[END] คนบ้าของหมอดิน

ตอนที่ 17 : บทที่15 : ง้อฉบับคนซึน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 61,402
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,713 ครั้ง
    9 ก.พ. 61


บทที่15 : ง้อฉบับคนซึน 



“ ไอ้พี่ปาย!

“ ว่าไงจ๊ะ ”

ผินหน้าไปทางเสียงเรียกก็เห็นว่าเป็นน้ำอุ่นที่เดินหน้ามุ่ยเข้ามาหาผม มีเรื่องอะไรใครไปเหยียบเล็บขบมึงเหรอ แค่หันไปก็เจอแล้ว...

เจอตีนมันไง!

“ ใครใช้ให้เอาไอ้วินมาเป็นตากล้อง! ” มาชี้ไปไอ้วินสุดที่รักของมันผู้กำลังทำหน้าที่อย่างขยันแข็งไม่สนใจไยดีใคร เอาแต่สนใจถ่ายแบบให้กับเด็กๆ

หลบตีนมันได้อย่างชำนาญแล้วชอบใจในท่าทางงุ่นง่านของน้อง

ใบหน้าหล่อแต่ติดสวยมากกว่าดูจะอารมณ์เสียอยู่มาก กระแทกตัวนั่งลงข้างๆผมที่กำลังนั่งลำดับการแสดงของน้องๆ อยู่ อุ่นยกกีต้าร์โปร่งขึ้นมานั่งเกาสายเล่น

อ้อ... มันก็ต้องขึ้นไปแสดงเหมือนกัน เห็นว่าต้องเล่นกีต้าร์ให้สระเอ

ตอนแรกผมจะเซอร์วิสให้อชิมันเล่นกีต้าแล้วสระเอร้องเพลง แต่ตอนซ้อมน้องมันอายจนเป็นลมเป็นแล้งไปเลยต้องเปลี่ยนเป็นคนที่น้องมันชินหน้าชินตาหน่อย แต่การเลือกไอ้เชี่ยอุ่นที่อารมณ์ติสขั้นสูงนี่ไม่ใช่ทางเลือกที่ดีเลย

อย่างตอนแรกมันก็ไม่ได้สนใจเรื่องไอ้วินมาทำงานช่วยถ่ายรูป มาตอนนี้มันล่ะอยากจะถีบผม ก็นะ ไอ้วินเล่นไม่สนใจอุ่นเลย เอาแต่ถ่ายๆจมอยู่กับงาน

“ รู้มั้ย! มันขัดใจกูกี่รอบแล้ววันนี้!!

“ กี่รอบวะ ”

“ ห้ารอบ!! ” โอ้โห พ่อบ้านใจกล้าสุดๆ “ มิหนำซ้ำยังไล่กูออกมาอีก แม่งเสร็จงานเมื่อไหร่กูจะยันโครมให้ดู ”

หลังจากบ่นเสร็จน้องแกก็เริ่มเล่นเพลงสบายๆเพื่อไม่ให้เงียบเกินไป ขณะที่กำลังนั่งทำงานอยู่เพลินๆกล่องช็อกโกแลตสีทองอย่างฟาเรโร่ถูกวางไว้ตรงหน้า

งุ้ย ใครช่างรู้ใจว่าเค้าชอบช็อกโกแลตฟาเรโร่

“ ใครซื้อมาเนี่ย น่ารักที่สุด... ” เงยหน้าฉีกยิ้มขอบคุณแล้วต้องค้างนิ่งกับคนที่ยื่นมาให้

“ ให้ ”

ขอตบหน้าก่อนได้มั้ย กูฝันไปรึเปล่า

คนที่ให้ช็อกโกแลตผมเป็น...ดินดิน?

ไอ้หมอเถื่อนเนี่ยนะ!!

“ ให้...เหรอ ” ผมมองของตรงหน้าแล้วมองคนให้ที่ดูจะไม่ค่อยชินกับการกระทำแบบนี้สักเท่าไหร่... ดูๆไปแล้วทำอะไรที่ขัดกับหน้าหรือนิสัยแล้วดูน่ารักดี

แต่...แค่นี้ไม่ทำให้ผมใจอ่อนหรอกน่า

“ อืม ” ของกินฟรีๆไม่รับไม่ได้

ดินดินทำหน้าไม่ถูกไม่รู้จะไปยังไงต่อก็นั่งลงเก้าอี้ที่อยู่ตรงข้ามผมเงียบๆ... สายตาที่ดูลอกแลกท่าทีกระสับกระส่ายนั้นมันดูตลกๆ แต่ผมก็พยายามตีหน้าขรึม

จะงอนเขาใจต้องแข็ง!!

เมื่อมันไม่พูดอะไรผมก็ไม่คุยนั่งทำงานต่อแต่ก็แอบดูสภาพมันไปด้วยหน้าตาเหมือนคนไม่ได้นอน เสื้อผ้าก็ดูยับไม่ค่อยเนี้ยบเท่าไหร่ เฮ้อ... จะว่าไปผมก็รีดเสื้อมันไว้ให้แค่สามตัวนี่น่า

เฮ้อ เมื่อวานที่ผมกลับไปเอาเสื้อผ้า จริงๆก็จงใจไปกระตุ้นไอ้ดินนี่แหละแต่ไม่คิดว่าอาการมันจะหนักหน่วงขั้นทำอาหารไหม้ รู้ได้ยังไงเหรอก็กลิ่นเหม็นไหม้คลุ้งไปทั่ว

แต่ก็แอบรู้สึกดีที่อย่างน้อยมันก็มีความรู้สึกรู้สาบ้าง

เออ กูจะได้มีกำลังใจตื๊อมึงต่อ

อย่านะไอ้ปาย อย่าเผลอยิ้มนะ มึงต้องใจแข็ง!!

                “ นี่.. ”

                “ ... ”

                “ นี่... พี่ปาย ” พอผมไม่หันมันก็เอานิ้วมาจิ้มๆ คือกูไม่ใช่ขี้หมาปะ “ คุยกัน ”

                “ คุยอะไร ” ตีขรึมไป “ ฉันกำลังทำงาน ”

                “ ... ” มันเงียบ

                ไอ้เวร มือเขียนสมองคิดแต่หูกูก็ว่างฟังนะ!!

                เงียบมาเงียบกลับไม่โกง

                “ คือว่าผมก็รู้ว่าแค่ช็อกโกแลตมันไม่ทำให้พี่หายโกรธหรอก ” เออ... กูไม่ใจง่ายกับแค่ช็อกโกแลตไม่กี่ชิ้นหรอก “ ผมว่าวิธีที่ไอ้เชียร์บอกมันก็ออกจะติ๊งต๊องแต่ผมก็ทำตาม... มันบอกลองให้ของที่ชอบดู ”

                หือ... คราวนี้ผมเงยหน้ามองคนพูดแล้วต้องกลั้นยิ้มอย่างหนัก... ใบหูขาวขึ้นสีแดงก่ำเลย จริงๆผมก็ดูออกนะว่าดินเป็นคนง้อใครไม่เป็น(แอบถามจากอุ่น) หมายถึงไม่รู้วิธีง้อคน นี่มันแอบไปถามจากเพื่อนมาเหรอ ซ้ำยังทำตามอีก

                โห น่ารักว่ะ

                แต่วิธีง้อด้วยช็อกโกแลตนี่สาวน้อยมากเลย แล้วผู้ชายตัวโตๆมาทำแบบนี้แล้ว... โอ๊ย น่ารักเฟ้ย

                “ แค่ง้อกูยังต้องฟังคนอื่น... ” ผมเปรยด้วยความเย็นชา “ ไม่อยากทำก็ไม่ต้องทำ ” แต่ดินมันเลือกช็อกโกแลตมาก็ถือว่าถูกแล้ว ปกติผมอยู่ห้องมันกินแต่มันฝรั่งทอด น่าแปลกที่มันรู้ว่าผมชอบช็อกโกแลต

