(end)▿#MARKBAM ; ROOMMATE #รูมเมทมบ ❞ [ft. GOT7]

ตอนที่ 20 : ROOM XVII : BB BD

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 14,927
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,439 ครั้ง
    13 มิ.ย. 61

     

 

________________________________________________________

 

Room XVII

BB BD

________________________________________________________

 

 

 

  ________________________________________________________

 


ครืดดดด ครืดดดดด

 

“อือ...” เสียงครางเบาๆ ของคนที่กำลังตื่นจากเสียงสั่นนาฬิกาปลุกที่คนตัวเล็กเป็นคนตั้งเอาไว้เหมือนดั่งเช่นทุกวันก่อนที่แรงสั่นนั้นจะหายไปเนื่องจากมือนิ่มเอื้อมไปปิดที่โทรศัพท์นั้นพร้อมกับค่อยๆ ยันตัวเองลุกขึ้นมานั่ง

 

“พี่มาร์ค...ไปไหน?” และเมื่อเขามองไปข้างกายเพื่อมองหาคนที่มักจะนอนหลับใหลอยู่ข้างๆ เขาเสมอแต่ตอนนี้นั้นเตียงอีกด้านกลับว่างเปล่า แม้กระทั่งฟูกก็ไม่เหลือไออุ่นของร่างหนาที่นอนอยู่ตรงนั้นทั้งคืนอีกแล้ว

 

ก่อนที่สายตาของแบมแบมจะเหลือบไปเห็นกระดาษโน๊ตสีขาวที่เขียนด้วยลายมือหวัดๆ ของผู้ชายที่ถูกวางเอาไว้บนโต๊ะข้างหัวเตียงฟากเขา

 

‘ไปทำธุระข้างนอกกลับเย็นๆ’

 

“ไปทำธุระอะไรกันนะตั้งแต่เช้าเลย” เมื่ออ่านข้อความสั้นๆ บนนั้นจบคนตัวเล็กก็เงยหน้ามองนาฬิกาที่เข็มสั้นบนหน้าปัดชี้อยู่ที่เลขแปดและเข็มยาวอยู่ที่เลขหนึ่งพอดิบพอดีแล้วก็นึกจะอดสงสัยไม่ได้แต่คนตัวเล็กก็ปัดเความสงสัยนั้นไปเพราะคิดว่าคงเป็นธุระสำคัญจริงๆ

 

แต่ใครจะรู้เล่าว่าธุระที่ว่านั่นจะกินเวลาระหว่างพวกเขาไปแล้วทั้งอาทิตย์ ทั้งอาทิตย์ที่แบมแบมแทบจะไม่เห็นหน้าคนรักเลยไม่ว่าจะเป็นยามลืมตาตื่นหรือก่อนจะเข้าสู่ห้วงนิทรายามค่ำคืนถึงแม้จะอยู่ห้องเดียวกันก็ตามที สิ่งเดียวที่รู้สึกได้คืออ้อมกอดที่แสนอบอุ่นในยามกลางดึกที่ดึงเขาเข้าไปในอ้อมกอดแกร่งนั่นเองที่ทำให้ร่างบางสามารถรับรู้ได้ว่าอีกฝ่ายได้กลับมาที่ห้อง

 

“นี่ช่วงนี้พวกนายเห็นพี่มาร์คบ้างไหม” แบมแบมเอ่ยถามเมื่อเจอเพื่อนสนิททั้งสองคนที่กำลังนั่งคุยอะไรกันสักอย่างอยู่แต่พอเขามาก็รีบเปลี่ยนบทสนทนาอย่างรวดเร็วทันทีซึ่งคนตัวเล็กก็ไม่ได้สนใจมันเพราะสำหรับเขาตอนนี้มีเรื่องให้สนใจมากกว่า

 

“ไม่นะ นายอยู่ห้องเดียวกันแล้วจะมาถามพวกเราได้ยังไง” จินยองเป็นฝ่ายตอบด้วยสีหน้าที่ดูน่าเชื่อถือว่าไม่ได้เจอจริงๆ แต่ใครจะรู้เล่าว่ามือทั้งสองข้างของจินยองนั้นมีเหงื่อแตกพลั่กเมื่อต้องปิดเรื่องอะไรบางอย่างเอาไว้

 

“แล้วพวกพี่หล่ะครับ เจอบ้างไหม” ก่อนที่เข็มจะถูกเบนไปทางชายหนุ่มร่างหนาอีกสองคนที่นั่งเงียบมาตั้งแต่เมื่อครู่แล้ว

 

“วันนี้ยังไม่เจอแต่มันก็เข้าคลาสครบทุกคาบนะ” แจ็คสันเป็นคนตอบซึ่งนั่นทำให้แบมแบมถอนหายใจออกมาเบาๆ แล้วทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ในโรงอาหารอย่างเซ็งๆ

 

“หายไปไหนของเขานะ”

 

“มีอะไรหรือเปล่าแบม” ยองแจที่นั่งติดกันถามเพื่อนออกมาอย่างเป็นห่วงถึงแม้เขาจะรู้ดีอยู่เต็มอกก็ตามว่าเพื่อนเป็นอะไร หากแต่เพื่อความแนบเนียนในแผนนั้นจึงต้องแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่องราวอิโหน่อิเหน่อะไร

 

“แบมไม่เห็นหน้าพี่มาร์คมาอาทิตย์นึงเต็มๆ แล้ว” คนตัวเล็กที่มัวแต่มองออกไปทางอื่นจึงไม่สังเกตเห็นท่าทางมีพิรุธของคนบนโต๊ะตอบออกมาอย่างง่ายดาย

 

“ไหงเป็นงั้นหล่ะ” ยองแจถามต่อซึ่งนั่นก็ทำให้แบมแบมหันขวับมามองเพื่อนจนคนมีน้ำมีนวลสะดุ้งน้อยๆ ด้วยความตกใจ

 

“ก็เขาบอกไปทำธุระอะไรก็ไม่รู้ ออกไปตั้งแต่เช้ากลับก็ดึก ฮึ!” คนตัวเล็กว่าแล้วพ่นลมหายใจออกทางจมูกแรงๆ เหมือนเคืองๆ ปนน้อยใจ ความน้อยที่ไม่ได้เกิดจากการที่คนรักไม่มีเวลาให้ หากแต่เป็นความน้อยใจที่เขาไปไหนไม่บอกต่างหากล่ะ

 

คำว่าธุระมันไม่มากพอหรอกนะ!

 

“เออ ได้ข่าวหรือเปล่าว่าแอนเดรียนเลิกกับวิเวียนแล้วนะ” ยองแจที่พยายามเปลี่ยนเรื่องเพื่อจะดึงความสนใจเพื่อนจากเรื่องของคนรักซึ่งนั่นก็ทำให้แบมแบมยอมเงยหน้าขึ้นมาสบตาแล้วถามต่ออย่างสนใจแม้จะเป็นเรื่องของชาวบ้านแต่ใครๆ ก็ให้ความสนใจกับคู่นี้เพราะพวกเขาลั่นรักจริงหวังแต่งแต่สุดท้ายกลับเกิดการแตกหักเข้าจนได้

 

“ทำไมเหรอ”

 

“ก็ต่างคนต่างมีคนอื่นหน่ะแล้วดันโป๊ะแตกรถไฟชนกันหน่ะสิ” ยองแจที่เป็นเจ้าแม่ก๊อสซิปประจำกลุ่มว่าโดยมีแบมแบมนั่งฟังอย่างสนใจเพราะวิเวียนที่พวกเขาพูดถึงกันอยู่นั้นก็เรียนอยู่เซคเดียวกับพวกเขาแถมยังเคยทำงานกลุ่มผ่านๆ กันมาบ้างจึงพอจะรู้นิสัยคาสโนวี่ของหญิงสาวคนนั้นไม่น้อย

 

“มีคนอื่นงั้นเหรอ...”​ แต่ดูเหมือนว่าคำว่ามีคนอื่นมันจะไปสะกิดเข้ากับต่อมอะไรสักอย่างกลางใจคนฟังเข้าอย่างจัง

 

