพวกเขาทั้งสองคนรู้จักมักจี่กันมานานพอสมควร

 

“ได้ครับ” ร่างน้อยเดินไปนั่งห้อยขาอยู่บนเตียงและยื่นแขนข้างขวาให้อีกฝ่ายวัดความดันรวมไปถึงวัดไข้ด้วย

 

“ความดันปกติ ไม่มีไข้เหมือนเดิมนะคะ ช่วงนี้ไม่มีอาการอะไรผิดปกติเนอะ”

 

“ครับ จริงสิพี่พยาบาลคนสวย ผมมีเรื่องจะถามครับ”

 

“ปากหวานจริง มีอะไรจะถามพี่คะ” หญิงสาวถามกลับพลางเก็บอุปกรณ์เข้าที่ไปด้วย

 

“พี่พอจะรู้ไหมครับว่ามีคุณหมอคนไหนบ้างที่มีคู่หมั้นแล้ว”

 

“มีคู่หมั้นเหรอ...อืม เท่าที่พี่รู้ก็มีไม่กี่คน”

 

“ใครบ้างเหรอครับ” คนถูกถามนิ่งไปครู่หนึ่งอย่างใช้ความคิดโดยมีสายตาอยากรู้อยากเห็นของแบมแบมจ้องมองอย่างสนอกสนใจ

 

“ก็มีคุณหมอเจนที่อยู่แผนกสูติฯ หมอพีทแผนกอายุรกรรม หมออาร์ทแผนกศัลยประสาท...” เธอไล่ชื่อคุณหมอมาเรื่อยๆ มีที่คนตัวเล็กรู้จักบ้างไม่รู้จักบ้าง ซึ่งแบมแบมก็แอบจดลิสต์รายชื่อที่เข้าข่ายเอาไว้ในหัวไปด้วย

 

“อื้อๆ”

 

“ว่าแต่เราถามไปทำไม ฮั่นแน่ แอบไปปิ๊งหมอคนไหนเข้าหรือเปล่าเนี่ย” คุณพยาบาลแกล้งหยอกเย้าด้วยน้ำเสียงทีเล่นทีจริง

 

“เปล่าซักหน่อยครับ ก็แค่ถามเฉยๆ เอง มีแค่นี้เหรอครับ”

 

“เท่าที่พี่รู้ก็เท่านี้นะ อ้อ จริงสิช่วงนี้พี่เห็นพวกผู้ช่วยพยาบาลเข้าเม้าท์กันเรื่องคุณหมอมาร์คด้วยนะ” ชื่อบุคคลที่สามดึงความสนใจแบมแบมให้กลับมาจากลิสต์รายชื่อในหัว

 

พี่หมอเหรอ?

 

“เม้าท์กันเรื่องอะไรเหรอครับ?” คนตัวเล็กถามกลับพยายามไม่แสดงท่าทีกระโตกกระตากอะไรมากเพราะความสัมพันธ์ระหว่างเขากับพี่หมอจะเรียกว่าเป็นความลับก็ไม่ใช่หรือจะเปิดเผยก็ไม่เชิง โดยส่วนตัวทั้งสองคนเป็นพวกไม่ชอบเปิดเผยเรื่องของตัวเองมากเท่าไหร่แต่ก็ใช่จะปิดบังเหมือนรอวันให้คนอื่นเห็นมากกว่า อีกอย่างด้วยหน้าที่การงานของอีกคนแล้วหากเปิดเผยมากไปอาจจะเป็นผลเสียอีกด้วย ถึงจะไม่มีกฎห้ามรักกับคนไข้แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะแสดงออกแบบประเจิดประเจ้อได้

 

 



 

“เรื่องแฟนหมอมาร์คน่ะ”






#พี่หมอมบ







“เรื่องแฟนหมอมาร์คน่ะ เหมือนมีคนเห็นว่าไปไหนมาไหนด้วยกันหลายครั้งแล้วด้วยนะ แต่ยังไม่มีใครเห็นหน้าชัดๆ ซักที” จากการลอบสังเกตของแบมแบมดูเหมือนว่าพี่พยาบาลตรงหน้าจะยังไม่รู้เหมือนกันว่าคนๆ นั้นคือใครทำให้ร่างน้อยโล่งใจไปได้เปราะหนึ่ง

 

ไม่อยากให้คนอื่นมองพี่เขาไม่ดีนี่นา...

 

“แฟนเหรอครับ?” ร่างน้อยพยายามเล่นบทคนไม่รู้เรื่องอะไรต่อไปเพราะอยากจะรู้ต่อว่าคนอื่นรู้และมองกันไปในทิศทางไหน

 

“ใช่จ๊ะ ลือกันว่าเป็นคู่...”

