TERES

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 100 Views

  • 1 Comments

  • 5 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    17

    Overall
    100

ตอนที่ 1 : Pages 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 26
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    16 มี.ค. 62

1                     


ถ้าพูดชื่อเทเรส บุตรสาวคนที่ 2 ของดยุคเเคสเทล เเน่นอน ใครจะไม่รู้จัก


เธอมีข่าวฉาวโฉ่ในทางไม่ดี เเม้ว่าเธอจะไม่ได้ทำอะไรก็ตาม ไม่ว่าจะเดินไปไหนก็มีเเต่คนซุบซิบ รังเกียจ อืม— 


ถ้าเหตุผลเธอไม่ค่อยเเน่ใจนัก เเต่อาจจะเป็นเพราะเธอเป็นขยะเดินได้อย่างเเท้จริง เป็นเเกะดำในตระกูล ก็เลยมักจะโดนผู้คนมอบความรู้สึกด้านลบให้ซะส่วนใหญ่มา 12 ปีตั้งเเต่เกิดเเล้ว 


ได้เวลาลันช์*เเล้วนะคะคุณหนูโซ สาวใช้คนสนิทกล่าวเตือนอย่างสุภาพเเละนอบน้อมทั้งเเววตาเเละท่าทาง 


คุณหนูมักจะทำเป็นลืมเวลาทานข้าวเสมอเลย หากไม่เตือนก็จะไม่กิน ถึงจะรู้ก็เถอะว่าจุดประสงค์ของคุณหนูคืออะไร เเต่ถ้าไม่กินมันไม่ดีต่อสุขภาพเอามากเลยนะคะ 


อือ กินบนนี้เธอสั่งเสียงเอื่อยขณะที่มืออวบก็พลิกหน้ากระดาษหนังสือไปอีกหน้า ตาก็มองตัวอักษรในกระดาษโดยไม่เงยหน้าขึ้นมามองสาวใช้คนสนิท


รับทราบค่ะ ปริมาณปานกลางตามที่คุณหนูจัดไว้นะคะโซค้อมตัวเล็กน้อยเเล้วค่อยๆเดินออกจากห้องไปเมื่อเห็นว่าคุณหนูของตนไม่ได้พูดอะไร 


สิ่งที่เธอจัดไว้คือปฏิทินการลดความอ้วน มอร์นิ่งจะกินปริมาณมาก เพราะคนอ้วนเเบบเธอ มักจะใช้พลังงานมากกว่าคนปกติ 


ลันช์จะกินปริมาณกลางๆ พอให้รู้สึกอิ่มท้อง 


ส่วนดินเนอร์จะกินตามอารมณ์ เพราะต้องลงไปให้คนในคฤหาษณ์นี้ด่าหรือเเซะเล่นๆ ดังนั้นถ้าเธอเล็งความสนใจไปที่ของกินก็จะไม่ได้ยินสิ่งที่พวกเขาพูดเท่าใดนัก ได้เเต่ก้มหน้างุดเคี้ยวตุ้ยๆไม่ตอบโต้


เธอคงจะบอกเกี่ยวกับตัวเองไม่ละเอียดพอ เทเรส สกอร์ติเนีย คือนามของหญิงสาวตัวอวบอ้วนน้ำหนักเกินร้อย หน้าตาเธอไม่รู้หรอกว่าเป็นไงเพราะมีก้อนไขมันจำนวนมากบดบังตั้งเเต่จำความได้ซะเเทบไม่รู้ว่าจริงๆเธอหน้าตาเป็นยังไง จะเห็นก็เเต่ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนคู่สวยที่มีสีเดียวกับสีผมของเธอ ขี้ขลาด ไม่เอาไหน พลังเวทย์ต่ำเตี้ย สมองก็อยู่ในระดับที่พอไปวัดไปวาได้ เป็นตัวขายหน้าของตระกูลที่เพียบพร้อมไปด้วยทรัพย์สมบัติทั้งหน้าตาเเละปัญญาอย่างเเท้จริง


จริงๆเเค่อ้วนอย่างเดียวเธอก็โดนรังเกียจมากพอเเล้ว นี่ยังไม่มีอะไรโดดเด่นอีก ยิ่งถูกรังเกียจกว่าเดิม  เหตุผลหลักๆก็คือในโลกของชนชั้นสูง คนอ้วนถือว่าเป็นด่างพร้อย เป็นพวกน่ารังเกียจ ไม่น่าคบหาด้วยเพราะสกปรกซกมกเเละตะกละเหมือนหมูในฟาร์มก็มิปาน


เเต่ประทานโทษเถอะ เสต็กชั้นดีที่พวกหล่อนๆรับประทานกันก็มาจากหมูเเทบจะทั้งหมดนั่นเเหละ 