“ใช่ งี้แหละนะเหมือนคำพูดที่ว่าแรกรักน้ำผักต้มก็ยังหวาน พอหมดชั่วโปรโมชั่นก็เริ่มเบื่อแล้วค่อยห่างกันเรื่อยๆ จากที่เคยมีเวลาก็ไม่มีเวลาให้ พอเจอคนที่ถูกใจกว่าก็ไป อารมณ์ได้ใหม่แล้วลืมเก่าน่ะ” ทางด้านยองแจที่ร่ายยาวโดยไม่ทันเห็นท่าทีที่แปลกไปของเพื่อน และคำพูดเหล่านั้นจะทำให้คนที่ไม่ค่อยคิดมากกลับฉุกคิดถึงอะไรบางอย่างจนเงียบไป

 

“ยองแจ...” เป็นจินยองที่สัมผัสได้ถึงการแปลกไปของเพื่อนสนิทอีกคนก่อนคนแรกแล้วเอ่ยเรียกชื่อคนที่กำลังพูดเจื้อยแจ้วอย่างปรามๆ แล้วบุ้ยปากไปทางแบมแบมที่เงียบไปแล้วและกำลังมีใบหน้าที่ฉายชัดถึงความกังวล

 

“หรือพี่มาร์คจะมีคนอื่น?” แบมแบมพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง ไม่ใช่ว่าไม่เชื่อใจอีกฝ่ายหากแต่ตั้งแต่คบกันมานั้นพวกเขาแทบจะไม่ได้ทะเลาะกันเลยตั้งแต่คราวยูคยอม ทุกอย่างมันเข้ากันได้ดี ได้ดีเกินไปจนแบมแบมแอบหวั่นว่ามันอาจจะทำให้อีกคนเบื่อหรือเปล่า

 

“ไม่หรอก พี่มาร์ครักแบมจะตายอย่าไปสนใจคำพูดไร้สาระของยองแจเลยนะ” จินยองว่าเพราะไม่อยากให้เพื่อนคิดมากขณะที่หันไปส่งสายตาดุๆ ใส่ยองแจที่ตอนนี้ยกยิ้มเจื่อนๆ อยู่

 

ใครจะไปคิดว่าเรื่องที่เปลี่ยนจะทำให้เพื่อนคิดมากกว่าเดิมเล่า...

 

“ใช่พวกพี่ขอยืนยันอีกเสียงว่าไอ้มาร์คไม่มีวันนอกใจเราหรอก” แจบอมพูดเสริมด้วยท่าทีที่นิ่งขรึมดูน่าเชื่อถือจนแบมแบมก็วางใจและปัดความคิดไร้สาระที่ผ่านเข้ามาชั่ววูบให้ออกไป

 

“นั่นสินะ พี่มาร์คคงมีธุระจริงๆ”

 

แต่ดูเหมือนว่าความคิดไร้สาระจะกลับมาอีกครั้งเมื่อคนตัวเล็กได้เจอคนที่ไม่ได้เห็นหน้าค่าตากันมาหลายวัน...

 

“พี่มาร์คกลับมาแล้วเหรอครับ” คนตัวเล็กที่กำลังนอนกลิ้งอยู่บนเตียงอ่านหนังสือการ์ตูนรีบลุกขึ้นจากเตียงก้าวเดินไปทางประตูห้องทันทีที่ได้ยินเสียงสแกนบัตรหน้าประตูห้อง

 

“อืม” คนที่เพิ่งเดินเข้ามาพยักหน้าตอบร่างน้อยที่ก้าวเดินมาหาเขาที่กำลังถอดรองเท้าเก็บเข้าชั้นถึงหน้าประตู

 

“ช่วงนี้ผมไม่ค่อยเจอหน้าพี่เลยนะครับทั้งๆ ที่อยู่ห้องเดียวกันแท้ๆ” แบมแบมว่าขณะที่เดินตามหลังคนตัวสูงที่ถอดรองเท้าเสร็จแล้วและเดินเข้าห้องมา

 

“ฉันมีธุระหน่ะ” เสียงทุ้มตอบนิ่งๆ ด้วยน้ำเสียงตามปกติของเขาแล้วเดินผ่านหน้าแบมแบมไปทางโต๊ะข้างหัวเตียง

 

“แล้วพี่กินอะไรมาหรือยังครับ ให้ผมทำอะไรให้กินไหม” 

 

“ไม่เป็นไร ขอตัวไปอาบน้ำก่อนนะ”

 

“ครับ...” ร่างบางที่รับคำเสียงเบาและมองแผ่นหลังกว้างของคนรักที่เดินไปถอดนาฬิกากับวางกระเป๋าตังค์ลงบนโต๊ะข้างหัวเตียงฝั่งเขาแล้วเดินผ่านตนเข้าห้องน้ำไป

 

ไม่เหมือน...มันไม่เหมือนเดิม

 

ร่างน้อยคิดในใจพลางทรุดตัวลงนั่งบนเตียงหลังจากที่แผ่นหลังกว้างหายเข้าไปในห้องน้ำแล้ว ปากอิ่มขบเม้มเข้าหากันน้อยๆ พร้อมกับมือนิ่มที่บีบกันไปมาบ่งบอกถึงความกังวลที่เริ่มก่อตัวขึ้นมาอีกครั้งในใจ

 

เนื่องจากความเปลี่ยนแปลงไปของคนรักที่แม้ทุกอย่างจะดูเหมือนปกติทุกทีแต่แบมแบมเขารู้ดีที่สุดว่ามันไม่เหมือนเดิมเพราะหากเป็นทุกทีแล้วถ้าเป็นในกรณีที่พวกเขาไม่ได้กลับห้องพร้อมกัน ร่างหนามักจะเข้ามาจูบหน้าผากตนเบาๆ หรือมีการสกินชิพอะไรบางอย่างที่ทำให้แก้มใสเห่อร้อนออกมาทว่าพอมาวันนี้มันกลับไม่มี

 

พี่เขาอาจจะเหนื่อยมั้ง...

 

แบมแบมบอกตัวเองแบมแบมนั้นแม้ในใจลึกๆ แล้วจะกำลังกู่ร้องว่าไม่เชื่อในสิ่งที่สมองกำลังสั่งการให้บอกตัวเองอย่างนั้นก็ตามที...

 

นอนไม่หลับ...

 

นี่คือสิ่งที่อยู่ในหัวของแบมแบมตอนนี้ เสียงลมหายใจเข้าออกเป็นจังหวะสม่ำเสมอของคนร่างหนาทำให้คนตัวเล็กรู้ว่าอีกฝ่ายหลับไปแล้วเขาจึงค่อยๆ เปิดเปลือกตาขึ้นอย่างช้าๆ หลังจากที่เขาแกล้งทำเป็นหลับไปตั้งแต่ได้ยินเสียงน้ำในห้องน้ำที่เงียบไปจนกระทั่งเขารู้สึกได้ถึงเตียงอีกด้านที่ยวบลงกับอ้อมแขนแกร่งที่ดึงรั้งเอวของเขาให้เข้าไปในอ้อมกอดเหมือนดั่งเช่นทุกวันจนเจ้าของอ้อมกอดแกร่งนั้นจะเข้าสู่ห้วงแห่งนิทราไปนั่นแหละ

 

ทางด้านแบมแบมที่แกล้งหลับนั้นตอนนี้ก็ลืมตาโพล่งอยู่ในความมืดที่มีเพียงแสงไฟสลัวๆ จากหลอดไฟจากตรงระเบียงห้องข้างนอกที่พวกเขาเปิดทิ้งเอาไว้เพื่อให้ห้องไม่มืดเกินไป

 

พี่มาร์คหลับไปแล้วแต่แบมที่แสร้งทำเป็นหลับตอนที่โดนดึงร่างเข้าไปในอ้อมกอดแกร่งยังตาสว่างอยู่นอนไม่หลับ ก่อนที่จะค่อยๆ ขยับตัวอย่างระมัดระวังเพื่อไม่ให้คนที่กอดตนไว้รู้สึกตัวตื่นเพื่อที่จะไปหานมอุ่นๆ กินในครัวเผื่อจะช่วยให้เจ้าตัวหลับง่ายขึ้น

 

ในตอนที่กำลังเดินไปครัวนั้นหางตาเขาก็เหลือบไปเห็นตระกร้าผ้าสำหรับใส่เสื้อผ้าใส่แล้วเพื่อรอซักที่มีชุดของมาร์คที่ใส่วันนี้อยู่ข้างบนสุดและบนเสื้อเชิ้ตสีเข้มนั้นจะมีคราบบางอย่างสีขาวติดอยู่ทำให้คนตัวเล็กที่เป็นคนดูแลเรื่องซักเสื้อผ้าต้องเดินไปหยิบเสื้อตัวนั้นขึ้นมาดูใกล้ๆ

 

หืม...คราบแป้ง?

