TERES

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 100 Views

  • 1 Comments

  • 5 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    17

    Overall
    100

ตอนที่ 7 : Pages 7

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 15
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    31 มี.ค. 62


เทเรส จะไปไหนหรอจ๊ะสการ์เล็ต ญาติผู้พี่ซึ่งเป็นลูกติดของคุณนายเอ็มม่ายิ้มหวานถามอย่างเป็นห่วงพร้อมกับคว้าเเขนอวบข้างหนึ่งของเธอเพื่อรั้งไว้ 


นี่หล่อน! อีกนิดเธอก็จะถึงที่ซ่อนลับอยู่เเล้วนะ ตามมาหรือบังเอิญมาเจอ


เเต่ถ้าเกิดว่าหล่อนเห็นว่ากลไกการเข้าที่ซ่อนลับเป็นยังไงก็คงจะลำบากเธอต้องมาจำใหม่อีก 


เดินเล่นค่ะ พอดีอยู่ในงานเเล้วมันอึดอัด” 


เหรอจ๊ะ พอดีเลย ฉันก็อึดอัดเหมือนกัน เราเดินไปด้วยกันมั้ย?” สการ์เล็ตว่าเเล้วคว้าเเขนอวบของเธออีกข้างมาจับโดยประสานกันอยู่ด้านหน้า 


นี่ สองข้างเเล้วนะ


เกรงว่าฉันจะยิ่งทำให้ท่านพี่อึดอัดนะคะเธอยิ้มเเหยเกรงใจ 


เกรงใจจริงๆ ปล่อยเธอไปเถอะ


งั้นมาคุยอะไรกันหน่อยดีมั้ยจ๊ะ


ท่านพี่สการ์เล็ตไม่เข้าฟลอร์หรอคะ เดี๋ยวจะเสียเวลาในการหาคู่ที่เหมาะสมนะเธอหมายถึงคู่ผสมพันธ์หน่ะ 


ต้าย เดี๋ยวนี้รู้จักเป็นห่วงพี่ด้วย น่ารักจังเลยสการ์เล็ตปล่อยมือข้างหนึ่งของน้องสาวที่ไม่มีสายเลือดเดียวกันเลยเเล้วเอื้อมไปจับเเก้มเธอบีบไปมาด้วยรอยยิ้ม 


จะคุยอะไรหรอคะเธอพูดเสียงอู้อี้เพราะโดนอีกฝ่ายจับเเก้มไว้อยู่


เรื่องคุณซีม่อนจ่ะ ช่วยพี่หน่อยได้มั้ย?” 


“!?” เธอเผลอตาโตตกใจ คิดว่าอีกฝ่ายเห็นเเน่ๆ งั้นเเสดงว่าเรื่องที่อลิเซียว่าก็ถูกหน่ะสิ 


มานั่งตรงนี้สิสการ์เล็ตปล่อยมือเธอเเล้วเดินนำไปยังม้านั่งสีขาวข้างๆน้ำพุขนาดใหญ่เเล้วนั่งลง ผมสีเเดงของหล่อนคลอเคลียกับใหล่สวยเข้ากับเดรสพริ้วสีขาวสะอาด ใบหน้าที่ใกล้เคียงกับคำว่างดงามมีสีหน้าเศร้า สายตาทอดไปที่เท้าที่สวมส้นสูงสีขาวของหล่อน 


เรื่องที่คุย?” เมื่อก้นของเธอติดกับม้านั่งสีขาวข้างๆกับสการ์เล็ต เธอก็เริ่มเปิดประเด็นทันที 


สการ์เล็ตกับไอ้หมาบ้าเนี่ยนะ สำคัญคือหมาบ้าควรเจอคนดีๆตระกูลอื่นมากกว่าตระกูลนี้ เธอไม่อยากช่วยให้หมาบ้าตกหลุมรักสการ์เล็ตหรอกนะ เธออยากให้สหายเจอคนดีๆ 


ท่านเเม่ต้องการให้พี่เป็นว่าที่คู่หมั้นของท่านซีม่อนหน่ะจ้ะ เเต่ว่าด้วยฐานันดรเดิมพี่ไม่ได้มีเชื้อสายของสกอร์ติเนียเลย ทำให้ไม่คู่ควรกับตำเเหน่งนี้ที่พี่ต้องการ


เเล้ว?”


พี่เลยอยากให้เทเรสช่วยพี่ในการเกลี้ยกล่อมฝั่งนั้นให้ยอมรับพี่เเละช่วยทำให้ท่านซีม่อนสนใจพี่เเละเลือกพี่เป็นคู่หมั้น” 


ห๊ะ?!” 