                “ ...ก็กูไม่รู้จะเริ่มยังไง ” อีกฝ่ายบ่นเบาๆแต่ผมก็ได้ยิน

                แค่เดินมาขอโทษกู กูก็ยอมแล้วไอ้สัด

                 “ แค่ทำตามใจมึงคิดสิ ” นี่มึงมาง้อกู ยังต้องให้สอนอีกเหรอ

“ เหรอ... การง้อคนคือทำตามใจเราเหรอ ” ดินดินถามกลับแล้วพูดออกมาอย่างลังเล “ ใจจริงผมอยากจะทุบหัวพี่แล้วพากลับกลับห้องและขังไว้... แต่มันดูไม่เรียกว่าง้อนะ ”

...แถวบ้านเรียกกักขังหน่วงเหนี่ยวเลยครับ

เออ สมควรแล้วที่มันต้องฟังเพื่อน

ผมควรไปกระซิบเพื่อนมันมั้ยว่าดินดินนี่เกินขอบมนุษย์ไปแล้ว

“ นี่... พวกมึงเห็นหัวกูมั้ย ” เสียงที่สามข้างกายผมเอ่ยทักท้วง ผมกับดินชะงักแล้วหันไปมอง เจอไอ้อุ่นกำลังทำหน้าเซ็งเหม็นขี้หน้าอยู่ “ จะง้อกัน ช่วยไปไกลๆเถอะ กูรำคาญ ”

“ รำคาญหรือโมโหผัวมึงไม่ทราบ ” เหล่ไปทางไอ้วินที่กำลังจัดท่าทางให้น้องผู้ชายคนหนึ่ง มีจับเนื้อตัวด้วย “ จะพาลคนอื่นไม่ได้นะ ”

“ เหอะ ” อุ่นชักสีหน้าแล้วชี้ไปอีกทาง “ เลิกง้อกันแล้วไสหัวไปทำงานได้แล้ว พวกตรงนู้นต้องวัดตัวแล้ว ”

“ รู้แล้ว ”

ผมตอบรับแล้วรีบหยิบสมุดกับสายวัดตัวเพื่อไปวัดตัวน้องๆ แต่ถูกมือหนาดึงไว้ก่อน...

“ มีอะไร ”

“ เย็นนี้...ไปกินข้าวกัน ”

ผมย่นคิ้วแล้วถาม “ เพื่อนแนะนำมาอีกเหรอ ”

“ เปล่า ”

“ ... ”

“ แค่รู้สึกว่าอยากจะกินข้าวกับพี่ ”

" ... "

" นะ " 







-----------------





“ จะหุ่นดีไปไหนวะ ”

บ่นอย่างหมั่นไส้ขณะที่ตายังจ้องตัวเลขที่สายวัดอยู่ เม้มปากนิดแล้วหยิบปากกาที่ทัดไว้ตรงใบหูมาเขียนสัดส่วนของคนตัวสูง

“ ผมนับเป็นคำชมได้ใช่มั้ย ” เจ้าของหุ่นสุดเพอร์เฟคถามด้วยเสียงพอใจ

ผมถอนหายใจแล้วดึงสายวัดตัวออกยกมือตีท้องที่ไร้ไขมันของนับสองแรงๆ “ หลงตัวเองเป็นบ้า ”

“ พี่พูดเองรึเปล่าว่าผมหุ่นดี ” เด็กมันย้อน!

“ เออๆ เอ้ายกแขนดิ๊ จะวัดรอบเอว ” ผมแยกเขี้ยวใส่น้องแล้วเข้าใกล้คล้ายจะโอบกอดแต่คือผมจะเอื้อมมือดึงสายวัด แต่ใกล้ชิดแบบนี้ก็รู้สึกดี อืม กลิ่นน้ำหอมมีราคาด้วย รู้จักใช้ของนะมึง

ถือว่าผมได้กำไร!!

“ ทำไมมึงไม่มีไขมันเลยวะ ” จิ้มๆไปก็เจอแต่กล้ามเนื้อ

“ ออกกำลังกายสิพี่ ” เปรยตาลงมาต่ำ เออ กูเตี้ยครับ “ ใครมันจะเป็นหมูแบบพี่ ”

“ เขาเรียกมีน้ำมีนวลต่างหาก!

“ โอ๊ย หยิกผมทำไม! ” กูหมั่นไส้ไง ถ้าไม่ติดว่าเป็นเด็กที่ไอ้ลมส่งมาแล้วกำชับให้ดูแลดีๆ ยุงไม่ให้ไต่ไรไม่ให้ตอมเหี้ยไม่ให้เข้าใกล้ชะนีอย่าแตะตัวนะ ผมจะโยนมันลงจากชั้นสามของตึกเรียนแน่ “ จะว่าไปนะพี่ ”

“ ว่าอะไร ” จดยุกยิกลงสมุด

“ วันนี้ผมรู้สึกเย็นวาบตลอด รู้สึกเหมือนโดนเล็งยังไงไม่รู้ ” นับสองลูบต้นคอตัวเองแล้วมองไปทางดินดินที่นั่งทำหน้าทำตาน่ากลัว ถึงมันจะทำตัวเหมือนปกติคุยเล่นกับอุ่นอยู่บ้างแต่สายตาก็มองมาทิ่มแทงน้องๆไปเยอะ

“ คิดไปเองแล้ว ”

“ ผมไม่ได้โง่นะ ” นับสองทำหน้าเซ็งแล้วยื่นแขนให้ผมวัดสัดส่วนความกว้างไหล่ความยาวแขน “ คนนั้นน่ะเป็นน้องของพี่ลมใช่มั้ย ”

“ ก็ใช่ ”

“ พี่ลมกำชับว่าให้อยู่ห่างๆคนชื่อดิน ถ้าเจอเขาให้เกาะติดพี่ไว้ ”

ผมเลิกคิ้วกับคำสั่งแปลกๆนั้นใช้หัวฉลาดๆคิดแล้วก็หัวเราะให้ความบ้าบอของครอบครัวนี้

“ ตอนแรกก็ไม่ค่อยเข้าใจว่าจะทำทำไม ” เหลือบไปยิ้มหวานใส่ดินดิน “ แต่พอเจอแบบนี้แล้วก็น่าสนุกดี เขาน่าแกล้งดีนะ ”

สมแล้วที่เป็นน้องที่ไอ้ลมส่งมา... กูเริ่มกลัวมึงแหละ

“ นี่พี่ปาย ”

“ ว่าง้ายยย นับหนึ่งนับส๊องงง ” วันนี้มึงพูดมากจัง

“ พี่ไม่ได้เป็นอะไรกับหมอนั่นจริงๆใช่มั้ย ถ้าเป็นแฟนกันแล้วผมทำให้ทะเลาะกันนี่บาปนะ ผมเป็นคริสต์นะ ” เสียงร้อนรนน่าดู โห ไอ้เคร่งศาสนา

“ หมอ... หมายถึงจินเหรอ ” ก็จินเป็นหมอหมา

“ อย่าโง่พี่ ” ...กูรุ่นพี่นะ “ ไม่ใช่ หมอที่หน้าดุๆ ตาขวางๆ จ้องพี่ตลอดคนนู้นต่างหาก

นับสองเดินไปหยิบขวดน้ำขึ้นมาดื่มแล้วใช้ขวดชี้ไปทางดินดินที่ตอนนี้กำลังงอแงอะไรสักอย่างกับอุ่นอยู่ จริงๆอย่าไปยุ่งกับมันตอนนี้เลยไอ้อุ่นน่ะ อารมณ์มันไม่คงที่อยู่

ผมนั่งลงที่เก้าอี้เพื่อพักเหนื่อย อืม...เหลือวัดตัวอีกสี่คน ตอนนี้มันหายหัวไปไหนกันวะ

