นับ เก้า รัก [YAOI]

  • 300% Rating

  • 2 Vote(s)

  • 3,372,626 Views

  • 57,436 Comments

  • 58,131 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    180,745

    Overall
    3,372,626

ตอนที่ 22 : อ้อยคว่ำครั้งที่ 21

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 117687
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9845 ครั้ง
    22 ก.ค. 61

บทที่ 21

 



                “กำลังทำอะไรอยู่ หืม?”

 

                ผมหัวเราะแห้งๆ ยามตกอยู่ในอ้อมกอดของคนสูงร้อยแปดสิบแปดคนนี้ เงยหน้าขึ้นไปก็เห็นสันกรามเด่นกระแทกตาแต่ไหนเลยจะเด่นเท่าสายตาแวววับที่ทำเอาขาผมอ่อนแรงไปเลย

                “ฮะ ฮะ ป๋า” ผมหัวเราะแห้งได้กว่านี้อีกมั้ย

                หันกลับไปมองคนอื่นที่น่าสงสารสุดคงเป็นเพื่อนจินมันตกเก้าอี้ไปแล้วทำหน้าเหมือนกันเห็นผีจากนั้นก็วิ่งหนีหายไปเลย เดี๋ยวสิมึง! ไอ้เพื่อนเหี้ย! มึงจะทิ้งกูแบบนี้ไม่ได้!

                พอหันไปดูหน้าพี่เก้า พี่มันก็สภาพหน้าซีดไม่ต่างจากผม ส่วนพี่ซีนยิ่งทำหน้าจะร้องไห้

                “ป๋าปล่อยผมก่อน” ผมว่าอย่างกระอักกระอ่วนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ไหนแล้ว

“ทำไม เดี๋ยวนี้ป๋ากอดไม่ได้?”

 ได้ยินแบบนี้แล้วสีหน้าทุกคนยิ่งย่ำแย่มองผมอย่างต้องการคำตอบว่านี่มันเรื่องอะไร สายตาทุกคนกำลังมองประมาณความสัมพันธ์ของผมกับป๋าอยู่

 ถ้าคนตรงหน้าเป็นผู้ชายอายุสักสี่สิบห้าสิบกว่าๆแล้วเรียกป๋าคงไม่เข้าใจผิดเท่าไหร่ แต่คนที่กอดผมอยู่นี่มันเพิ่งจะยี่สิบแปดแล้วหน้ามันก็ดูเหมือนจะยี่สิบต้นๆ

“กอดได้” ผมอ้อมแอ้ม “แต่ปล่อยก่อน”

ป๋าถอนหายใจแล้วยอมปล่อยในที่สุด ผมรู้สึกหายใจโล่งคอขึ้นมาหน่อย “เมื่อกี้ทำอะไร”

“ข้าวติดคอครับ” พูดอย่างไหลลื่นจนไม่เหมือนคนเพิ่งสำลักข้าวมาเลย

เขาพยักหน้าแล้วตวัดมองคนที่เพิ่งรุมล้อมผมเมื่อครู่ด้วยสายตานิ่งๆ “เพิ่งรู้ว่ารุ่นพี่ดูแลดีขนาดนี้”

แต่ละคนยิ้มแห้งขาดน้ำสุดๆ ส่วนผมก็เหงื่อตกทั้งที่อากาศไม่ได้ร้อนขนาดนั้น ป๋ากวาดมองรอบๆแล้วย่นคิ้ว “เพื่อนไปไหน”

ผมกัดฟันทันทีเมื่อนึกถึงเพื่อนชั่วที่หนีเอาตัวรอดไปแล้ว 

“มัน...มันไปหาหญิง!

เอาสิมึง กูไม่รอด มึงก็อย่าหวังว่าจะรอด!