 

คราบเลอะสีขาวนวลๆ ที่ติดอยู่บนเสื้อเนื้อดีนั้นเป็นคราบแป้งไม่ผิดแน่เพราะนิ้วเรียวที่ส่งไปเกลี่ยมันจนมีผงละอองติดออกมา หากแต่สิ่งที่ทำให้คนตัวเล็กแปลกใจยิ่งกว่านั้นคือไม่ใช่แค่เพียงคราบแป้งหากแต่เป็นกลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ที่ยังติดอยู่ที่เสื้อ กลิ่นหอมหวานๆ เหมือนวนิลลาที่เหมือนกับกลิ่นน้ำหอมในดวงใจของสาวหวานหลายๆ คนที่ติดอยู่บนเสื้อนั้นต่างหาก

 

น้ำหอมใคร?

 

นี่คือคำถามที่ผุดมาในหัวแบมแบมเพราะการที่จะมีกลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ติดเสื้อมาได้ขนาดนี้นั้นแปลว่ามันต้องผ่านความใกล้ชิดหรือเสียดสีกันมาก่อนหรือเปล่ากอปรกับคราบแป้งสีนวลอีกที่ทำให้ความคิดมากมายผุดตามขึ้นมาเต็มไปหมด

 

คงไปที่คนเยอะๆ มาล่ะมั้ง

 

“ไม่เอาๆ ไม่คิด” เสียงหวานบอกกับตัวเองเบาๆ พลางสายหัวน้อยๆ เพื่อขับไล่ความคิดไร้สาระให้ออกไปจากหัว ก่อนที่จะล้มเลิกความตั้งใจที่จะไปหานมอุ่นๆ กินในครัวแล้วเดินกลับไปนอนบนเตียงซุกตัวเขาสู่อ้อมกอดแกร่งอีกครั้งพร้อมกับซุกหน้าเข้าหาอกอุ่นเหมือนเด็กตัวน้อยที่พยายามทำเป็นเข้มแข้งแม้ในใจลึกๆ กำลังหวาดกลัว อ้อมแขนแข็งแกร่งที่กอดระชับร่างระหงทำให้คนตัวเล็กสะดุ้งน้อยๆ นึกว่าทำให้อีกฝ่ายตื่นแต่พอได้มองขึ้นไปแล้วจึงได้รู้ว่ามันเป็นการกระชับอ้อมกอดตามสัญชาตญาณความคุ้นชินของร่างหนาที่แม้จะหลับสนิทไปแล้วก็ตาม

 

ความอบอุ่นที่แสนคุ้นเคยและปลอดภัยนั้นเองทำให้ดวงตากลมโตมีน้ำใสๆ เอ่อขึ้นมาอย่างที่เจ้าตัวไม่ทราบสาเหตุ ไม่สิ เขารู้สาเหตุแต่ไม่กล้าแสดงมันออกไปต่างหากนั่นคือความจริงลึกๆ ที่ก่อตัวเป็นหยาดน้ำทิพย์แห่งความอาดูรที่หยดลงอยู่เสื้อยืดสีเข้มที่มาร์คใส่นอนตรงอกแล้วซึมหายไปตามเวลาที่พัดผ่านทำให้ไม่มีใครรู้นอกจากเจ้าของน้ำตานั้นที่พยายามข่มตาหลับในอ้อมกอดที่เขาแสนหวง...

 

 

 

 

ขอให้มันไม่เป็นอย่างที่เขาคิดทีเถอะ...





#รูมเมทมบ






ไปทำธุระกลับดึก ไม่ต้องรอ...

 

“อีกแล้วเหรอ...” เช้าวันใหม่ที่หมุนเวียนกลับมาอีกครั้งพร้อมกับกระดาษโน๊ตที่มีลายมืดหวัดๆ เขียนว่าไปทำธุระเหมือนดั่งเช่นหลายวันที่ผ่านมานี้ทำให้คนที่เพิ่งข่มตาหลับได้ตอนเช้ามืดถอนหายใจออกมาเบาๆ แล้วเลือกที่จะวางกระดาษใบนั้นไว้ที่เดิมก่อนจะลุกขึ้นเดินไปจัดการทำกิจวัตรประจำวันของตัวเอง

 

“แบมแบมเป็นอะไรหรือเปล่าวันนี้หน้าตาดูไม่สดใสเลย” จินยองถามเพื่อนสนิทอย่างที่มีใบหน้าอิดโรยดูไม่สดใสเหมือนทุกวันอย่างเป็นห่วงพลางเอามือแตะหน้าผากเพื่อนเบาๆ เพื่อเช็คดูขั้นต้นให้แน่ใจว่าเพื่อนไม่เป็นอะไร

 

“เปล่าๆ เมื่อคืนแอร์มันร้อนเลยนอนไม่ค่อยหลับน่ะ” คนตัวเล็กโกหกคำโตออกไปพร้อมบอกปัดเพื่อนที่มีสีหน้าบ่งบอกถึงความกังวลแลเป็นห่วงเกี่ยวกับตน แล้วยิ้มกว้างให้ทำเหมือนไม่มีเกิดขึ้นแม้ในใจเขาจะรู้สึกโหวงๆ ก็ตามที

 

เนื่องจากวันนี้เป็นวันหยุดจินยองเลยชวนแบมแบมออกมาเดินเล่นที่นอกโซนมหาลัยกันสองคนตอนบ่ายๆ ส่วนยองแจรายนั้นหนีไปเดตกับแฟนหนุ่มตั้งแต่เช้าแล้ว

 

“งั้นเหรอเรียกให้ช่างมาดูหรือยังหล่ะ”

 

“เรียกแล้วน่าจะมาดูให้พรุ่งนี้หล่ะมั้ง” แบมแบมพูดโกหกอีกครั้งพลางแอบเอามือไขว้กันไว้ข้างหลังไม่ให้เพื่อนรู้

 

โกหกเพื่อไม่ให้เพื่อนไม่สบายใจไม่บาปหรอก...

 

เจ้าตัวคิดในใจขณะเดินตามแรงดึงจากมือของเพื่อนที่ลากเข้าไปในร้านเสื้อผ้าแบรนด์ดังร้านหนึ่งโดยมีพนักงานยิ้มแย้มออกมาต้อนรับขับสู้อย่างดี

 

“แบมว่าพี่เจบีใส่ตัวนี้จะเข้าไหม” จินยองหยิบเสื้อออกมาจากราวแล้วหันให้เพื่อนสนิทดูแต่ทว่าคนที่ถูกถามกลับไม่ได้ตอบรับกลับมาเพราะยังเหม่ออยู่

 

“...”

 

“แบม...แบมแบม!” จนคนเป็นเพื่อนต้องร้องเรียกออกมาเสียงดังกว่าเดิมจนคนที่ตกอยู่ในภวังค์ความคิดของตัวเองสะดุ้งน้อยๆ แล้วหันกลับมามองทันที

 

“ห้ะ หา? ว่าไงนะจินยอง”

 

“แบมว่าพี่เจบีใส่ตัวนี้จะเข้าไหม” จินยองถามคำถามเดินกับเพื่อนสนิทอย่างขอความเห็นเพราะเขารู้ดีว่าเซ็นท์ในการแต่งตัวของแบมแบมนั้นดีมากแค่ไหน แม้หลังๆ จะเริ่มถูกกำจัดสิทธิไม่ให้ใส่นู้นใส่นี้ไปบ้างก็ตามที

 

“อืม พี่เจบีไหล่กว้างใส่อะไรก็ดูดีไปหมดนั่นแหละ” คนที่ชอบแต่งตัวบอกแบบนั้นขณะที่หยิบโทรศัพท์ที่สั่นแจ้งเตือนว่ามีข้อความเข้าออกมาจากกระเป๋ากางเกง

 

Yugyeom : มีอะไรเจ้าหมู?

