(end)▿#MARKBAM ; ROOMMATE #รูมเมทมบ ❞ [ft. GOT7]

ตอนที่ 13 : ROOM XII : DRUNK & WE [NC]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 20,688
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,627 ครั้ง
    25 เม.ย. 61

     

 

________________________________________________________

 

Room XII

Drunk & We

________________________________________________________

 

 

 

  

  ________________________________________________________

 


เขาว่ากันว่าวันเวลาแห่งความสงบสุขและมีความสุขมักจะผ่านพ้นไปเร็วเสมอซึ่งสำหรับแบมแบมก็เช่นกันเพราะวันนี้เป็นวันสุดท้ายของการสอบปลายภาคแล้วและเป็นวันสุดท้ายของเทอมแรกที่ผ่านพ้นไป เด็กนักศึกษาหลายคนที่สอบเสร็จแล้วบางก็ทยอยเดินทางกลับบ้าน บ้างก็อยู่ต่ออีกสองสามวันเพื่อเลี้ยงฉลองสอบเสร็จกับเพื่อน บ้างก็ไม่กลับบ้านและตัดสินใจจะใช้ช่วงปิดเทอมเล็กหนึ่งเดือนนี้อยู่ที่มหาลัย

 

“แบมแบม จินยองอย่าลืมนัดของพวกเราคืนนี้นะ!” เสียงของยองแจพูดกับเพื่อนอย่างร่าเริงเพราะวันนี้พวกเขานัดกันกับพวกพี่รหัสจะไปฉลองสอบเสร็จที่บาร์นอกโซนมหาลัยก่อนที่จะแยกย้ายกันกลับในวันมะรืน

 

“จ้าๆ ย้ำรอบที่แปดแล้วมั้งเนี่ย” แบมแบมขานรับแบบเสียงยานคางเพราะตั้งแต่เช้าจนตอนนี้ที่พวกเขาอยู่บนรถรางของมหาลัยเพื่อเดินทางกลับหอเพื่อนสนิทของเขายังคงไม่เลิกย้ำถึงนัดหมายเสียที

 

“ก็กลัวลืมไง” ยองแจว่าแบบนั้นก่อนจะก้าวเท้าลงจากรถรางที่จอดลงที่ป้ายตรงหน้าหอพักพอดี

 

“สามทุ่มใช่ไหม” จินยองถามเรื่องเวลาขึ้นมาอีกครั้งเพื่อยืนยัน เนื่องจากวันนี้เป็นวันสอบวันสุดท้ายทางมหาลัยจึงอนุญาตให้ผับบาร์ที่โซนนอกรั้วมหาลัยเปิดได้ตลอด 24 ชั่วโมงตั้งแต่สองทุ่มของวันนีเป็นต้นไปจนถึงสัปดาห์หน้าเพราะเข้าใจว่าเด็กมากมายต้องการปลดปล่อยน่ะนะ รวมไปถึงไม่จำกัดเวลาเข้าออกหอเหมือนดั่งเช่นปกติ ซึ่งการอนุญาตเป็นกรณีพิเศษนี้ทำให้เหล่าผีเสื้อราตรีที่รักการปาร์ตี้เป็นชีวิตจิตใจหลายคนต้องร้องเฮออกมาอย่างมีความสุขที่จะได้ปาร์ตี้กันข้ามวันข้ามคืน

 

“ช่ายยยยย อย่าลืมใส่ชุดแซ่บที่สุดในตู้ออกมาด้วยนะ” ยองแจพูดแบบเซี้ยวๆ ตามประสาเด็กเก่นคนนึงพร้อมทำท่าทางซี๊ดปากเหมือนเพิ่งไปกินพริกมาเสียสิบเม็ด ซึ่งท่าทางของเขานั้นก็ทำให้เพื่อนทั้งสองคนหลุดหัวเราะออกมาอย่างขบขันไม่น้อย

 

“แบมน่าจะไม่มีชุดแบบนั้นนะ” เสียงหวานของแบมแบมเอ่ยบอกเพื่อนตรงๆ เพราะหลังจากไปทะเลคราวที่แล้วเสื้อผ้าในตู้ของเขาก็ถูกสแกนและโละบางตัวออกไปบริจาคเกือบครึ่ง อาทิเช่น กางเกงขาสั้น เสื้อยืดบางๆ ฯลฯ เรียกได้ว่าตอนนี้แฟชั่นของแบมแบมใกล้จะเป็นแม่ชีเข้าไปทุกทีๆ เพราะโดนพี่รหัสที่พ่วงตำแหน่งคนคุยตรวจชุดก่อนออกจากห้องทุกเช้าเสียอีกต่างหาก

 

ไม่รู้ว่าจะหวงอะไรขนาดนั้น

 

“ไม่ต้องห่วงพวกเรามีทางแก้” ยองแจว่าแบบนั้นขณะที่หันไปยังคิ้วกับจินยองที่ปกติแล้วไม่ค่อยจะร่วมมือทำอะไรแผลงๆ กับยองแจเสียเท่าไหร่ แต่ดูเหมือนว่าคราวนี้จินยองจะยอมลงไปช่วยเต็มมือเพราะแอบหมั่นไส้พี่รหัสของเพื่อนไม่น้อยที่ชอบแสดงท่าทางความเป็นเจ้าของแถมหวงมากแต่ก็ไม่ยอมทำอะไรให้มันชัดเจนเสียทีเอาแต่เป็นคนคุยกันอยู่ได้

 

คืนนี้แหละเพื่อนต้องได้ผู้!

 

ยองแจคิดในใจและพยายามเก็บสีหน้ากับแววตาชั่วร้ายซ่อนเอาไว้ให้ลึกที่สุด เรียกได้ว่าแผนปฏิบัติการส่งเพื่อนให้ได้ออกเรือนนั้นเขากับจินยองได้สุมหัวซุ่มวางแผนกันมาได้สักพักใหญ่ รวมถึงเตี๊ยมแกมบังคับพวกพี่รหัสทั้งสองของพวกเขาให้ร่วมมือด้วยอย่างจำยอม

 

ก็นะ ไม่ยอมเมียแล้วจะให้ยอมใคร...

 

ใช่ ในระหว่างที่คู่พี่รหัสจอมมึนกับน้องรหัสจอมขี้อายมัวแต่คุยกันไปคุยกันมาไม่ยอมเลื่อนสถานะจากคนคุยไปเป็นอื่นเสียที จนตอนนี้ทั้งยองแจและจินยองก็ได้ออกเรือนกันไปได้สักพักแล้วและจับแฟนหนุ่มของทั้งคู่มัดรวมเข้าสมาคมเกลียมัวไปเรียบร้อย เหลือก็แต่คู่ของเพื่อนพวกเขาที่ไม่มีสถานะที่ชัดเจนแม้การกระทำจะชัดมากแล้วก็ตามที...