จากตอนแรกที่หน้าเขายังนิ่งๆ แต่พอได้ยินผมพูดแบบนั้นมุมปากกระตุกทันที ผมยกยิ้มกริ่มในใจพร้อมสมน้ำหน้า ไอ้จิน มึงไม่ตายดีไปกว่ากูแน่ๆ

“จิน... ติดหญิง?” ป๋าถาม

“ใช่แล้ว” พยักหน้าขึงขัง

“แล้วนับติดใครอยู่”

ฉิบหาย... คำถามเจาะจงมาก

ยิ้มไม่ทันได้ถึงสิบวิก็ต้องหุบยิ้มแล้วส่ายหน้าพรืดใหญ่ “ไม่มีเลยป๋า นับเป็นเด็กดีไม่เคยยุ่งเรื่องพวกนี้”

พูดปดหน้าตายไม่ใส่ใจเสียงไอค่อกแค่กสำลักน้ำลายของคนข้างหลังกลุ่มใหญ่ ทุกคนต่างมองผมอย่างเหลือเชื่อ อะไรกัน ผมออกจะบริสุทธิ์ผุดผ่องทั้งร่างกายและจิตใจ!

“แล้วนี่กิจกรรมจบวันไหน” ป๋าถามผมขณะที่จ้องหน้าพี่เก้ากับพี่ซีนไม่ลดละเลย ทั้งคู่ได้แต่ก้มหน้ามองเท้า

ป๋านี่สายตาดีจริงๆนะ คนหล่อเยอะแยะ แต่เลือกมองคนดังตั้งสองคน

“พรุ่งนี้ครับ” ผมตอบ

“พรุ่งนี้ กลับกับป๋า” สั่งอย่างเผด็จการและรวบรัด

“แต่” ผมหันไปมองทางพี่เก้าทันทีเพราะพี่เก้านัดเดตผมไว้แล้ว แต่จะให้กลับกับป๋าแบบนี้ผมก็ชวดโอกาสดีๆ สิ

ป๋าหันไปตามสายตาผมอย่างรวดเร็วก่อนจะเลิกคิ้วให้พี่เก้าแล้วหันกลับมามองผม “ไม่มีแต่”

ผมถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วพยักหน้า “เอาไอ้จินกลับไปด้วยแล้วกัน”

คนตัวสูงกว่าพยักหน้าเล็กน้อยเป็นการตอบรับแต่สีหน้ายังคงไม่ดีเท่าไหร่ เมื่อไม่ได้พูดอะไรต่อเขาก็ยืนมองหน้ารุ่นพี่กับเพื่อนผมอย่างวิเคราะห์แล้วลูบคางไปด้วยราวกับประเมินสินค้าชั้นหนึ่งอยู่จากนั้นจึงหันไปมองพี่ซีนพี่เก้าอีกครั้ง แลป๋าจะติดใจกับพี่สองคนนี้ของผมจริงๆ

 

“ไม่คิดจะทักทายผมหน่อยเหรอ รัดเกล้า ชลันธร”

 

ทั้งคู่ที่ถูกเรียกต่างสะดุ้งไปกันแล้วกลั้นใจยกมือขึ้นไหว้ เอ่ยช้าๆอย่างเคารพและสุภาพ

 

“สวัสดีครับ... ท่านประธาน”


---


               ทุกคนมองกันไปมา “ประธาน? ประธานต้นสังกัดของไอ้เก้ากับไอ้ซีนเหรอ”

                “พวกมันเรียกแบบนั้น ก็คงใช่นะ” อีกคนว่า

                “แล้วนับสองไปเกี่ยวไรด้วย”

                “ถามกูแล้วกูจะรู้มั้ย”

ป๋าเอียงคอเล็กน้อยแล้วก็รอว่าพี่ซ๊นจะพูดอะไรอีก แต่ก็เงียบ จนเป็นป๋าที่ถามขึ้นอีก “แล้วไม่คิดจะถามเหรอว่าผมมาได้ไง”

พี่ซีนเงยหน้าขึ้นยิ้มแปร่งๆให้ป๋าก่อนจะเอ่ยตะกุกตะกัก “ท่านประธาน...มาได้ยังไงครับเนี่ย” พูดออกมาหลังจากเสียงหายไปนาน

