นับ เก้า รัก [YAOI]

  • 300% Rating

  • 2 Vote(s)

  • 3,351,201 Views

  • 57,131 Comments

  • 57,977 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    159,320

    Overall
    3,351,201

ตอนที่ 23 : อ้อยคว่ำครั้งที่ 22

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 107147
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10054 ครั้ง
    27 ก.ค. 61

บทที่ 22

 

 

                จ้องมองเป้าพี่เก้าอย่างไม่ลดละ...

                เอื้อมมือออกไปหวังจะจับอะไรๆ พลันพี่เก้าเบี่ยงหลบมือผมทำให้...วืดสิครับท่านผู้อ่าน ผมเบิกตากว้างสติที่กำลังพร่าเลือนเริ่มถูกดึงกระตุ้นให้มีสติอีกครั้ง ผมกะพริบตางุนงงเงยหน้าเพื่อขอคำตอบ...

                “ไม่ต้องลำบากหรอก...”

                “ไม่ลำบากสักนิด!” ผมสวนทันควันก่อนจะอ้าปากอ้ำอึ้งขบปากเข้าหากันแล้วอยากตีปากตัวเอง ทำไมถึงปากไวแบบนี้เนี่ย แม่สอนว่าให้ไว้ตัวสักนิดแต่ผมนี่แทบจะเดินเข้าปากเข้าอยู่แล้ว “อึดอัดไม่ใช่เหรอ”

                มาม่ะ เดี๋ยวผมจะทำให้รู้ว่าสวรรค์ชั้นที่สองร้อยสิบเป็นยังไง

                “พี่จัดการตัวเองได้ครับ” พี่เก้ายังคงความบริสุทธิ์หวงตัวไม่เลิกไม่ราจนผมชักจะหงุดหงิด

                มันไม่แฟร์!

                ไม่ยุติธรรม!

                พี่มันย่ำยีผมจนร้องครางไปสิบบ้านแบบนี้

                แต่พอจะแตะตัวพี่มันบ้าง มันกลับหนี!

                ผมฟ้องศาลไหนได้บ้าง

                ลุกขึ้นนั่งหมายจะกระชากตัวพี่เก้าแต่ไอ้พี่มันกลับหยิบเสื้อหยิบกางเกงมาใส่ให้ผมกลับไปอยู่ในสภาพเดิมอย่างรวดเร็วพอๆกับเวลาถอดเสื้อผ้าเลย

                “เอาล่ะ นอนนะครับ” แล้วก็กดตัวให้ผมนอนลงห่มผ้าให้ประหนึ่งกล่อมลูกน้อยเข้านอน

                “เดี๋ยวสิ!” เป็นเอ๋อมาพักใหญ่ถึงจะได้สติ “จะไม่ให้ช่วยจริงๆเหรอ” ก้มมองน้องเก้าแปดนิ้วอย่างเสียดาย... “ให้ผมช่วยเถอะ พี่ช่วยผมมาสองรอบแล้ว”

                “อยากตอบแทนเหรอ”

                “ใช่ แม่บอกว่าให้เป็นคนรู้คุณคน ต้องรู้จักตอบแทน!” ผมทำหน้าขึงขัง

                เขาหัวเราะอย่างชอบใจแล้วยังลูบหัวผมราวกับไม่ได้ใส่ใจความอึดอัดในกางเกงเลยแม้แต่น้อยจนผมเริ่มใจแป๋ว...

นี่กูนกอีกแล้วเหรอ

อะไร? อ้อยกำลังจะเข้าปากนับสอง ขนาดนี้

                พี่เก้ากลับปฏิเสธ!

                พี่โง่หรือพี่โง่ฮะ!

                “อยากตอบแทนไว้วันหลังดีกว่านะครับ” น้ำเสียงแฝงไปด้วยความเสียดาย

                “ทำไม” ไม่ยอมอ่ะ ไม่ยอม!

มีสีหน้าลำบากใจ “พี่ค่อนข้างอึด กลัวว่านับจะเมื่อยปาก”

“...”

“แล้วพี่เก้าว่าจะไม่ได้หยุดแค่ที่ปากน่ะสิครับ”

                ไร้คำจะเอื้อนเอ่ยกล่าว... ช่างโอ้อวดนัก!

ผมผงะตื่นๆ แล้วผลักตัวพี่เก้าออกไปหลังจากช่างคำพวกนี้จบ “ไปจัดการเองในห้องน้ำเลย! มุดเข้าผ้าห่มแล้วแล้วหลับตาแน่น

เงี่ยหูฟังเสียงรอบข้างแอบได้ยินเสียงพรืดลมหายใจหนักๆ สองสามครั้งก่อนที่เสียงเท้าจะเดินออกไปไกลจากเตียงความหนักหน่วงในใจเริ่มเบาขึ้นมาบ้าง

สวนทางกับเปลือกตาที่เริ่มจะหนักอึ้งเพราะความเบาหวิวของร่างกาย ขณะที่กำลังจะจมไปกับความฝัน...

“อ๊า นับ อืม”

โอเค คืนนี้ผมฝันเปียกแน่นอน


 

 


 

เป็นอันว่า...เมื่อคืนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

พี่เก้าออกจากห้องน้ำก็ทิ้งตัวนอนข้างๆผมไม่ได้รุ่มร่ามแต่อย่างใด

แต่ผมนี่แหละอยากจะรุ่มร่ามกับพี่มัน!

                ไม่รู้ว่าจะดีใจหรือเสียใจดี

                ดีใจที่ยังไม่ถูกกินและเสียใจที่ไม่ได้กินพี่เก้าเช่นกัน

ตื่นเช้าผมลูบอกตัวเองอย่างปลอบใจที่ยังรักความซิงไว้ได้ เมื่อคืนไอ้พี่เก้ายังไม่หื่นจนหน้ามืดจับผมกินก็ดีมากแล้ว ถึงจะโดนลวนลามลูบไล้นวดไปทั่วจนเริ่มมีอารมณ์แล้วก็เถอะ

                จริงๆ แล้วถ้าพี่เก้าปล่อยให้ผมเป็นคนรุก

                พรหมจรรย์บ้าบอนี่ผมไม่เก็บไว้หรอก!

                แต่เขาบอกว่าฝ่ายรับมันเจ็บมากๆ

                แล้วเมื่อผมนึกถึงน้องเก้าแปดนิ้วขึ้นมาก็... เฮือก

                ถอยทัพก่อนดีกว่า

                แล้วก็โชคดีที่เช้านี้พี่เก้าออกไปจัดเรื่องค่ายก่อน ผมเลยได้มีเวลาปลอบประโลมลูกชายให้ปลดปล่อยความอึดอัดออกมา คราวนี้ผมตรวจสอบมาอย่างดีทั้งผนังและประตู!