 

แกร๊ก

 

“คุยอะไรกันอยู่เหรอครับ” ทว่ายังไม่ทันจะได้ลวงถามอะไรไปมากกว่านี้ประตูห้องก็ถูกเปิดขึ้นพร้อมกับคุณหมอรูปหล่อที่ถูกกล่าวถึงเดินเข้ามา

 

“อ้าว คุณหมอมาร์ค สวัสดีค่ะ วันนี้ไม่ได้เข้าบ่ายเหรอคะ”

 

“เข้าบ่ายครับ แต่เดี๋ยวจะไปทำธุระนิดหน่อย” ชายหนุ่มผู้มาใหม่ตอบกลับอย่างสุภาพและไม่ถามอะไรต่อทำให้พยาบาลสาวจึงต้องเอ่ยขอตัวออกไป

 

“ถ้างั้นดิฉันขอตัวนะคะ พี่ไปก่อนนะคะน้องแบม”

 

“ครับ”

 

“คุยอะไรกันครับ ดูน่าสนุกเชียว” หลังจากพยาบาลสาวขอตัวออกไปมาร์คก็เอ่ยถามน้องที่นั่งอยู่ขอบเตียง

 

“ก็เรื่อยเปื่อยครับ พี่ทานข้าวมาหรือยัง” น้องถามอย่างอดที่จะเป็นห่วงไม่ได้เพราะคุณหมอรูปหล่อตรงหน้าเขานั้นชอบแอบลืมกินข้าวบางมื้อบ่อยมากเนื่องจากงานยุ่งหรือบางทีขี้เกียจก็มี

 

“เรียบร้อยแล้ว จะไปเลยไหมครับ” 

 

“อืม ไปเลยก็ได้ครับ” ว่าจนทั้งสองคนก็เดินออกจากห้องไปโดยที่มีคนอ่อนกว่าเดินนำออกไปอย่างเริงร่าตามประสาคนร่าเริง

 

ติ๊ง

 

B. : พี่จินยองงงงงงง

 

pepi_JY : ครับ ว่าไง

 

B. : พี่ไปร้านถูกใช่ไหมครับ

 

pepi_JY : ครับ เท่าที่ดูโลเคชั่นที่เราส่งมา ไม่ไกลเท่าไหร่

 

B. : ผมขอโทษนะครับที่ทำให้พี่ต้องเดินไปคนเดียว

 

pepi_JY : ไม่เป็นไร ให้แฟนเราไปส่งน่ะดีแล้ว

 

B. : ฮื่อ รู้สึกผิดเลย ให้ผมเลี้ยงขนมไถ่โทษนะครับ

 

pepi_JY : ไม่ต้องขนาดนั้นหรอก พาแฟนเรามาแนะนำให้พี่รู้จักก็พอ

 

B. : ได้ครับ วันนี้ผมจะพาไปโชว์ตัวนะ! บอกเลยว่าหล่อมาก ฮึฮึ

 

pepi_JY : อวดแฟนเหรอครับ

 

B. : ผมเปล่านะ

 

pepi_JY : หึ เดี๋ยวจะรอดูว่าหล่อกว่าพี่ไหม

 

B. : ส่งสติ๊กเกอร์

 

จินยองหัวเราะเบาๆ ทุกครั้งที่คุยกับแบมแบมมักจะทำให้เขารู้สึกอารมณ์ดีเพราะนิสัยเฉพาะตัวของน้องนั้นช่างน่าดึงดูด แต่ก็ไม่ได้ออกไปแนวชู้สาวออกแนวพี่เอ็นดูน้องชายเสียมากกว่า มือเรียวเก็บโทรศัพท์ของเขาเข้าไปในกระเป๋ากางเกงขณะที่ก้าวขาเดินออกจากเขตโรงพยาบาลที่เมื่อเช้าเขามาพร้อมกับคุณคู่หมั้น ในหัวมีภาพร่างแผนที่คร่าวๆ สำหรับไปคาเฟ่ที่เขานัดกับแบมแบมเอาไว้อยู่

 

เพราะตอนนี้ยังเป็นเวลาเช้าค่อนไปทางสายแล้วแดดจึงยังไม่แรงมากนักหากเทียบกับช่วงเที่ยงที่ร้อนอบอ้าวกว่านี้มาก อาจจะเพราะบริเวณที่เขากำลังเดินอยู่นั้นเป็นบริเวณที่มีตึกสูงมากมายแสงแดดจึงสาดส่องมายังไม่ถึง ซึ่งในเวลาที่คนเข้าไปทำงานกันแบบนี้แล้วทำให้บริเวณนี้ดูมีผู้คนบางตากว่าช่วงชั่วโมงเร่งด่วนมาก