“ ดินดินน่ะเหรอ ก็ไม่รู้เหมือนกัน ไม่เคยถาม ” ย่นคิ้วนิดๆ เอ๋... แค่คำตอบก็รู้อยู่แล้วมั้งเลยไม่ต้องถามก็ได้ “ แต่ถ้านายอยากรู้ก็ไปถามเอาเองนะ ”

ถ้ารู้คำตอบแล้วก็มาบอกกูด้วยแล้วกัน

“ พวกพี่เล่นสงครามประสาทกันเเล้วจะมาลากผมเข้าไปทำไมวะ ” นับสองเดินมานั่งข้างผมแล้วหยิบสมุดเสื้อผ้าที่ทางร้านส่งมาไปเปิดดู “ ถ้าผมเดินคนเดียวจู่ๆโดนดักตีหัวขึ้นมาใครจะรับผิดชอบ ”

คิดมาก ดินดินไม่ไปตีหัวใครหรอก

“ ไม่โดนตีหัวหรอก ”

นับสองฟังแล้วก็ดูจะโล่งใจแต่ว่าผมยังพูดไม่จบ  

“ แต่อาจจะโดนสปาต้าเสียบหัว ไม่ก็โดนเอาไปชำแหละเป็นอาจารย์ใหญ่ ”

ความเงียบบังเกิดพร้อมกับสีหน้าปลงตกของนับสองเห็นแล้วขำ ไหนไอ้คนหลงตัวเองอวดดีเมื่อกี้ไปไหนแล้ว

“ ถ้าหายไปผมจะไม่แปลกใจ ”

“ ไม่เห็นต้องคิดอะไรแง่ร้ายขนาดนั้นเลย ” ผมตบไหล่ปลอบๆ “ ยังไงก็ถ้าเข้าโรงพยาบาลจะเอาหูฉลามไปเยี่ยมนะ ”

น้องมันประชดส่งสายตาค้อน เดี๋ยวกูส่งสายตากระดาษแปบ “ อวยพรดีจังนะ ”

“ น่า ไม่มีอะไรหรอก คิดมาก ” ผมลุกขึ้นเพื่อไปวัดตัวสระเอที่เพิ่งถ่ายรูปเสร็จ “ ไง สระเอ ”

“ ครับ ” น้องผู้มีมารยาทดียกมือไหว้ผมแล้วหันไปผงกหัวทักทายไอ้นับสองด้วย

“ นับสอง ไปหยิบทิชชูที่โต๊ะอุ่นมาให้สระเอดิ ” ทำไมน้องกุเหงื่อท่วมแบบนี้ “ ทำไมเหงื่อเป็นก๊อกแบบนี้ ”

“ พอดีพี่วินเขาให้ผมถ่ายรูปคู่กับอชิด้วย ผมตื่นเต้นไปหน่อย ” น้องสารภาพหน้าแดงๆ ส่วนไอ้ตัวที่นั่งเฉยอยู่ก็เลิกคิ้วฟังอย่างสนใจ

“ ตื่นเต้นจนเหงื่อแตกเลย ” กัดสระเอไปหน่อยแล้วยอมลุกไปเอาทิชชูในกระเป๋าผมให้

ผมดึงสระเอมาใกล้ๆ “ อย่าไปสนใจคนปากเสียแบบนับสองเลย มันก็วอนหาเรื่องไปทั่ว ”

คนฟังพยักหน้าเข้าใจแต่ก็ดูเกร็งๆที่ผมเข้าใจ รู้สึกเหมือนลูกแมวตัวเล็กที่กำลังหวาดกลัวชะมัด ไม่แปลกที่หลายๆคนจะชอบแกล้งน้องเขา

อืม... สระเอเป็นพวกตัวสงแต่ผอมแห้ง ควรพาน้องไปกินให้อิ่มๆ

“ สระเอ วันนี้อยากกินอะไรมั้ย ”

น้องดูงงนิดๆแต่ก็ตอบ “ วันนี้ผมอยากกินเนื้อย่างหน้ามอ... เห็นมีโปรอยู่ น่าจะประหยัดได้เยอะ ” เรื่องจริงของเด็กถาปัตย์คือการประหยัดเงินอย่างฉิบหายวายวอด

พยักหน้าแล้วพอดีกับอชิที่เดินหิ้วกระเป๋ามาทางพวกผมพอดี

“ นายลืมกระเป๋า ” อชิหันไปพูดกับสระเอแล้ววางกระเป๋าของคนขี้ลืมไว้บนเก้าอี้

“ เอ่อ ขอบคุณครับ ”

บอกพี่สิ พวกน้องไม่ได้มีซัมติงรองอะไรกันใช่มั้ย ใครก็ได้ไปหิ้วแอดมินเพจซุบซิบมาดิ

“ อชิ เย็นนี้ว่างรึเปล่า ” ผมถามขณะที่กำลังพยายามดัดตัวสระเอให้ตรงเพื่อวัดตัวให้ถูกต้อง

“ ก็ว่างนะพี่ ” เสียงทุ้มตอบ “ ทำไมเหรอ ”

“ สระเออยากชวนนายไปกินเนื้อย่าง ” คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าผมถึงกับสำลักอากาศเลย ไอ้คนที่ผมหลอกก็แค่เลิกคิ้วแปลกใจแล้วมองหน้าสระเอ

ซึ่งคนที่โดนผมแกล้งเอาแต่ส่ายหน้าพรืด

“ ...ได้ ฉันอยากกินเนื้อย่างพอดี หน้ามอใช่รึเปล่า ร้านที่ชอบจัดโปรบ่อยๆ ”

สระเอพยักหน้าแล้วถอนหายใจเหมือนว่าโอเค... จำใจจำยอม ส่วนผมก็ยิ้มกริ่มพอใจในผลงาน นี่นะ ถ้าพวกมึงเป็นแฟนกันอย่าลืมเอาน้ำแดงมาถวายกูด้วยนะ แต่เดี๋ยว...กูไม่ใช่กุมารทอง

ว่าแต่...ไอ้นับสองมันไปตายรึไง! แค่ให้ไปหยิบทิชชูแค่นี้

“ ไอ้พี่ปาย ทิชชู ” อ้าว ไหงคนเอาทิชชูมาให้เป็นไอ้อุ่น

“ นับสองไปไหน ”

“ มึงประสาทเสียเหรอส่งเหยื่อไปหานักฆ่า ” มันพูดอย่างเหนื่อยหน่ายแล้วส่งสายตาไปทางผู้ชายสองคนที่จ้องหน้ากันอย่างไม่มีใครยอมใคร “ เฮ้อ แต่ไอ้นับสองนั่น...ก็กวนตีนเอาเรื่อง ”

“ ทำไมไม่ห้าม เดี๋ยวก็ต่อยกัน ”

“ ห่วงใคร ”

“ ทั้งคู่ ”

“ ไอ้คนหลายใจ ” ...อ้าว ไหงเป็นผมโดนด่า พอวัดตัวสระเอเสร็จก็ยัดสายวัดให้น้อง “ ฝากวัดตัวอชิที พี่จะไปห้ามสองคนนั้น ”

“ เอ๋... เดี๋ยวสิ พี่ปาย ”

ใจจริงก็อยากดูคู่ฟินเหมือนกันแต่ว่าสถานการณ์ของดินดินกับนับสองไม่ใช่เรื่องที่น่าไว้วางใจ แค่เฉียดเข้าใกล้รัศมีสองเมตรก็ได้ยินเสียงจิกกันแล้ว...จิกกันฟาดฟันกันทางสายตา

“ นี่...จะจ้องให้ท้องกันเลยมั้ย ” ผมดึงนับสองให้ออกห่างจากระยะมือของดินดินเพื่อความปลอดภัยแต่พอทำแบบนั้นแล้วดินดินยิ่งแสดงสีหน้าหงุดหงิด

ไอ้เด็กเกรียนมันเลื้อยมือมาคล้องคอผมแล้วถามเสียงดัง “ นี่จำได้มั้ยว่าวันนี้วันเกิดผม ”

ฮะ วันเกิดเหรอ มึงบอกตอนไหน

“ คือ ” แค่อ้าปากไอ้นับสองก็ยกนิ้วขึ้นมาแตะปากผมเป็นเชิงเงียบ

“ พี่สัญญาแล้วว่าวันนี้จะไปเที่ยวกับผม ” กูบอกเหรอ เหรอ!