 

เป็นยูคยอมที่ส่งข้อความตอบกลับมาเนื่องจากเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนแบมแบมได้ทักไปว่ามีเรื่องอยากจะปรึกษา

 

B. : แบมว่าพี่มาร์คกำลังเบื่อแบม...

 

คนตัวเล็กพิมพ์ตอบกลับไปอย่างรวดเร็วถึงความคิดความกังวลที่ติดอยู่ในใจอย่างไม่คิดปิดบังญาติของตนเพราะเขารู้ดีว่าในเวลาที่แบมแบมต้องการใครสักคนหรือรู้สึกแย่ยูคยอมจะเป็นครอบครัวที่อยู่ข้างๆ และให้คำปรึกษาหรือปกป้องเขาได้ดีเสมอมาตั้งแต่เด็กๆ แล้ว

 

Yugyeom : ทำไมคิดงั้น? พวกนายก็ดูรักกันดีออกนี่

 

คำถามที่ตอบกลับมาอย่างรวดเร็วของยูคยอมนั้นทำให้แบมแบมนิ่งไปครู่นึงเหมือนมีอะไรบางอย่างมาสะกิดใจ

 

B. : ไม่รู้สิ ช่วงนี้พี่มาร์คติดธุระทุกวันเลย...

 

Yugyeom : แล้วไงต่อแค่ติดธุระคงไม่ทำให้นายคิดมากขนาดนี้ใช่ไหม

 

ราวกับนั่งอยู่กลางใจแค่เพียงประโยคบอกเล่าสั้นๆ ไม่กี่ประโยคของแบมแบมที่ผ่านตัวอักษรนั้นสามารถทำให้ยูคยอมเดาความคิดเจ้าหมูของเขาได้อย่างทะลุปรุโปร่ง

 

B. : ช่วงนี้พี่มาร์คไม่สกินชิพเลย...

 

ความจริงในใจอีกอย่างหลุดออกมาอย่างง่ายดายเมื่อผ่านตัวอักษรที่ส่งต่อให้กับคนที่เขาไว้ใจซึ่งถ้าหากแบมแบมได้มาเห็นใบหน้าของยูคยอมนั้นจะบอกได้เลยว่านั่นคือรอยยิ้มชั่วร้ายของคนขี้แกล้งที่กำลังมีแผนการอะไรบางอย่างอยู่ในใจแล้วอย่างแน่นอน

 

Yugyeom : ถ้างั้นทำไมไม่ลองอ้อนดูหล่ะ 

 

B. : อ้อน? ยังไงอ่ะ...

 

Yugyeom : .ส่งข้อความเสียง.

 

แบมแบมมองข้อความเสียงที่ญาติสนิทที่ส่งมาอย่างไม่มั่นใจเท่าไหร่นักว่าควรจะเปิดฟังดีไหม แต่สุดท้ายความอยากรู้อยากเห็นที่อยู่ในจิตใต้สำนึกของคนนั้นก็ชนะเพราะงั้นร่างบางเลยทำเป็นเดินเลี่ยงจินยองที่เลือกเสื้ออยู่นั้นมาทำเป็นดูเสื้อผ้าอีกฝั่งแล้วเปิดข้อความเสียงนั้นฟังไปด้วยและเมื่อฟังข้อความเสียงนั้นจบแก้มใสก็ร้อนฉ่าราวกับลูกตำลึงสุกขณะที่นิ้วเรียวรีบรัวแป้นพิมพ์ตอบกลับไปอย่างรวดเร็วทันที

 

B. : บ้าเหรอ ใครจะไปกล้าทำแบบนั้นกัน!?

 

Yugyeom : เชื่อดิร้อยทั้งร้อยตายคาอก...

 

Yugyeom : นอกเสียจากว่านายจะไม่แน่จริงน่ะนะ

 

และเพราะยูคยอมรู้ดีว่าต้องพูดแบบไหนหรือทำยังไงแบมแบมถึงจะกล้าทำเรื่องบ้าๆ ที่เขาบอกให้ทำ แม้จะไม่มีข้อความตอบกลับแต่การแค่ขึ้นอ่านแล้วไม่ตอบก็มากพอแล้วที่จะทำให้ยูคยอมรู้ว่าคนที่กำลังกังวลอย่างแบมแบมนั้นจะยอมทำตามที่เขาแนะนำได้อย่างง่ายดาย

 

หึ ถ้าทนได้ก็ไม่ใช่คนแล้ว...

 

ยูคยอมคิดในใจอย่างอารมณ์ดีเมื่อจินตนาการถึงใบหน้านิ่งๆ ของคนที่เป็นรุ่นพี่ซึ่งพ่วงตำแหน่งคนรักของเจ้าหมูญาติของเขาว่าจะเป็นยังไงเมื่อเจอเจ้าหมูทำตามที่เขาเสี้ยมระดับเบื้องต้นไป

 

ปึง

 

“พี่มาร์คกลับมาแล้วเหรอครับ” 

 

หมับ

 

เสียงหวานที่ติดจะอ้อนของแบมแบมดังขึ้นพร้อมกับร่างนุ่มนิ่มที่โผเข้าไปกอดร่างหนาที่ดันประตูปิดแล้วกำลังถอดรองเท้าเก็บเข้าชั้นอยู่หน้าห้อง

 

“อืม” คนที่ถูกจู่โจมโดยการกอดก็ตกใจไม่น้อยหากแต่ก็ไม่แสดงอาการอะไรมากนักนอกจากเพียงมือหนาที่ลูบไปที่กลุ่มผมนุ่มเบาๆ ขณะที่ก้าวเดินต่อเพื่อเข้าไปในตัวห้องโดยที่มีร่างน้อยกอดอยู่แบมแบมนั้น

 

“แบมปล่อยก่อน” เสียงทุ้มว่าแบบนั้นเพราะถึงแม้เขาจะชอบที่มีร่างหอมๆ มาคลอเคลียใกล้ๆ ก็ตาม หากแต่มันทำให้เขาก้าวเดินอย่างยากลำบากจนเกรงว่าอาจจะทำให้คนตัวน้อยเผลอไปชนกับอะไรที่วางตั้งอยู่จนเจ็บเอาได้

 

“ไม่เอา” คนตัวเล็กว่าอย่างดื้อดึงพลางส่ายหัวอยู่ตรงอกแกร่ง แรงเสียดสีน้อยๆ นั้นทำให้ร่างหนาหายใจติดขัดไปเล็กน้อยแต่เจ้าตัวก็ควบคุมมันให้กลับมาเป็นปกติอีกครั้ง

 

“เป็นอะไร” เขาถามร่างบางที่มีท่าทีที่แปลกไปอย่างใดเย็นเพราะหากเป็นทุกทีแล้วนั้นน้อยครั้งมากที่อีกฝ่ายจะรุกเข้าหาเขาก่อนแบบนี้ตามประสาคนขี้อาย

 

“อือ เปล่า...พี่มาร์คครับจูบหน่อยสิ” ใบหน้าหวานที่เงยหน้าขึ้นมาสบตากันจากอกแกร่งพร้อมกับส่งสายตาอ้อนๆ ให้ทำให้มาร์คชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะโน้มตัวลงสัมผัสที่ปากอิ่มเบาๆ แล้วถอยออกตามที่คนตัวเล็กกว่าต้องการ

 

“ไม่เอาจุ๊บสิ น้องแบมจะเอาจูบของพี่มาร์ค” สรรพนามที่ไม่คุ้นหูที่ร่างน้อยใช้แทนตัวเองทำให้คนฟังเผลอใจกระตุกแถมยังมีปากอิ่มสีสดน่าสัมผัสที่มาพูดงุ้ยๆ อยู่ตรงน่าจนทำให้คนตัวสูงรู้สึกอยากก้มลงไปครอบครอง บดขยี้แรงๆ และช่วงชิงลมหายใจเสียสักที หากแต่เพราะแผนบางอย่างทำให้เขาต้องหักห้ามใจตัวเองเอาไว้เสียก่อน

 

