OS/SF , ( KNB & Haikyuu ) What is love ?

ตอนที่ 1 : OS | Haikyuu !! Love is so hot ♡ (KuroTsukiKage)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 342
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    28 ส.ค. 61



Title : Love is so hot
Fandom : Haikyuu
Pairing : Kuroo x Tsukishima x Kageyama
Rate : 17+

----------------

มือเรียวถูกยกขึ้นมาบดบังแสงจากดวงอาทิตย์ที่แผ่ความร้อนกระจายลงมายังพื้นโลก ดวงตาเหลือบมองชายหนุ่มผมดำที่ตอนนี้สูงกว่าเขาไปเกือบ 10 เซนเห็นจะได้ ทั้งๆที่เมื่อก่อนเจ้าหมอนี่เตี้ยกว่าเขาแท้ๆ เหมือนว่าการแอบมองเจ้าหมอนี่จะถูกจับได้ คิ้วขมวดเบาๆอย่างสงสัยว่าเขาจะมองทำไม เมื่อไม่มีปฏิกิริยาตอบรับอีกคนก็ก้มลงไปมองแผนที่ในมืออีกครั้ง

“เคย์ นายเคยมาญี่ปุ่นรึเปล่า?”
“เปล่านี่”

เขาเอ่ยตอบอีกคน เสมองไปทางอื่น ถึงแม้ว่าพวกเขาจะพูดญี่ปุ่นได้ก็ตามแต่ก็ไม่เคยมาเหยียบเกาะขนาดเล็กนี่เลยสักครั้ง หากถามว่าพูกญี่ปุ่นได้ยังไง คงไม่ต้องบอกว่าคิโยโกะซัง คุณแม่ของผมนั่นแหละที่เป็นลูกครึ่งญี่ปุ่นแคนาดา และได้แต่งงานกับคุณพ่อชาวญี่ปุ่น แต่ตอนนี้เลิกรากันไป …อ๋อ เห็นบอกว่าเขามีฝาแฝดด้วย แต่อยู่ที่ญี่ปุ่นกับคุณพ่อนั่นแหละ และตอนนี้ก็กำลังหาทางไปบ้านหมอนั่น ฝาแฝดที่ไม่เคยเห็นหน้ากันเลยสักครั้งในชีวิต

หากถามว่าจะมาทำไม วัย 25 ปีตอนนี้สมควรจะทำการทำงานหาเลี้ยงชีพมากกว่าการมาเยือนญี่ปุ่นที่เกิดมายี่สิบห้าปีแล้วก็ไม่เคยมาเหยียบ สาเหตุหลักก็เพราะว่าทั้งเขา สึกิชิมะ เคย์ และ คาเงยามะ โทบิโอะ ต่างก็ถูกย้ายงานจากศูนย์วิจัยอันล้ำค่าในแคนาดามาสู่ญี่ปุ่นด้วยโปรเจ็กใหญ่ที่ต้องใช้คนหลากหลายประเทศ

ถึงไม่อยากมาก็ต้องมา ไม่อย่างนั้นคิโยโกะซังได้ฆ่าตายแน่…

“ทำหน้าแบบนั้นทำไม ฉันเจอทางแล้ว”

ไม่ว่าเปล่าโทบิโอะ ชายหนุ่มผู้สูงกว่าเขาสิบเซนฉุดกระชากลากถูคนขี้เกียจอย่างเขาไปขึ้นรถบัสที่เห็นน้อยเสียยิ่งกว่าน้อยในเมืองแห่งการรถไฟแห่งนี้ พวกเขาอาศัยการถามทางจากป้าที่นั่งข้างกัน เขาว่ากันว่าคนญี่ปุ่นนิสัยดี และเป็นมิตร คงจะไม่ผิดสะทีเดียวหรอก ฮานาโกะซังใจดีแถมยังอาสาพาพวกเขามาส่งถึงหน้าปากซอย แม้จะเกรงใจแต่ก็ต้องรับน้ำใจอันยิ่งใหญ่นั้นไว้ เพราะอะไรน่ะหรอ…ก็ถ้ามาเองหลงแน่ๆยังไงล่ะ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงโทบิโอะ รายนั้นโง่เสียยิ่งกว่าโง่ สมองมีไว้จำแต่เรื่องวิจัย เรื่องอื่นไม่สลักสำคัญอะไรกับเจ้านี่เลยแม้แต่น้อย