 

คนหนึ่งก็เอาแต่รอให้อีกฝ่ายพร้อม...

 

...ส่วนอีกคนก็เอาแต่คิดมากอยู่คนเดียวเงียบๆ ไม่กล้าคิดเกินเลยไปเสียอย่างนั้นเพราะแบบนี้เลยไม่ได้กันเสียทีทำเอาเพื่อนๆ นั้นลุ้นกันจนเลิกลุ้นและเปลี่ยนเป็นปฏิบัติการถีบส่งเพื่อนให้มีผัว เอ๊ย! ปฏิบัติการส่งเพื่อนให้ได้ออกเรือนออกมาในที่สุด

 

หึ คืนนี้หล่ะเสร็จแน่!

 

สามทุ่มครึ่ง

 

“ใส่ชุดนี้มันจะดีจริงๆ เหรอ...” เสียงหวานที่เต็มไปด้วยความไม่มั่นใจของแบมแบมเอ่ยถามเพื่อนสนิททั้งสองขณะที่ยืนมองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจกแต่งตัวที่ห้องของยองแจ

 

ตอนนี้พี่รหัสของพวกเขาทั้งสามคนได้ล่วงหน้าไปที่ผับกึ่งบาร์นอกโซนเรียบร้อยแล้ว หากจะว่ากันจริงๆ เรียกได้ว่ามีคนนึงถูกลากไปโดยอีกสองคนจะถูกเสียมากกว่า เนื่องจากพวกเขาเกรงว่าถ้าคนอย่างมาร์ค ต้วนหากได้เห็นแบมแบมในชุดที่ใส่ตอนนี้นอกจากจะไม่ได้ไปแล้วอาจจะมีการระเบิดลงก็เป็นได้หน่ะสิ

 

“ดีแล้วแบมเหมาะสมกับสถานที่ ใครๆ เขาก็ใส่กัน” จินยองพูดออกมาขณะที่ช่วยจับเสื้อข้างหลังให้เพื่อนให้เข้าที่เข้าทาง

 

“งั้นเหรอ...” และเพราะว่าคำพูดนั้นมาจากปากของจินยองดังนั้นมันจึงค่อนข้างมีน้ำหนักพอสมควรจนคนหน้าหวานที่ตอนนี้แปลงร่างเป็นเสือดาวตัวน้อยๆ สุดเซ็กซี่ไปเสียแล้วให้คล้อยตาม

 

“แล้วพี่มาร์ค...”​ แบมแบมเอ่ยชื่อพี่รหัสของตนออกมาเบาๆ อย่างกังวัลไม่น้อยเพราะเป็นที่รู้กันดีว่า ถ้าแบมแบมใส่เสื้อผ้าไม่ถูกใจอีกฝ่ายเขาจะกลายร่างเป็นยักษ์ทันทีแถมจะหงุดหงิดมากๆ อีกด้วย

 

“ไม่เห็นยากเลยแบม แจมีทางแก้” ยองแจว่าแบบนั้นขณะที่เดินเอามือมาวางแปะที่บ่าทั้งสองของเพื่อนด้วยใบหน้าที่จริงจังที่น้อยครั้งนักจะได้เห็นจากเขาจนแบมแบมต้องกระพริบตามองเพื่อนที่ร่างอวบน้อยๆ แบบพอมีน้ำมีนวลตาปริบๆ

 

“ยังไงเหรอ” ร่างน้อยถามเพราะจริงๆ แล้วก็อยากแอบรู้วิธีที่ว่าเหมือนกันเผื่อว่าจะเอาไปใช้วันอื่นหากมันได้ผล

 

“อ้อนไงแบมแบม อ้อนเข้าไปร้อยทั้งร้อยยังไงก็ใจอ่อน” คนที่ถูกถามตอบออกมาด้วยใบหน้าที่ค่อนข้างจริงจังเพราะจากการวิจัย(?) ที่หลายๆ คนได้เห็นกันมากับตาว่าถ้าวันไหนที่ชายหนุ่มร่างหนานามว่ามาร์ค ต้วนอารมณ์ดีไม่ว่าจากเหตุผลใดๆ พอได้มาเจอแบมแบมยิ้มให้แบบอ้อนๆ หรือเดินดุกดิกๆ เข้าไปคุยด้วย อารมณ์ขุ่นมัวที่ราวกับพายุลูกย่อมๆ ก็จะสลายหายไปอย่างรวดเร็ว

 

“เอ๋...อ้อนเหรอยังไงอ่ะ” คนตัวเล็กที่ได้รับคำแนะนำเพื่อนถามออกมาอย่างไม่เข้าใจเท่าไหร่นักกับคำแนะนำนี้เพราะเจ้าตัวเองจัดอยู่ในหมวดใส่ซื่อพอตัว พูดให้ถูกคือเก่งแต่เรื่องเรียนแต่เรื่องความรักกับความอ่อนต่อโลกนั้นแบมแบมมีอยู่เต็มเปี่ยมเลยแหละ โชคดีที่เจ้าตัวเป็นคนมีไหวพริบค่อนๆ ข้างดีเลยยังอยู่รอดจากเสือจากตะเข้มาได้จนถึงทุกวันนี้

 

“ก็อ้อนแบบทุกทีไง เวลาแบบจะให้พี่เขาพาไปไหนแบบนั้นหน่ะ” ยองแจพูดอธิบายเพื่อให้เพื่อนคนสวยเข้าใจได้ง่ายขึ้นโดยมีจินยองหนุนหลังหยักหน้าหงึกหงักจนแบมแบมต้องคล้อยตาม

 

“อย่างนั้นจะได้ผลจริงๆ เหรอ” เสียงหวานถามอีกครั้งอย่างไม่มั่นใจเท่าไร่นักกับความคิดนี้

 

ก็มันดูเป็นไปไม่ได้นี่นา...หรือเปล่านะ?

 

“เชื่อสิ เอาแบบจัดเต็มไปเลยคุณเพื่อนถ้าไม่ได้ผลก็งอนไปเลย” ยองแจตอบรับอย่างแข่งขันซึ่งพอคนตัวเล็กที่เห็นความมั่นใจที่แสนจะเต็มเปี่ยมของเพื่อนนั้นก็ได้แต่พยักหน้าลงช้าๆ อย่างตกลงว่าจะลองทำพลางแอบภาวนาในใจ

 

 

 

 

ขอให้มันได้ผลทีเถอะ...





#รูมเมทมบ





ร้าน P&B 

 

10:02 PM.