 

ในขณะที่จินยองกำลังเดินทอดน่องอย่างสบายๆ ไม่รีบร้อน ดวงตาคู่สวยก็ไปสะดุดเข้ากับร้านดอกไม้ร้านนึงที่มีกลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้ที่ถูกปลูกเอาไว้ในกระถางหน้าร้านลอยมาเตะจมูกทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะมองเข้าไป ก่อนที่เจ้าตัวจะหยุดยืนดูดอกไม้พุ่มใหญ่ที่วางโชว์เอาไว้บริเวณหน้ากระจก

 

และเมื่อได้เห็นดอกไม้ที่แสนคุ้นตาภาพความทรงจำพร้อมบทสนทนาเก่าๆ ระหว่างเขากับใครคนนึงก็ไหลเข้ามาในหัวอย่างที่เจ้าตัวเองก็ไม่สามารถห้ามได้อยู่

 

คุณรู้ถึงความหมายของดอกคาร์เนชั่นสีขาวไหม

 

คืออะไรเหรอ?

 

ดอกคาร์เนชั่นสีขาวแสดงถึงความรักที่ไม่มีวันจืดจาง เหมือนที่ผมมีให้คุณไง

 

กรุ๊งกริ๊ง

 

“สวัสดีค่ะ กำลังมองหาดอกไม้แบบไหนอยู่เหรอคะ” ดูเหมือนว่าจินยองจะยื่นเหม่อมากไปหน่อยจนคุณเจ้าของร้านที่สังเกตเห็นอีกฝ่ายยืนมาได้สักพักแล้วจนเดินออกมาต้อนรับเสียหน่อย ซึ่งเสียงกระดิ่งหน้าร้านกับเสียงหวานๆ ของหญิงสาวทำให้เขาหลุดออกจากภวังค์ความคิดพร้อมทั้งยกยิ้มให้อีกฝ่ายเล็กน้อย

 

“ผม...อยากได้ดอกคาร์เนชั่นสีขาวซักช่อครับ” จินยองว่าแม้จะยังไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าจะซื้อไปทำไมและจะให้ใครด้วยซ้ำ

 

“คาร์เนชั่นสีขาวเหรอคะ...อ่า...ต้องขอโทษด้วยนะคะคุณลูกค้าพอดีวันนี้มีคุณผู้ชายท่านนึงมาขอเหมาซื้อทั้งหมดไปแล้วน่ะค่ะ” เจ้าของร้านดอกไม้คนสวยเอ่ยด้วยสีหน้าแสนเสียดายกึ่งลำบากใจ เพราะในฐานะคนขายแล้วยังไงก็อยากขายแต่ติดที่ไม่มีของนี่สิ

 

“ไม่เป็นไรครับ ไว้คราวหน้าก็ได้” เมื่อได้ยินอย่างนั้นจินยองก็ไม่ได้เซ้าซี้ต่ออะไรทั้งยังพยักหน้ารับน้อยๆ อย่างเข้าใจ

 

“ต้องขออภัยด้วยนะคะ ถ้ายังไงไว้โอกาสหน้าเชิญใหม่นะคะ” เธอว่าอย่างนั้นทั้งโค้งให้ลูกค้าอย่างสุภาพทำให้จินยองยกยิ้มให้บางๆ

 

“ครับ”

 

ครืด

 

B. : ผมถึงแล้วนะครับ

 

แรงสั่นเบาๆ จากการแจ้งเตือนโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงทำให้ร่างเพรียวหยิบมันออกมาดูก่อนจะพิมพ์ตอบคนตัวเล็กกลับไปทันที

 

pepi_JY : โอเค พี่ก็ใกล้ถึงแล้ว

 

B. : งั้นถ้าพี่ถึงแล้วบอกผมนะ จะได้รอเข้าไปพร้อมกัน

 

pepi_JY : เราเข้าไปก่อนก็ได้

 

B. : ไม่เอา รอเข้าพร้อมกันก็ได้ครับ

 

pepi_JY : ครับ เดี๋ยวพี่รีบเดินไป

 

“รุ่นพี่เรามาหรือยัง” เสียงทุ้มของคุณหมอหนุ่มเอ่ยถามตุ๊กตาหน้ารถตอนที่เขาวนรถเข้ามาจอดที่ลานจอดรถที่อยู่ทางด้านหลังของร้าน