“ปล่อยก่อน...!” ในตอนที่ชายหนุ่มกำลังพยายามแงะคนที่กอดเอวเขาอยู่ออกไปอย่างเบามือนั้นเอง การกระทำของคนรักที่เข้าจู่โจมเขาอย่างคาดไม่ถึงทำให้ชายหนุ่มเบิกตากว้างด้วยความตกใจที่จู่ๆ คนตัวเล็กกว่าเขย่งตัวขึ้นแล้วกดปากจูบเขาด้วยท่าทางที่เงอะงะๆ หากแต่สำหรับมาร์คแล้วนั้นกลับทำให้เส้นอดทนของเขาขาดผึงอย่างง่ายดาย

 

ท่อนแขนแกร่งตวัดดึงตัวร่างระหงให้เข้ามาแนบชิดเขามากกว่าเดิม มือหนาข้างหนึ่งเชยคางคนตัวเล็กให้เงยขึ้นเพื่อให้ได้องศาแนบชิดมากกว่าเดิม ส่วนอีกข้างก็ดึงข้อมือเรียวที่กอดอยู่ที่เอวสอบของเขาให้เปลี่ยนขึ้นมาคล้องอยู่ที่ต้นคอแกร่งพร้อมกับมอบสัมผัสที่ร้อนแรงกว่าของคนที่มากประสบการณ์ให้

 

คนตัวเล็กที่พยายามส่งลิ้นนุ่มออกมาโต้ตอบแบบไม่ประสีประสา หากแต่นั่นก็มากพอให้คนตัวโตแทบคลั่งขณะที่ดันตัวร่างบางให้เดินถอยหลังจนไปนอนราบบนเตียงนอนนุ่มโดยที่ปากของพวกเขายังไม่ห่างกันแม้แต่เสี้ยววินาที

 

จูบร้อนดำเนินต่อไปนานเท่าไหร่ไม่มีใครรู้ ก่อนที่คนที่อยู่ข้างบนจะถอนออกช้าๆ ขณะที่ไล้ริมฝีปากลงไปซุกไซร้ที่ซอกคอหอมกรุ่น ดูดดุนเบาๆ เพื่อประทับตรารอยกลีบกุหลาบสีชมพูเข้มแสดงความเป็นเจ้าของอย่างอ่อนโยน

 

“อือ...พี่มาร์ค”

 

กึก

 

และเรื่องคงเลยเถิดไปมากกว่านั้นอย่างที่มันควรจะเป็นถ้าไม่ใช่เพราะเสียงหวานที่แหบพร่าของคนใต้ร่างที่เอ่ยเรียกชื่อมาร์คทำให้เขาได้สติกลับมาอีกครั้งแล้วรีบผละออกจากร่างน้อยราวกับเจอของร้อนจนคนที่นอนราบอยู่บนเตียงต้องมองคนรักด้วยสายตาที่ไม่เข้าใจ

 

“ฉันไปอาบน้ำก่อนนะ” ไม่มีคำอธิบายอะไรเพิ่มเติมนอกจากเสียงทุ้มที่บอกว่าจะไปอาบน้ำแล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูงเดินเข้าห้องน้ำไปพร้อมกับผ้าเช็ดตัวของเขาทันที ทิ้งไว้แต่ร่างน้อยที่มองตามแผ่นหลังกว้างไปด้วยแววตาที่พร่ามัวจากน้ำใสๆ ที่ก่อตัวขึ้นมาโดยคนที่เดินเข้าไปในห้องน้ำแล้วไม่รู้ตัวเลยสักนิด

 

ซ่าาา

 

ทางด้านคนตัวสูงที่เดินเข้ามาในห้องน้ำแล้วเขาก็เดินไปยืนอยู่ใต้ฝักบัวแล้วเปิดน้ำเย็นให้ลงมารดตัวเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าโดยที่ยังไม่ถอดเสื้อผ้าออกสักชิ้น

 

“อึก...” ความปวดหนึบจากความต้องการเบื้องต่ำกำลังทำให้เขาทรมาน ถึงแม้ตอนนี้จะมีกระแสน้ำเย็นที่ไหลออกมาจากฝักบัวทำให้อุณหภูมิของร่างกายเขาลดต่ำลง หากแต่มันก็แค่ภายนอกเท่านั้นเพราะตอนนี้น้ำเย็นๆ นั้นไม่สามารถดับความร้อนที่เกิดจากไฟราคะในร่างกายของเขาได้เลย

 

มาร์คหลับตาลงช้าๆ ขณะที่ปลดเปลื้องอาภรณ์ท่อนล่างของตัวเองออกจนไปกองอยู่ที่พื้น

 

วันนี้ก็ต้องพึ่งตัวเองไปก่อนอีกแล้วสินะ...

 

เขาคิดในใจขณะที่เริ่มจัดการสิ่งที่กำลังชูชันแข็งขืนอยู่ตรงกลางลำตัวของเขาที่กำลังปวดหนึบจนแทบบ้า ในหัวของชายหนุ่มตอนนี้มีแต่ใบหน้าหวานๆ ของคนรักที่ริมฝีปากอิ่มเจ่อบวมน้อยๆ ที่โดนเขาจูบเมื่อครู่

 

“อา แบมแบม” เขาครางออกมาเบาๆ พยายามควบคุมเสียงไม่ให้ดังมากพอที่จะเล็ดลอดออกไปจากประตูห้องน้ำที่อาจจะทำให้คนที่อยู่ร่วมห้องอีกคนล่วงรู้สิ่งที่เกิดขึ้นข้างในห้องน้ำตอนนี้ได้

 

 

 


 

“พรุ่งนี้...แค่พรุ่งนี้”



 

#รูมเมทมบ




เช้าวันใหม่หมุนเวียนมาอีกครั้ง หากแต่เป็นเช้าวันใหม่ที่แบมแบมไม่อยากตื่นมาเลยเพราะความรู้สึกแรกที่ร่างน้อยรู้สึกตั้งแต่ยังไม่ทันได้ลืมตาคือเตียงนอนอีกฟากฝั่งข้างๆ เขาเย็นชืดแล้วที่มันหมายถึงว่าใครอีกคนที่อยู่ร่วมห้องกันออกจากห้องไปแล้วก่อนที่เขาจะตื่น

 

ปิ๊งป่อง ปิ๊งป่อง

 

เสียงออดที่ดังขึ้นจากทางหน้าห้องทำให้คนที่ตื่นแล้วนอนมองเพดานนิ่งๆ อยู่อย่างแบมแบมต้องยอมดันตัวเองลุกขึ้นจากเตียงนอนที่กว้างเกินกว่าที่จะนอนคนเดียวแล้วเดินไปเปิดประตูออก

 

ยองแจ...จินยอง คนที่กดออดนั้นไม่ใช่ใครที่ไหนหากแต่เป็นเพื่อนสนิทของเจ้าของห้องทั้งสองคนที่แต่งตัวเรียบร้อยแบบที่พร้อมจะออกไปข้างนอก

 

แบมแบมทำไมยังไม่แต่งตัวอีก ยองแจถามเพื่อนสนิทออกมาทันทีที่เห็นว่าอีกฝ่ายยังอยู่ในชุดนอนสภาพผงเผ้ายุ่งเหยิงที่เป็นหลักฐานชิ้นดีของคนที่เพิ่งตื่นนอน

 

แต่งตัว? ไปไหนอ่ะ คนที่เพิ่งลุกจากที่นอนถามกลับอย่างงุนงงเพราะเท่าที่ดูจากสภาพเพื่อนสนิททั้งสองคนแล้วก็เดาได้ไม่ยากว่าน่าจะออกไปข้างนอกเป็นแน่

 

เรานัดกันจะไปทำรายงานกลุ่มที่นอกโซนไง จำไม่ได้เหรอ คำพูดของยองแจทำให้คนตัวเล็กถึงบางอ้อว่าหลายวันก่อนได้นัดกับเพื่อนเอาไว้จริงๆ หากแต่เพราะความคิดฟุ้งซ่านมากมายที่ไหลเข้ามาในหัวทำให้เขาลืมเรื่องนัดไปซะเสียสนิท

 

จริงด้วย เข้ามาก่อนๆ ขอฉันไปอาบน้ำเป๊ปนึง เมื่อนึกได้แล้วร่างน้อยก็รีบเปิดประตูให้กว้างออกกว่าเดิมพร้อมกับเชิญเพื่อนเข้ามาในห้อง ขณะที่ตัวเองรีบวิ่งไปหยิบเสื้อผ้าและผ้าเช็ดตัวเดินเข้าห้องน้ำไปอย่างรวดเร็ว