ป๋าวางท่าใหญ่โต “วันนี้ทางบริษัทจัดกิจกรรมฉลองให้กับยอดวิวของแซน ผู้จัดการพวกคุณไม่ได้แจ้งหรือ” น้ำเสียงน่าเกรงขามถามนิ่งๆ

ผมแอบกลอกตาลับหลัง... คือต้องการจะข่มเขาสินะ

                “บะ บอกครับ เหมือนผมจะจำไม่ได้เอง” พี่ซีนรีบรับว่าเป็นความผิดตัวเองทันทีแล้วมองหน้าผมกับป๋า “แล้วนี่นับสองกับประธาน...”

“ใช่เรื่องของคุณเหรอ” ป๋าไม่ไว้หน้าสักนิดจนผมอยากจะเตะสักที

“ขอโทษครับ” พี่ซีนจอมเจ้าเล่ห์ถึงกับนิ่งถอยหลังไปหลบหลังพี่เก้าทันที พี่เก้ามองผมด้วยสายตาเคลือบแคลงและเป็นคำถาม

ผมส่ายหน้าให้ก่อนที่เขาจะถอนหายใจอย่างโล่งอก อ้าว เข้าใจที่ผมสื่อด้วยเหรอ

แบบนี้เขาเรียกว่ามองตาก็รู้ใจสินะ!

“รัดเกล้า...”

“ป๋า! ไปตรงนั้นกัน!” รีบโพล่งขึ้นทันควันเพื่อไม่ให้ป๋ามีโอกาสได้จับพี่เก้ายำเละ

“เดี๋ยว เดี๋ยวสิ!” ไม่ต้องมาดงมาเดี๋ยวเลย

“แล้วนี่ป๋ามาปลูกป่าชายเลนเหรอ”

ผมถามพร้อมดึงแขนเสื้อป๋าให้ออกห่างจากโต๊ะของเพื่อนรุ่นพี่หาที่เหมาะๆ คุยเงียบๆ  

“ใช่” ป๋าพยักหน้าขณะเดินตามผม เขายิ้มเอ็นดูยามมองมือผมเกี่ยวควงแขนเขา “แล้วเราล่ะ มาทำกิจกรรมสนุกมั้ย”

“ก็สนุกนะป๋า” ผมยิ้มตอบแล้วเบะปาก “แต่ว่านะป๋า ทำไมต้องมาทำให้คนอื่นเข้าใจผิดด้วย!

ดูสายตาพวกนั้นสิ! มองผมเป็นเด็กเสี่ยไปแล้ว!

คนตรงหน้าไม่ได้สะทกสะท้านอะไรออกจะยิ้มพอใจด้วยซ้ำ “ดีแล้ว จะได้ไม่มีใครมาจีบน้องพี่” เขาคลายมาดเย็นชาลงแล้วหยิกแก้มผมเล่น

“ผมไม่อยากขึ้นคาน!” ผมโวยวาย “แล้วแบบนี้เมื่อไหร่ผมจะมีแฟนสักที”

มัธยมก็ชะเง้อคอมองเพื่อนมองแฟนเปลี่ยนแฟนเป็นสิบ ส่วนตัวเองก็ได้แต่มองและเต๊าะจากนั้นก็นกไปเป็นสิบ เป็นไง ความเหมือนที่แตกต่าง

“ไม่มีแฟนก็ดี สบายจะตาย” ไอ้ป๋า หรือไอ้นับหนึ่ง พี่ชายจากท้องมารดาเดียวกันของผมทำหน้าสบายอกสบายใจ “ยังเรียนอยู่จะรีบมีไปทำไม”

“ใช่ อีกคนก็เรียนอยู่มีไม่ได้เหมือนกัน” ผมยิ้มกว้างให้ป๋าที่มันคงดูน่าหมั่นไส้สุดๆ

เมื่อผมมีไม่ได้ มึงก็อย่ามีเลยไอ้ป๋า!