 

กว่าที่พวกแบมแบมจะเดินทางมาถึงร้านผับกึ่งบาร์นี้ก็ใช้เวลาร่วมครึ่งชั่วโมงซึ่งเป็นเวลาที่ผีเสื้อราตรีมากมายเดินทางมาถึงอย่างหนาแน่นทำให้กว่าพวกเขาจะฝ่าฝูงชนมาโซนวีไอพีที่อยู่บนชั้นลอยได้ก็ใช้เวลาอยู่มากโข

 

“พวกเขาอยู่นั่นไง” จินยองพูดขึ้นมาพร้อมชี้ให้เพื่อนๆ หันไปมองตามและได้เห็นชายหนุ่มรูปหล่อสามคนที่นั่งดื่มกันอยู่โต๊ะข้างในสุดและเป็นโต๊ะที่เด่นที่สุดจนเป็นที่จับตามองของคนมากมายที่อยู่รอบข้างด้วยเพราะเป็นคนดังของมหาลัยด้วยกอปรกับความสมบูรณ์พร้อมหรือที่เรียกว่าเพอร์เฟคเสียจนยากจะปฏิเสธ

 

“แบมแบมอย่าลืมที่คุยกันไว้นะ” ยองแจเอ่ยกระซิบเพื่อเป็นการกำชับเพื่อนสนิทที่เดินหลบอยู่หลังพวกเขาทันทีที่เห็นมาร์ค ทางด้านแบมแบมที่ได้ยินเพื่อนพูดแบบนั้นแล้วก็ได้แต่สูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เพื่อรวบรวมความกล้าและพยายามขับไล่ความกลัวที่จะถูกดุออกไป

 

ลองดูซักตั้งก็ไม่เสียหาย

 

คิดได้ดังนั้นร่างน้อยจึงก้าวเดินออกจากหลังเพื่อนที่ตนแอบหลบซ่อนจากสายตาคมๆ ที่กำลังกวาดมองมาทางนี้พร้อมกับเงยหน้าขึ้นสบนัยต์ตาดุๆ ของคนที่กำลังจ้องมองมาที่เขาหลังจากที่ได้เห็นร่างน้อยเต็มๆ ตา 

 

แต่ดวงตาคู่นั่นก็ฉายแววไม่พอใจมากขึ้นเรื่อยๆ คิ้วเข้มเริ่มขมวดเข้าหากันพอๆ กับที่มือหนาก็วางแก้วแอลกอฮอล์ที่เขาดื่มอยู่เมื่อครู่วางกระแทกลงบนโต๊ะเสียงดังปั๊กจนแก้วร้าว ก่อนที่ร่างหนาจะลุกขึ้นยืนแล้วเดินตรงมาที่แบมแบมอย่างรวดเร็วจนคนที่คิดว่าเตรียมใจมาตั้งตัวแทบไม่ติด

 

“คิดดีแล้วใช่ไหมที่ใส่ชุดนี้?” ประโยคแรกที่ออกมาจากปากคนที่เดินมาประชิดตัวบ่งบอกได้อย่างดีว่าพายุใหญ่กำลังก่อตัวขึ้นเสียแล้ว

 

“ใส่แล้วไม่น่ารักเหรอครับ...”

 

กึก

 

แน่นอนว่าแบมแบมที่ถูกเพื่อนเป่าหูหรือสั่งสอนมาก็รีบลองใช้วิชาที่ว่าด้วยการช้อนตาหวานๆ ขึ้นมองคนตัวสูงกว่ากระพริบมันปริบๆ พร้อมกับเอ่ยถามด้วยเสียงหวานที่ติดจะออดอ้อนซึ่งนั่นทำให้คนที่ไม่สบอารมณ์ต้องชะงักกึกไปกับการกระทำนั้น

 

ถ้าพูดว่ามันไม่น่ารักจะเป็นอะไรไหมนะ?

 

นี่เป็นครั้งแรกที่คนที่มักจะพูดอะไรออกมาตรงๆ เกิดอาการลังเลใจกับคำตอบที่เขาควรจะตอบกับอีกฝ่ายเพราะหากจะพูดกันตามจริงแล้วชุดที่คนหน้าหวานใส่ก็ดูน่ารักและเซ็กซี่ดี หากแต่เพราะความหวงที่ตีตื้นเข้ามาในอกของชายหนุ่มทำให้ชุดนี้ดูน่าเกลียดไปทันที

 

“มันก็น่ารักแต่...” ทว่าสุดท้ายเขาก็เลือกจะเอ่ยชมออกไปตรงๆ เพราะกลัวว่าถ้าบอกอีกอย่างอาจจะทำให้ร่างบางรู้สึกไม่ดีได้เขาจึงเลี่ยงที่จะพูดอะไรที่อาจทำให้เกิดปัญหาระหว่างพวกเขา

 

“แต่อะไรครับ?” แบมแบมถามตาใสนึกดีใจที่วิชาที่เพื่อนสอนมานั้นดูเหมือนจะทำให้อีกคนอ่อนลงได้แต่ก็เพียงแค่นิดเดียวเท่านั้น

 

“ฉันไม่ชอบ กลับ!” เพราะร่างหนาเอ่ยขึ้นมาอีกครั้งเสียงเข้มพร้อมกับคว้าข้อมือเล็กและดึงไปในทางที่ร่างน้อยเพิ่งจะเดินมาหมายจะพากลับทันที

 

“ตะ...แต่ผมเพิ่งมาเอง...” คนตัวเล็กพยายามขืนตัวและเอ่ยระรัวหากแต่เพราะแรงที่มีน้อยกว่าทำให้โดนดึงตัวปลิวไปได้อย่างง่ายดาย

 

“...” แน่นอนว่าคนที่กำลังอารมณ์คุกกรุ่นอยู่นั้นก็ไม่คิดจะหันมาฟังคำทักท้วงใดๆ 

 

“พี่มาร์คทำไมไม่ฟังแบมเลย!” สุดท้ายคนที่มักหัวอ่อนเสมอก็ต้องเอ่ยออกมาเสียงดังกว่าเดิมด้วยความเคืองไม่น้อยที่อีกฝ่ายไม่ยอมฟังที่ตนพูดเลย

 

กึก

 

“...” สิ้นคำพูดของคนตัวเล็กร่างหนาที่กำลังเดินจ้ำอ้าวดึงข้อมือบอบบางก็ชะงักกึกหยุดเดินแล้วหันมามองคนตัวเล็กทันที

 

“ทำไมชอบลากไปมาแบบนี้อยู่เรื่อยเลย” เสียงหวานว่าแล้วดึงมือของตัวเองออกจากการเกาะกุมจากมือหนาทันที ซึ่งคราวนี้ก็หลุดออกมาได้อย่างง่ายดาย