 

เราต้องถ่วงเวลาถึงกี่โมงนะยองแจ จินยองกระซิบกระซาบคุยกับยองแจอย่างระมัดระวังไม่ให้คนที่ถึงแม้จะวิ่งเข้าห้องน้ำไปแล้วก็จริงได้ยินได้

 

ประมาณสี่ห้าโมง จนกว่าอีกทีมจะไลน์มาบอกให้กลับ ยองแจกระซิบตอบกลับเพื่อนสนิทเช่นกันขณะที่เปิดแชทกลุ่มลับที่มีคนหกคนอยู่ในนั้นยกเว้นแบมแบมออกมาแล้วพิมพ์รายงานสถานการณ์ของพวกเขาตอนนี้ลงไป

 

333cyj333 : กำลังรอเป้าหมายอาบน้ำ  จะพาออกไปข้างนอก

 

ฉันว่าเราควรเตรียมแผนสำรองไว้เผื่อมีอะไรที่คาดไม่ถึง จินยองเสนอความคิดด้วยใบหน้าที่จริงจังซึ่งนั่นทำให้ยองแจรีบพยักหน้าอย่างเห็นด้วย

 

ถ้าสมมุติมันเสร็จเร็วฉันจะแกล้งท้องเสีย ตกลงไหม

 

งั้นถ้าหลังจากนั้นยังต้องถ่วงเวลาอีกฉันจะแกล้งทำเป็นลืมของแล้วกันจะได้วนรถกลับมาใหม่

 

ดีๆ พวกเราต้องร่วมมือกัน! ยองแจว่าอย่างฮึกเหิมราวกับว่าได้รับภารกิจกู้ชาติยังไงยังงั้น ส่วนทางด้านจินยองก็ไม่ได้ต่างอะไรไปจากเพื่อนสนิทเลยแม้แต่น้อยแถมยัง...

 

จิน!

 

แจ!

 

ครอส!/ครอส! พวกเขาสองคนยกกำปั้นขึ้นมาคนละข้างแล้วเอามือไขว้กันก่อนจะพูดคำว่าครอสออกมาด้วยใบหน้าที่แสนจริงจังจนแบมแบมที่เพิ่งเปิดประตูห้องน้ำเดินออกมาไม่ทันได้ยินบทสนทนาหรอก หากแต่ทันได้เห็นตอนครอสเลยต้องถามขึ้นมาอย่างงงๆ

 

พวกนายเล่นอะไรกัน เสียงของแบมแบมทำให้สองคนที่นั่งอยู่บนโซฟาสะดุ้งโหยงก่อนจะกลบเกลื่อนด้วยรอยยิ้มกว้างๆ แล้วเดินมาล้อมหน้าล้อมหลังเพื่อนสนิทที่แต่งตัวเสร็จตั้งแต่ในห้องน้ำแล้วกำลังหยิบแล็ปท็อปใส่กระเป๋าเป้ของเขาพร้อมกับเอากระเป๋าเงินและโทรศัพท์ใส่เข้าไปในกระเป๋ากางเกง

 

เปล่า เสร็จหรือยังฉันอยากกินชาไข่มุกจะแย่อยู่แล้ว ยองแจว่าแบบนั้นขณะที่ช่วยเพื่อนรูดซิปกระเป๋าเป้ปิดแล้วยกขึ้นมาถือให้เพื่อนสะพายหลังอย่างรวดเร็ว

 

อะไรจะอยากกินขนาดนั้น

 

แบมนายไม่รู้อะไร ไปเร็วความหนุบหนับแสนหวานกำลังรอฉันอยู่ ยองแจพูดกลบเกลื่อนแล้วดันหลังเพื่อนสนิทให้ก้าวเดินออกจากห้องไปโดยมีจินยองช่วยงับประตูปิดและเดินตามหลังมาพลางรัวแป้นพิมพ์บนโทรศัพท์ไปด้วย

 

pepi_jy : เป้าหมายออกจากห้องแล้วกำลังพาลงลิฟต์ไปนอกโซน

 

def_soul : รับทราบ @pepi_jy ขับรถดีๆ นะครับน้องลูกพีช

 

pepi_jy : อื้อแล้วเจอกันตอนเย็นนะครับคุณบี๋

 

Jacksonwang852g7 : จะจีบกันเชิญแชทแยกโว้ย!

 

Jacksonwang852g7 : @333cjy333 รักนะครับน้องหมวย

 

M. : รำคาณ

 

เหล่าเพื่อนสนิททั้งสามคนที่พากันออกมาทำงานที่นอกโซนมหาลัยตั้งแต่ช่วงสายๆ จนตอนนี้เวลาล่วงเลยผ่านมาจนสี่โมงนิดๆ แล้วรายงานของพวกเขาก็เสร็จสิ้นทั้งหมด

 

เฮ้อ เสร็จซักที แบมแบมพูดออกมาพลางยืดแขนออกแล้วบิดขี้เกียจเบาๆ คลายความเมื่อขบที่นั่งตรากตรำทำรายงานอยู่หน้าจอสี่เหลี่ยมอยู่หลายชั่วโมงโดยไม่ทันเห็นสายตาของเพื่อนทั้งสองคนที่กำลังมองกันอย่างเลิกลั่ก

 

pepi_jy : ฝั่งนู้นเป็นยังไงบ้างครับ  พวกผมทำงานกันเสร็จแล้วนะ

 

Jacksonwang852g7 : ยังไม่เสร็จถ่วงเวลาไปก่อน

 

333cjy333 : อีกนานไหมเฮีย  จะได้กะเวลาถูก

 

Jacksonwang852g7 : ซักชม.ใกล้จะเสร็จแล้ว

 

ข้อความที่ถูกส่งมาล่าสุดในโปรแกรมแชทที่จินยองกับยองแจแอบก้มพิมพ์กับอยู่ใต้โต๊ะทำให้พวกเขาทั้งสองคนต้องเงยหน้าขึ้นสบตากันโดยมิได้นัดหมายก่อนที่ยองแจจะพยักหน้าให้จินยองน้อยๆ เหมือนเป็นเชิงรู้กันดี

 

เดี๋ยวฉันไปห้องน้ำเป็ปนึงนะ ปวดท้อง ยองแจที่ดำเนินตามแผนก็แกล้งทำเป็นขมวดคิ้วแล้วกุมท้องตัวเองขณะที่รีบลุกขึ้นเดินไปทางห้องน้ำที่อยู่ด้านหลังร้านทันทีโดยที่แบมแบมไม่ทันได้นึกเอะใจเลยว่าจู่ๆ เพื่อนก็มีท่าทางประหลาดประหนึ่งโดนยาสั่งแถมยังพยักหน้าน้อยๆ แล้วหยิบโทรศัพท์ตัวเองขึ้นมาเล่นฆ่าเวลา

 

อ่า สงสัยจะปวดมากแฮะ แต่จนแล้วจนรอดเวลาผ่านไปเกือบชั่วโมงคนที่บอกว่าจะไปห้องน้ำก็ยังไม่กลับมาเสียที

 

ไปดูหน่อยไหมเผื่อเป็นอะไร แบมแบมบอกจินยองแบบนั้นขณะทำท่าจะลุกขึ้นเดินไปดูยองแจในห้องน้ำจริงๆ จนจินยองเบิกตากว้างเล็กน้อยแล้วรีบเอ่ยห้ามเอาไว้ทันที

 

ให้ไปตอนนี้ก็ไม่เจอเพราะยองแจหนีไปเดินเล่นข้างนอกฆ่าเวลาน่ะสิ!