 

“กำลังเดินมาครับ พี่มาร์คจะอยู่ด้วยจริงๆ ใช่ไหม” คนตัวเล็กตอบขณะที่มือเรียวก็กำลังพิมพ์ข้อความตอบใครอีกคนที่นัดกันไว้

 

“ครับ ทำไมไม่อยากให้พี่อยู่เหรอ ปิดบังอะไรไว้เหรอครับ” คำถามของคนตัวเล็กทำให้คุณหมอเลิกคิ้วเล็กน้อย รู้ว่าน้องไม่ได้จะหมายความแบบนั้นแต่เพราะอยากเห็นสีหน้าร้อนรนของคนตัวเล็กยามร้อนรนเลยแกล้งพูดเหมือนกับกำลังเข้าใจผิด

 

“เปล่านะ! แค่ถามเฉยๆ เอง ก็แบมกลัวจะรบกวนเวลาทำงานพี่หมอนี่นา” เสียงหวานรีบเอ่ยแก้ตัวในทันทีอย่างที่คนเจ้าเล่ห์คาดการณ์เอาไว้

 

“สำหรับเราพี่มีเวลาเสมอครับ”

 

“ปากหวานนนนนน” แบมแบมลากเสียงยาวหลังจากโดนคนพี่หยอดคำหวานใส่

 

“รู้ดี ชิมบ่อยเหรอครับ” ก่อนที่แก้มใสจะขึ้นสีชมพูอ่อนเมื่อได้ยินถ้อยคำหยอกเย้ากอปรกับสายตาแพรวพราวนั่นจนต้องรีบเสหลบตาในทันที

 

“ฮึ่ยยย ทำไมชอบทำให้เขิน”

 

“ทำไมชอบน่ารัก”

 

“แบมเปล่า” น้องน้อยปฏิเสธแต่ดูเหมือนั่นจะเป็นการเปิดช่องให้คนโตกว่าได้ใช้โอกาสงามๆ ในการเอาเปรียบเสียแล้ว...

 

“โกหก แบบนี้ต้องโดนลงโทษ...” ร่างหนาโน้มเข้ามาใกล้อย่างรวดเร็วจนกลิ่นน้ำหอมกับกลิ่นโคโลญจ์แบบผู้ชายอ่อนๆ จะลอยเข้ามาแตะจมูกร่างน้อยที่อยากจะถอยหลังกรูดติดที่มีท่อนแขนแกร่งมาตวัดรั้งเอาไว้ที่ช่วงเอวตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่ทราบได้

 

“ลงโทษอะไร...อ้ะ เดี๋ยวก่อนครับ” 

 

pepi_JY : พี่อยู่หน้าร้านแล้วนะ

 

“รุ่นพี่ผมถึงแล้วไปกัน” แต่ดูเหมือนว่าการแจ้งเตือนข้อความที่เหมือนเป็นเสียงสวรรค์จะช่วยร่างน้อยเอาไว้ทำให้พญามาร(?)ไม่สามารถลงทัณฑ์เด็กน้อยได้อย่างใจหวังเสียแล้ว

 

 

 

 

“หึ รอดตัวไปนะ...”

 



 

 

100%




 

 

______________________________

 

คุณคิดว่าจะโป๊ะหรือไม่

กด 1 ใช่

กด 2 ไม่



TWITTER : @giftaplus

COMMENT / SCREAM TAG : #พี่หมอมบ




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 962 ครั้ง

1,890 ความคิดเห็น

  1. #1777 Beaujungf (@jaejoong2528) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2562 / 06:28
    โมโหมาร์คมากเลยยยยยยยยย ดูก็รู้ว่ารักน้องมากขนาดไหนอ่ะะะะะ แต่ทำไมไม่อธิบายยยยยย
    #1777
    0
  2. #1233 raylovesick29 (@ray29) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 เมษายน 2562 / 18:23
    ลุ้นง้ะไรต์จ๊าาาา
    #1233
    0
  3. #1232 nongna21 (@nongna21) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 เมษายน 2562 / 13:12
    ลุ้นนนน ขอแบบโป๊ะแต่ไม่เจ็บไได้มั้ยยยย ฮื่อออออ
    #1232
    0
  4. #1231 Love_bk (@Love_bk) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 4 เมษายน 2562 / 14:55
    ขอโทษไรท์โปรดถนอมหัวใจน้องด้วย แงงงงงง
    #1231
    0
  5. #1230 iloveimjaebeom (@iloveimjaebeom) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 31 มีนาคม 2562 / 10:41
    โป๊ะะะะะะะะะ
    #1230
    0
  6. #1229 park_janjin (@park_janjin) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 มีนาคม 2562 / 21:00
    กด1. ให้น้องหนีไปปปป
    #1229
    0
  7. #1228 Nuna301933 (@Nuna301933) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 มีนาคม 2562 / 13:34
    กด 2 ไม่โป๊ะหรอก หมอมาร์คต้องเห็นจินยองก่อน
    #1228
    0
  8. #1227 A'Ice JiJa (@icezy1jaypark2) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 มีนาคม 2562 / 00:21