                ตอนทำภารกิจสำเร็จโดยไม่มีใครมาขัดขวางนี่ผมรู้สึกเหมือนได้รับรางวัลยิ่งใหญ่ไม่ปาน หลังจากอาบน้ำเรียบร้อยก็ออกมาเก็บกระเป๋าสัมภาระของตัวเองแล้วหิ้วกระเป๋าออกไปพร้อมกับกระเป่าของพี่เก้าที่เก็บเรียบร้อยแล้ว สำรวจห้องว่าไม่ได้ลืมอะไรก็เดินออกมา

                ผมเห็นเพื่อนหลายคนทยอยกันออกมาแล้วใบหน้าทุกคนดูอ่อนล้านิดหน่อยแต่ก็ดีกว่าเมื่อคืนมาก ผมเดินเข้าไปหานาวาที่กำลังนั่งกินข้าวเช้าอย่างโดดเดี่ยว

                “คนอื่นไปไหน” ผมนั่งลงพร้อมอาหารเช้าของตัวเอง

                “เก็บของอยู่” มันตอบแล้วก้มหน้ากินข้าวด้วยท่าทีจะหลับแลมิหลับแล “กูได้ยินว่าเมื่อเช้าพี่เก้าอารมณ์ไม่ค่อยดี ทำไม? เมื่อคืนมึงไม่ให้พี่เก้าทำการบ้านเหรอ”

                “พ่อมึงสิ!” ผมถลึงตาใส่ไปก่อน ไม่ทำการบ้านเหวไรล่ะ ทำแล้ว! แต่ทำได้แค่ครึ่งเดียว! “แล้วพี่เก้าหงุดหงิดอะไร” ตอนแรกออกจากห้องก็เห็นยังยิ้มแย้มอยู่นะ

                “กูไม่ใช่พี่เก้า กูไม่รู้” นาวายักคิ้วกวนตีนใส่ ดีมาก...กวนตีนให้มากๆ ซะเดี๋ยวพ่อจับทำเมีย!

                นาวาตัวเล็กกว่าผมเล็กน้อยซึ่งมองๆดูๆแล้วก็คิดว่าคงจับมันกดได้แน่นอน คิดซะ ถึงจะรุกพี่เก้าไม่ได้ผมก็ยังรุกคนอื่นได้! โลกนี้ไม่มีรุกแท้หรือรับถาวร!

                กำลังจะต่อปากหยอกเย้าสักหน่อยผมก็เห็นพี่เก้าเดินเข้ามาในห้องอาหารอย่างรีบร้อนคล้ายกำลังหาคนอยู่

                เมื่อเขามาถึงเห็นผมนั่งหัวโด่กินข้าวอยู่ก็เดินเข้ามาหาด้วยสีหน้าหงุดหงิด เดี๋ยวๆ หงุดหงิดใครก็อย่ามาลงกับผมนะเฮ้ย!

                “กระเป๋าพี่อยู่กับนับสองรึเปล่า” พี่เก้าตรงมาถามอย่างเร่งรีบ

                ผมงงไปหน่อยแล้วชี้ไปที่เก้าอี้ “อยู่นี่ครับ” หรือเขาจะโกรธที่ผมหยิบกระเป๋าเขาออกมา

                พี่เก้าหยิบกระเป๋าขึ้นแล้วลูบหัวผมเบาๆ “พี่ต้องไปทำงานแล้ว มีงานด่วน”

                “หา” ผมงงยิ่งกว่าเดิม

                นาวาที่ต้องการจะกินข้าวเงียบๆก็ถามอย่างใส่ใจหรือเสือกดีๆนั่นเอง “งานด่วนขนาดนั้นเลยเหรอพี่ งานอะไรครับ”

                “งานเปิดตัวเสื้อผ้า พี่ต้องไปเดินเปิดงานให้น่ะครับ” พี่เก้าตอบอย่างรวดเร็วพลางเปิดกระเป๋าเช็กดูของข้างใน

                “แล้วไปยังไง” ผมถามอย่างเป็นห่วง

                “มีรถบริษัทมารับแล้วครับ ไม่ต้องห่วง” พอพูดถึงตรงนี้แล้วตาผมก็เริ่มกระตุกขึ้นมา

                “รถบริษัท?” ทวนได้ไม่ทันขาดคำดี

หางตาเหลือบไปเห็นเงาของใครบางคนที่เดินล้วงกระเป๋าท่าทีเอื่อยเฉื่อยมาตามทางเดินแล้วเลี้ยวเข้ามาในห้องอาหารหลัง ผมหันไปมองเต็มตาก็ชะงักนิ่ง สมองรีบประมวลผลความคิดได้อย่างรวดเร็วและเข้าใจทุกอย่างได้โดยไม่ต้องมีใครพูด

“เช้านี้อากาศดีเนอะ” เสียงยียวนเอ่ยทักทายแล้วยิ้มหวานเคลือบพิษให้พี่เก้า

นายแบบหนุ่มได้แต่กระตุกยิ้มแล้วเบือนหน้าหนีอย่างไม่รักษามารยาทแต่ว่าป๋าก็ไม่ได้ถือสาเพราะกำลังอารมณ์ดีจัด

                มือผมที่วางอยู่บนโต๊ะกำเข้าหากันแน่แล้วแยกเขี้ยวใส่ “ป๋า... มาได้ยังไงครับ”

                คนถูกเรียกซึ่งก็คือคนที่เพิ่งเข้ามาใหม่ทำหน้ายิ้มแย้มประหนึ่งผู้ใหญ่ใจดีแสร้งทำไม่รู้ถึงสายตาเสียดแทงของผม “พอดีป๋าผ่านมาเห็นรีสอร์ทที่นี่ดูดี อาหารเช้าน่าจะอร่อยเลยแวะทานสักหน่อย ไม่คิดว่าจะบังเอิญเป็นรีสอร์ทเดียวกับนับสอง”

ถุย! ไอ้คนหน้าด้าน!

                นาวาถึงกับสำลักน้ำเลยทีเดียวพอป๋าตวัดมองไปมันก็รีบกลืนก้อนสะอึกแล้วทำตัวจืดจางทันที

“ได้กินมื้อเช้ากับนับนี่ช่างเป็นอะไรที่ดีจริงๆ” เขาพูดกับผมอย่างอ่อนโยนก่อนจะหันไปหาพี่เก้าแล้วเอ่ยสั่งเสียงเย็น “ส่วนคุณก็ไปได้แล้ว งานเริ่มตอนบ่ายสาม ถ้าไปไม่ทันบริษัทเสียหายหนัก คุณจะชดใช้ไหวเหรอ”

                พี่เก้ากระตุกมุมปากกดลงต่ำ “ถ้าคุณกลัวบริษัทเสียหายจริงๆ ทำไมไม่เลือกนายแบบที่ว่างงานในกรุงเทพล่ะครับ” อูย มีศึกนองเลือดมั้ยเนี่ย

                “ฉันเห็นเธอเป็นคนมีความสามารถ เหมาะกับงานนี้” ป๋ายังคงมีสีหน้าเรียบไม่สะทกสะท้าน “รีบไปได้แล้ว”

                “ครับ” เป็นคนใต้อาณัติจึงไม่อาจแย้งคำสั่งได้ “แต่ผมขอกินข้าวเช้าก่อน”

                “ได้สิ” ป๋าอนุญาตอย่างใจกว้าง “ถ้าคุณกินไม่อิ่มเกิดพลาดเป็นลมกลางงานคงเสียหน้าแย่”

                เสียดสีฟาดปากกันขนาดนี้เอามีดแทงกันเลยเถอะ พี่เก้าดูเหมือนจะขี้เกียจต่อปากต่อคำเลยรีบเดินไปตักอาหารเช้าแล้วรีบกลับมานั่งโต๊ะ

                ส่วนป๋า ผมเห็นเลขาหน้าหนกหน้าอ่อนกำลังชงกาแฟให้ดูแลน่าหมั่นไส้จริงๆ ไปไหนก็มีมือเท้าไว้คอยให้รับใช้

                “นั่งรถกลับกับป๋ามั้ยนับสอง”ป๋าถามขณะยิ้มเยาะใส่พี่เก้า

                มีใครบอกมั้ยว่าป๋านิสัยเด็กฉิบหาย

                “ไม่ล่ะ” ผมก็ไม่ได้อยากฉีกหน้าพี่ชายมากนัก “รุ่นพี่บอกว่าจะพาไปดำน้ำดูปะการังก่อนกลับ”

                “งั้นป๋าไปด้วย” ป๋าตอบรับอย่างตื่นเต้น ผมเหล่มองแล้วฮึดฮัดในใจ “จินเองก็คงอยากดำน้ำเหมือนกัน”

                พี่เก้าที่กำลังก้มหน้ากินข้าวต้มอยู่อย่างเงียบสงบแต่ผมกลับรู้สึกหนาวยะเยือกอย่างบอกไม่ถูก

                “เป็นประธานนี่ดีจังนะครับ เวลาเที่ยวเล่นเยอะ”

                “เวลาเที่ยวเล่นคงไม่เยอะเท่าเธอหรอกถึงได้ขยันออกข่าวคาวบ่อยๆ”

                “ข่าวคราวมั้ยครับ”

                “คนอื่นคราว แต่เธอน่ะคาว!