คิดจะเล่นอะไร หรือคิดจะยั่วโมโหไอ้หมอเถื่อนแล้วล่ะก็...มึงคิดถูก!

“ แต่พี่บอกจะไปกินข้าวกับผม ”

ดินดินว่าเสียงนิ่งแล้วจ้องหน้านับสองเขม็ง... แต่นี่ก็อีกคน กูไปตกลงตอนไหน

“ เห.. แล้วแบบนี้พี่จะไปกับใครกันแน่ ” ไอ้อุ่นมึงไม่ต้องมาผสมโรงกระพือไฟให้มันลามราดน้ำมันให้ไฟมันแรงขึ้นได้มั้ย “ เลือกดิ ”

“ ฉันไม่ไปกับใครทั้งนั้น ” ปัดมือนับสองออก ส่งสายตาดุๆไปให้ นี่เหรอคนที่บอกว่ากลัวโดนดักตี มึงไม่ต้องกลัวดินดินจะดักดีหรอก กูนี่แหละจะทุบมึง “ วันนี้ฉันมีนัดแล้ว ”

“ ใคร!!

ดินดินโพล่งทันควันแล้วเดินอ้อมมาหาผม

“ พี่จะไปกับใคร ” เอ่อ... เว้นระยะแค่นี้แต่ก็รู้สึกถึงรังสีฆ่าคน

“ เรื่องของฉัน ”

“ เรื่องของพี่มันก็เรื่องของผม ”

ผมทำเป็นหูทวนลมแล้วเก็บกระเป๋าไปด้วย  “ หึ ในหัวนายมีเรื่องของฉันด้วยเหรอ ดีใจชะมัด ”

“ อย่าประชดได้มั้ยพี่ปาย ” ดินดินว่าเสียงอ่อนลงเพิ่งรู้เหรอว่าตัวเองไม่มีสิทธิ์ขึ้นเสียงใส่ผม “ วันนี้พี่จะไม่ไปกินข้าวกับผมจริงๆเหรอ ”

“ ฉันไม่ว่างจริงๆ ” เออ ถ้ากูว่างกูติดปีกไปกับมึงแล้ว

“ แล้วพรุ่งนี้ ”

“ ไม่แน่ใจ ”

“ ไม่เป็นไร... จะมาทุกวันแล้วกัน ” ดินดินทำหน้าสลดนิดนึงซึ่งผมก็ต้องขอดูหน่อยว่ามันจะทนง้อผมได้อีกนานมั้ย “ แล้วพี่จะไปไหนต่อ ”

“ ไปกินข้าวนี่แหละ ” ถามว่าก็ตอบ

“ ไปกินข้าวกับใคร ”

คิดเล็กน้อย “ คนสำคัญ ”

“ สำคัญกว่าผมขนาดนั้นเลยเหรอ ” ถามมาได้นะ นี่รู้เปล่าว่าถึงผมจะให้ความสำคัญมันมาก แต่ใช่ว่าในโลกของผมคนอื่นจะไม่สำคัญ

“ เฮ้อ... อย่าทำตัวงี่เง่าน่า ”

“ ผมงี่เง่าก็เพราะพี่มั้ยล่ะ ” ดินดินเบือนหน้าหนี “ แล้วสรุป...ใคร ”

“ ก็... ”

 

“ ฉันเอง ”

 

ทุกคนหันควับไปมองที่ประตูห้องประชุมมีผู้ชายร่างสูงโปร่งในชุดรัดรูปกางเกงเลกกิ้งสีดำเน้นเรียวขาเสื้อกล้ามซีทรูเสริมความเซ็กซี่ตัดกับผิวขาวราวหิมะ... ถ้าเป็นเกาหลีคงมีออพชั่นเสริมเป็นเสื้อโค๊ตผ้าพันคอแต่นี่เมืองไทยอากาศมันร้อนเกินกว่าจะใส่ได้ ใบหน้าที่หวานเหมือนผู้หญิงไม่มีผิดแววตาเหี้ยมเกรียมมองไปยังดินดินแล้วก็มองหน้าผมเป็นเชิงว่าเรามีเรื่องต้องคุยกัน

“ นายเป็นใคร ” ผมดึงแขนดินดินอย่างรวดเร็วแต่ก็ไม่ทันปากมัน “ เป็นอะไรกับเมียกู ”

...ซวยแล้ว

กูเนี่ยซวย ไอ้ดิน!!

“ เป็นอะไรก็ได้ที่ไม่เกี่ยวกับคุณ ”

“ ไอ้... ”

“ ปาย... พี่ว่าเรามีเรื่องคุยกันยาวเลยนะ ”

แหม... รู้สึกอยากจะระเหยหายออกจากห้องจัง

พี่ของผมเดินเข้ามาในห้องแล้วเข้าประชิดตัวดินดินมือเรียวคว้าคางมนมาบีบแน่นพลิกซ้ายพลิกขวาราวกับเลือกของกิน “ หน้าตาใช้ได้ ”

“ เฮ้ย ปล่อย!

“ แต่ดูมารยาทแย่ ”

ไอ้พี่ก็ปากร้ายพอกัน

นี่มันศึกระหว่างพี่เมียกับผัวน้องชัดๆ

อยากรู้เหมือนกันว่าปากใครจะร้ายกว่ากัน

“ ก็ยังดีกว่าคนที่ว่าคนอื่นว่าแย่แล้วกัน ”

“ ปากดี ” สีหน้าของพี่ปารีสดูจะไม่ชอบใจนัก แล้วจิ้มไปยังหน้าอกของดินดิน “ ถ้านายกำลังจีบน้องฉัน ฉันว่าเลยว่าฉันไม่เอา!

“ กูเอาน้องมึง ไม่ได้เอามึง อย่าประสาท ”

หลายคนที่ได้ยินก็มีขำกันไปบางคนก็ว่าดินดินแม่งใจกล้า เออ กล้าจนบ้าเลย ผมดึงให้ดินดินหยุดก่อนที่จะมีเรื่องกันจริงๆ

“ คนอย่างมึง กูก็ไม่เอาเหมือนกัน!

“ เอ่อ พี่ปารีส ไปกันเถอะ ”

ผมพยายามดันหลังพี่ให้ออกไป ส่วนดินดิน...เอาไว้ทีหลังแล้วกัน ยังไงต่อนี้ต้องลากคู่นี้ให้ห่างกันก่อน

 

หมับ!

 

“ พี่จะไปไหนไม่ได้ ”

โอ๊ยยยย ดินดิน มึงจะเอาแต่ใจตอนนี้ไม่ได้นะ

“ ปล่อยมือน้องกูเดี๋ยวนี้ ”

“ อย่าเสือก ” ไอ้ดิ๊นนนน นั่นพี่กู เกรงใจหน่อย!!

“ ดินหยุด ” ผมหันไปยอมพูดกับมันดีๆ “ เดี๋ยวค่อยคุยกันพรุ่งนี้ โอเคนะ ”

“ ไม่ ” แววตาคมตอนแรกมีความอ่อนข้อแต่ตอนนี้กลับเป็นดึงดันดุดันเอาแต่ใจตามเดิม “ พี่บอกเองใช่มั้ยว่าให้ผมทำตามใจตัวเอง ”

“ ก็ใช่ ” เหมือนถึงเรื่องง้อคนนะ

“ งั้นผมจะทำตามใจตัวเอง ” จากนั้นมันก็ดึงแขนผมอย่างแรงจนปลิวไปกระแทกอกมันจากนั้นก็สับมือพี่ผมอย่างแรงไม่เกรงใจมือเล็กๆเลย

“ โอ๊ย ไอ้บ้า! ” พี่ปารีสรีบปล่อยมือแต่ก็ไม่ทันตั้งตัวก็ล้มกระแทกพื้นอย่างจัง

“ เฮ้ยยยย ดินดิน!

