OS/SF , ( KNB & Haikyuu ) What is love ?

ตอนที่ 4 : OS | Haikyuu !! Love is pasionate ♡ (KageTsuki)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 179
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    28 ส.ค. 61




Title : Love is pasionate
Fandom : Haikyuu
Pairing : Kageyama x Tsukishima
Rate : feel so good
Note : อบอุ่นหัวใจมั่กๆ ไม่ไหวแร้ว น่ารักมากเลย ขอเลือดวายด่วน ;---; ❤

___________________


สึกิชิมะ เคย์ ชมรมวอลเลย์บอลโรงเรียนมัธยมปลายคาราสึโนะปีหนึ่ง ในตอนนี้ต้องมานั่งติวหนังสือให้กับราชาที่เป็นอัจฉริยะทางด้านเซ็ตเตอร์ แต่ใครจะไปรู้ล่ะว่าหมอนี่น่ะ…โง่สุดๆ เหมือนจะคิดได้ก็ในตอนที่สายเกินไป?

เขาเท้าคางลงบนโต๊ะตัวเตี้ย หันไปมองนอกหน้าต่าง บัดนี้ท้องฟ้าอึมครึมไปด้วยเมฆฝนพายุ และในไม่ช้าฝนเม็ดใหญ่ก็เริ่มที่จะร่วงลงมาจากฟากฟ้ากระทบหน้าต่างและร่วงสู่พื้นดิน ปฏิเสธไม่ได้หรอกว่าเขาชอบสายฝน แต่ร่างกายนี้ปฏิเสธสายฝนอย่างรุนแรง อาจเป็นเพราะภูมิต้านทานต่ำ เมื่อโดนไวรัสที่ปลิวมากับละอองฝนเพียงนิดหน่อยก็จับไข้ได้แล้ว

มันน่าอึดอัดที่สุดยามเป็นไข้

เพราะงั้น ถึงแม้จะชอบสายฝนขนาดไหนก็ไม่สามารถลงไปวิ่งเล่นอย่างคนอื่นเขาได้หรอก ตั้งแต่เด็กๆแล้วล่ะ

“เจ้าสี่ตา” เสียงเรียกจากชายตรงหน้าทำให้เขาหันกลับไปมอง คาเงยามะหน้านิ่วคิ้วขมวดแสดงความโง่เง่าออกมาจากทางสีหน้าชัดเจน เขาหัวเราะเยาะเย้ยเบาๆเรียกสายตาทิ่มแทงจากคาเงยามะได้ดี

“ข้อนี่ฉันไม่เข้าใจ” 

เห็นคนโง่ๆทำหน้าโง่ๆแบบคาเงยามะแล้วก็อดที่จะสงสารปนเวทนาไม่ได้ สึกิชิมะถอนหายใจลุกขึ้นจากฝั่งตรงข้ามไปทรุดนั่งฝั่งเดียวกันเพื่อที่จะอธิบายให้คนโง่ๆอย่างคาเงยามะเข้าใจได้มากขึ้น

“เห้ย!”

พลันเจ้าหมอนั่นก็ร้องขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย สึกิชิมะขมวดคิ้วอย่างสงสัยมองตามมือที่ชี้มาของคาเงยามะ มันน่าตลกนิดหน่อยที่หมอนั่นชี้เขาทั้งๆที่เจ้าตัวปิดตาอยู่ 

“ทำไมนายไม่ใส่กางเกง!”
“อ๋อ”

สึกิชิมะร้องอ๋ออย่างเข้าใจในเรื่องที่อีกฝ่ายต้องการจะสื่อ ถ้าจะพูดให้ถูกก็คือเขาใส่กางเกงแล้ว แต่เสื้อแขนยาวตัวโคร่งที่พี่ชายซื้อมาให้เขานั้นมันใหญ่เกินไปจนกินทั้งแขนและกางเกงขาสั้นที่เขาใส่อยู่ เหลือเพียงขาขาวที่ยาวกว่ามาตรฐานมอปลายปีหนึ่ง และนิ้วมือทั้งสี่เท่านั้น

เสื้อมันกินหัวแม่โป้งเขาด้วย..