                “ผมก็ดูตัวอย่างมาจากประธานนั่นแหละครับ”

                “เธอ!

                “กาแฟจะหายร้อนแล้วครับ ประธานรีบดื่มเถอะ”

                นาวากับผมได้แต่ถอนหายใจทำตัวลีบหลีกหนีบรรยากาศอึมครึมนี้ นัยน์ตาคมของผมมองไปทางเลขาหน้าอ่อนของป๋าอย่างควินซ์ให้รีบห้ามเจ้านายแต่เขากลับทำเป็นมองไปยังท้องฟ้าไกลเป็นพระเอกมิวสิควิดีโอ

                “จริงสิ มึงว่ายน้ำไม่เป็นแล้วจะดำน้ำได้เหรอ” นาวาคาบขนมปังไว้ในปากแล้วถามผม

ผมตอบ “ดำน้ำได้สิ กูอยากดูปะการัง”

“นับไม่ต้องกลัวนะ มีป๋าอยู่” ป๋าสลัดพี่เก้าทิ้งแล้วมาเอาใจผมทันที

“ไปดูไอ้จินเถอะไป”

“ไม่เอาไม่น้อยใจป๋าสิ” ใครน้อยใจมึง! ผมใจผมเสร็จก็หันไปกัดพี่เก้าต่อ “แล้วเมื่อไหร่จะกินเสร็จ เดี๋ยวก็ไปไม่ทันงานพอดี”

เขากลืนข้าวต้มไปแล้วดื่มน้ำเช็ดมือทำทุกอย่างราวกับไม่เห็นป๋าในสายตา “จะไปเดี๋ยวนี้แหละครับ”

“เชิญ”

ผมกับพี่เก้าสบตากันเล็กน้อยแล้วถอนสายตาไปอย่างอ้อยอิ่งจนนาวาต้องกระทุ้งศอกเรียกสติผม “ผัวไปทำงานไม่ได้ไปรบ ไม่ต้องอาลัยอาวรณ์ขนาดนั้น”

“หุบปากไปมึง” ผมจับเอาข้าวต้มในชามตัวเองยัดใส่ปากคนพูดมาก เงยหน้ามองพี่เก้าที่เดินห่างออกไปอย่างซึมหน่อยๆ โปรแกรมว่าจะออดอ้อนออเซาะพี่เก้าตอนดำน้ำเป็นอันต้องพับโครงการไป

ไม่สิ แค่เปลี่ยนตัวคนออเซาะก็ได้แล้วไม่จำเป็นต้องพับโครงการ

มีผู้ชายให้เลือกเยอะ มันดีแบบนี้นี่เอง

สรุปมื้อเช้านี้เราใช้เวลาไปเกือบชั่วโมงกว่าจะเรียบร้อย ตอนนี้ผมมองดูป๋าที่กำลังต่อรองกับรุ่นพี่ของผมอยู่ว่าจะขอให้ผมกับไอ้จินนั่งรถไปกับป๋าแล้วจะขับตามไปส่งยังสถานที่ที่จะดำน้ำ แน่นอนว่ารวมถึงขากลับกรุงเทพด้วย

เมื่อไม่มีปัญหาอะไรก็เดินมาหาผม “ปะ ไปกัน”

“อืม” ผมพยักหน้าอย่างเบื่อหน่ายก่อนจะถาม “แล้วจินอยู่ไหน”

ป๋าทำตาโต “จริงด้วย” แล้วเขาก็รีบสอดส่องสายตามองหาเด็กหนุ่มที่ตัวเองตามตื๊อมานานปีอย่างตื่นเต้นแต่มองอยู่นานก็ไม่เห็นแม้แต่เงาหัวมัน “นับไม่ได้อยู่กับบจินเหรอ”

“ถ้าอยู่ก็เห็นแล้วปะ” ผมตอกกลับก่อนจะหันไปทางกลุ่มเพื่อน “เฮ้ย พวกมึง! มีใครเห็นไอ้จินบ้าง”

“เมื่อเช้ามันอยู่กับมึงใช่ปะ” ดิวหันไปถามไต้ฝุ่น

“อยู่แปปเดียว” หันไปทางแบร์ “ไปกินข้าวกับจินไม่ใช่เหรอ”

แบร์พยักหน้า “แต่พอถึงห้องอาหารมันก็วิ่งป่าราบออกไป”

แหม จินเพื่อนรัก

มึงก็ไม่ได้น้อยไปกว่ากูเลยนะ

ผมพยายามไม่หลุดขำออกมาตอนที่แบร์เล่าให้เพื่อนฟัง คิดว่าจินคงเห็นว่ามีป๋าอยู่ในห้องอาหารล่ะมั้งเลยวิ่งหนีเข้าป่าไปแล้ว

“จะว่าไปมันหายไปไหน” คราวนี้ความวุ่นวายก็เกิดขึ้นสิครับ เนื่องจากรุ่นน้องหายไปหนึ่งคน

รุ่นพี่ที่ว่าสีหน้าย่ำแย่แล้วเทียบกับป๋าของผมยิ่งไม่น่ามองเข้าไปใหญ่ แถมโทรศัพท์ก็ติดต่อไม่ได้อีก ผมก็เริ่มชักจะเป็นห่วงขึ้นมาจริงๆแล้ว

“พี่ควินซ์ พี่เห็นจินบ้างมั้ย” ผมถามเลขาของป๋าเมื่อเห็นเขากำลังเดินมาทางนี้ ตอนแรกเขาปลีกตัวออกไปพร้อมพี่เก้าจัดการธุระเรื่องส่งตัวนายแบบไปยังกรุงเทพ ตอนนี้เลยเพิ่งเห็นหน้า

“จินเหรอ เห็นสิ” เลขาหนุ่มพยักหน้าหงึกๆ

“จินอยู่ไหน!” รีบคว้าไหล่คนสนิทแล้วเขย่าหัวสั่นหัวคลอนจนผมต้องเขาไปดึงตัวออก ไม่ได้นะ โลกนี้ผู้ชายหล่อก็ไม่ได้เยอะ ผมต้องกอบกู้และเก็บไว้ในคลังของตัวเอง แม้จะบอกว่าช่วยดึงตัวออกแต่ก็คืออยากแต๊ะอั๊งพี่ควินซ์

“โอ๊ย ท่านประธาน!” เสียงทุ้มเอ่ยบ่น “พูดกันดีๆสิครับ! ผมจะอ้วกแล้ว”

“เดี๋ยวค่อยอ้วก ตอบมา! จินไปไหน!