ผมเบิกตาโพล่งอย่างตกใจเมื่อตัวเองถูกยกขึ้นพาดบ่าแข็งแรงแล้วเดินออกจากห้องประชุมหน้าตาเฉย


“ ผมอดทนมามากพอแล้ว ”

“ มึงจะเอาน้องกูไปไหน!

“ วันนี้ถ้าพี่ไม่หายโกรธผม ผมจะไม่ปล่อยพี่ไปไหนกับใครทั้งนั้น!!





----ต่อ--------------







                “ ดินดิน ทำบ้าอะไรเนี่ย!!


                “ อยู่เฉยๆ ”

                เฉยก็บ้าแล้ว! มันเป็นบ้าเหรอ เป็นบ้าชัวร์ๆ อยู่ๆก็มาจับผมพาดบ่าหนีออกมา ไม่คงไม่แคร์สายตาประชาฮีใดๆ(ตรงนั้นไม่มีผู้หญิงเลยไม่มีชี)ในคณะผมเลย ไอ้ผมนี่ก็เลือดแทบตกหัวตายได้ รถมึงก็จอดไกลไปนะ รู้สึกอยากจะอ้วกเลยครับ แต่มึงแข็งแรงเกินมนุษย์ไปแล้ว ตัวผมไม่ได้เบาเป็นนุ่นนะ แบกไหวได้ไง!

                พอมาถึงรถมันก็จับยัดลงไม่พอยังเอาเชือกมามัดมือผมอีก คือเดี๋ยว...มึงจะจับกูมัดทำไม!

                “ ไม่เฉยแล้ว ปล่อยเว้ย!  ” และที่ทะเลาะกันอยู่ก็คือเรื่องที่จู่ๆไอ้ดินมันมาจับผมมัดนี่แหละ

                “ เดี๋ยวพี่หนี ” หนีพ่องงงง

                มัดขนาดนี้กลัวกูหนีอีกเหรอ ไอ้บ้า!

                ไม่กล้าดิ้น กลัวเชือกบาด โอ๊ย นี่คือวิธีง้อคนของมึงเหรอ บ้านไหนสอนไม่ทราบ กูจะไปเผา! ผมว่าถ้ามันไม่มีความเกรงใจเลยจริงๆคงทุบหัวผมต่อหน้าพี่ไปแล้วแน่ๆ

                “ โอเค แค่นี้ผมก็มั่นใจแล้วว่าพี่จะไม่หนี ”

                “ ...กูหนีได้ก็เทพแล้ว ” มัดตัวติดกับเบาะรถจะให้กูไปยังไง คิดสิไอ้หมอ!

                ดินดินแสยะยิ้มแล้วลูบหัวผมอย่างอ่อนโยน “ เป็นเด็กดีนะ ”

                ...รู้สึกขนลุกขนพองสยองกับรอยยิ้มไม่น่าเอ็นดูนั่นเลย...


                “ ไอ้เวร! มึงจะเอาน้องกูไปไหน!


                “ ตามไม่เลิก น่ารำคาญ ” ดินดินเปรยตาสีหน้าเปลี่ยนเป็นเย็นชามองไปทางพี่ผมที่เดินกุมสะโพกมาจากไกลๆ มือใหญ่รีบปิดประตูแล้ววิ่งอ้อมมายังฝั่งคนขับ

                ดีที่มันมัดผมไว้กับเบาะทำให้ไม่ต้องหน้าทิ่มหัวโขกแต่แรงกระชากตอนออกตัวรถนี่มันรุนแรงจริงๆ

                “ ทำแบบนี้ทำไม ” มุ่ยหน้าลงอย่างไม่เข้าใจ “ คิดว่าที่ทำอยู่มันเรียกว่าง้อเหรอ ”

                “ ถ้าไม่ทำ วันนี้ผมก็ไม่ได้ง้อพี่สักที ” สวนมานิ่งๆแต่กระแทกใจมาก

                ดินดินไม่ได้พูดอะไรมากนอกจากตั้งใจขับรถส่วนผมเองก็...เอาเลย มึงอยากทำอะไร ทำเลย ถ้าทำไม่ดีกูกระทืบแน่ ถือว่าจะลองให้โอกาสดู เล่นหยาบคายใส่พี่ผมแบบนั้นแสดงว่าผมพอจะมีความสำคัญกับมันขึ้นมาหน่อยแล้ว...มั้ง


                Rrrrr


                ระหว่างความเงียบที่เกิดขึ้นเสียงโทรศัพท์ของผมก็แผดเสียงร้อง หันไปมองหน้าคนขับเป็นเชิงว่าหยิบโทรศัพท์ทีดิ๊ มันสั่นอยู่ในกระเป๋ากางเกงจนไขมันที่ต้นขาจะสลายแล้ว

                มันยักไหล่เป็นเชิงว่าปล่อยไปสิ

                “ นี่มันดังหนวกหูนะ ”

                สุดท้ายผมก็ทนไม่ไหวเพราะแม่งเล่นดังมาตลอดทางแถมสั่นจนเนื้อจะหลุดแล้ว มึงช่วยรับเถอะ ดินดินจิ๊ปากอย่างเซ็งแซ่แล้วล้วงมือมาลูบคลำต้นขาผม ว้าย คนบ้า! แต๊ะอั๋งเค้าเหรอ!

                ดูชื่อสายที่โทรเข้ามาแล้วไยต้องหน้าตึง “ อะไร... นับหนึ่งนับสองนับสาม กี่นับก็ไม่น่ารักเท่านับสอง ”

                ชะอุ้ย

                อ่านโต้งๆงี้ก็เขินนะ

                “ พี่ชอบไอ้นับสองนั่นรึไง ” สีหน้าเหมือนจะฆ่าคน

“ ก็ชะ... ”

มันขู่! “ ตอบให้ดี ” เอ่อ ...นั่นไอโฟนลูกรักเลยนะ ทำไมต้องยื่นออกไปนอกรถแบบนั้น

“ เฉยๆ ” 

ชีวิตลูกรักสำคัญมากเพราะเคสที่ใส่อยู่มันลิมิเต็ดมากเพราะปายทำเอง มีอันเดียวในดลก!

สีหน้าตึงคลายลงแล้วปิดเครื่องจากนั้นก็โยนทิ้งไว้เบาะหลัง ถนอมลูกกูหน่อยเถอะ เงียบได้อีกแปปมันก็เริ่มชวนผมคุย อุ้ย มันชวนผมคุยก่อนด้วยล่ะ ร้อยวันพันปีไม่เคยจะปริปากชวนผมคุยก่อน

“ เย็นนี้อยากกินอะไร ” เป็นคำถามที่ดีแฮะ แต่ง้อด้วยการพาไปกินข้าวมันเบสิกไป

เปล่ากวนโอ๊ยนะ “ อยากกินอะไรก็ได้ ”

“ แล้วอะไรก็ได้คืออะไร ”

“ คิดเอาเอง ” ผมไหวไหล่แล้วมองออกไปนอกหน้าต่าง “ ถ้าไม่ใช่ของที่ชอบ ฉันจะไม่ถือว่าง้อ ”

คนฟังเงียบไปก่อนจะเอ่ย “ พี่คิดว่าเป็นต่อผมมากปะ ”

“ ไม่รู้สิ ”

เสียงหายใจฮึดฮัดดังมาหน่อยก่อนจะพึมพำ “ งั้น...พี่รอบนรถไป ”

หา... รออะไรวะ หันไปทำหน้าแมวเมากาวใส่ก็ไม่ได้รับคำตอบในทันทีแต่มาได้ตอนมันเลี้ยวเข้าซุปเปอร์มาร์เก็ตขนาดใหญ่ เคลื่อนรถเข้ามาจอดโซนวีไอพีที่เงียบเชียบ

เดี๋ยวนะ...มึงจะปล่อยกูไว้บนรถจริงดิ เกิดมีคนไม่ดีมาลักพาตัวกูไปจะทำยังไง

“ ไม่รอบนรถได้มั้ย ”

“ ไม่ เดี๋ยวพี่หนี ” มึงกลัวกูหนีอะไรขนาดนั้น! โว้ย! ยอมมาด้วยแล้วมึงยังคิดว่าจะหนีอีกเหรอ “ นั่งเฉยๆ ผมไปไม่นานหรอก ”

“ เดี่ยว! ไม่ฟังกูเล้ยยยย ลงไปแล้ว ไอ้บ้า!