“ไอ้ราชาหัดใช้สมองคิดสะบ้าง เวลาแขกมาบ้านใครเขาจะไม่ใส่กางเกงกันล่ะ”

สึกิชิมะพูดอย่างเอือมๆ และนั่นได้ผล อีกฝ่ายร้องอย่างตกใจเล็กน้อยว่าทำไมคิดไม่ถึง ก็นายมันโง่ยังไงล่ะ…ไม่อยากตอกย้ำหรอกว่าคาเงยามะน่ะโง่ เขาถอนหายใจปลงให้กับความโง่ของอีกคนก่อนจะหันมาสนใจในสิ่งที่อีกฝ่ายมีปัญหา วิชาภาษาอังกฤษ…

“หลักการทำภาษาอังกฤษ นายต้องหาใจความของโจทย์ให้เจอ และหลังจากนั้นมันก็จะง่ายขึ้น อย่างข้อนี้นายคิดว่าโจทย์มันสื่อถึงอะไร”

คาเงยามะก้มลงตามนิ้วเรียวที่ชี้ไปยังข้อนั้นให้อีกฝ่ายวิเคราะห์ดีๆ คาเงยามะหน้านิ่วคิ้วขมวดเล็กน้อย “ใจความสำคัญคือนายต้องรู้ว่ามันเป็นประโยคอะไร”

“…ประโยคบอกเล่า?”
“เจ้าโง่”

ว่าแล้วก็เขกกบาลคนตัวเตี้ยกว่าไปหนึ่งที เขาถอดแว่นออกมาเช็ดก่อนจะสวมเข้าที่เดิมและเริ่มบรรยายให้อีกฝ่ายเข้าใจง่ายๆ ช่วงเวลาแห่งการติวภาษาอังกฤษกับหมอนี่เป็นอะไรที่หนักหนาสาหัสมาก มันเผาผลาญพลังงานของเขาจนแทบไม่มีเหลือ

นัยน์ตาสีเหลืองจ้องไปยังเข็มนาฬิกาที่ปรากฏบอกเวลา 20:00 แต่ฝนด้านนอกไม่มีทีท่าว่าจะหยุดตกในเร็วๆนี้เลยสักนิด และมันคงเป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้หากให้อีกฝ่ายนอนค้างที่นี่

“วันนี้ดูท่านายจะไม่ได้กลับแล้วล่ะเจ้าราชา”
“ห๊า!”

สึกิชิมะเท้าคางมองออกไปนอกหน้าต่าง ฝนกระหน่ำตกลงมาอย่างไม่ขาดสาย และดูท่าจะตกหนักกว่านี้ในภายภาคหน้า คาเงยามะบ่นอุบอย่างไม่สบอารมณ์ก่อนจะก้มหน้าลงทำแบบฝึกหัดนั่นต่อ

“สึกิชิมะ ? เฮ้ เจ้าสี่ตาสึกิชิมะ”

คาเงยามะเอ่ยเรียกอีกฝ่าย เมื่อไม่มีการตอบรับจึงหันมาดูก่อนจะส่ายหน้าปลงตกให้กับคนข้างๆที่ตอนนี้ฟุบหน้าลงกับโต๊ะ ลมหายใจสม่ำเสมอบ่งบอกว่าอีกฝ่ายนั้นเข้าสู่ห้วงนิทราไปเสียแล้ว คาเงยามะบิดตัวไล่อาการปวดเมื่อย พลันชะงักเมื่อเห็นว่าท่านอนของสึกิชิมะนั้นจะทำให้แว่นแตกเอาได้เลยอาสาเอื้อมมือไปถอดแว่นให้

เห็นไหมเขาก็เป็นคนดี

เส้นผมอ่อนนุ่มของอีกฝ่ายปรกลงมาบนใบหน้าตอนนอน เมื่อก่อนผมหมอนี่ออกจะสั้นแท้ๆ แต่ดูเหมือนว่าการที่อีกฝ่ายเล่นวอลเลย์และซ้อมจนดึกเลยลืมไปตัดเสียแล้วล่ะมั้ง คาเงยามะปัดเส้นผมที่ขวางหูขวางตาออกปรากฏให้เห็นใบหน้าขาวเนียน ริมฝีปากเล็กๆสีค่อนข้างไปทางชมพูอ่อน จมูกเล็กๆและขนตายาวงอน อย่างกับผู้หญิง..