พี่ควินซ์ลูบไล่ตัวเองแล้วค่อยตอบ “กลับไปแล้ว”

“ฮะ กลับ? กลับไปไหน” หน้าป๋าอย่างหมางงบวกเมากาว

พี่ควินซ์ทำหน้าแปลกใจ “อ้าว ก็ประธานเป็นคนสั่งให้พาน้องจินกลับกรุงเทพไม่ใช่เหรอ”

คราวนี้ไม่ใช่แค่ป๋าที่งง ผมก็งง เลขาหนุ่มเห็นเราสองพี่น้องทำหน้างงแล้วก็สงสารจึงอธิบายเพิ่มเติมให้

“ประธานบอกว่าให้พาน้องกลับกรุงเทพ แล้วผมก็ทำตามคำสั่ง ตอนนี้น้องก็ขึ้นรถกลับไปแล้ว”

สีหน้าของป๋าดำยิ่งกว่าก้นหม้ออีก ผมปิดปากไม่อยากจะหัวเราะ

“ผมไม่มีคำสั่งบ้าๆนั่น!” แผนจะไปดำน้ำกับสุดที่รักปลิวหายไปทันที

“ใคร ใครมันอ้างคำสั่งผม!


“ประธานไม่ได้ฝากเก้ามาบอกผมเหรอครับ?”


---

“ฝากบ้าฝากบออะไรเล่า! ประธานปรี๊ดแตกครับ “แกก็เชื่อมันเนี่ยนะ!” ลงกับน้องไม่ได้เลยไปลงกับเลขาคนสนิทแทน ความโกรธครอบงำสรรพนามและความสุภาพก็ถอยหลังลง

“เอ้า แล้วผมจะไปรู้เหรอว่าจริงหรือเท็จ” พี่ควินซ์ขมวดคิ้วมุ่น “คุณกำชับเองไม่ใช่เหรอถ้าจินสั่งอะไร ขออะไรก็ให้ทำตามนั้น ผมฟังเก้าแล้ว จินเองก็บอกว่าจะกลับ แล้วผมจะไปขัดอะไรได้”

“คอยดูเถอะ ฉันกลับไปเมื่อไหร่ งานมีเท่าไหร่สุดขอบชายแดน ฉันก็จะส่งมันไป!

“ท่านประธาน คุณจะเป็นผู้ใหญ่รังแกเด็กไม่ได้...” พี่ควินซ์เอ่ยเตือน

“แล้วมันไม่รังแกฉันรึไง!

“วันนี้ท่านรังแกเก้าก่อน...”

“ใครเป็นเจ้านายแกกันแน่!” สีหน้าของป๋าเดือดแทบทะลุ “ฉันหรือไอ้เก้า!

“โอ๊ยยยย ท่านประธาน” สีหน้าน้อยเนื้อต่ำใจสุดๆ

ร้องทุกข์ไม่สำเร็จแถมถูกด่าก็เบะปากใส่คนเป็นเจ้านาย ส่วนไอ้นับหนึ่งก็ยืนกำหมัดแน่นขบฟันกรอดๆ อย่างโมโหแทบปะทุแต่ทำอะไรไม่ได้

ผมซึ่งเป็นน้องชายที่ดีแห่งปีมีโล่เกียรติก็สมควรที่จะ...

“น่าสงสารจริงๆ” เยาะเย้ยมัน!

 ยิ้มเยาะ ดี! อยากยัดงานส่งให้พี่เก้าทำไมล่ะ ถ้าไม่มีงานวันนี้พี่เก้าก็ไม่ต้องกลับ ไอ้จินก็ต้องอยู่

                วาสนามีแต่กรรมเยอะสินะ เฮ้อ เฮ้อ พ่อพญานกของน้อง น่าสงสารจริงๆ

                “นับเห็นมั้ย เก้ามันร้ายกาจมาก!” คิดจะใส่ไฟอีก “เลิกชอบมัน!

                ผมมองป๋าด้วยสายตาเหมือนกำลังมองคนโง่ ขี้เกียจจะพูดด้วยแล้วเลยยักไหล่ไม่สนใจเดินหนีกลับไปขึ้นรถของทางมหาวิทยาลัยแทน ปล่อยให้หมาบ้ามันอยู่แบบนั้นแหละเมื่อพ้นสายตาของป๋ามาแล้วก็แทบจะหมดเรี่ยวหมดแรงทิ้งตัวนั่งบนเบาะแล้วหลับตานอนพักไม่ได้คุยกับใครเพียงบอกเพื่อนว่าจินกลับไปกับพี่เก้าแล้วไม่มีไรต้องห่วง

                ทุกคนดูเห็นอกเห็นใจผมที่ต้องเอาตัวเองไปคั่นกลางระหว่างพี่เก้ากับพี่ชายตัวเองเลยให้ผมพักไปไม่ได้เข้ามาแซวหรือกวนประสาท

จนมาถึงสถานที่ที่จะดำน้ำ ผมเห็นป๋ามารออยู่ก่อนแล้ว นับว่าเป็นพี่ชายที่ดีเหมือนกันพูดคำไหนคำนั้นมาดำน้ำกับผมแม้ใจจะล่องลอยไปถึงกรุงเทพแล้ว

เนื่องจากผมว่ายน้ำไม่เป็น กิจกรรมทางน้ำส่วนใหญ่จึงมีแต่ดำน้ำดูธรรมชาติใต้ท้องทะเล ด้วยความที่มีป๋าคุมเชิงวันนี้เพื่อนๆทุกคนเลยรอดเงื้อมือมารของผมไปได้แถมพวกมันยังดูจะสุขใจเหลือที่ไม่มีผมไปป้วนเปี้ยนลวนลามข้างกาย

หลังจากดำน้ำเสร็จก็ถือว่าหมดกิจกรรมพันธะกับทางมหาวิทยาลัย ป๋ารีบหิ้วคอเสื้อผมกลับกรุงเทพทันทีแถมยังให้ขึ้นเครื่องกลับด้วยนะ ถามจริง... ขึ้นเครื่องกลับแล้วไอ้จินมันจะรอเจอป๋าเหรอ ได้แต่คิดเงียบๆในใจไม่กล้าโวยวาย

ผมกับป๋าแล้วก็พี่ควินซ์มาถึงกรุงเทพตอนสี่โมงเย็น

“กลับบ้านมั้ย” พี่มันถามขณะกดโทรศัพท์

“ไม่ล่ะ” ผมส่ายหน้า “พรุ่งนี้มีเรียน” บ้านผมอยู่ชานเมืองขอบกรุงเทพไกลโคตรจากมหาวิทยาลัยดังนั้นการกลับบ้านจึงต้องไปตั้งแต่วันศุกร์ไม่ก็วันหยุดยาว “ผมกลับก่อนดีกว่า”

“ป๋าไปส่ง!” หูผึ่งเลยสิก็แน่อยู่แล้วว่ารูมเมทผมคือเชี่ยจิน ป่านนี้มันก็คงนอนอืดๆอยู่ห้อง

“ใครว่าผมจะกลับหอ จะไปหาข้าวกินก่อนต่างหาก” เรื่องอะไรที่จะยอมให้เจอ บังอาจมาแยกผมกับพี่เก้าก่อน เพราะงั้นตัวเองก็อย่าหวังเลยว่าจะสมหวัง!

“ป๋าไปกินข้าวด้วย” ตื๊อไม่เลิก “ชวนจิน...”