“ทำไมเราต้องมาอยู่บ้านคนไม่รู้จักด้วยละ”
“ไม่รู้ คิโยโกะซังสั่งมา”

โทบิโอะพูดปัดเยื่อใย เขากรอกตาไปมา อายุปูนนี้แล้วให้มาสานสัมพันธ์กับฝาแฝดที่ไม่เคยเห็นหน้า คาดว่าบรรยากาศคงจะน่าอึดอัดพอดู จะให้กดกริ่งพออีกฝ่ายออกมาก็เอ่ยทัก ‘โย่ว ฉันเป็นฝาแฝดที่พลัดพลากกันของนาย ตั้งแต่วันนี้ไปฉันจะมาอยู่ด้วยล่ะ’ แบบนี้มันก็ไม่ใช่เรื่องเท่าไหร่ จำได้ว่าคุณคิโยโกะเคยเล่าให้ฟังว่าคุณพ่อแต่งงานใหม่ และมีลูกติดด้วย 1 คน หนำซ้ำพี่ชายฝาแฝดของตนก็ดูเหมือนจะติดน้องใหม่แจ บราค่อน?

ดูแล้วครอบครัวเขาก็มีความสุขดี แล้วพวกเขาจะเข้าไปทำลายครอบครัวนั่นทำไม?

เหมือนโทบิโอะจะรู้ว่าเขาคิดอะไร หมอนั่นหันมามองตบหน้าเขาแปะๆ แต่ก็ไม่พูดอะไรมากไปกว่านั้น สาเหตุเพราะอีกฝ่ายเป็นคนไม่ค่อยพูดเป็นทุนเดิมอยู่แล้วด้วยล่ะมั้ง และแม้ว่าจะไม่พูดออกมาทั้งเขาและโทบิโอะต่างก็เข้าใจในตัวของอีกฝ่ายดี ปฏิเสธไม่ได้หรอกว่าการมีโทบิโอะ ลูกบุญธรรมของคุณแม่มาอยู่ด้วยกันตั้งแต่เด็กนั้นเป็นเรื่องดีทีเดียว

“พร้อมไหม?”
“ไม่พร้อมก็ต้องพร้อม”

เขาพูดถอนหายใจหันมามองโทบิโอะ หมอนั่นกดกริ่งหน้าบ้านหลังใหญ่สองชั้นที่หาได้ทั่วไปในย่านนี้ หัวใจเต้นตุ้มๆต่อมๆ ราวกับว่าจะกระดอนออกมาจากอก พวกเขาที่เคยอยู่กันมาตลอดสองคนต้องแบ่งพื้นที่ให้พี่ชายฝาแฝดที่เข้ามามีบทบาทในครั้งนี้มากขึ้น…สองมือกอบกุมกันหวังว่าใครอีกคนที่เปิดประตูออกมาต้อนรับพวกเขาจะมีอัธยาสัยดีและไม่รังเกียจที่จะมาอยู่ด้วยชั่วคราวหรอกนะ….

.
.
.

นั่นเป็นความคิดที่เขา สึกิชิมะ เคย์ ผู้นี้จะย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านนี้สินะ?

ร่างบางนั่งนวดระหว่างคิ้ว ในห้องนอนที่มืดสนิทปรากฏเพียงแสงไฟจากแลปท็อปเครื่องรุ่นใหม่สเป็กดีที่พกมาจากแคนาดาเมื่อคราวนั้น ถ้าเลือกได้เขาจะไม่มาเหยียบบ้านหลังนี้เลย ถ้าเลือกได้ล่ะก็…

“เคย์”

เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นพร้อมกับเสียงประตูที่ถูกปิดลง บนเตียงมีชายหนุ่มผมดำนอนพักสายตาแต่ไม่วายเหลือบมามองผู้มาเยือนคนใหม่ เส้นผมสีดำที่ถูกเซ็ตมาอย่างดีพร้อมกับชายเสื้อผ้าที่หลุดลุ่ย เนคไทสีเข้มถูกคลายให้หลวม โครงหน้าดูดี ไม่เหมือนกับคนที่นั่งสนใจงานในแลปท็อปเลยแม้แต่ปลายเล็บ