นะจ๊ะ เพราะเทเรสเป็นสายบริสุทธิ์ของสกอร์ติเนียจริงๆ หากเป็นผู้ช่วยรับรองของพี่ละก็—” ผู้รับรองที่สการ์เล็ตกล่าวถึงคือในกรณีที่ฐานันดรเเต่เเรกเป็นสามัญชนซึ่งอยู่ในการปกครองของตระกูลไหนๆต้องการหมั้นหมายกับผู้ที่ฐานันดรสูงกว่า จำเป็นต้องมีคนในตระกูลซึ่งเป็นสายเลือดบริสุทธิ์ของตระกูลนั้นๆจริงๆเเล้วต้องเป็นบุตรของภรรยาคนเเรกเป็นผู้เซ็นรับรองพร้อมกับผู้นำตระกูลคนปัจจุบัน หลังจากนั้นผู้นั้นก็จะสามารถหมั้นหมายได้โดยไร้ข้อกังขา 


ในกรณีสการ์เล็ตหล่อนมีฐานันดรเป็นชนชั้นสูงตั้งเเต่เข้ามาใช้นามสกุลสกอร์ติเนียเเล้ว เพียงเเต่ไร้ซึ่งเชื้อสายของสกอร์ติเนียโดยเเท้ ทำให้หล่อนต้องการสายบริสุทธิ์อย่างเธอมาเป็นผู้รับรองเพื่อให้ปราศจากข้อกังขาจากบุคคลภายนอกรวมถึงทางฝั่งตระกูลเเกนด์เวียร์ด้วย


เรื่องที่ให้ฉันเป็นคนรับรองคือฉันไม่ค่อยอยากจะเกี่ยวข้องกับอะไรเเบบนี้หน่ะค่ะ อีกอย่างฉันกับท่านซีม่อนไม่เคยคุยกันด้วยซ้ำนะคะ จะให้ช่วยมันก็ยังไงๆอยู่ส่วนหลังเธอโกหกออกไป จะให้บอกยังไงเล่าว่าทั้งเธอทั้งซีม่อนเริ่มสนิทกันตั้งเเต่ 7 ขวบด้วยซ้ำถึงจะเเบบลับๆก็เถอะ


อยากให้ลองกลับไปคิดเรื่องผู้รับรองดูนะ ถ้าเธอทำตัวมีประโยชน์ขึ้นมา อะไรๆอาจจะดีขึ้นนะสการ์เล็ตเหยียดยิ้มหวานเจี๊ยบให้เธอ 


อ่า คงต้องระวังกว่านี้เเล้ว ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะเล่นมาโต้งๆในที่ที่คนเยอะเเบบนี้ 


เเต่พี่ก็ไม่ใช่สามัญชนเเล้วนี่คะ จะมีผู้รับรองไปทำไม ปกติอะไรที่พี่อยากได้ก็ได้มาตลอดนี่?” เธอทำซื่อตาเเป๋วไม่รู้เรื่อง หางตาเหลือบเห็นสการ์เล็ตกำมือเเน่น 


สการ์เล็ตหล่อนไม่ถูกกับคำว่าสามัญชนมาเเต่ไหนเเล้ว 


ก็จริงจ้ะสการ์เล็ตปั้นยิ้มตอบ ก่อนจะค่อยๆลุกขึ้นกล่าวอำลา


พี่ไปก่อนดีกว่านะ เกรงว่าถ้าท่านเเม่ไม่เห็นจะเป็นเรื่องเอา ยิ่งเป็นตัวสำคัญด้วยสการ์เล็ตว่าอย่างยิ้มๆเเล้วเดินจากไป 


ไปซะได้ก็ดีเธอถอนหายใจ การฝืนยิ้มมันเหนื่อยจริงๆ เเถมใจเธอยังสั่นเพราะกลัวไปหมด พูดออกมาเเบบไม่สั่นได้ก็ดีเเค่ไหนเเล้ว


อยากให้โซอยู่ด้วยจริงๆ 


เเต่สการ์เล็ตนี่ก็จริงๆเลยนะ รังเเกเธออยู่ทุกวันยังจะมาขอให้ช่วย ถึงเธอจะเป็นพวกลูซเซอร์ยอมคน เเต่ถ้าเรื่องการเสียผลประโยชน์เธอก็ค่อนข้างเเข็งข้อกว่าปกตินะ 


ก็ทุกวันนี้ก็เสียผลประโยชน์ต่างๆที่เคยมีจนเเทบไม่เหลืออะไรอยู่เเล้ว! การจะเเข็งข้อจึงเป็นเรื่องดีที่สุดในการรักษามันไว้สำหรับพวกลูซเซอร์อย่างเธอหน่ะ