 

“ขอโทษ” เมื่อเห็นท่าทีแบบนั้นของคนน่ารักคำขอโทษก็หลุดออกมาจากปากชายหนุ่มทันทีเพราะดูเหมือนว่าเพราะอารมณ์ที่คุกกรุ่นของเขานั้นจะทำให้คนตรงหน้ารู้สึกไม่ดีเสียเท่าไหร่นัก

 

“ไม่อยากคุยกับพี่มาร์คแล้ว” ว่าจบแบมแบมก็เดินสะบัดหน้าไปนั่งที่โต๊ะทันทีท่ามกลางสายตาสอดรู้สอดเห็นของหลายๆ คนรวมไปถึงผู้ชมอีกสี่คนที่รวมหัวกันวางแผนที่ตอนนี้กำลังลุ้นกันตัวโก่งติดขอบสนามสุดๆ

 

“แบมแบม” เสียงทุ้มอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัดขณะที่เดินมาทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาข้างๆ ร่างเล็กที่ตอนนี้ไม่แม้แต่จะยอมหันหน้ามาคุยด้วย

 

“...”

 

“แบมแบมครับ” มาร์คเรียกอีกครั้งพร้อมกับเอามือแตะข้อศอกร่างน้อยเบาๆ เหมือนเป็นเชิงเรียกให้สนใจแต่ทว่าเจ้าของศอกนั้นกลับชักศอกหนีแถมยังคงไม่ยอมพูดด้วยเหมือนเดิม

 

“...” 

 

“พี่ขอโทษ ไม่กลับแล้วก็ได้” ร่างหนาพูดเสียงอ่อนอย่างยอมแพ้ซึ่งนั่นทำให้เพื่อนสนิททั้งสองคนที่นั่งอยู่ต้องมองกันตาค้างแบบแทบจะไม่เชื่อสายตากับท่าทางที่ตั้งแต่เป็นเพื่อนกันมานั้นไม่เคยเห็น ไม่สิ ต้องเรียกว่าไม่คิดว่าชาตินี้จะได้เห็นดีกว่า

 

เห้ย ไอ้มาร์คหงอโว้ย

 

“เฮ้อ คราวหลังอย่าใจร้อนแบบนี้อีกนะครับผมไม่ชอบเลย” สุดท้ายร่างบางก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะยอมหันมาคุยกับคนที่นั่งอยู่ข้างๆ ด้วยแววตาน้อยใจไม่น้อยที่อีกฝ่ายมักจะอารมณ์ร้อนง่ายเสมอๆ

 

“ครับ” มาร์ครับคำอย่างว่างายผิดกับทุกทีถ้าหากอะไรไม่ได้ดั่งใจแล้วอย่างหวังว่าคนอย่างเขาจะยอมแต่ดูเหมือนว่าแบมแบมจะเป็นของยกเว้นจากทุกกฎทั้งหลายทั้งมวลของมาร์ค ต้วนไปเสียแล้ว...

 

สุดท้ายบรรยากาศบนโต๊ะก็กลับมาเป็นปกติอีกครั้งโดยที่คนตัวเล็กกำลังถูกเพื่อนคะยั้นคะยอให้ลองดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ที่เจ้าตัวไม่ค่อยสันทัดเท่าไหร่นัก

 

“ไม่เอาอ่ะ แบมคออ่อน” ร่างน้อยเอ่ยปฏิเสธเพื่อนที่พยายามดันแก้วค็อกเทลสีสวยมาทางตน

 

“อ่อนก็ต้องฝึกนี่ไงกินบ่อยๆ เดี๋ยวก็แข็ง” ยองแจพูดอย่างมั่นใจและยังคงมุ่งมั่นที่จะมอมเพื่อนให้ได้

 

ทำไมหน่ะเหรอ?

 

เพราะพวกเขาไปสืบมาแล้วน่ะสิว่าเพื่อนของพวกเขาเป็นพวกคออ่อนมากแค่ไหนแถมพอเมาแล้วจะพูดทุกอย่างออกมาได้อย่างง่ายดายเพราะแบบนั้นพวกเขาจึงจงใจจะใช้จุดอ่อนของเพื่อนสนิทตรงนี้มาเป็นจุดแข็งที่จะทำให้เพื่อนเป็นฝั่งเป็นฝาได้

 

“แต่ว่า...” คนที่มักจะเถียงใครไม่ค่อยชนะแถมปฏิเสธคนไม่เก่งเริ่มอ่อนลงเรื่อยๆ หลังจากที่เพื่อนพยายามยุยงให้ดื่มน้ำสีสวยๆ นี่มาเกือบยี่สิบนาทีแล้ว ในขณะที่สายตาก็เหลือบมองหาคนตัวสูงที่บอกจะไปห้องน้ำกับพวกเพื่อนของเขาอีกสองคนได้สักครู่ใหญ่ๆ แล้วแต่ก็ไม่เห็นมาเสียที

 

“นะๆ แบมแค่แก้วเดียวก็พอ ลองดูไม่เมาหรอก” จินยองเอ่ยเสริมหลังจากนั่งดูอยู่เงียบๆ มาได้ครู่หนึ่งแล้วและเกรงว่าถ้าองค์รักษ์ประจำตัวของเขาที่น่าจะกำลังกลับมาในเร็วๆ นี้อาจจะเห็นก่อนแล้วจะทำให้แผนพวกเขาล่มไม่เป็นท่า

 

“แค่แก้วเดียวนะ...”​ เมื่อเห็นเพื่อนทั้งสองคนว่าแบบนั้นร่างน้อยก็เริ่มโอนอ่อนและคล้อยตามพลางเอื้อมมือไปหยิบแก้วนั้นมาจรดที่ริมฝีปากเพื่อจิบชิม

 

อืม ไม่ขมเหมือนที่คิดไว้แฮะ

 

และรสสัมผัสแรกที่เขาได้สัมผัสนั้นมันไม่ขมปร่าอย่างที่เจ้าตัวคิดทำให้คนคออ่อนกระดกดื่มจนหมดแก้วเพราะรสชาติของมันนั้นแทบจะไม่ต่างอะไรกับน้ำผลไม้หวานๆ รสดีที่เคยกิน

 

“อีกแก้วไหมแบมแบม” จินยองที่เห็นว่าเพื่อนกระดกจนหมดแก้วด้วยและมีใบหน้าที่ชอบใจกับรสของเครื่องดื่มไม่น้อยเลยเอ่ยถามเพื่อนขณะที่เลื่อนแก้วของตัวเองที่จิบไปนิดเดียวไปตรงหน้าเพื่อน

