ตอนที่ 6 : Chapter 3 มดแดงโป๊ะแตก 50%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 166
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    8 เม.ย. 62

หญิงสาวใบหน้าคมคาย ผมตรงยาวก้มมองหน้าปัดไม้ของนาฬิกาข้อมือ


หกโมงสิบแล้ว เขาคงลืมแล้ว


“แก เรากลับด้วยดิ” หญิงสาวเงยหน้ามองเพื่อนชายที่มายืนรอเป็นเพื่อนเธอ


“แกจะไม่รอเพื่อนแกแล้วเหรอ” ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งมองเพื่อนสาวที่จับชายเสื้อเขาอยู่ด้วยความเสียดายเล็กน้อย


“เขาคงลืมแล้วแหละ สาวเขาเยอะจะตายเราเป็นแค่เพื่อนจะมาจำอะไรได้”


“โหย ไม่เอาไม่งอนน้า”


ทรรศภาคขมวดคิ้วเขาหากัน มองออกจากหน้าต่างรถเห็นชายหนุ่มโอบไหล่เพื่อนของเขาและยังลูบหัวเธอแสดงความสนิทจนออกนอกหน้า


“พาย!”


หญิงสาวหมุนตัวกลับมาทันที มุมปากของเธอยกขึ้นโดยไม่ทันได้รู้ตัว เธอกล่าวลาณัฐดนัยก่อนจะสาวเท้าไปทางรถที่จอดรออยู่

เพื่อนชายก้มลงกระซิบที่ข้างหูของรวินท์รำไพ “อย่าออกนอกหน้าเดี๋ยวเขาก็รู้หมด”


ใบหน้าใสร้อนฉ่า รอยยิ้มสวยค่อยๆหุบลง เธอทำอะไรลงไปเนี่ย เขาจะเห็นไหมนะ หญิงสาวรีบพาตัวเองกลับเข้าสู่สภาวะปกติให้เร็วที่สุด


“รอนานไหม”


“10นาทีได้ เมื่อกี้นึกว่าลืมแล้วเราเลยจะกลับแล้ว”


“นัดสำคัญจะลืมได้ไง”


สิ้นคำพูดของเพื่อนชายหญิงสาวที่นั่งหน้านิ่งอยู่ข้างๆก็ถึงกับพูดไม่ออก เธอรู้ดีว่าเพื่อนเธอไม่ได้คิดอะไรหรอก แต่มันก็ห้ามตัวเองไม่ให้คิดว่าเธอเองก็สำคัญไม่ได้


ทั้งๆที่ตัวเธอเองไม่เคยสำคัญมาก่อนกลับกล้าคิดว่าเธอสำคัญสำหรับเขาได้ ขนาดแม่แท้ๆของเธอยังทิ้งเธอไปได้ ไม่ว่าใครก็มองข้ามเธอไปหมดอยู่แล้ว ไม่แปลกเลยถ้าเธอจะไม่สำคัญในสายตาใครทั้งนั้น

หญิงสาวเฝ้าบอกตัวเองไม่ให้คิดเข้าข้างตัวเองมากเกินไป เธอทำแบบนี้ประจำเวลาที่เริ่มรู้สึกว่ามีใครสักคนให้ความสำคัญกับเธอ


เธอไม่ได้มองโลกในแง่ร้ายหรอกนะ แต่เพราะว่าโลกมันร้ายจริงๆต่างหากเธอจึงต้องสร้างภูมิคุ้มกันให้แข็งแรง และอยู่คนเดียวให้ได้


เหมือนกับที่ตอนนี้เธอหาเงินตัวเป็นเกลียวหัวเป็นน็อตทำงานประจำ รับสอนพิเศษ และรับงานตรวจสอบบัญชีเป็นฟรีแลนซ์ แน่นอนว่าเธอคงไม่ได้มีครอบครัวแน่ๆ ดังนั้นการวางแผนเก็บเงินเพื่อเกษียณอย่างมีความสุขย่อมเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุด




นางเอกของเราวางแผนเกษียณแล้วน้า 5555


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

15 ความคิดเห็น