ทุกวันของเธอดำเนินไปอย่างเชื่องช้าเเละขมขื่น นอกจากจะโดนคนในตระกูลรังเเก ไปข้างนอกก็ยังโดนเขาล้อกันสนุกปากไม่วายโดนกลั่นเเกล้งเพื่อความสะใจอีก 


อยู่ไหนก็นรกทั้งนั้น 


ก๊อก ก๊อก 


โซเองค่ะ ขออนุญาติเข้าไปนะคะ” 


อือ คนอื่นๆอยู่กันเยอะมั้ย?” เธอถามขณะย้ายตัวเองลงไปนั่งที่พื้นเพราะทานข้าวได้สบายกว่าการนั่งบนชุดโต๊ะเก้าอี้ที่อึดอัดเพราะพื้นที่น้อย


พอสมควรค่ะ เเต่วันนี้ดูทุกคนอารมณ์ดีเพราะไม่มีใครเพ่งสายตาสอดส่องหาคุณหนูเลยค่ะโซว่าขณะค่อยๆคลานเข่ามาวางอาหารจากถาดคือ ซุบข้าวโพดร้อนๆ เเซนวิชชีสเเฮมสามชิ้นโปะด้วยไข่ดาวเเละของหวานตบท้ายคือมาการองเจ็ดชิ้นวางเรียงกันอย่างสวยงาม เเละยังมีน้ำส้มเหยือกเล็กๆกับเเก้วที่มีน้ำเเข็งอยู่บางส่วน 


นี่โซเเบกมายังไงล่ะเนี่ย 


เป็นธาตุอากาศเเบบนี้ไปนานๆก็ดีสิเธอพึมพำ 


อ้อ คุณนายฝากจดหมายนี่มาให้ค่ะโซยื่นซองจดหมายที่ปิดผนึกด้วยตราของตระกูลเเกนด์เวียร์มาให้ ก่อนจะลุกขึ้นยืนห่างออกไป 


หืม?” เธอรับมาพลิกดูจ่าหน้าซอง 


ส่งถึงเธอ เทเรส สกอร์ติเนีย จริงด้วย ก็ไม่เเปลกที่คุณนายสกอร์ติเนียจำใจต้องให้เธออย่างช่วยไม่ได้ เเล้วก็ยังไม่มีร่องรอยการเเอบเเกะอ่านก่อน นับว่ายังพอมีมารยาทบ้าง 


ไง เทเรส—” เธอเริ่มอ่านเนื้อความในจดหมายที่เขียนด้วยลายมือหวัดๆ นี่มันจดหมายของไอ้หมาบ้าที่ส่งถึงเธอนี่นา 


ถึง เทเรส 


        ไง เทเรส ช่วงนี้คนในบ้านดีขึ้นกันยัง อ้อ นี่ฉันเอง ซีม่อน

จริงๆเเล้ว ฉันมาส่งจดหมายเชิญเธอมางานเลี้ยงเเยกต่างหากหน่ะ ถ้าไม่ได้ส่งจดหมายเชิญด้วยตัวเอง เธอคงไม่รู้ว่าที่บ้านฉันมีงานเลี้ยง ฉันรู้ว่าเธอเเอบด่าฉันอยู่ รู้น่าว่าไม่ชอบ ฉันก็ไม่ชอบ เเต่ไม่ได้เจอก้อนเนื้อของพรี่มานานเเล้ว ออกมาผ่อนคลายบ้างจะเป็นไรห๊ะ 


                                                                 รัก 

                               ซีม่อน เเกนด์เวียร์

    ปล. งานจัดวันเสาร์นี้เริ่มหกโมงเย็นเเต่จะมาหกโมงเช้าฉันก็ไม่ว่า  ‘


สหายผู้มีอุดมคติเกลียดงานเลี้ยงเหมือนกับเธอส่งจดหมายมาชวนด้วยตัวเอง คงมีเรื่องอะไรละมั้ง เเล้วไอ้ไม่ได้เจอก้อนเนื้อของพรี่มานานเเล้วคืออะไรกันหน่ะ!? อ่านถึงตรงนี้เเล้วขนลุกไปหมดเลย ไอ้หมาบ้า


เดี๋ยวจะเย็นชืดหมดนะคะคุณหนู” 


กินอยู่นี่ไงเธอเคี้ยวอาหารอย่างไม่สบอารมณ์ในขณะที่วนอ่านจดหมายของไอ้หมาบ้าอีกรอบ 


เจอหน้ากันหนูจะซัดให้หายคิดถึงเลยนะคะพรี่ขา :-) 


—————————————————————————


หมาบ้าออกโรง

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

0 ความคิดเห็น