 

“จะดีเหรอ...” คนตัวเล็กถามอย่างลังเลไม่น้อย ตาชั่งในใจเริ่มลังเลระหว่างความคออ่อนของตัวเองกับน้ำดื่มดีสวยรสชาติดีและดูเหมือนตาชั่งนี้จะเริ่มเอนเอียงไปทางข้อหลังเสียมากกว่า

 

“แค่ไม่กี่แก้วเอง ถือว่าเปิดหูเปิดตานะ” ว่าจบจินยองก็เลื่อนแก้วไปใกล้เพื่อนมากกว่าเดิมพร้อมพูดด้วยใบหน้าที่บ่งบอกว่ามันจะไม่เป็นไรจริงๆ จนทำให้แบมแบมคล้อยตามได้อย่างง่ายดายพร้อมกับยกแก้วนั้นขึ้นดื่มจนหมดอีกแก้ว

 

อีกแก้ว...อีกแก้ว...และอีกแก้วจนนับไม่หวาดไม่ไหวเพียงเพราะทันทีที่แอลกอฮอล์ที่ถูกเติมเข้าสู่กระแสเลือดทีละนิดๆ นั้นทำให้สติสัมปชัญญะลดน้อยลงเรื่อยๆ จนสิ่งที่จะควรมีเพื่อความยับยั้งชั่งใจนั้นหายไปจนเกือบหมดสิ้น

 

ปัก

 

“งือ อร่อยจางงงง~” คนคออ่อนที่ตอนนี้เริ่มเมาแล้ววางแก้วลงบนโต๊ะพูดขณะที่ค่อยๆ ไถตัวลงไปนอนเอาแก้มนุ่มแนบกับโต๊ะกระจกเย็นๆ

 

“แบมแบมเมาแล้วเหรอ” จินยองที่เห็นเพื่อนท่าทางแบบนั้นแล้วลงไปฟุ่บจึงเอ่ยถามอย่างไม่มั่นใจขณะที่สายตาของเขาเหลือบไปเห็นร่างสูงของคนที่ถูกลากตัวไปที่อื่นตามแผนของพวกเขากำลังเดินดุ่มๆ ขึ้นบันไดมาทางโซนวีไอพีที่อยู่บนชั้นลอย

 

“ไม่มาวววว แต่แบมร้อนนน” คนเมาพูดเสียงอ้อแอ้ขณะที่ถอดเสื้อสูธสีขาวที่เจ้าตัวใส่มาออกเหลือแต่เสื้อซีทรูสีเทาเข้มบางๆ ข้างในจนคนแถวนั้นที่มองมาต้องเหลียวมอง

 

“แบมไม่เอาใส่สูธเข้าไป นั่งดีๆ ด้วย” ยองแจบอกเพื่อนสนิทที่เอามือดึงเสื้อแล้วกระพือเสื้อซีทรูคอวีของเขาที่มันกว้างจนเห็นเนื้อขาวๆ กับเม็ดทับทิมสีสวยวับแวบๆ ไปมา

 

เจ้ยย พี่มาร์คขึ้นมาถึงแล้ว

 

ยองแจคิดในใจขณะที่เหลือบมองไปข้างหลังเห็นยมทูตเอ้ยพี่รหัสของเพื่อนสนิทที่กำลังเดินตรงกลับมาที่โต๊ะด้วยสีหน้านิ่งๆ เดาอารมณ์ไม่ถูกจนหนึ่งในหัวโจกต้นคิดแผนการนี้เริ่มเหงื่อตก

 

“แบมแบมพี่มาร์คมาแล้วนะ นั่งดีๆ” จินยองว่าและเริ่มมีอาการเหงื่อตกไม่แพ้ยองแจเพราะต่อให้จะใจกล้าหรือคิดแผนการมาดีกันยังไง แต่ความน่ากลัวของผู้ชายที่ชื่อมาร์ค ต้วนนั้นก็ทำให้พวกเขาหวาดหวั่นอยู่ดีนั่นแหละ

 

“อื้อ ม้ากหนายม่ายรู้จากกก” คนตัวเล็กเงยหน้าขึ้นมาคุยกับเพื่อนด้วยดวงตาปรือๆ ฉ่ำน้ำที่ดูเซ็กซี่จนเพื่อนด้วยกันยังแอบกลืนน้ำลายเอือกกับอาการที่เหนือความคาดหมายที่พวกเขาคาดคิดเอาไว้ในทีแรก

 

ใครจะไปคิดหล่ะว่าพอเมาแล้วจะเป็นขนาดนี้...

 

“แบมแบม” เสียงทุ้มของคนที่เดินก้าวยาวๆ มาที่โต๊ะเมื่อเห็นคนตัวเล็กที่มีผลต่อหัวใจของเขากำลังมีท่าทางที่ไม่ดีเท่าไหร่นัก

 

 

 

“อ้อ พี่ม้ากคน อึก หล่อคนนี้นี่เอง เอิ้ก!”




#รูมเมทมบ




“ทำไมเมาแบบนี้” มาร์คเอ่ยออกมาเสียงเข้มขณะที่มองไปที่จินยองกับยองแจแบบดุๆ จนทั้งสองคนนั้นต้องหลบตาวูบและรู้สึกเสียวสันหลังวาบ หากแต่ไม่มีใครกล้าเอ่ยปากตอบคนตรงหน้าสักคน

 

“พี่ม้ากกก อันนี้อร่อยมากเลยอ่ะแบมอยากกินอีก” แต่เพราะเสียงของแบมแบมที่ดึงความสนใจของร่างหนาไปได้ทำให้จินยองกับยองแจที่หายใจไม่ทั่วท้องรู้สึกโล่งขึ้นมาหน่อยนึง...แค่หน่อยนึงเท่านั้นแหละ

 

“ไม่กินแล้วครับ เรากลับกันดีกว่า” เสียงทุ้มหันไปพูดกับแบมแบมด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงขณะที่พยายามพยุงร่างน้อยขึ้นมาจากโซฟา

 

“ไม่อาววว อึก ยางม่ายหยากกลาบบบ” คนเมางอแงออกมาเสียงอ้อแอ้หากแต่แค่จะยืนนั้นยังไม่ไหวจึงจำต้องยืนซบอกพิงคนตัวสูงกว่าอย่างที่รู้สึกมึนไม่น้อย

 

“ไม่ดื้อครับเด็กดี” ชายหนุ่มพยายามพูดกับคนที่กำลังซุกซบๆ อยู่ที่อกตนอย่างใจเย็น ขณะที่ตาคมตวัดไปมองที่จินยองกับยองแจด้วยสายตาคาดโทษจนทั้งสองคนนั้นต้องนั่งก้มหน้าพร้อมกับเอื้อมมือไปจับมือหนาของคนรักของพวกเขาแน่น

 

น่ากลัว...