มันไม่เกี่ยวนานไม่นานแต่คือสตาร์ทรถไว้แบบนี้แล้วเกิดโจรมันขึ้นมาเอารถเอาตัวกูไปนี่จะตามหากันยังไงแล้วเกิดโจรฆ่าปิดปาก เฮ้ย ยังอยากตายแบบศพสวยๆนะ เอ๊ย! ยังอยากมีชีวิตอยู่ต่างหาก!

ระแวงครับมองซ้ายมองขวาเหงื่อแตกทั้งที่แอร์เย็นเฉียบ ทุกนาทีที่ผ่านไปแม่งยิ่งกว่าหอยทากเป็นอัมพาต เป็นเวลาเกือบครึ่งชั่วโมงไอ้ดินก็เดินออกมาพร้อมถุงเต็มมือ ถอนหายใจอย่างโล่งอกยกภูเขาหิมาลัยออกไปได้สักที เหมือนตายแล้วฟื้นไม่มีผิด

“ ทำไมเหงื่อออก ร้อนเหรอ ” มันทักทันทีเมื่อขึ้นมาประจำที่คนขับ มันเลิกคิ้วนิดๆแล้วเพิ่มเร่งแอร์ให้ผม โอ้โหแค่นี้กูก็หนาวถึงกระดูกแล้ว

มันเอาผมมาทรมานใช่มั้ย

“ ซื้ออะไรมาเยอะแยะ ” อดสงสัยไม่ได้เมื่อเห็นถุงเยอะจนโอเว่อร์

“ ก็ไม่รู้ว่าจะทำอะไร เลยจะทำตามใจ ” เสียงราบนิ่งไร้ความลังเลหรือคิดมาก “ ผมจะทำอาหารที่ผมคิดว่าพี่ชอบแล้วกัน ทำแล้วก็กินด้วย ”

....พ่อมึงเป็นเผด็จการเหรอ เป็นฮิตเลอร์เหรอมึงงงง!

จริงๆผมว่าอุ่นต่างหากที่เป็นฮิตเลอร์

ขี้เกียจสาวความต่อเลยนั่งเงียบจนถึงคอนโดที่ผมไม่ได้นอนมาจะเป็นอาทิตย์แล้ว เฮ้อ ก็ยังน้อยใจเจ้าของห้องนี่หว่า แถมคิดถึงปูเป้ด้วย วันนั้นลืมพาลูกน้อยออกมาด้วยจะให้ย้อนกลับไปเอาก็เสียหน้า

“ นี่จะแกะเชือกออกไปได้ยัง ”

ผมอายสายตาพนักงานต้อนรับคอนโดมาก มองผมด้วยสายตาแปลกๆกึ่งสงสัย ก็ดินดินแม่งเล่นลากผมลงมาทั้งเชือกไม่ยอมแกะ ส่วนข้าวของก็ให้คุณพี่ซิเคียวริตี้ช่วยเอาขึ้นมาเหตุผลมันก็ยังเหมือนเดิมเป๊ะๆ

“ ผมกลัวพี่หาย ”

“ กูไม่หนีไปไหนแล้ว มึงแกะเชีอกเถอะ ” หันไปพูดดีๆก็ไม่ยอม

“ ไม่เอา ผมกลัวพี่หาย ”

“ กูเป็นคนนะไม่ใช่ลูกโป่งที่ปล่อยเชือกปุ๊บก็ลอยหนีหายปั๊บ ” ประชดไปชุดใหญ่แล้วกระแทกตัวนั่งลงบนโซฟา แยกเขี้ยวไป “ กูไม่หนีแล้วเว้ย! ไปทำข้าวไป๊ หิว!!

ดินดินมองผมสลับกับประตูแล้วก็ปล่อยเชือกในที่สุด “ ผมควรตั้งระบบล็อกในห้องด้วยดีมั้ย เผื่อพี่หาย ”

“ ไม่ไปไหนแล้วเฟ้ย!

“ แน่ใจนะ ถ้าหาย... ” แววตาดุเข้มขึ้นเล็กน้อย “ ผมจะทุบหัวพี่แล้วขังจริงๆด้วย ”

...ผมว่าไอ้ดินแม่งเป็นหนักเอาเรื่องนะ วันนี้ผมนับประโยคว่ากลัวผมหายได้ประมาณสิบรอบแล้ว ผมมองแผ่นหลังกว้างเดินไปทางครัวแล้วเริ่มเอาของออกมา

ดินดินมันจะทำอะไรให้ผมกินวะ แอบตื่นเต้นและสงสัย

แต่ที่กำลังใช้สมองคิดอยู่คือทำไมนิสัยมันแปลกๆ

...ก็เคยถามอุ่นนะว่าดินดินเคยมีความรักบ้างรึเปล่า อุ่นก็บอกมาแค่ว่าพี่มันกลัวที่จะมีความรัก หากรักแล้วจะรักมากและจะยึดติดจนคนที่ถูกรักแทบกระดิกไปไหนไม่ได้ คล้ายๆว่าติดน้องยังไง แฟนมันจะติดมากกว่านั้นคูณห้า

สำหรับเค้าคูณสิบก็ไหว!

แต่ก่อนจะคูณให้มันเลิกติดลบผมก่อนนะ

ขยับแขนไปมาเพื่อไล่ความเมื่อยขบเริ่มรู้สึกเลือดไม่เดินแล้วสิ นั่งๆนอนๆอยู่สักพักก็ลุกเดินไปหาพ่อครัวที่กำลังตั้งใจทำอาหารอยู่

“ ดินดิน ”

“ อะไร ” หันคอแทบหักแล้วแม่งถือมีดอยู่ด้วย เล่นซะ แทบเข่าทรุด

“ แกะเชือกเถอะ ” รีบต่อเหตุผลทันทีก่อนมีดมันจะมาปักหัวผม “ กูจะไปอาบน้ำ แล้วก็มันทำให้เลือดไม่เดิน มึงเป็นหมอมึงน่าจะรู้ว่าถ้าเลือดไม่เดินจะ... ”

“ รู้แล้ว หันหลังมา ” มันพยักหน้าอย่างว่าง่ายแล้ววางมีดลงจับผมหมุนตัวเพื่อแกะเชือกให้ “ ชอบรสอะไรเป็นพิเศษ  ”

ผมลูบข้อมือเบาๆพลางตอบ “ เปรี้ยวเผ็ด ”

ชอบกินอะไรแซ่บๆ เช่นหมอดิน อิอิ

พ่อครัวหน้าหล่อพยักหน้าแล้วหันไปหั่นมะนาว ส่วนผมก็ไม่มีความจำเป็นที่ต้องอยู่ในครัวก็ไปอาบน้ำแช่น้ำไม่ลืมที่จะเดินไปหาปูเป้แล้วพามาอาบน้ำด้วย

เดินเข้าห้องนอนมาแล้วเผลอชะงักเท้าเมื่อเห็นว่ามีเสื้อคลุมผมวางอยู่บนเตียง หือ... มาอยู่อะไรตรงนี้วะ