ใช่ นั่นคือฝาแฝดของสึกิชิมะ เคย์

คุโรโอะ เท็ตสึโร่

สาบานได้เลยว่าถ้าไม่รู้จักกันจริงๆคงคิดว่าหมอนี่เป็นเพียงคนแปลกหน้าของสึกิชิมะเพียงเท่านั้นแหละ

“ทำงานหนักเกินไปแล้วนะ”

เสียงทุ้มต่ำยังคงดังขึ้นอย่างต่อเนื่องแต่เหมือนกับว่าได้ยินเสียงที่ใกล้กว่าเมื่อกี้นี้อีก สึกิชิมะหันมามองคุโรโอะขมวดคิ้วเล็กอย่างไม่สบอารมณ์ สาเหตุที่เขาทำงานล่าช้าก็เป็นเพราะหมอนี่แหละ เพราะหมอนี่เลย ไม่วายหันไปคาดโทษใส่คนที่ซุกอยู่ในผ้าห่มอย่างโทบิโอะที่มีส่วนร่วมในกิจกรรมเมื่อคืน รู้ทั้งรู้ว่างานของพวกเขาไม่เคยหยุดพัก แต่หมอนั่นก็ไม่เคยใส่ใจ หนำซ้ำยังรวมหัวกับคุโรโอะเพื่อแกล้งเขา ไอ้พวกนี่มันน่าฆ่าทิ้งให้หมด

มือหนาเริ่มที่จะเลื้อยเข้ามาภายในสาบเสื้อ คุโรโอะซบหน้าลงบนบ่าเล็กพลางจ้องมองงานที่อยู่บนหน้าจอ แม้ว่าเจ้าตัวจะไม่เข้าใจก็ตาม สึกิชิมะเอียงคอเล็กน้อยให้อีกฝ่ายซุกไซร้เข้ามากัด ดึงดูด และฝากรอยไว้บนร่างกาย ปฏิเสธไม่ได้หรอกว่าฝาแฝดผู้พี่ของเขานั้นโคตรร้อนแรง พริบตาเดียวก็ลอยหวือออกจากเก้าอี้ อีกคนอุ้มเขาด้วยทวงท่าสบายๆราวกับส่วนสูงเกือบ 180 ของเขาไม่ทำให้อีกฝ่ายสะทกสะท้านเลยแม้แต่น้อย

สิ่งมีชีวิตที่ได้ชื่อว่า สึกิชิมะ เคย์ ในตอนนี้กลายเป็นเด็กน้อยไปสะแล้ว

คุโรโอะพรมจูบไปทั่วใบหน้าสวยอย่างหลงใหล รสจูบที่ร้อนแรงสลับกับนุ่มนวลเพื่อให้อีกคนพักหายใจ สัมผัสที่วาบหวิวแต่เสียวซ่านทำให้อีกฝ่ายเผลอร้องออกมา ด้วยนิสัยจึงยกมือขึ้นมาปิดปากกล้ำกลืนเสียงน่าอายนั่นลงไปในลำคอ แต่ทุกครั้งที่อีกฝ่ายมอบสัมผัสที่วาบหวิวมากขึ้น มากขึ้น และมากขึ้น เป็นต้องเผลอร้องออกมาอย่างช่วยไม่ได้

ด้วยเสียงกระตุ้นของทั้งสองคน คนที่นอนอยู่ข้างๆก็ทนไม่ไหวเสียอย่างนั้น โทบิโอะลุกขึ้นมาสายตาจับจ้องไปยังเรือนร่างขาวผ่องที่ปราศจากเสื้อผ้า รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของคุโรโอะ ใบหน้าไม่สบอารมณ์ของโทบิโอะ และการกระทำอันแสนป่าเถื่อนแต่ทว่ากลับเสียวซ่านในความรู้สึก ครั้งแล้วครั้งเล่า…

..ให้ตายสิ ไอ้พวกนี้ งานของเขายังไม่เสร็จเลยนะ

_______________________

Note : มาสั้นๆค่ะ ได้ใจความ ♡
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

7 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 27 สิงหาคม 2561 / 20:10
    นู๋จะทำแบบนี้ไม่ด้ายยย!!เพราะมีคาเงยามะอยู่เพราะงั้น!!!


    มาทำห้องเจ๊มะจ้ะ
    #2
    0