 

นี่คือสิ่งที่จินยองและยองแจคิดออกมาพร้อมกันพลางเสหลบตามองพื้นไม่กล้ามองหน้าดุๆ ของรุ่นพี่ตรงหน้า

 

“ม่ายนะ บัมไม่ดื้อ กลับก็ล่ายยยย ไปก่อนนะจินจินแจแจ” เสียงหวานพูดออกมาขาดหายๆ พร้อมกับมือเรียวที่ยกขึ้นมาโบกให้เพื่อนหยอยๆ ก่อนที่จะเริ่มก้าวเดินไปตามแรงพยุงของร่างสูงที่พอก้าวไปได้แค่สามสี่ก้าวชายหนุ่มก็ตัดสินใจอุ้มร่างบางขึ้นในท่าเจ้าสาวแล้วพาเดินออกไปอย่างรวดเร็ว

 

“ฮู่ววว คนอะไรน่ากลัวชะมัด” หลังจากที่ทั้งสองคนเดินออกไปยองแจก็ถอนหายใจออกมาทางปากอย่างแรงและเริ่มหายใจได้ทั่วท้องมากขึ้น

 

“นั่นสิ เมื่อกี้ตอนมองมานี่เสียวสันหลังวาบเลย” จินยองว่าขณะที่ลูบที่หน้าอกตัวเองเบาๆ เหมือนเป็นการปลอบขวัญตัวเองจากความน่ากลัวที่พบเจอเมื่อครู่

 

“ทีตอนคิดแผนหล่ะไม่กลัว” แจบอมที่เห็นท่าทางของแฟนตัวน้อยของตนที่กำลังเสียขวัญก็พูดขึ้นมาแบบทีเล่นทีจริงพลางเอามือลูบหัวร่างบางเบาๆ

 

“ก็อยากให้เพื่อนมีความสุขนี่นา” จินยองพูดเสียงอ่อยแล้วเอาหัวไปดุนๆ ตรงหน้าท้องแกร่งของคนที่ยืนอยู่เบาๆ เหมือนลูกแมวตัวน้อยที่กำลังอ้อนเจ้าของ

 

“ไม่มีอะไรแล้วกลับกันเถอะ” ยองแจว่าขณะที่ยกมือขึ้นส่งสัญลักษณ์ให้พนักงานเป็นเชิงให้เขามาเช็คบิล

 

“โห่ยย น้องแตงทำไมกลับเร็วจังหล่ะ เฮียยังไม่ได้แดนซ์เลยนะ” แจ็คสันร้องโอดครวญกับแฟนของตนเพราะตั้งแต่มาเขาก็มัวแต่ต้องทำตามแผนที่เมียสั่งยังไม่ได้ทันได้เที่ยวหาความสุขกับแสงสีที่ห่างหายมานานเลย

 

“จะรีบกลับไปต้มไข่ เตรียมเกลือแร่กับเบาะให้เพื่อน” ร่างน้อยว่ากับแฟนหนุ่มแบบนั้นขณะที่หยิบบัตรเครดิตส่งให้พนักงานที่เดินเอาบิลมาให้ ซึ่งแน่นอนว่าบัตรนั่นน่ะของแจ็คสันที่ตนริบยึดเอามานั่นแหละ

 

“เดี๋ยวค่อยเตรียมพรุ่งนี้ก็ได้ อยู่เที่ยวอีกหน่อยเถอะน้า” แจ็คสันพยายามออดอ้อนเมียรักตาปริบๆ แต่นั่นก็ทำให้คนขี้รำคาณอย่างยองแจต้องจิ๊ปากออกมา

 

“จิ๊ เฮียจะกลับไปกินแตงหรือจะเที่ยวแล้วอดกินทั้งเดือน เลือก!” ข้อต่อรองสองตัวเลือกถูกเอ่ยออกมาทันทีซึ่งนั่นสามารถทำให้แจ็คสันดีดตัวเด้งขึ้นมายืนทันทีพร้อมกับคว้าหมับเข้าที่ข้อมือของยองแจ

 

“ป่ะ เรารีบกลับกันดีกว่าน้องแตง!” 

 

ทางด้านมาร์คกว่าที่จะพากันกลับมาถึงหอพักแล้วก็ต้องแวะข้างทางสองสามรอบเพราะคนตัวเล็กที่เมาแอ้เกิดอาการคลื่นไส้อาเจียนมาทั้งทางจนสุดท้ายก็นอนหลับคอพับไปทำให้ชายหนุ่มร่างหนาต้องอุ้มขึ้นห้องแทนเพราะไม่อยากปลุกคนเมา

 

“แบมแบมเช็ดตัวหน่อยนะครับ”​ เสียงทุ้มเอ่ยกับคนตัวเล็กที่นอนอยู่บนเตียงเจ้าตัวเบาๆ พร้อมกับลงมือเช็ดตัวด้วยผ้าชุบน้ำอุ่นอย่างเบามือ

 

“อือ หนาว” คนที่ถูกถอดชุดท่อนบนออกพูดออกมาเบาๆ ขณะที่เริ่มรู้สึกตัวตื่นเมื่อเจอผ้าชุบน้ำมาเช็ดหน้าเช็ดตา

 

“อดทนก่อน เดี๋ยวก็เสร็จแล้ว” คนที่กำลังเช็ดเนื้อเช็ดตัวให้คนเมาว่าแบบนั้นขณะที่ตั้งใจกับการเช็ดตัวโดยพยายามไม่สนใจกับเรือนร่างอันแสนยั่วยวนของร่างน้อยที่อยากจะฝังเขี้ยวและเชยชิมมันเสียที

 

“...”

 

“...”

 

“นี่...พี่มาร์คอยากมีอะไรกับแบมไหม” แบมแบมถามขึ้นมาทำลายความเงียบที่เกิดขึ้นระหว่างพวกเขาเมื่อครู่และคำถามของร่างน้อยนั้นทำให้คนตัวสูงต้องเงยหน้าขึ้นมาสบดวงตาหวานฉ่ำของคนเมาทันที แม้ตอนนี้เสียงไม่ได้อ้อแอ้เหมือนเมื่อกี้แล้วเพราะว่าได้อ้วกเอาแอลกอฮอล์บางส่วนออกไปจึงน่าจะรู้สึกดีและคุยกันรู้เรื่องมากขึ้น

 

“อยากสิ แต่ถ้าเรายังไม่พร้อมพี่ก็รอได้”​ ชายหนุ่มตอบออกมาเบาๆ ขณะที่หันไปซักผ้าผืนเล็กในมือกับอ่างน้ำที่เขาเอาวางไว้บนโต๊ะข้างหัวเตียงแล้วบิดให้มันหมาดๆ เพื่อจะเอามาเช็ดตัวให้ร่างบางต่อ

 

แต่ทว่าประโยคต่อมาของร่างน้อยทำให้มือหนาต้องชะงักกึกอย่างที่แทบไม่เชื่อหู

 

“พี่มาร์ครู้ไหมความจริงแบมพร้อมมานานแล้วนะ...” 