 

ไม่ต้องหรอก ยองแจเพิ่งส่งข้อความมาบอกว่าท้องเสียน่ะ จินยองว่าแบบนั้นทำให้แบมแบมพยักหน้ารับน้อยๆ และยอมนั่งลงอีกครั้ง ส่วนทางด้านจินยองที่ก้มกดโทรศัพท์มาตั้งแต่เมื่อครู่ก็รัวนิ้วลงบนแป้นพิมพ์เพื่อส่งข้อความอีกครั้ง

 

pepi_jy : เสร็จหรือยังครับแบมแบมเริ่มสงสัยเรื่องยองแจไปห้องน้ำนานแล้วนะ

 

333cjy333 : นั่นสิ  ผมเดินจนจะขาลากแล้วนะตอนออกมาลืมหยิบกระเป๋าเงินออกมาด้วย  จะซื้ออะไรก็ทำไม่ได้เลย

 

def_soul : เสร็จแล้ว  พากลับมาได้เลย

 

สิ้นคำที่เหมือนเป็นเสียงสวรรค์จินยองก็ถอนหายใจแรงๆ แล้วฉีกยิ้มกว้างออกมาทันทีทำให้แบมแบมที่นั่งอยู่ตรงข้ามเงยหน้าขึ้นมาจากโทรศัพท์มองอย่างงงๆ ว่าเพื่อนเป็นอะไร

 

มีอะไรหรือเปล่าจินยอง

 

เปล่าๆ กลับกันเถอะยองแจมาแล้ว จินยองบอกแบบนั้นขณะที่ลุกขึ้นเมื่อเห็นว่าเพื่อนสนิทอีกคนที่อ้างว่าไปห้องน้ำตั้งแต่เมื่อชั่วโมงที่แล้วเดินกลับมาที่โต๊ะพอดี

 

พวกเขาทั้งสามคนใช้เวลาไม่นานมากนักกลับการกลับมาที่หอพักและแยกกันกลับไปที่ห้องใครห้องมัน ทางด้านแบมแบมนั้นที่เดินกลับเข้ามาที่ห้องและพบว่าห้องยังคงมืดสนิทมีเพียงแสงสลัวๆ ของพระอาทิตย์ยามเย็นผ่านเข้ามาจากทางหน้าต่างทำให้แบมแบมรู้ตัวว่าใครอีกคนที่อยู่ร่วมห้องกันนั้นยังไม่ได้กลับห้องมา

 

แต๊ก แต๊ก

 

หืม ทำไมไฟไม่ติด คนตัวเล็กที่เอื้อมมือไปกดสวิตท์ไฟหมายจะทำให้ห้องสว่างทว่าพอลองกดดูแล้วไฟที่ควรจะสว่างวาบกลับไม่ติดทำให้คนตัวเล็กต้องเดินเข้าไปในความมืดสลัวๆ เพื่อเอาของไปเก็บก่อนแล้วค่อยลงไปแจ้งเจ้าหน้าที่ให้ขึ้นมาดู

 

หมับ

 

อ้ะ!!! ทว่าพอเขาวางกระเป๋าเป้ลงบนเก้าอี้ตรงโต๊ะเขียนหนังสือแล้วจู่ๆ ภาพตรงหน้าก็ดับไปเนื่องจากฝ่ามือที่หยาบกร้านของใครบางคนที่โผล่มาจากทางด้านหลังแล้วดึงเขาเข้าหาตัว

 

พี่มาร์คเหรอ? ตอนแรกคนขี้ตกใจเตรียมจะดิ้นแล้วถ้าไม่ติดที่กลิ่นน้ำหอมที่เขาคุ้นเคยกับมันดีจะลอยเข้ามาแตะจมูกกับอกแกร่งที่หลังของเขากำลังสัมผัสอยู่นั้นก็เป็นที่มักคุ้นดี

 

... ไม่มีคำตอบอะไรจากอีกฝ่ายนอกจากแรงดึงเบาๆ ให้เดินตามไปในทิศทางที่คนตัวเล็กคิดว่าน่าจะเป็นในห้องครัวเพราะเท้าอันเปลือยเปล่าของเขาสัมผัสได้ถึงพื้นกระเบื้องที่เย็นเฉียบที่มีเพียงห้องครัวและห้องน้ำเท่านั้นที่จะเป็นกระเบื้อง ก่อนที่สัมผัสอุ่นจากมือหนาที่ปิดตาเขาจะละออกไปให้คนตัวเล็กค่อยๆ เปิดเปลือกตาขึ้นช้าๆ

 

นี่มันอะไรกันครับ... สิ่งที่อยู่ตรงหน้าร่างน้อยทำให้คนตัวเล็กถามออกมาเบาๆ เหมือนคนที่หาเสียงของตัวเองไม่เจอเพราะสิ่งที่เขาเห็นอยู่ตอนนี้คือเค้กขนาดหนึ่งปอนด์ที่ปาดครีมสีขาวตกแต่งด้วยดอกกุหลาบสีส้มสลับแดงที่ทำมาจากครีมอย่างปราณีตเช่นกันและมีเทียนปักอยู่ตรงกลางหนึ่งเล่มที่สว่างไสวอยู่

 

Happy Birthday เสียงทุ้มที่กระซิบเบาๆ ที่ข้างหูคนตัวเล็กพร้อมกับกอดจากทางด้านหลังอย่างอ่อนโยนก่อนจะถามต่อ

 

เพื่อนายฉันทำมันเองกับมือเลยนะ ชอบไหม

 

... ทว่าสิ่งที่ร่างหนาได้รับตอบกลับมานั้นคือความเงียบงันกับไหล่บอบบางที่สั่นน้อยๆ จนชายหนุ่มผละออกแล้วหมุนตัวร่างบางให้หันมาประจันหน้ากัน

 

แบมแบม?

 

ฮึก... เสียงสะอื้นที่หลุดออกมาจากปากอิ่มที่ขบเม้มกันแน่นทำให้เขายิ่งร้อนใจมากกว่าเดิมเป็นเท่าตัว

 

เป็นอะไร

 

... และเมื่อเขาถามอีกครั้งสิ่งที่ได้กลับมาก็ยังคงเป็นความเงียบของคนที่ตัวสั่นเทิ้มไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมาสบตากันจนคนตัวสูงกว่าต้องโน้มตัวลงไปให้ใบหน้าของพวกเขาเสมอกัน

 

ร้องไห้ทำไม ฉันทำอะไรผิดเหรอ เขาถามออกมาอีกครั้งเสียงนุ่มขณะที่ใช้นิ้วหัวแม่มือค่อยๆ ปาดน้ำใสที่ไหลลงมาอาบแก้มนวลอย่างเบามือราวกับกลัวว่าถ้าจับต้องแรงอีกฝ่ายอาจจะช้ำ

 

ตุบ ตุบ ตุบ

 

บ้า พี่บ้า ฮึก! ความอ่อนโยนนั้นเองทำให้คนตัวเล็กพูดออกมาพร้อมกับกำปั้นหลุนๆ ทุบลงที่อกแกร่งที่มันไม่ได้สร้างความเจ็บปวดให้คนรับแต่อย่างใด หากแต่พอโดนหลายๆ ทีติดกันเข้าก็มีสะดุ้งสะเทือนได้เหมือนกัน

 

รู้ไหมว่าผมคิดว่าพี่เบื่อผมแล้ว ความในใจหลุดออกมาจากปากอิ่มอย่างง่ายดายทำให้มาร์คที่งุนงงอยู่ในตอนแรกได้ความกระจ่างชัดในทันที ก่อนที่เขาจะหยัดตัวขึ้นเต็มความสูงอีกครั้งพลางรั้งร่างระหงเข้ามาในอ้อมกอดแม้คนที่โดนรั้งจะขืนตัวไปบ้างในคราแรกแต่สุดท้ายก็ยอมเข้าสู่อ้อมกอดนั้นแต่โดยดี

 

ทำไมถึงคิดแบบนั้น เขาถามด้วยน้ำเสียงที่เอื้อนเอ็นดูขณะที่โยกตัวไปมาเบาๆ เหมือนกำลังปลอบเด็กตัวน้อยที่กำลังร้องไห้โยเย

 

ก็พี่ไม่ยอมแตะตัวผมเลยแถมเสื้อยังเลอะรอยแป้งกับมีกลิ่นน้ำหอมผู้หญิงมากอีกต่างหาก แบมแบมที่หายสะอื้นแล้วตอบออกมาเสียงอู้อี้เพราะยังคงซุกหน้าอยู่ในอ้อมกอดแกร่งเพื่อปิดบังคราบน้ำตาที่น่าอายของตน

 

เด็กโง่...แป้งกับกลิ่นน้ำหอมนั่นหน่ะเพราะฝึกทำเค้กต่างหากกลิ่นเลยติดมาด้วย ใช่ ตลอดทั้งสัปดาห์ที่ผ่านมานี้มาร์คได้ไปลงเรียนทำเค้กหลักสูตรเร่งรัดมาที่นอกโซนซึ่งหากเป็นคนปกติแล้วคงทำได้ในเวลาแค่สองสามวัน แต่อย่างในกรณีมาร์คที่มีสกิลด้านทำอาหารถึงขั้นติดลบจนทำพังไปหลายเลยต้องใช้เวลามากกว่าคนอื่นเขาอยู่เป็นเท่าตัวกว่าจะทำได้ออกมาเป็นรูปเป็นร่างขนาดนี้

 

ก็คนเขาไม่รู้นี่...