จำได้ว่ามันอยู่ในตู้นี่ แต่ช่างเถอะ... ผมโยนมันใส่ตะกร้าอย่างไม่คิดอะไรแล้วหยิบผ้าขนหนูเดินเข้าห้องน้ำไป ใช้เวลาไปอย่างคุ้มค่ากับการผ่อนคลายอาบน้ำแร่แช่น้ำนมแต่แอบแสบผิวที่โดนเชือกบาดอยู่หน่อยๆ พอได้ใส่ชุดของตัวเองแล้วมันยิ่งทำให้รู้สึกสบาย ตลอดเวลาไปอยู่หอไอ้อิงก็ต้องยืมเอผ้าจืดๆมันใส่โคตรจะไม่ใช่ตัวผมเลย

ผมเดินออกมาอย่างสบายตัวแล้วเป็นขณะเดียวกันที่ดินดินยกอาหารมาวางบนโต๊ะ... นี่กูเป็นฮ่องเต้เหรอ เสิร์ฟอาหารร้อยแปดอย่างเนี่ย พื้นที่บนโต๊ะอาหารไม่มีที่ว่างเหลือเลย กินหมดคงอ้วนเป็นหมูแน่ๆ

“ นั่งสิ ”

ไม่มีใครยืนกินข้าวหรอกน่า....ตอบในใจขืนพูดไปคงได้ตีน

นั่งอย่างว่าง่ายส่วนมันก็เดินไปหยิบเหยือกน้ำมาก่อนจะนั่งลงโต๊ะข้ามผม ละสายตาจากดินดินมาเทความสนใจให้กับอาหารตรงหน้า...

“ ทำไมต้องทำเยอะขนาดนี้ ” 

ขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ เคยอ่านนิยายดูละครมาเยอะนะแบบพระเอกรู้ว่าเราชอบอะไร มีจากการสังเกตใส่ใจเองหรือแอบกระซิบถามคนอื่น

แต่บนโต๊ะตอนนี้ไม่มีเมนูไหนที่ผมชื่นชอบเป็นพิเศษเลยสักอย่าง

บ่งบอกว่าสองข้อข้างบนที่กล่าวมาไอ้ดินไม่ได้ทำเลยสักนิด น้ำตาพี่จะไหล

ตักกินไปเงียบๆ... กะว่าจะกินเงียบๆแต่อีกฝ่ายก็ไม่ยอมเงียบแบบทุกที

“ อร่อยมั้ย ”

“ กูก็บอกว่ามันอร่อยตลอดนะ ” ผมตอบไปแล้วเคี้ยวผักสลัดตุ้ยๆ มันเรื่องจริง ผมชมดินดินมาร้อยครั้งแล้วทั้งร้อยครั้งผมก็บอกว่ามันอร่อย

คนตรงข้ามพยักหน้าแล้วถามต่อ “ แล้วชอบอันไหน ”

“ ไม่มี ” ตอบไปโดยไม่คิดอะไร “ ตั้งใจง้อกูจริงปะเนี่ย ”

“ ตั้งใจ ” ดินดินพยักหน้าแล้วมองอาหารบนโต๊ะ “ ยังไงก็ตั้งใจทำอาหารง้ออยู่แล้ว ”

“ ถ้าง้อแล้วทำไมไม่ถามใครสักคนว่ากูชอบอะไร ” บ่นไปแล้วก็กินไม่หยุด... จริงๆก็ใจอ่อนไปกับคำว่ากลัวผมหายไปเยอะแล้วแล้วก็เห็นมันตั้งใจทำอาหารแล้วความโกรธก็หายไปเยอะเหมือนกัน

“ ผมแค่คิดว่าถ้าไม่พยายามที่จะเรียนรู้ด้วยตัวเองว่าพี่ชอบอะไรมันก็ไม่มีความหมาย ” สบตาผมอย่างจริงจัง “ แล้วที่ผมกำลังทำอยู่คือพยายามเรียนรู้พี่ ”

ทำไมรู้สึกหน้าร้อนๆ สงสัยแกงป่ามันเผ็ดไปหน่อย

“ อย่างมื้อนี้ถ้าไม่มีอะไรที่ชอบเป็นพิเศษ ” มันเริ่มยกช้อนกลางตักกับข้าวบ้าง “ มื้อหน้าผมก็จะเลือกอย่างอื่นมาทำให้ เปลี่ยนไปเรื่อยจนกว่าจะหาเจอว่าพี่ชอบอะไร ”

“ ... ” กูเปล่าใจเต้น

มันตักกุ้งขึ้นมา “ แต่อย่างน้อยวันนี้ก็รู้ว่าพี่ชอบกินกุ้ง ” กุ้งตัวโตถูกวางในจานผม

...มองหางกุ้งเกือบสิบในจาน ไอ้หมอร้ายกาจ ก็มึงเล่นใส่กุ้งมาเกือบทุกจาน มันก็จริงที่ผมชอบกินกุ้งแต่มื้อนี้กุ้งไม่อาหารหลักเป็นแค่เครื่องเคียงเครื่องประดับของเมนูอื่นเท่านั้น

แต่เหตุผลกับตรรกะความคิดแบบนั้นเป็นอะไรที่คาดไม่ถึง

“ พูดเหมือนตัวเองว่างทำอาหารทุกวัน ” ผมไม่ได้ประชดแต่มันเรียนหนักเวลากลับมาทีก็แทบสลบ

“ แต่ผมจะทำ ” สีหน้าบ่งบอกว่าอย่าขัดใจมัน เออ เออ! ก็ได้เว้ย  แล้วอย่ามาบ่นเหนื่อยนะ

ไหวไหล่ตามสบายเลยครับมึง ต่างคนต่างสนใจการกินท่ามกลางความเงียบที่น่าอึดอัดนี้ก็ถูกทำลายลงอีกครั้ง...

“ พี่ปาย... ผมไม่รู้ว่ามันช้าไปรึเปล่า ” ไม่มองหน้าผมด้วยก้มหน้ามองข้าวในจาน คือกำลังนับเม็ดข้าวเหรอ

“ เรื่องอะไรล่ะ ”

“ เรื่องที่ผมพูดไม่ดีวันนั้น.... ”

“ อ้อ ”

 

“ ผมขอโทษ ”


พรืดดด!! 

“ แค่กๆ ” ถึงกับสำลักน้ำ... โอ้ พระเจ้าช่วยตบหน้าลูกที ดินดินเนี่ยนะกำลังขอโทษผม ปากหนักเป็นตันขนาดนั้นยอมขอโทษผมเหรอ

กูนึกว่าต้องรอฟังชาติหน้าซะแล้ว

" ขอโทษที่พูดไม่ดี... ผมเเค่ไม่พอใจที่พี่อยู่กับคนอื่น สนิทกับคนอื่น "

“ อืม ” ก็ตั้งจรอคำนี้อยู่แล้ว เเต่คำอธิบายเพิ่มนี่มันดีต่อใจ“ ช่างมันเถอะ ผ่านมาแล้ว ”

“ เวลาที่ไม่มีพี่อยู่ในห้อง...โคตรน่าเบื่อ ” น้ำเสียงโคตรจะเรียบนิ่ง

พอมันมาพูดอะไรมุ้งมิ้งแบบนี้แล้วทำไมใจเต้นแรงว่ะ โหมดเถื่อนก็ดี โหมดหมาหงอก็ดี

“ กินข้าวเถอะ ” กูไม่ทันได้เตรียมใจ อย่าเพิ่งปาแอคแทค

“ บอกตามตรงว่าผมกลัว ” สัด ฟังกูบ้าง

“ ... ”

“ กลัวว่าถ้าเอาตัวเองไปผูกติดกับใครแล้วจะขาดเขาไม่ได้ ”

“ ... ”

“ อย่างที่พี่เห็นว่าผมติดน้อง ” เขารู้กันทั้งมหาลัยครับ “ ติดเกินไปจนอุ่นรำคาญ ”