คิดอะไรเพลินๆเธอก็ได้ยินเสียงนาฬิกาบอกเวลาเที่ยงคืน พอได้ยินเเล้วก็นึกถึงวรรณกรรมชื่อดังอย่างซินเดอร์เรลล่าจริงๆ ในรอบตัวเธอมีคนที่พยายามเป็นเเบบนั้นเยอะอยู่นะ เพียงเเต่เวทย์มนตร์ไม่เคยสลายหายไปตอนเที่ยงคืน มันอยู่ตลอดไป 


ไงจ๊ะเสียงเล็กเเสบเเก้วหูดังขึ้นข้างหู 


กรี้ด!!” เธอกรีดร้องด้วยความตกใจพร้อมหันไปทางทิศทางที่ได้ยินเสียงทักเเหลมเเสบหู ปรากฏร่างพิ๊กซี่ตัวขนาดนิ้วชี้เธอกำลังลอยอยู่ ปีกสีใสนั่นเรืองเเสงสวยงาม 


พิ๊กซี่หรือก็คือนางฟ้าพิทักษ์สิ่งต่างๆ คนที่จะมองเห็นได้ก็มีเเต่พวกเลือดพิเศษเเบบเธอนี่เเหละ จะเรียกว่าโชคดีหรือโชคร้ายดีนะ พิ๊กซี่นิสัยดีทุกตัวที่ไหนล่ะ


เทเรส นี่ฉันเอง! ตกใจไปได้โพลว์ พิ๊กซี่ประจำดอกไฮเดรนเยียพองเเก้มงอนว่าด้วยเสียงเเหลมเล็กหล่อนมีใบหน้าจิ้มลิ้มตัวสีม่วงฟ้าอ่อนๆ 


ไม่ชินกับเสียงเเหลมเล็กเเสบเเก้วหูนี่เลยนะ


ก็มาข้างหูนี่คะคุณโพลว์ ว่าเเต่ทำไมมาอยู่ที่นี่ได้คะ? ไม่ใช่ว่าช่วงนี้ทุ่งกรอดรั้นค่อนข้างยุ่งเลยหรอ?” ช่วงนี้เป็นช่วงที่เหล่าพิกซี่มารวมตัวกันที่ทุ่งกรอดรั้นที่อยู่ของพิกซี่หลายๆตัวอย่างคุณโพลว์ 


ก็ยุ่งจริงๆเเหละจ่ะ เเต่ก็อยากเเอบมาหาเธอหน่ะโพลว์ว่า 


คิดถึงยัยตัวอ้วนขี้เเพ้ของหล่อนจริงๆ ไม่ได้เห็นมานานเเล้ว ยังดีที่ดอกไฮเดรนเยียที่นี่บานพอดี บวกกับรู้ว่าเทเรสจะต้องมาที่นี่ เลยมาทักทายเล็กน้อยตามประสาคนรู้จัก


ไม่ได้เเกล้งมานานเเค่ไหนเเล้วน้า?


เเอบมาเเกล้งล่ะสิไม่ว่าเสียงที่ไม่เเหลมเท่าโพลว์โพ่งขึ้นก่อนจะตามมาด้วยร่างเล็กๆของสึกะ พิ๊กซี่ประจำดอกฮิคังบะนะ หล่อนมีใบหน้าค่อนไปทางดุ ตัวสีเเดงจางๆ


‘’เเหงะ ตัวเองก็—‘’ โพลว์ว่าพร้อมทำหน้างอนปากยื่น


‘’ระวังไว้ก็ดีนะเทเรส ยัยนี่ไว้ใจได้ที่ไหน’’


เธอเห็นด้วยมากๆ คุณโพลว์ถึงจะเป็นพิ๊กซี่ที่ดีกับเธอเเต่ก็เเกล้งเธอตลอดเลย! ทั้งต่อหน้าเเละลับหลัง!