ถ้าปากไม่จัดล่ะก็หมอนี่คงเป็นผู้ชายที่น่ารักกว่านี้

เอ้ะ..น่ารัก?

เมื่อกี้เขาคิดว่าเจ้าสี่ตานี่น่ารักงั้นหรอ !!?

คาเงยามะยกมือปิดปากเสมองไปทางอื่น ใบหน้าเริ่มขึ้นริ้วสีจางๆถ้าไม่สังเกตก็แทบจะมองไม่เห็น พลันเริ่มรู้สึกหนาวขึ้นมา เขาเอื้อมมือไปดึงผ้าห่มผืนหนาของสึกิชิมะลงมาจากเตียง

หอม..

ผ้าห่มลายไดโนเสาร์สะอาดสะอ้าน บ่งบอกว่าอีกฝ่ายคงดูแลมันอย่างดี คาเงยามะสะบัดหัวไล่ความคิดแปลกๆออกไปก่อนจะยกผ้าห่มผืนหนาที่ช่วยป้องกันความหนาวในเวลานี้ได้ดีขึ้นห่มให้กับผู้เป็นเจ้าของและตัวของเขาเอง

…อืม รู้สึกว่า อากาศร้อนขึ้นมาแปลกๆแหะ แต่ก็ไม่อยากลุกหนีความอบอุ่นจากไดโนเสาร์ผืนนี้เท่าไหร่

แรงกระตุกเบาๆจากปลายเสื้อเป็นต้องหันไปมองต้นเหตุ สึกิชิมะปรือตาขึ้นมาเล็กน้อยใช้มืออีกข้างที่โผล่ออกมาจากแขนเสื้อขยี้ตาพร้อมกับปิดปากหาวหวอดๆ

“เจ้าราชา ถ้าหนาวล่ะก็..
จะขยับเข้ามากอีก..ก็ได้นะ”

“ก็บอกแล้วไงว่าไม่ใช่ราชาน่ะ..”

คาเงยามะขยี้ผมอย่างหงุดหงิด หันมองอีกฝ่ายที่ตอนนี้ฟุบหน้าลงกับโต๊ะอีกครั้ง ลมหายใจเข้าออกอย่างสม่ำเสมอบ่งบอกว่าอีกฝ่ายได้เข้าสู่ห้วงนิทราไปอีกครั้งเสียแล้ว เขาขยับเข้าใกล้อีกฝ่ายเล็กน้อย เมื่อเห็นว่าไร้ปฏิกิริยาจากสึกิชิมะแล้วก็ขยับเข้าใกล้อีกนิดจนสัมผัสได้ถึงสัมผัสของเสื้ออีกฝ่ายและปลายนิ้วที่แตะกัน

คาเงยามะผินหน้าไปทางอื่นยกมืออีกข้างขึ้นมาปกปิดใบหน้าที่เริ่มขึ้นสี ลองเขี่ยนิ้วอีกฝ่ายเบาๆเมื่อไร้ปฏิกิริยาตอบรับเขาก็ลองวางมือลงบนมือของอีกฝ่ายอย่างนุ่มนวลที่สุด และสักพักก็เปลี่ยนมาเป็นกอบกุมมือคู่นั้นแทนเมื่อไม่เห็นทีท่าว่าจะตื่นของอีกฝ่าย

ปฏิเสธไม่ได้เลยว่ามือคู่นี้มันนุ่มมาก…เพียงแค่สัมผัสกันผ่านมือก็ทำให้ใจเต้นระรัวจนเกิดกลัวขึ้นมาว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน

“ปัดโถ่เว้ย..”

หลังจากนี้เขาคงไม่สามารถมองสึกิชิมะในแบบเดิมได้อีกแล้วล่ะมั้ง…

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

7 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 28 สิงหาคม 2561 / 22:43
    เขินมั่กกกกๆ มันละมุนๆ ภาษาก็ดีแถมยังมีราชาของดิฉันอีก อั่กๆ (ตายอย่างสงบศพสีชมพู)
    #5
    1