คัดลอกลิงก์เเล้ว

Precious memories

โดย Gethakuya

ความทรงจำจะยิ่งมีค่า เมื่อสิ่งนั้นได้หายกลายเป็นแค่อดีตไปแล้ว

ยอดวิวรวม

8

ยอดวิวเดือนนี้

8

ยอดวิวรวม


8

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


0
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  24 พ.ค. 63 / 03:06 น.
นิยาย Precious memories Precious memories | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
ตัวละครหลักมีด้วยกันทั้งหมด 2 คน
1. ฮาคุ (พระเอก)
2. รุ้ง (นางเอก)

สวัสดีครับผู้อ่านทุกท่าน ขอขอบคุณนะครับที่เข้ามาอ่านเรื่องของผม สนุกกันบ้างใหมครับ
อาจจะไม่ได้ดีอะไรมาก และอาจจะมีอะไรติดๆบ้าง พอดีเป็นเรื่องแรกที่เขียน...

สวัสดีครับ ผมชื่อ.... ใหนๆก็คิดที่จะเริ่มเขียนนิยายแล้ว ผมเลยลองจากการเขียนแค่เรื่องสั้นๆดูก่อน
อาจจะยังต้องมีแก้อะไรกันบ้าง แต่ถ้าเรื่องของผมทำให้ทุกท่านมีความสุขหรือชอบ แค่นี้ผมก็มีความสุขแล้วครับ ขอบคุณครับบบบบ-!-)
ปล. อ้อ! อีกอย่าง ผมอาจจะมีการใส่อะไรที่เกี่ยวกับญี่ปุ่นๆลงไปเล็กน้อยหรือเยอะๆแล้วแต่อารมณ์ครับ
พอดีเป็นความชอบส่วนตัว