‘’เเล้วไม่ไปเต้นรำหรอจ้ะ’’ โพลว์ว่าขณะลูบคางตัวเองไปมา 


ยัยตัวอ้วนขี้เเพ้ของหล่อนชอบการเต้นรำนี่นา  ถึงจริงๆเเล้วยัยตัวอ้วนขี้เเพ้ของหล่อนจะชอบการเต้นรำเพราะเสียงดนตรีขณะเต้นรำก็เถอะ 


‘’คนเรามันก็เปลี่ยนไปได้ตลอดเเหละค่ะ’’ เธอว่าพลางถอนหายใจ 


การที่คนเราเปลี่ยนเเปลงตามกาลเวลามันก็เป็นเรื่องธรรมดาเเหละ ไม่งั้นท่านพ่อจะเเต่งเมียน้อยมาเเทนที่ท่านเเม่หรอ


‘’คิดอะไรอยู่หน่ะ’’ สึกะลอยมาจับเเก้มนุ่มเเละหนาของเธอ 


‘’เผลอคิดเรื่องเก่าๆนิดหน่อย’’ เธอหลบตาโพลว์ที่จ้องมาอย่างจับผิด 


‘’บอกกี่รอบเเล้วว่าให้เผชิญหน้ากับความจริงบ้าง’’ ความจริงที่เธอเองก็ยังไม่อยากยอมรับ มันมีเยอะเกินกว่าจะเผชิญหน้าตรงๆนะ


‘’อืม ถ้าเธอไม่มีความกล้าสักทีมันก็คงวนลูปไปเเบบนี้เรื่อยๆเเหละ’’ 


‘’ช่วยไม่ได้นี่คะ’’ เธอขี้ขลาดเกินจะเปลี่ยนตัวเองด้วยซ้ำ 


‘’ถ้าเธอไม่รีบตอนนี้ตอนเข้าไฮสคูลจะเเย่เอานะ ปีหน้าเเล้วด้วยนะจ๊ะ’’ จริงๆก็อีกเเค่ 5 เดือนที่ยัยอ้วนขี้เเพ้ของหล่อนต้องยอมรับความจริงเเบบที่จะยอมปิดตาเปิดหูต่อไม่ได้


นับว่าเป็นเรื่องดีนะ


‘’มิน่าล่ะทำไมโซกำลังเคร่งเรื่องออกกำลังกาย เเต่เป็นโรงเรียนประจำน่าจะดีกว่าอยู่คฤหาษณ์มาก’’ เธอว่าเชิงบ่นกับตัวเองเสียมากกว่า


พอคิดถึงสภาพตัวเองใส่ยูนิฟอร์มคงจะเอาล่ะเธอจะฮึดให้โซน้ำตาไหลเอง!


‘’โซสบายดีมั้ย?’’ สึกะถามเสียงเบา มือเล็กสองข้างประสานกันถูไปมา 


เกือบจะลืมเลยว่าโซเป็นเด็กที่สึกะเก็บมาเลี้ยง


‘’สบายดีมากๆค่ะ ฉันเเอบปลูกฮิกังบะนะไว้ในห้องได้นะคะถ้าคุณสึกะอยากเจอโซ’’ เธอเสนอ


‘’ไม่เอาดีกว่า ความผูกพันธ์มันน่ากลัวจะตาย’’ 


‘’ทำเป็นกลัวไปได้ ตอนหมดอายุขัยจะเสียดายเอานะ’’ โพลว์ว่าพลางดีดไปที่หน้าผากสึกะดังเเป๊ะ สึกะถลึงตากลับพร้อมออกหมัดไปที่ไหล่ข้างขวาของโพลว์จนตัวเริ่มต้นร้องโอดโอยร้องไห้


‘’จริงค่ะ โซต้องดีใจเเน่ๆ’’ 


‘’งั้นหรอ ถ้าไม่รบกวนเธอก็ฝากหน่อยนะ’’


‘’ไว้ใจได้เลยค่ะ สองวันก็ไปหาได้เเล้ว!’’ ปกติฮิกังบะนะที่เธอเคยปลูกใช้เวลาตั้ง 2 อาทิตย์เเหนะ เเต่ก็เมื่อ 2 ปีที่เเล้วหน่ะ 


‘’เข้าไปที่ฟลอร์เถอะจ๊ะ เเค่มองเฉยๆก็ดีเเล้วนะ’’


‘’ฉันอึดอัดกับบรรยากาศค่ะ..’’


‘’เเบบนี้นี่เอง’’ 


‘’งั้นก็คุยกับพวกเราอยู่นี่เเหละ ไม่ต้องฝืนหรอกเเต่ฉันว่าจะมีอะไรสนุกๆให้ดูนะ ระเบียงมั้ย?’’ คุณสึกะเสนอให้เปลี่ยนที่คุยเพื่อรอดูเรื่องสนุก 


กลัวว่าเรื่องสนุกนั่นจะมีเธอเป็นนักเเสดงหน่ะสิ


———————————————————————————


มาเเต่เเน้ว555555 เรื่องนี้เราจะพยายามไม่เทน้า เพราะจริงๆคือเเต่งเพราะอยากอ่านเองเฉยๆ คนอ่านน้อยก็จะไม่เทค่ะะ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

0 ความคิดเห็น