“ไม่!” ผมหน้าตึงแล้วกระแทกเท้าเดินจากมาอย่างหงุดหงิด

ป๋าที่คิดจะตามผมมาก็หยุดเมื่อมีโทรศัพท์เข้าจะที่บริษัทอย่างเร่งด่วนทำให้เราต้องแยกย้ายกัน ผมเดินมาหลบมุมหาที่นั่งในร้านกาแฟสักที่ในสนามบิน

สีหน้าหงุดหงิดละลายหายไปอย่างรวดเร็วถอนหายใจหนักหน่วงมันสลัดป๋าทิ้งได้สักที่ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดแชทของพี่เก้า

 

พี่เก้าคนดีคนหล่อของนับสอง : พี่ยังติดงานอยู่อีกนิดหน่อย

พี่เก้าคนดีคนหล่อของนับสอง : เดี๋ยวให้คนไปรับนะ แล้วไปกินข้าวกัน

 

ชื่อไลน์พี่เก้าผมขยันเปลี่ยนทุกวันตามอารมณ์ เดี๋ยวก็ส่องสเตตัสไลน์บ้างรูปโปรบ้าง เพราะพื้นที่ในไลน์ค่อนข้างส่วนตัว พี่เก้าเลยมักโพสภาพและข้อความที่เป็นส่วนตัวมากกว่า แน่นอนว่ามันก็มีรูปเสี้ยวๆของผมติดไปด้วย!

ผมออกมาจากป๋าก็เพื่อหนีไปหาพี่เก้านี่แหละครับ ฮัมเพลงในลำคออย่างอารมณ์ดียกแก้วนมเย็นชมพูขึ้นดื่มพลางยิ้มให้กับสาวเล็กสาวน้อยที่มองมาทางผมอย่างกับจะกิน

ผมเล่นหูเล่นตากับผู้หญิงได้นะ อ่อยได้แต่ให้คบก็ไม่ไหว นั่งรอจนรากแทบงอกแล้วนมเย็นก็หมดเกลี้ยงแล้วแต่ยังไม่เห็นใครจะมารับสักที 

เมื่อตัดสินใจจะกลับก็เห็นผู้ชายคนหนึ่งใส่ฮู้ดสีดำบดบังใบหน้าเห็นแค่จมูกกับปากกำลังเดินมาทางผมพอดี ท่าทางลึกลับบวกการเเต่งตัวมิดชิดเหมือนยมทูตที่จะมาเดินเก็บวิญญาณทำเอาผมใจสั่น

...ตัวประหลาดอะไรอีกเนี่ย

“ไฮ!” ชายคนนั้นทักผมอย่างร่าเริงแล้วเลื่อนเก้าอี้นั่งตรงข้าม “รอนานมั้ย”

ผมขมวดคิ้วงงๆ เขาทักผมเหรอ... มองคนแปลกหน้าท่าทีประหลาดแต่ก็รู้สึกคุ้นๆกับน้ำเสียง 

“เอ่อ ทักคนผิดรึเปล่า”

คนตรงหน้าหยิบไอโฟนขึ้นมาเปิดรูปผม “ก็ถูกนะ ชื่อนับสองรึเปล่าล่ะ”

“ใช่” พยักหน้าแล้วก็คิด เขาใส่ฮู้ดคลุมปิดขนาดนั้นจะมองเห็นทางมั้ยนั่น “เอ่อ..พี่เก้าให้มารับเหรอ”

“ปิ๊งป่อง! ถูกต้องแล้ว” เขาดีดนิ้วอย่างสนุกคล้ายเด็กซึ่งไม่เข้ากับตัวเขาเท่าไหร่ “ทายสิว่าฉันเป็นใคร”

กูจะไปรู้เหรอ!

“เพื่อน?” คิดไม่ออกจริงๆ พอไม่เห็นปฏิกิริยาตอบกลับก็เปลี่ยน 

"ฮึ" ส่ายหน้า

“พี่?"

ส่ายหน้าอีก "โน"

"น้อง?”

“ใช่แล้ว!

เขาชี้หน้าผมตอนที่พูดว่าน้องออกมาจากนั้นเขาก็ปลดฮู้ดลงเผยให้เห็นเส้นผมสีดำสนิทกับใบหน้าหล่อเหลาพิมพ์เดียวกับพี่เก้า ใบหูมีต่างหูเงินห้อยระย้าดูยุ่งเหยิงแต่มันส่งเสริมให้คนตรงหน้ายิ่งดูแบดบอย

ผมอึ้งไปกับใบหน้านี้และเส้นผมสีดำ คิดว่าผมสีขาวเงินจะดูร้ายกาจแล้วแต่ผมสีดำยิ่งร้ายกาจมากกว่า


“ฉัน ไนน์น้องชายฝาแฝดเก้า”


ใจเต้นเลยครับแม่ อึก

รอยยิ้มหวานๆของเขาแต่ผมกลับรู้สึกว่ามันเหมือนการแสยะมากกว่า สีดำของเส้นผมขับให้เห็นโครงหน้าเครื่องหน้าชัดเจนความหล่อแบบร้ายกาจฉบับมาเฟียก็เผยออกมาให้เห็น เพราะมัวแต่จ้องอย่างตกตะลึงนานไปพี่ไนน์เลยหัวเราะคิกคักชอบใจ

“ฉันกับเก้า ใครหล่อกว่ากัน?”

สติดึงกลับทันที ผมกะพริบตาปริบๆแล้วร้องอาเล็กน้อยก่อนจะตอบคำถามอย่างระวัง “หล่อไปคนละแบบครับ” ผมตอบไม่ถูกก็หน้าพี่แกเล่นเหมือนกันขนาดนี้จนแทบจะหาจุดบอดแตกต่างไม่เจอ ดีกว่าไอ้พี่คิวนิดนึง รายนั้นต่างแค่ทรงผมถ้าไม่สังเกตก็คิดว่าคนเดียวกัน

“พูดจาน่าฟังดี ฉันชอบ” เขาทำหน้าชอบใจ “แล้วฉันหล่อแบบไหน”

“หล่อแบบน่ากิน เชี่ย!” นั่นไง เผลอพูดไปตามใจคิดอีกแล้ว

พี่ไนน์เบิกตากว้างขึ้นอย่างตกใจก่อนปล่อยเสียงหัวเราะออกมา “เปิดเผยดี ฉันชอบๆ” เปิดเผยว่าตัวเองเป็นคนกามๆเนี่ยนะ ไม่ได้ภูมิใจเลยสักนิด

“แล้ว แล้วทำไมถึงมารับแทนพี่เก้าล่ะครับ” ผมไม่กล้าที่จะมองอีกฝ่ายตรงๆเพราะว่าเขาหล่อมากจนใจผมสั่นเลยต้องโฟกัสไปยังคนอื่น “พี่เก้ายังไม่เสร็จงาน?”