 

ส่วนเรื่องไม่ยอมสัมผัสเพราะกลัวจะทนไม่ไหวแล้วจับเรากดจนลุกไม่ขึ้นก่อนถึงวันเกิดต่างหาก เขาสารภาพออกมาหมดทุกอย่างแบบไม่คิดปิดบังซึ่งคำสารภาพนี้ทำให้คนตัวเล็กที่ซุกหน้าอยู่ที่อกแกร่งหน้าแดงวาบแล้วรีบผละออกจากอ้อมกอดนั้นแล้วหันหน้ากลับไปสนใจเค้กตรงหน้าที่มีคนตั้งใจทำมาให้เขาแทน

 

ทำไมต้องเป็นกุหลาบสีส้มสลับแดงครับ คนตัวเล็กถามอย่างสงสัยเพราะไม่เคยเห็นใครทำแบบนี้

 

ดอกกุหลาบสีแดงหมายถึงความรักที่ลึกซึ้ง มั่นคง ไม่มีวันจืดจาง ส่วนสีส้มหมายถึงความอบอุ่นและสดใสของอีกคน

 

โห ไม่คิดว่าพี่จะสนใจกับเรื่องเล็กน้อยแค่นี้ด้วย คนตัวเล็กว่าอย่างตื่นเต้นขณะที่มองดอกกุหลาบแต่ละดอกที่กว่าจะทำออกมาได้คงต้องปราณีตมากแน่ๆ

 

รู้ไหมว่ามีกี่ดอก เสียงทุ้มก้มลงมากระซิบถามข้างๆ หูคนตัวเล็กซึ่งนั่นก็ทำให้ร่างน้อยเอียงคอน้อยๆ อย่างสงสัยแล้วเริ่มนับดอกกุหลาบบนหน้าเค้ก

 

สิบเอ็ดครับ

 

แล้วรู้ไหมหมายถึงอะไร คนตัวสูงถามต่อซึ่งนั่นทำให้แบมแบมที่ไม่ค่อยมีความรู้เรื่องพวกนี้เท่าไหร่นักได้แต่ส่ายหัวน้อยๆ แล้วหันกลับไปสบตาอีกคนด้วยความอยากรู้

 

แปลว่าอะไรเหรอครับ?

 

 

 

รักที่สุด :)

     


 100%


                                                                  ______________________________


แหมมมมม หวานเหลือเกินนนน

เหม็นความรักม้าดดดดดดด


TWITTER : @giftaplus

COMMENT / SCREAM TAG : #รูมเมทมบ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.439K ครั้ง

2,978 ความคิดเห็น

  1. #2933 YanisaCH (@YanisaCH) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 22 เมษายน 2562 / 10:00
    หื้อออออเขินนนนนน
    #2933
    0
  2. #2912 kanpimark9397 (@kanpimark9397) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2562 / 13:48
    นึกว่า 11 ดอก เท่ากับจัด 11 ที โอยยย ทะไมฉันหื่นแบบเน้ 555555
    #2912
    2
    • #2912-1 aum_123 (@aum_123) (จากตอนที่ 20)
      18 มีนาคม 2562 / 06:51
      ฉาก nc หาำด้จากไหนคะ
      #2912-1
    • #2912-2 aum_123 (@aum_123) (จากตอนที่ 20)
      18 มีนาคม 2562 / 06:51
      ฉากncหาได้จากไหนคะ หามนทวิตก้ไม่มี
      #2912-2
  3. #2906 Pent SG (@porpentt) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2561 / 10:11
    ที่สุดเลยคู่นี้
    #2906
    0
  4. #2874 Spices_smile (@igot7ibambam) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 12 กันยายน 2561 / 21:52
    11 : วี๊ดดดดด
    #2874
    0
  5. #2826 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2561 / 16:23

    หวานเกินไปแล้วนะ มาร์คมุมนี้นี่เพื่อแบมคนเดียวเลย

    #2826
    0
  6. #2797 Eve-krD (@Eve-krD) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2561 / 13:11
    อยากมีพี่มาร์คเป็นของตัวเองงง แงง
    #2797
    0
  7. #2726 pinpinkim (@piinnnnnnnn) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2561 / 13:22
    โอ้ยยยยยยย อิจฉาตาร้อนค่ะะะะ
    #2726
    0
  8. #2714 ปาปัวนิวกินี (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2561 / 16:33

    แหม่ จะทำหวานเกือบได้ทำบางคนขาดใจ

    สุดท้ายเขาก้อหวานกันอ่ะนะ รักที่สุด หื้มมม

    #2714
    0
  9. #2630 phaka (@parka-in) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2561 / 20:58
    เหม็นความรักค่ะ
    #2630
    0
  10. #2600 Surunda (@Surunda) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2561 / 07:02
    โอ้ยเขิงงง แงงงหาากกสกสพสยบวหาก่ด้ด่ด่ดาเา
    #2600
    0
  11. #2583 Facebook12345 (@Facebook12345) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2561 / 20:43

    หวานมากเลยรากก

    #2583
    0
  12. #2499 Ppeechicken (@Ppeeechicken) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2561 / 20:25
    แง้มน่ารักกกกกกกก
    #2499
    0
  13. #2498 sary2b (@sary2b) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2561 / 23:19
    เป็นระบบดีจริง55555
    #2498
    0
  14. #2495 Hide1013 (@kittiyasaesin) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2561 / 17:34
    เกลียดความแท็กทีมอ่ะ และชอบความน่ารักของคุณเพ่ และรักไรต์ที่ไม่มาม่า สาธุ เพี้ยง!!!
    #2495
    0
  15. #2494 PaphawarinSaetae (@PaphawarinSaetae) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2561 / 10:02
    โง้ยยยยเขิลมากค่าาาาาาา
    #2494
    0
  16. #2493 musmee112 (@musmee112) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2561 / 22:26
    หวานจน ลืมเค้ก 55555
    #2493
    0
  17. #2492 kickass12604 (@kickass12604) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2561 / 20:38
    โอ๊ยยยยยยยย หวานเกี๊นนนนนนน
    #2492
    0
  18. #2491 Love AmeriThaiKong (@pinkyantz1126) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2561 / 09:30
    แหมมมมมมมมมมมมมมมมมม หวานกว่าเค้กก็มาร์คแบมแหละค่าาาาาาาาา
    จบงานนี้เลี้ยงชุดใหญ่ให้เดอะแก๊งค์ด้วยนะพี่มาร์ค ร่วมมือกันเป็นอย่างดี
    #2491
    0
  19. วันที่ 5 มิถุนายน 2561 / 09:08
    โอ้ยยย หวานกว่าเค้กไปอี๊กกกก
    #2490
    0
  20. #2489 หลินจือ (@aingfah1) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2561 / 08:13
    โอ่ยฮือออเขินนนสบายใจได้แล้วนะแบม
    #2489
    0
  21. #2488 Pple_augustra (@Pple_augustra) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2561 / 00:28
    เหม็นมากเหม็งความรัก5555555
    #2488
    0
  22. #2487 My love markbam (@a_mote3030) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2561 / 00:15
    นึกว่าน้องจะหนี ใจหายหมด
    #2487
    0
  23. #2486 pncpncp (@pncpncp) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2561 / 00:00
    โอ้ยยยเขินนนนนนนนนน
    #2486
    0
  24. #2485 beakfa28 (@beakfa28) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2561 / 23:16
    โอ้ยย หวานไปแล้วว อุสานึกไปไกลเลยพี่มาร์ค555
    #2485
    0
  25. #2484 Ploymark93 (@Ploymark93) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2561 / 22:59

    โง้ยยยยยยยย หวานเลี่ยนมาก เหม็นความรัก5555555555555

    #2484
    0