    โป๊ะไปเลยยย น้องแบมหนีไปจากคนใจร้ายเลยลูก
    #1227
    0
  9. #1225 Jatunamsee (@Jatunamsee) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 23:46
    กด2 ไม่โป๊ะ
    #1225
    0
  10. #1223 0932458869 (@0932458869) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 23:19
    1 ล้านตัว
    #มาร์คโป๊ะเเตก
    #1223
    0
  11. #1222 YokNI (@YokNI) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 10:03
    โป๊ะเเน่
    #1222
    0
  12. #1221 DgKookkik (@DgKookkik) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 08:18
    ตอนนี้น้องกำลังหลงรักพี่หมอมาร์คมากๆๆๆ ถ้าจะโป๊ะก็ขอให้พวกนายสองคนเก็บความลับห้ามให้น้องรู้ด้วยละกัน แล้วก็ไปเคลียร์กันเอง!!
    #1221
    0
  13. #1219 Zai33333333 (@Zai33535823) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 07:25
    อยากไห้โป๊ะไปเลย เคลี่ยๆๆเลย
    #1219
    0
  14. #1218 yingyui2528 (@yingyui2528) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 04:12
    โป๊ะไปเลยก็ดีจะได้จบๆ
    #1218
    0
  15. #1217 msuppaluck (@msuppaluck) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 03:13
    โป๊ะไปเลยสงสารน้อง แล้วมาร์คต้องเลือกด้วย จินยองไม่ได้ชอบมาร์คจะมารั้งทำไม
    #1217
    0
  16. #1216 silverOrain (@ARS_fOnfOn) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 00:18
    กด 1 โป๊ะไปเลยยยย สงสารน้องแล้ว
    #1216
    0
  17. #1215 patpich (@patpich) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 มีนาคม 2562 / 21:32
    อยากให้โป๊ะสักทีแล้วว
    #1215
    0
  18. #1214 btharich (@tharich) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 มีนาคม 2562 / 16:00
    ลุ้นมากเลยค่ะ ฮื่ออออออ จะม่าไหมคะ สงสารน้องง
    #1214
    0
  19. #1213 สะใภ้มกโพ. (@bamsuayyyyyyy) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 มีนาคม 2562 / 15:59

    ฮรึก! กด 1 ค่ะ!!!! อยากอ่านต่อแล้ว ทำใจรอแล้ว แงงงงง
    #1213
    0
  20. #1212 Beamis18 (@Beamis18) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 มีนาคม 2562 / 10:42
    กด 1 ค่ะ
    #1212
    0
  21. #1211 bee (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 มีนาคม 2562 / 06:49

    กด 1 ค่ะ

    #1211
    0
  22. #1210 Moji_Sweety (@moji_sweety) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 มีนาคม 2562 / 01:56
    กด1 ค่ะ อยากอ่านต่อแล้วลุ้นมาก
    #1210
    0
  23. #1209 chawanrat4211 (@chawanrat4211) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 มีนาคม 2562 / 01:01
    ลุ้นนน (โป๊ะเลยยยยย)
    #1209
    0
  24. #1208 Markbam2MB (@Markbamx2MB) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 มีนาคม 2562 / 00:52
    โป๊ะเลยย
    #1208
    0
  25. #1207 NEWYEAR2730 (@NEWYEAR2730) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 มีนาคม 2562 / 00:51
    โป๊ะเลยๆๆๆ
    #1207
    0
  26. #1200 phung25 (@0946438674) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 22:42
    มาถึงขนาดนี้แล้ว ไหนๆน้องก้อจะต้องเจ็บอยู่แล้ว ให้เจอไปเลยอย่าดึงรั้งให้ยาวนาน เจ็บทีเดียวแบบสุดๆ แล้วก้อปล่อยน้องไปซะ น้องต้องเข้มแข็งเมื่อไม่มีพี่หมออยู่เคียงข้าง ดูสิพี่หมอมันจะยังไง
    #1200
    1