“ตอนแรกเก้าให้คิวมารับนะ แต่จู่ๆก็เปลี่ยนใจให้ฉันมาแทน คิวก็ดูจะไม่ชอบน้องอยู่มั้งเห็นเก้าพูดชื่อขึ้นมาก็ฟาดงาใส่ อันนี้ก็ไม่รู้เหมือนกัน ไปถามคิวเอาเองนะ แล้วที่ฉันมาก็...ว่าง ไม่มีไรทำ อยากมาดูหน้าคนที่พี่ชายชอบ” พี่ไนน์ตอบพลางยักไหล่ “ส่วนงานเหรอ เห็นว่าทางเจ้าของงานอยากจะคุยเรื่องสัญญาอะไรสักอย่าง ฉันไม่ค่อยรู้เรื่อง”

...ถามนิดเดียวเล่นตอบมาทั้งแผงอย่างละเอียดยิบช่างเป็นคนที่ไม่เก็บหมกเม็ดความลับเลย แต่ผมก็รู้สึกพอใจในคำตอบสุดๆตรงที่ว่ามาดูหน้าคนที่พี่ชายชอบเนี่ย เขินนนนน

“อ้อ แล้วจะไปไหนต่อดีครับ” ผมก็ไม่รู้ว่าพี่เก้าจะให้ผมไปรออยู่ที่ไหน

“ก็ต้องไปหาข้าวเย็นกินสิ” คนผมสีดำสนิทตอบแล้วลุกขึ้นไม่ลืมที่จะใส่ฮู้ดปิดบังใบหน้าให้ดูลึกลับตามเดิม “แต่เสียใจด้วยนะที่จะไม่ได้ดินเนอร์กันสองคน เพราะฉันกับคิวก็จะไปกินด้วย”

ผมไม่ได้ถือสาอะไรออกจะเป็นกำไรของตัวเองด้วยซ้ำ คนพี่มันก็นิ่งขรึมเย็นชาให้ความรู้สึกหนาวเย็น คนกลางสถานะปัจจุบันก็คนพิเศษของนับสองก็ร้อนแรงจนไฟยังสู้ไม่ได้ ส่วนคนน้องก็ดูจะเป็นพวกคาดเดาไม่ได้จะลึกลับร้ายกาจไม่เชิง จะว่าร่าเริงเป็นเด็กก็ไม่ใช่... หน้าพิมพ์เดียวกันแต่หล่อไปคนละสไตล์นี่ผมอยากจะเหมาะรวบจริงๆ

วันดีคืนดี ผมสมควรเดินเข้าห้องผิดดีมั้ยนะ...

ไม่ได้ๆ จะนอกใจพี่เก้าไม่ได้ เราต้องรักเดียวใจเดียวตามคำแม่สอนสิ

“เอากระเป๋ามาให้ฉันถือมั้ย ดูเหนื่อยๆ” ถามอย่างไม่ต้องการคำตอบก็ดึงกระเป๋าไปถือให้แล้ว

ผมมองนิ่งๆ ทุบความคิดเมื่อกี้ทิ้งทันที

รักได้คนเดียว

แต่ถ้าชอบ มันชอบได้หลายคน!

“อ่อยเก่งเหมือนกันนะ” ผมพูดลอยๆ ขณะเดินเคียงข้างไปกับพี่ไนน์ ผมไม่เห็นสีหน้าเขาหรอกนะเพราะฮู้ดบังหมด

“ก็ไม่เท่าไอ้เก้าหรอกมั้ง” ย้อนคืนอย่างียยวนฟังดูแล้วชวนให้คิดไปไกล ผมนึกถึงพี่เก้าแล้วลองเทียบกับพี่ไนน์แล้วต้องส่ายหัว สกิลต่างกันเกินไป นั่นระดับเจ้าพ่อ ส่วนนี้เด็กเพิ่งคลอด

เราสองคนไม่ได้พูดกันมากมายอะไร เดินไปยังลานจอดรถก็เห็นมาเซราติสีดำสนิทโดดเด่นออกมา ความสนใจของผมส่วนใหญ่จะดูที่บิ๊กไบค์มากกว่าเลยไม่ค่อยได้สนใจใส่ใจเรื่องรถใหญ่

แต่ว่าบ้านนี้เขารวยจังนะ มาเซราติงี้ บีเอ็มงี้ แถมบีเอ็มของพี่เก้ามีตั้งสามคัน! บอกทีว่าทำงานนายแบบแล้วจะรวยมีเงินขนาดนี้ ผมจะได้รีบไปเดิน

 ตลอดทางผมไม่ได้คุยกับพี่ไนน์เลยได้แต่นั่งเล่นโทรศัพท์ดูรูปของพี่เก้าในวันนี้ เป็นการเดินแฟชั่นโชว์ให้ห้องเสื้อหนึ่งของไทย เอกลักษณ์เฉพาะของแบรนด์นี้คือผ้าไทย การผสมผสานระหว่างผ้าไทยกับดีไซน์ปัจจุบันเป็นอะไรที่น่าทึ่งมาก

แล้วยิ่งหน้าอินเตอร์แบบพี่เก้าด้วยแล้วพอมาใส่อะไรไทยๆ มันก็คล้ายกับจับอปป้าเกาหลีมาแต่งชุดไทยที่ดูน่าเอ็นดู๊เอ็นดู

“อะไรจะหลงไอ้เก้าขนาดนั้น” มีคนแซวครับ แต่พอดีหน้าด้านไม่เขิน พี่ไนน์ชะเง้อคอมาเห็นผมกำลังกดไลก์รูปไอจีของพี่เก้าพอดีก็เบะปากหมั่นไส้

“ก็ชอบ” เพราะว่าเป็นน้องพี่เก้าดังนั้นต้องแสดงออกไปเลยว่าเออ กูรักพี่ชายมึงนะเว้ย ชอบแบบชอบมาก ทุกลมหายใจเข้าออกคือพี่ชายมึงนะครับ โปรดรับคารวะจากว่าที่แฟนพี่ชายด้วย อ้อๆ ตอนนี้มีสถานะบวกเพิ่มคือคนพิเศษ

คนห่าอะไรขี้อวดจริง

มีดีให้อวดก็ต้องอวด จำไว้!

“บอกมาไปโดนมันสาดน้ำมันพรายใส่ใช่มั้ย!” คนขับรถเค้นคอถาม “ถ้ารู้ก็บอกมันให้มากระซิบกันบ้างจะได้เอาไปสาดใส่สาวๆสักหน่อย”

เลิกคิ้วแล้วมองสำรวจ “ระดับนี้ยังต้องเอาน้ำมันพรายอีกเหรอ”

เกรดพรีเมี่ยมยังอยากได้น้ำมันพรายแล้วก๊อปเกรดเออย่างผมต้องใช้อะไร?

“ถ้าหน้าแบบนี้มันออกเที่ยวได้อะนะ” เสียงค่อนข้างหงุดหงิด “เป็นเพราะไอ้เก้าคนเดียวเลย ไม่น่าไปเป็นดาราเลยจริงๆ ไม่รู้รึไงว่าพี่น้องมันใช้ชีวิตลำบากแค่ไหน จะเที่ยวผับก็กลัวนักข่าวมาตามจับผิดเห็นฉันกับคิวเป็นเก้า จะควงหญิงเดี๋ยวก็เป็นข่าว ออกนอกบ้านทีก็ต้องปลอมตัวอีก ยิ่งช่วงนี้งานมันเยอะด้วยนักข่าวยิ่งจับตา”

ช่างเป็นคนพูดมากและเปิดเผยเกินไปจนผมชักจะสงสัยแล้วว่าถ้าเอาความลับมาฝากพี่มันจะเก็บอยู่รึเปล่าก็ไม่รู้แต่ทางที่ดีคืออย่าพูดอย่าหลุดเลยจะดีที่สุด

“ความสามรถพี่เก้าก็ไม่ธรรมดาอยู่แล้ว” ชมตามความจริงขณะเลื่อนดูงานละครซีรี่ส์ซิทคอมเรื่องหนึ่งที่มีพี่เก้าเป็นแขกรับเชิญซึ่งพี่เก้าก็แสดงออกมาได้ดีเลย

“หมั่นไส้จริง!” หมั่นไส้แล้วจำเป็นต้องกระทืบคันเร่งแบบนี้มั้ย! ดีที่คาดเข็มขัดนิรภัยไว้ก่อนไม่งั้นหัวได้พุ่งชนกระจกแน่ “แล้วนี่ถามจริงนะ ไปทำอะไรให้คิวไม่พอใจ”

“ไม่ได้ทำ”

ไม่ได้ทำเพราะจูบเลยครับ

ทำหน้าแปลกใจปนไม่เข้าใจ “แล้วทำไมมันถึงดูไม่ชอบนับสองอะ”

“สงสัยไม่ถูกชะตามั้ง” ใครจะกล้าบอกเล่าว่าไปกระโดดดูดปากไอ้พี่คิวทั้งที่กำลังตามจีบพี่เก้า ถ้าพวกพี่เขาไม่พูดก็อย่าหวังว่าผมจะพูด!

คนฟังย่นจมูกเล็กน้อยอย่างขัดใจที่ผมไม่ยอมบอกอะไร ไม่นานนักเขาก็เคลื่อนรถเข้ามาในเขตโรงแรมสตาร์เพลสที่ขึ้นชื่อเลื่องลือในความหรูหรา

แล้วก้มมองชุดที่ใส่อยู่... เสื้อฮาวาย กางเกงขาสั้น คีบแตะ...

คุณซิเคียวริตี้ของโรงแรมคงให้ผมเข้าเนอะ

“ลงสิ” พี่ไนน์มองผมอย่างงงๆ

“ไม่ดีกว่าพี่” ก้มมองสภาพตัวเอง “ดูชุดผมสิ!

ยักไหล่ “แล้วไง? เสื้อผ้าก็มีแค่ไว้ใส่ เอามาจ่ายอะไรไม่ได้ เงินสิสำคัญ!” แล้วก็ชูกระเป๋าแบรนด์เนมอย่างอวดๆ “ลงมา! ฉันหิวข้าว!

กุลีกุจอลงจากรถทันทีเพราะท่าทางพี่มันเหมือนจะเข้ามาหิ้วคอเสื้อผมอยู่รอมร่อถ้าไม่ยอมลงจากรถ สุดท้ายก็ต้องยอมเดินตามก้นไปอย่างเสียมิได้ แม้จะมีสายตาทิ่มแทงสแกนหาความไฮโซบนร่างผมจากพนักงานต้อนรับก็ไม่หวั่น

เดินตามพี่ไนน์ขึ้นไปยังห้องพักส่วนตัว ผมเคยมาที่นี่ครั้งหนึ่งกับป๋าเป็นงานเลี้ยงในวงการอะไรสักอย่างก็จำไม่ค่อยได้แล้วแต่รู้แค่ว่าอาหารที่นี่ระดับสามดาวมิชลิน

“คิดว่าอาหารที่นี่อะไรอร่อย” จู่ๆคนข้างหน้าก็ถามขึ้น

“เคยกินแต่กุ้งมังกรเจ็ดซอสก็อร่อยดี อ้อ ปูยักษ์อลาสก้าก็อร่อยนะ แต่จำชื่อเมนูไม่ได้” มันเป็นกุ้งมังกรตัวใหญ่กับซอสหลากรสชาติถึงเจ็ดอย่าง ทั้งเปรี้ยวหวานเผ็ดมีให้เลือกหมดและผมค่อนข้างชอบ ส่วนปูอลาสก้านี่จำไม่ได้เหมือนกันว่ากินกับอะไรแล้วเป็นเมนูแบบไหนเพราะมันก็ผ่านมานานแล้ว

“บะหมี่ฮ่องเต้ผัดปูยักษ์อลาสก้า” พี่ไนน์แนะนำ”อร่อยมากเลยนะ ฉันเคยกินอยู่ครั้งหนึ่ง”

“กินที่ไหน”

“ที่คอนโด” เอียงคอเล็กน้อย “คิวเป็นคนทำ”

ผมแทบจะสะดุดอากาศล้มเลยทีเดียว หน้าตาบ่งบอกถึงความตกใจสุดๆ ไม่อยากจะเชื่อว่าไอ้คนหน้าน้ำแข็งแบบนั้นจะทำอาหารยากๆได้

พึมพำ “งั้นชาตินี้กูคงไม่มีบุญได้กินแน่”

“ว่าไงนะ”

ผมส่ายหน้าปฏิเสธแล้วมองฟ้าดินทันที ตอนนี้เราหยุดอยู่หน้าห้องพักห้องหนึ่งพี่ไนน์เคาะประตูเล็กน้อยรอไม่นานก็มีคนมาเปิดประตู

“มาแล้วเหรอ” น้ำเสียงดีใจไม่ปกปิดกับรอยยิ้มหวานเต็มใบหน้าไม่ได้ผมให้ตื่นตระหนกเท่าสภาพตอนนี้ของพี่เก้าที่สวมแค่ชุดคลุมอาบน้ำสีขาวแถมใส่เสื้อคลุมก็เหมือนไม่ได้คลุมแต่มันเปิดแหวกให้เห็นหน้าท้องเป็นลอนเป็นก้อนสวย จิวสีเงินตรงสะดือยิ่งสะท้อนแสงกระแทกตา

ทำไมวันนี้เจอแต่ละคนเปิดตัวได้ไม่อ่อนโยนต่อใจเลย

“น้ำลายจะหกแล้ว!” คนใส่ฮู้ดตำหนิอย่างออกหน้าแล้วผลักหลังผมให้เดินเข้าห้อง “รีบๆเข้าไป เดี๋ยวก็เจอปาปารัสซี่พอดี”

ได้ยินแบบนั้นแล้วก็รีบเข้าห้องแล้วปิดประตู ผมมองดูห้องอย่างสนใจเพราะไม่เคยได้ลองมานอนพักสักที อ้าว ก็มีบ้านมีหอพักอยู่จะมานอนโรงแรมทำไมให้เปลืองเงิน ถึงรวยแต่ก็ไม่ใช่เงินพร่ำเพื่อนะเออ

“เล่นกับไนน์ไปก่อนนะ” พี่เก้าบอกเบาๆ ก่อนจะเดินเข้าห้องนอนไปแต่งตัว

ส่วนคนถูกกล่าวถึงก็เบ้ปากพลางปลดฮู้ดออกไปด้วย “พี่เห็นไอ้นี่เป็นเด็กรึไงถึงต้องมีคนเล่นด้วย” บ่นเสร็จก็เดินรอบห้อง “คิว ไอ้คิว! อยู่ไหน!

“จะเสียงดังทำไม” เสียงเย็นเยียบของคนที่ผมไม่ค่อยอยากจะเจอหน้าดังขึ้นพร้อมกับใบหน้าพิมพ์เดียวกันแต่เย็นชาก็โผล่เข้ามาในระยะสายตา พี่คิวหันมาเห็นผมก็ส่งเสียงฮึไม่พอใจออกมา

                “จะห่างกันหน่อยไม่ได้รึไง” มีบ่นครับ เขาคงหมายถึงผมกับพี่เก้าล่ะมั้งที่ทำตัวติดกันแทบจะไม่เว้น สงสัยคนโสดจะอิจฉา

                ทำเมินไม่ได้ยินแล้วเดินไปนั่งที่โต๊ะอาหารที่ว่างเปล่า เพิ่งจะห้าโมงกว่าๆ ให้ดินเนอร์มื้อค่ำก็คงจะไวไป ผมยังไม่รู้เลยว่าพี่เก้าเรียกผมมาที่นี้ทำไม

                ส่วนพี่คิวพี่ไนน์ก็แยกไปอยู่คนละมุม ท่าทางพวกเขาดูแตกต่างกันลิบลับเลย ไม่นานนักบ่าของผมก็รู้สึกหนักๆ กลิ่นหอมของครีมอาบน้ำทำให้ผมขมวดคิ้ว

                “กลิ่นวนิลา?”