 

กึก

 

“...แต่แบมกลัวแหละ” เสียงหวานพูดเหมือนเพ้อๆ ขณะที่ดวงตากลมโตที่ฉ่ำน้ำเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์จะมีน้ำใสๆ คลอหน่วยขึ้นมาจนมือใหญ่ต้องวางผ้าเช็ดตัวผืนเล็กนั่นกลับลงไปในอ่างทันที

 

“ไม่ร้องนะคนดี เรากลัวอะไรครับ” ชายหนุ่มพยายามพูดกับคนตัวเล็กอย่างอ่อนโยนแม้ในใจเขาจะรู้สึกหายวาบกับน้ำตาที่จวนเจียนจะหยดของอีกฝ่าย

 

“แบมกลัว...กลัวว่าถ้าพี่ได้แบมแล้วพี่จะเปลี่ยนไป” ความในใจที่ถูกเก็บงำมาตลอดถูกเอื้อนเอ่ยออกไปจากปากอิ่มอย่างง่ายดายเมื่อมีฤทธิ์แอลกอฮอล์เข้ามาผสมอยู่ในกระแสเลือด

 

“ทำไมคิดแบบนั้นหล่ะ พี่ชัดเจนไม่พอเหรอ” ความจริงในใจของแบมแบมทำให้มาร์ครู้สึกเอ็นดูคนที่ชอบคิดมากแต่ไม่ยอมพูดออกมา อีกใจนึงก็นึกสงสัยว่าตนทำอะไรผิดพลาดตรงไหนถึงทำให้อีกคนไม่เชื่อมั่นขนาดนี้

 

“ไม่รู้ ฮึก แบมไม่รู้” ร่างบางพูดออกมาซ้ำๆ น้ำใสๆ ที่คลอหน่วยเป็นม่านใสน้ำใสๆ เมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นน้ำตาหยดโตไหลลงมาอย่างไม่ขาดสาย จนมือหนาต้องเอื้อมไปปาดเช็ดเบาๆ แล้วรีบเอ่ยปลอบ

 

“ชู่ว ไม่เอาไม่ร้องครับ”

 

“ฮึก...”

 

“อยากให้พี่พิสูจน์ไหม?” ร่างหนาถามออกมาตรงๆ สายตาของเขาบ่งบอกถึงการตัดสินใจอะไรบางอย่างได้แล้ว

 

“Prove it?...How? (พิสูจน์...ยังไง?)” เสียงหวานที่ขาดห้วงเนื่องจากแรงสะอื้นที่ตีตื้นขึ้นมาขณะที่ดวงตากลมโตก็ฉายแล้วสงสัยกึ่งสับสน

 

“Please be mine...”เสียงทุ้มเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยอารมณ์หลากหลายหนึ่งในนั้นคือการขอร้อง

 

“...” คำพูดที่หลุดออกมาจากปากอีกคนทำให้คนเมาแสดงสีหน้าหลากหลาย หากแต่ยังไม่ได้พูดอะไรออกมาและสีหน้าเหล่านั้นก็ตกอยู่ในสายตาคมทั้งหมด

 

“ให้พี่ได้พิสูจน์ว่าพี่รักเรามากแค่ไหน...แล้วพี่จะไม่มีวันทิ้งเราไป” เขาเอ่ยอย่างอ่อนโยนกับคำรักที่เป็นครั้งแรกที่หลุดออกมาจากปากของชายหนุ่ม

 

รัก...

 

คำรักที่สามารถสั่นคลอนหัวใจดวงน้อยๆ ให้เต้นอย่างบ้าคลั่งและสามารถทลายกำแพงความกลัวอันสูงใหญ่ในใจของร่างบางให้ทลายลงได้อย่างง่ายดาย

 

“Please...” มาร์คพูดขึ้นมาอีกครั้งด้วยสายตาที่แสดงถึงการข้อร้องหากแต่ก็มีความมั่นคงและอ่อนโยนอยู่ในนั้นซึ่งนั่นทำให้คนถูกถามสามารถตัดสินใจทุกอย่างออกมาได้ในที่สุด

 

“I will...”




ตัดให้ขาดเลยนี่แน่ะ!

ไปหาฉากโล้สำเภาได้ใน blog 

ลิงค์อยู่ใน bio ทวิตเค้าเอง @giftaplus

หรือที่เราแปะเอาไว้ใน #รูมเมทมบ ก็ได้เด้อ




ต่อจ่ะ




  หมับ

 

         มาร์คทิ้งร่างลงกอดรัดร่างเล็กเอาไว้ในอ้อมกอดแน่นหากแต่ยังไม่ดึงรั้งกายออกมา เสียงหอบหายใจของคนทั้งคู่ดังก้องไปทั่วห้องมือใหญ่ทั้งสองข้างก็สอดรัดเอวเล็กเอาไว้มั่นอย่างหวงแหน ก่อนที่เขาจะกระซิบที่ข้างหูเล็กเบาๆ

 

“คบกับพี่นะ” ถ้อยคำที่หลุดออกจากปากร่างหนานั้นทำให้คนที่เริ่มสร่างเมาแล้วพยายามหันมามองคนที่ซุกของคอตนอยู่อย่างแทบไม่เชื่อหู

 

“แบม...” คนตัวเล็กอ้ำอึ้งเพราะไม่รู้ว่าจะตอบอะไรดี ความรู้ตอนนี้นั้นมันตีกันมั่วไปหมดและแน่นอนว่ามาร์คก็รู้ดีว่าคนที่เขารักกำลังรู้สึกยังไง

 

“ชู่ว ยังไม่ต้องตอบพี่ตอนนี้...”

 

“...”