“ กลัวว่าสักวันกูจะรำคาญแบบอุ่นแล้วถีบมึงออกงั้นเหรอ ” ผมถาม

“ ใช่ ”

“ ... ”

“ ผมกลัวว่าผมจะอยู่คนเดียวไม่ได้ ”

“ ... ”

“ ยังไงวันนี้ที่ผมพาพี่มาก็ต้องการบอกให้ชัดเจน ” ดินดินเงยหน้าขึ้นมาสบตาผมอย่างจริงจังจนผมรู้สึกว่ามันจริงจังมากเหมือนจี้นับสิบกำลังจ่อหัว

“ เรื่องอะไร ”

“ ผมเป็นคนเอาแต่ใจ ”

อันนั้นกูรู้

“ ผมเป็นคนขี้หวง ”

เออรู้

“ ผมไม่เคยมีแฟน ”

เป็นเรื่องที่ดีมากถ้าแฟนคนแรกเป็นกู

“ ผมไม่ใช่คนอ่อนโยน ”

มึงมันคนหยาบคาย

“ ผมปากเสีย ”

โคตรฟาร์มหมา

 “ แสดงออกไม่เก่ง ”

น้ำเสียงมึงเป็นแผ่นเสียงเดียวไม่เปลี่ยน

“ ปากไม่ตรงกับใจ ”

ปากมึงมันส้นตีนมาก

“ พูดไม่คิด ”

เออ มึงไม่เคยคิดเลยว่าคนฟังจะรู้สึกแย่แค่ไหน

             “ แล้วตอนนี้มึงคิดจะพูดอะไรกันแน่ ” เลิกกั๊กเถอะ กูลุ้นเหนื่อยแล้ว

 

                “ ...ผมคิดว่าผม...เริ่มที่จะชอบพี่ ”

                “...”

                “ พี่ให้โอกาสผมได้มั้ย ”

 

 

 

                






------

มาแล้วววววววว
ขอโทษค่าาาา หายไปหลายวันเลย
เเล้วก็ดินดินน่ะมีนิสัยติดคนมากถ้าชอบเเล้วจะติดมากมายก่ายกองเเบบคูณสิบ
ก็รู้ตัวนะว่าอุ่นรำคาญเเต่ก็ยังงอเเงกับอุ่นตลอด เเต่ถ้ากับพี่ปาย ก็....สู้นะพี่ปาย 555555

ปล.นับสองก็ยังคงเป็นของเรา

#ทวงคืนพี่ปาย

เย้ คนบ้าของหมอดิน ติด Top4 ด้วย

ขอบคุณทุกคนน่าาาาาาาาา









ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.713K ครั้ง

13,665 ความคิดเห็น

  1. #13656 PINNITTAYA (@PINNITTAYA) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2562 / 12:32
    ดีแล้วที่รู้ตัวนะ แต่ดินดินคนแบด ยังจะมีเรื่องผญอีกไหมเนี่ย พี่ปายเขารู้นะ แงงงง
    #13656
    0
  2. #13635 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2562 / 15:52

    กว่าจะรู้ตัวนะพ่อคุณ

    #13635
    0
  3. #13586 BaiTong23 (@undarin) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2562 / 13:24
    ดีมากดิน เพิ่งรู้ตัว
    #13586
    0
  4. #13559 urnichx (@SweetJK) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2562 / 04:40
    พี่เก้าไปไหนทำไมไม่มาตามเทคน้องนับบบบ แปลกจายนะเนี่ยยยย ในที่สุดหมอคนก็ทนไม่ไหวแล้วจ้าาา ไอเริ้บเอเนอจี้ง้อเมียเอาใจเมียจวีงๆ
    #13559
    0
  5. #13523 lovekuroko2028 (@lovekuroko2028) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2562 / 00:01
    ไม่ใช่มาบอกว่าเริ่มชอบแล้วพอพี่ปายกลับมาแล้วไปมีผญ.อื่นเพราะเหตุผลว่าแค่เริ่มชอบนะดิน .ถือมีดเตรียมแทง
    #13523
    0
  6. #13507 Praewa_T (@Praewa_T) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2562 / 16:02
    Hoorey!! จุดธูปฉลอง!!
    #13507
    0
  7. #13489 MinRos (@MinRos) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2562 / 09:47
    ใจบางแร้ววว ยอมตั้งแต่ผมขอโทษแล้วอ่ะ
    #13489
    0
  8. #13452 maknae_ (@maknae_) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2562 / 22:55

    ได้ยินเสียงเรือกันไหมมมมม

    #13452
    0
  9. #13451 olpn (@olpn) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2562 / 16:15
    ตายแล้วๆๆๆๆๆตอนนี้หมอดินคือดีย์ง่าาาาาา
    #13451
    0
  10. #13419 liwerpool001 (@liwerpool001) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 เมษายน 2562 / 23:00
    พี่ปารีส นางพญาของฉ้านนนนน
    #13419
    0
  11. วันที่ 8 เมษายน 2562 / 23:20
    หมอดินโหมดหงอคือดี
    #13365
    0
  12. #13360 Wiwha (@Wiwha) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 เมษายน 2562 / 21:31

    น่ารักนะเนี่ย
    #13360
    0
  13. #13340 สีน้ำ (@re-turn) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 เมษายน 2562 / 01:02
    พี่ปาย!!!! ใจแข็งอีกนิด!!
    #13340
    0
  14. #13307 lio99 (@lio99) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 15:02
    เล่นมุกเยอะจนเรื่องมันไม่น่าสนใจ
    #13307
    0
  15. #13224 Sambonsakura (@Sambonsakura) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:51
    สงสัยมากตั้งแต่ตอนที่แล้วแล้ว ถ้าวัดตรงทามไลน์ นับสองกับดินน่าจะรู้จักกันตั้งแต่ตอนในเรื่องนับเก้ารักแล้วนี่คะ งงง่ะ แงง
    #13224
    0
  16. #13211 Kondaam0109 (@Kondaam0109) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 มกราคม 2562 / 10:32

    เขินนนนน
    #13211
    0
  17. #13183 PCY_BBH_PLOY (@Chutiporn_ploy) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 มกราคม 2562 / 22:01
    นับสองนี่น่าตีตลอดดดดด /ชอบตอนพี่ปายแอบต่อคำพูดหมอดินในใจอ่ะ ตลกก
    #13183
    0
  18. #13177 VKK42 (@VARANTHITA) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 มกราคม 2562 / 19:10
    นับสอง เป็นของพี่เก้าค่ะ... นางฝากมาบอกไรท์จ้ะ
    #13177
    0
  19. #13152 Foniiz Kanokwan (@foniiz-kt) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 มกราคม 2562 / 18:52
    โอ้ยน้องตายหลายช็อตเลย หมอดินโหมดนี้ดีต่อใจ>.<
    #13152
    0
  20. #13150 กล้ามนิ้วเนื้อ (@incha) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 มกราคม 2562 / 22:43
    เดี๋ยวๆๆๆ นับสอง เอ็งเคยลวนลามดินนะเห้ย!
    #13150
    0
  21. #13136 FDB88 (@FreedomBlood88) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 มกราคม 2562 / 01:59

    พูดสักที ฮืออออ ใจบางแล้ว

    #13136
    0
  22. #13124 SupitsaraNaPrim (@SupitsaraNaPrim) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 19:11
    อยากลากพี่เก้ามาตีก้นนับสอง5555
    #13124
    0
  23. #13117 Xakas (@nattarikaair9) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2561 / 09:49
    ดินอ่าาาาาา น่ารักน่าเอ็นดูเสียจริงงงงงง
    #13117
    0
  24. #13106 mdtech (@p547) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2561 / 13:06
    หมอดินคนซึน
    #13106
    0
  25. #13079 punngirigiri (@punngirigiri) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2561 / 20:46
    น้องงงงง คำพูดคำจาน่ารักมากกกกก พี่ปายใจเหลวไปหมดแล้วมั้งงง
    #13079
    0