เนื้อเรื่อง อัปเดต 24 พ.ค. 63 / 03:06


Precious memories

กลิ่นชื้นจากสายฝนที่กำลังตกราวกับสิ่งที่ไม่อาจหวนคืน เสียงเม็ดฝนที่กำลังตกกระทบกับพื้นราวกับเมโลดี้ของเพลงแห่งความเศร้า มันช่างเจ็บปวด แต่ทำไมเราถึงมีความสุขกับมัน3 . . . เพราะเขา 2 . . . ใช่แล้ว 1 . . . ในฤดูนี้ 0 . . . ฮาคุ เช้าวันหนึ่งที่ท้องฟ้ายังแจ่มใส รุ้งได้ตื่นขึ้นเพราะมีใครบางคนเคาะประตูอยู่หน้าห้องและส่งเสียงชวนหลอนออกมา รุ้งได้เดินไปที่ประตูด้วยความหงุดหงิดชวนเหวี่ยง เธอเปิดประตูออกมาตะโกนไปว่า หนวกหูวว! เธอได้เสียงตอบรับกลับมาว่า "ตื่นสักทีนะ" กลับมาด้วยรอยยิ้มของฮาคุ ความสัมพันธ์ของพวกเธอคือเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่สมัยเด็ก บ้านอยู่ติดกันเลยมีโอกาสรู้จักกัน เช้าวันนี้ก็เหมือนกับทุกๆวันที่ผ่านมา ปีนี้พวกเขาทั้ง2ก็จะเรียนจบ ม.ปลายแล้ว แต่ละคนก็มีความฝันที่อยากทำ ระหว่างที่ทั้ง2เดินไปโรงเรียน รุ้งได้ถามฮาคุว่า "ฮาคุ ความฝันของนายคืออะไร" เป็นธรรมดาที่ใครหลายๆคนจะถามเด็กที่กำลังจะเรียนจบว่ามีความฝันอะไร อยากทำอะไร จบไปจะทำอะไรฮาคุได้ตอบกลับรุ้งมาว่า"ความฝันของฉันไม่มีอะไรมากหรอก ขอแค่ฉันเรียนจบ มีคนรักที่ยืนอยู่ด้วยกันในฤดูฝนก็พอแล้ว" ช่างเป็นฝันที่เรียบง่ายและไม่มีอะไรเลย แต่รุ้งกลับเห็นใบหน้าอันโศกเศร้าของฮาคุที่แสดงออกมา ก่อนที่รุ้งจะถามว่านายเป็นอะไรรึป่าว ฮาคุก็ได้โชว์นาฬิกาให้ดูแล้วบอกว่า"นี่เราจะสายแล้วนะ" ทั้ง2คนรีบวิ่งเพื่อไปให้ทัน ขณะที่รุ้งกำลังวิ่งตามหลังฮาคุ ทำให้รุ้งนึกถึงวัยเด็กในฤดูฝนตอน6ขวบ ฮาคุป็นคนที่ชอบฝนมาก เวลาฝนตกทีไรเขามักจะออกไปวิ่งตากฝน วันนั้นระหว่างที่รุ้งกำลังนั่งดูทีวีอยู่ ฮาคุได้มาหาในสภาพเปียกฝนและบอกว่า"ออกไปเล่นกันเถอะ"รุ้งไม่ทันได้ตอบเธอก็ถูกฮาคุลากตัวออกไปข้างนอก ในขณะที่เธอวิ่งเล่นตากฝนกับฮาคุนั้น รุ้งได้ถามฮาคุว่าทำไมถึงชอบฝน? ฮาคุตอบกลับมาว่า"มันเหมือนผู้ใหญ่ที่มีความรักหน่ะ อนาคตฉันอยากจะวิ่งตากฝนหรือแค่ได้ยืนอยู่กับคนรักในฤดูฝนก็พอแล้ว"รุ้งได้ขำออกมากับสิ่งที่ฮาคุพูดแล้วนึกว่าเป็นแค่เรื่องล้อเล่น เธอเลยตอบไปว่า"งั้นไว้เราเรียนจบแล้วฉันจะยืนตากฝนกับนายละกัน" คำสัญญานั้นฮาคุจำมาถึงทุกวันนี้ และเพราะแบบนั้นฮาคุได้มองรุ้งเป็นคนรักมาตลอดแม้ว่ารุ้งจะไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ และแล้วฤดูฝนที่รอคอยก็มาถึง รุ้งรู้สึกปวดหัวมากกับฤดูฝน เพราะว่าฤดูฝนทีไรฮาคุมักจะมาเคาะประตูและลากออกไปเดินเล่นด้วยกันท่ามกลางฝนตก แต่นี่ผ่านมาจะหนึ่งเดือนแล้วนะ ที่ฮาคุไม่มาเลย แถมเริ่มขาดเรียน เธอเลยไปหาฮาคุที่บ้าน ไฟในบ้านปิดหมดทำให้มองไม่ค่อยเห็นทางเธอพยายามเดินจะเดินไปห้องนอนของฮาคุ แต่เธอกลับสดุดอะไรบางอย่าง เธอรีบลุกและหาสวิตซ์ไฟจนเจอ เธอเปิดไฟและสิ่งที่เห็นก็คือร่างของฮาคุที่นอนอยู่เธอช็อคมากแต่เธอพยายามตั้งสติ และรีบพาฮาคุส่งโรงพยาบาล เธอมารู้ว่าฮาคุเป็นโรคร้ายแต่ยังอยู่ในระยะที่รักษาได้ เธอช็อคกับเรื่องทั้งหมดแต่เธอพยายามเก็บมันไว้ หลังเลิกเรียนเธอได้ไปเยี่ยมฮาคุ พอเจอหน้ากันฮาคุได้ยิ้มออกมาแล้วบอกว่า"แฮะๆความแตกจนได้" รุ้งโกรธและเศร้ามาก ทำไมฮาคุถึงไม่บอกเราเรื่องนี้เลย ฮาคุที่เห็นสีหน้าที่เศร้าของรุ้งก็ได้พูดกับรุ้งว่า"เป็นอะไรไปร่างกายฉันยังแข็งแรงดีอีกไม่กี่วันฉันก็ออกจากโรงพยาบาลแล้ว"รุ้งมีอะไรที่จะพูดมากมายแต่ไม่รูว่าจะพูดอะไร เธอนึกถึงสัญญาตอน6ขวบแล้วเธอก็เอ่ยปากถามฮาคุไปว่า"นายจำสัญญาตอน6ขวบได้ใหม"ฮาคุยิ้มเล็กน้อยแล้วพยักหน้า ความรู้สึกของรุ้งตอนนี้มันชัดเจนมากชัดเจนมาโดยตลอดชัดเจนจนเธอไม่สังเกตุ แต่ตอนนี้เธอรู้ตัวแล้วว่าเธอรักฮาคุ เธอได้เอ่ยปากพูดกับฮาคุไปว่า"ตอนนั้นฉันแค่พูดเล่นแท้ๆ แต่ตอนนี้มันเป็นเรื่องจริงแล้ว" ฮาคุได้ทำหน้าตกใจพร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมาเพราตั้งแต่คำสัญญานั้นฮาคุได้รักรุ้งมาตลอดเวลา ฮาคุได้จับไปที่ใบหน้าของรุ้งแล้วเช็ดน้ำตาที่ไหลออกมาจากตาของรุ้งแล้วบอกกับรุ้งว่า"อย่างนี้ความฝันของฉันก็จะเป็นจริงแล้วสินะ"รุ้งได้พยักหน้าแล้วโอบกอดฮาคุ เธอทั้งสะอึกะอื้นแล้วบอกกับฮาคุว่า"ไว้รอนายหายดีแล้วเราไปวิ่งเล่นตากฝนกันน้ะ ฉันจะวิ่งและจะยืนท่ามกลางฝนกับนาย"ฮาคุได้จับไปที่ไหล่ทั้ง2ของรุ้งแล้วเขามองหน้าของรุ้งอยู่ซักพักหลังจากนั้นเขาก็ได้จูบกับเธอ.....ฮาคุพูดว่า"เป็นจูบที่รอมานานจริงๆ"ในหัวใจของรุ้งตอนนี้มีแต่ฮาคุ ตอนนี้ความรู้สึกที่มีต่อฮาคุเธอได้ปล่อยมันออกไปแล้ว เธอมีความสุขมากๆ คืนนี้เธอจะนอนเฝ้าฮาคุที่นี่ ในคืนนั้นทั้ง2ได้คุยกันในวัยเด็กวีรกรรมที่เคยทำด้วยกันมาคืนนั้นทั้ง2ได้เล่าความทรงจำนับ10นับ100เรื่อง ความทรงจำแบบนี้ก็มีความสุเหมือนกันแฮะ ฮาคุได้บอกรุ้งว่า"ฝันของฉันจะเป็นจริงแล้ว จะได้ยืนกับคนรักท่ามกลางฝนแล้ว ฉันจะตั้งตารอน้ะรุ้ง" หลังจากนั้นวันที่ฮาคุจะได้ออกจากโรงพยาบาลก็มาถึง รุ้งจะได้ไปรับฮาคุกลับบ้าน ขณะที่เธอกำลังไปโรงพยาบาลฝนได้ตกลงมาเธอหาที่หลบไม่ทันเธอเลยวิ่งตากฝนไปโรงพยาบาล ตอนนี้เธอไม่สนอะไรแล้วเธอตั้งตาที่จะรอฮาคุ เธอเดินไปถึงห้องของฮาคุประตูถูกเปิดรอไว้อยูแล้วราวกับฮาคุรอเธอที่จะมาถึง เธอเดินไปถึงหน้าประตูภาพที่เธอได้เห็นคือ หมอกับพยาบาลกำลังทำอะไรอยู่ซักอย่าง และอีกอย่างที่เธอสังเกตุคือ มือของฮาคุที่จับกับราวเตียงนอนไว้แน่น จนมือข้างนั้นได้ไร้เรี่ยวแรงและฮาคุไม่มีการตอบสนองพร้อมกับเสียงวัดชีพจรที่ขึ้นเลข 0.....ฮาคุ......1....ในฤดูนี้....2....ใช่แลว....3.....เพราะเขา กลิ่นชื้นจากสายฝนที่กำลังตกราวกับสิ่งที่ไม่อาจหวนคืน เสียงเม็ดฝนที่กำลังตกกระทบกับพื้นราวกับเมโลดี้ของเพลงแห่งความเศร้า

ผลงานอื่นๆ ของ Gethakuya

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น