 

“เอาไว้ตอบพี่พรุ่งนี้เช้า...ตอนที่เรามีสติมากกว่านี้” เขาว่าแบบนั้นแล้วกดจูบที่แก้มนิ่มเบาๆ อย่างอ่อนโยน ก่อนที่ชายหนุ่มจะเริ่มบรรเลงเพลงรักอันแสนเร่าร้อนปลุกเร้าความต้องการของคนตัวเล็กให้เกิดขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่าอย่างไม่รู้จักพอให้สมกับที่อดทนมานานนับไม่ถ้วน แต่เหนือสิ่งอื่นใดคือคำรักที่เขามักจะพร่ำบอกสม่ำเสมอที่ข้างหูนิ่มอยู่ตลอดเวลา

 

 

 

 

“พี่รักเรามากนะครับ”


 

  

100%

 

 

______________________________

 

ฉากโล้สำเภาท่ีเหล่าแม่ๆ รอคอย

ยาวมากกก เอาให้จุใจไปเล้ยย

แต่งไปก็เขินไป ฮรุกกก




TWITTER : @giftaplus

COMMENT / SCREAM TAG : #รูมเมทมบ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.627K ครั้ง

2,978 ความคิดเห็น

  1. #2965 YanisaCH (@YanisaCH) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2562 / 17:15
    งื้อออออออออ
    #2965
    0
  2. #2928 YanisaCH (@YanisaCH) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 21 เมษายน 2562 / 16:34
    ว้ากกกกก
    #2928
    0
  3. #2901 Pent SG (@porpentt) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2561 / 23:29
    ออกเรือนค่ะ
    #2901
    1
    • #2901-1 aum_123 (@aum_123) (จากตอนที่ 13)
      18 มีนาคม 2562 / 06:54
      ฉากncหาได้จากไหนคะ
      #2901-1
  4. #2869 Spices_smile (@igot7ibambam) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 12 กันยายน 2561 / 21:08
    มาร์คฉวยโอกาสไม่เบา!
    #2869
    0
  5. #2819 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2561 / 16:53
    คบกับพี่เค้าได้แล้วน้องแบมให้พี่เค้าได้ดูแลและพิสูจน์ตัวเอง
    ว่ารักเรามากขนาดไหน
    #2819
    0
  6. #2791 Eve-krD (@Eve-krD) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2561 / 07:54
    เธอเสร็จเขาแล้ว เสร็จเขาแล้ว...
    #2791
    0
  7. #2789 Eve-krD (@Eve-krD) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2561 / 22:39
    เธอเป็นของเค้าาาาก็รู้ก็เข้าใจดี ฮืออ รู้กกแมะะะ ออกเรือนแล้ว พี่มาร์คอย่าเผลอทำร้ายจิตใจน้องนาา น้องแบมตื่นมาจะจำได้ไหมเนี่ย จะยอมคบกับพี่มาร์คไหมน๊าาา ตื่นมาลุ้นพน.ดีกว่า ตอนนี้เลากะจพนอนพร้อมทั้งคู่ ฮ่าาา
    #2789
    0
  8. #2634 ppattaranits (@ppattaranits) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2561 / 07:05
    ตื่นมาน้องคงไม่สบายแน่เลยพี่มาร์คดูแลน้องดีๆนะ
    #2634
    0
  9. #2624 phaka (@parka-in) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2561 / 19:54
    ตื่นขึ้นมาน้องเขินจนต้องมุดดินแน่ๆ
    #2624
    0
  10. #1904 MBKY;LH (@withmbky) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 11:39
    มาง่ะ ๆ อพมาร์คทั้งได้แล้วขอคบ เอาสิครบเลยเสต็ป อิอิ
    #1904
    0
  11. #1671 ::Rabbit Hole:: (@ryono-kung) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 24 เมษายน 2561 / 07:52
    บ้าจริง!
    #1671
    0
  12. วันที่ 23 เมษายน 2561 / 23:39
    บัดสี //เอามือปิดตาแล้วเเอบเเง้มดู 
    #1662
    0
  13. #1656 keyprince (@patty62442) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 23 เมษายน 2561 / 22:30
    คือแซ่บมากก แต่ก็อ่อนโยนเหมือนกัน แพ้ๆๆๆ
    #1656
    0
  14. #1632 0982637379 (@0982637379) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 23 เมษายน 2561 / 15:03
    น้องเเบมเนี่ยนะ
    #1632
    0
  15. #1613 lovebam2x (@lovebam2x) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 23 เมษายน 2561 / 12:03
    ได้น้องแล้วค่อยมาขอคบ 555555555
    #1613
    0
  16. #1578 zandio (@zandio) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 23 เมษายน 2561 / 01:24
    เขินมากกกก พี่มาร์คต้องรักน้องให้เยอะๆเลย
    #1578
    0
  17. วันที่ 23 เมษายน 2561 / 00:15
    เดี๋ยววาร์ปไปอ่าน+ฟอลไรท์ด้วยย55555555
    #1574
    0
  18. #1561 rainydan (@rainydan) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 22 เมษายน 2561 / 22:45
    ในที่สุดดดดดดดดด
    #1561
    0
  19. #1538 oesdog (@shoresher) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 22 เมษายน 2561 / 21:35
    ในที่สุดดดด กี้สสส ลูกแบมมม
    #1538
    1
    • #1538-1 AlmondSupakarn (@AlmondSupakarn) (จากตอนที่ 13)
      22 เมษายน 2561 / 22:08
      ไปอ่าน NC มาเเล้วนี่คือบับ...กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด. :฿,!;&’:฿@/;!&;!&:’ ไม่ไหวเเล้ววววววว ฮือออออ หนูลืมเตรียมเลือดกับกระดาษทิชชู่!!!!!!
      #1538-1
  20. #1537 คุณนี่ (@matuworn) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 22 เมษายน 2561 / 21:12
    ตายๆๆๆๆกุตายยยๆๆ💕💕💕 รักคุณพี💕💕
    #1537
    0
  21. #1536 doubleb (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 22 เมษายน 2561 / 20:34

    ไม่ให้น้องตอบ..ยังจับน้องกินแล้วกินอีก ถ้าน้องตกลงคงไม่ต้องออกไปไหนแล้ว พี่คงกินน้องทั้งวัน 555

    #1536
    0
  22. #1535 NokJS (@NokJS) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 22 เมษายน 2561 / 19:08
    รักเรามากนะครับบบ ใจบางไปหมดแล้ววสคุณพรี่ๆๆ
    #1535
    0
  23. #1534 khunjeg (@khunjeg) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 22 เมษายน 2561 / 18:09
    คบกับพีาเขาเลยน้องแบม
    #1534
    0
  24. #1533 Onkets (@ice-onjira) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 22 เมษายน 2561 / 18:07
    อมกกกก ไม่ไหวๆ5555
    #1533
    0
  25. #1531 bever2017 (@bever2017) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 22 เมษายน 2561 / 18:01
    คุณพระ !!!!! อะไรจะเก็บกดขนาดนั้นคะ เด่วจะแอบไปอ่านฉากโล้สำเภานะเจ้าคะ
    #1531
    0