                “จมูกไวนะเรา เป็นหมาเหรอ” น้ำเสียงเซ็กซี่ว่าเบาๆ พร้อมกับยื่นนิ้วมาเขี่ยจมูกผมเล่น

                “ถ้าผมเป็นหมา ผมเหมาะจะเป็นพันธุ์ไหน” หันหน้าไปเผชิญกับพี่เก้าที่ตอนนี้อยู่ในสภาพหล่อเสร็จสรรพแล้ว

                พี่เก้าดึงตัวกลับไปยืนตรงแล้วมองผมอย่างสำรวจลูบคางอย่างครุ่นคิด

                “หมาปั๊ก!” พี่คิวแทรกเข้ามา

                “ไซบีเรียน หมาปัญญาอ่อน!” พี่ไนน์เสริม

                ผมถลึงตาใส่พวกเขาอย่างขุ่นเคืองใจก่อนจะหันไปอ้อนพี่เก้า “พี่เก้า พี่น้องพี่ว่าผม!

                “พวกมึงรุมแกล้งกสนุกมั้ย” พี่เก้าหันไปตำหนิเอาใจผมซึ่งทำให้พี่น้องตัวเองหน้าเปลี่ยนสีไปเลย

                คิวรำพึง“มีแฟนแล้ว พี่น้องก็หมาไง”

                “น้องมันไม่ใช่หมาหรอก” ไนน์แกล้งปิดหน้า “กูกับมึงนี่แหละหมา”

                ผมยิ้มเยาะ

                “พวกพี่มันหมาหัวเน่า!  

พี่เก้าเองก็ไม่ได้ว่าอะไรออกจะยิ้มชอบใจส่งมือมาลูบหัวผมอีก พี่ไนน์เห็นแบบนั้นแล้วก็รู้สึกคิ้วกระตุกอย่างรุนแรงหันหน้าไปหาพี่ชาย “แล้วตกลงพี่ให้ผมไปรับน้องมันมาทำไม จริงๆ พี่ออกไปรับเองก็ได้ไม่ใช่รึไง”

“ฉันอยากให้แกรู้จักนับสอง” พี่เก้าไม่ได้สะทกสะท้านอะไร

“แค่นี้?” ถามกลับเสียงสูงปรี๊ด

พี่เก้านิ่งคิดอีกนิดหน่อย “จริงๆก็มีอีก”

“อะไร”

“อยากอวดเมียให้พวกมึงอิจฉาเล่น”

“...” คิวหน้าดำยิ่งกว่าก้นหม้อ

“...”ไนน์พูดไม่ออกจุก




--------------------------

คิวกับไนน์มาซบอกเรามาๆ 

#นับเก้ารัก

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10.054K ครั้ง

749 ความคิดเห็น

  1. #54860 May Ling Pcm (@maylingpcm) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 10:49
    ขนาดยังไม่ได้เปนเมียยังอวดขนาดนี้
    #54860
    0
  2. วันที่ 11 มีนาคม 2562 / 13:39
    ไนน์ แบบนี้ ดูแบดๆดีอะ ไม่เหมือนคนขี้อ่อยใน ไนน์อย่ายั่ว เลย
    #53991
    0
  3. #53629 puppywang (@2543660) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 7 มีนาคม 2562 / 15:18
    ทั้งขี้อวดขี้อ่อย เอาซี่นับไม่หลงก็บ้าแล้วว
    #53629
    0
  4. #52313 bongkot25022018 (@bongkot25022018) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2562 / 15:42
    ชอบความอวดกระเป๋าแบรนด์เนมของไนน์5555
    #52313
    0
  5. #51527 Thunx2 (@thunthan) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:52
    นับสองหายใจเข้าลึกๆนะคะ ความหล่อคูณสามขนาดนี้ ฮึบไว้ค่ะ ฮึบไว้ แต่เราไม่ไหวแล้ว ;/////;
    #51527
    0
  6. #51068 joenls444 (@joenls444) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:11
    แหม่...พี่เก้า
    #51068
    0
  7. #49284 birumu (@beam_bts) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 18 มกราคม 2562 / 22:00
    ไนน์คนแรดกับนับคนอ้อย เจอกันจะเกิดอะไรขึ้น
    #49284
    0
  8. #48810 soul_hyukjae (@soul_hyukjae) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 16 มกราคม 2562 / 23:07
    พี่เก้าแมร่งมาเหนือ
    #48810
    0
  9. #47595 PCY_BBH_PLOY (@Chutiporn_ploy) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 17:26
    5555555555พี่โคครร้ายยย
    #47595
    0
  10. #47415 diizzpop2107 (@diizzpop2107) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 มกราคม 2562 / 19:12

    ออยากให้นับสองได้ทั้ง3คน 4pได้มั่ย

    #47415
    0
  11. #46898 กล้ามนิ้วเนื้อ (@incha) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 6 มกราคม 2562 / 15:03
    โอ้ยเอาเป็นแฟนไม่ได้เอาเป็นเมียเลยเร้อะ 555555 // มีความอวดเมียอีก
    #46898
    0
  12. #45330 FDB88 (@FreedomBlood88) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2561 / 03:49

    5555555 พี่มันร้าย

    #45330
    0
  13. #45282 golf8 (@golf8) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2561 / 11:59
    พี่ๆๆน้องเค้ายอมยัง ไปประกาศว่าเค้าเปงเมีย ลูกนับฉันยังทำใจมะได้เบ้ยยยย555
    #45282
    0
  14. #36904 Callmeyou (@MARKTUAN190) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2561 / 14:16
    พี่เก้าาา 555โคตรหล่ิ ไม่ว่าใครจะหล่ิแค่ไหนเราก็หลงพี่เก้าหัวปักหัวปำ
    #36904
    0
  15. #36752 pleaseread36 (@pleaseread36) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2561 / 11:15

    โอ้นพี่เก้าา
    #36752
    0
  16. #33808 SUNOBA (@OTAKUYaoi) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2561 / 07:10
    โมเมมม
    #33808
    0
  17. #33391 rattanalak44 (@rattanalak44) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2561 / 09:11
    เป็นเมียตอนไหนอ่ะเก้า อย่าโมเมสิ5555
    #33391
    0
  18. #33180 Mook sawon (@sawon) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2561 / 23:16

    เรียกเมียด้วยยยย

    #33180
    0
  19. #32998 #1234 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2561 / 18:16

    อวดเมียไปอีกกกก

    #32998
    0
  20. #30972 gunnyza (@gunnychanyanuch) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2561 / 21:14
    นับสองสนใจรับสมัครเมียมั้ย แงงง แสนเท่
    #30972
    0
  21. #30830 pplismluvx2hh (@ppCYJ717) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2561 / 20:07
    ขอพี่คิวได้มั้ย ขรึมๆ ทำอาหารเก่งๆเนี่ย
    #30830
    0
  22. #30660 Kim_JTY (@Cake2196) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2561 / 19:15
    รว๊ายย จริงๆ5555555
    #30660
    0
  23. #30327 0915405263 (@0915405263) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2561 / 21:46
    ก็แค่จะอวดเมียอะนะ
    #30327
    0
  24. #30316 Alnem (@nem1616) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2561 / 20:53
    ชอบแฝดสามนี้อ่ะ อยากได้เว้ยยยยยย
    กัดจิกกันได้น่ารักมาก5555
    #30316
    0
  25. #29750 P_Phor (@P_Phor) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2561 / 13:29
    ชอบตอนคิวกะนับกัดกันง่ะ555555555
    #29750
    0