ป๋ากระแอมแล้วส่ายหน้า “บางคนเป็นข้อยกเว้น”

“ยกเว้นไปเขาก็ไม่สนใจ เหอะๆ” ผมแลบลิ้นใส่พี่ชายผู้น่าสงสาร ชอบเขาแต่เขาไม่แล ว้ายๆ นก!

                ป๋าหนึ่งถึงกับสะอึกเลยสิก่อนจะทำเป็นไม่ได้ยินจากนั้นก็หันหน้าไปทางที่เราเดินมา คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าไกลๆ คือพี่เก้า พี่เขากำลังมองมาทางนี้อยู่พอดี

                “ช่วงนี้รัดเกล้ามาวุ่นวายกับนับเหรอ” ป๋าถามผมอย่างกังวล “ป๋าจัดการให้มั้ย”

                จริงๆแล้ว ผมต่างหากที่ไปวุ่นวายกับพี่เขา

                “ไม่ต้องเลย” รีบห้าม “ผมกับพี่เก้าก็ไม่ได้มีอะไร”

                “แล้วในไอจีคืออะไร” ป๋าทำหน้าจริงจัง “ทำไมป๋าจะไม่เห็นว่ามันมีข่าวอะไร ถึงจะเป็นแค่เล็กๆน้อยๆ มันก็เสียหายถึงชื่อเสียงได้”

                ผมถอนหายใจอย่างไม่รู้จะโต้เถียงว่าอะไร “ขอโทษครับที่ทำให้คนในสังกัดพี่ต้องเสียชื่อเสียง”

                ใช่แล้ว... สังกัดบริษัทที่พี่เก้ากับพี่ซีนรวมถึงพี่หลินนมโตคนนั้นกำลังอยู่ก็คือบริษัทของพี่ชายคนดีของผมเอง แต่เรื่องนี้ผมไม่เคยบอกใคร

                “คนอื่นเสียชื่อยังไงพี่ยังไม่กังวลเท่าน้องพี่ต้องเสียหายนะ” คนตรงหน้าผมว่าด้วยน้ำเสียตึงเครียด โอเค ผมพอจะรู้แล้วว่าเขามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง คงไม่ใช่เรื่องบังเอิญหรอก ถึงจะมีงานมาด้วยก็เถอะ             

                ผมเงียบไม่ได้พูดอะไรเพราะยังไงเขาก็ต้องรู้เรื่องกลุ่มแอนตี้แฟนมาบ้างแล้วแน่ๆ

                “แล้วไปยุ่งกับเก้าได้ยังไง”

                “ไม่รู้เหมือนกัน” ผมส่ายหน้าอย่างไม่รู้ ผมจำไม่ได้ว่าเรื่องของผมกับพี่เก้าเริ่มตั้งแต่เมื่อไหร่วันไหน รู้ตัวอีกที่ก็เริ่มเอาตัวมาผูกติดกันซะแล้ว

                พี่ชายทำหน้าป่วยทันที “อย่ายุ่งกับเก้า ถือว่าป๋าขอ”

                “ทำไม” ผมร้องถาม

                “มันไม่เหมาะกับน้องป๋า!”เบะปากอย่างแรง “นับใช้อะไรดู หน้าตาก็งั้นๆ หุ่นก็พื้นๆ ไม่มีอะไรดีสักอย่าง ชอบไปได้ยังไง”

                มองพี่เก้าสลับกับป๋า “กล้าพูดเนอะ”

                “ทำไมจะไม่กล้า” เชิดหน้าไม่ยอม “ไอ้เก้ามันหล่อกว่าป๋าตรงไหน”

                “ตรงที่พี่เก้าทำไอ้จินใจสั่นมาแล้ว”
                เงียบเลย

                จุกเลย

                วันนี้ผมโดนพี่ซีนขยี้มาจนแหลกแล้วเพราะงั้นแล้วต้องหาทางระบายซะบ้าง เพราะป๋ามาทำให้ทุกคนมองผมแบบนี้แล้วรับกรรมไปเลย! กลับไปรีสอร์ทจะไปขอไมค์จากที่นั่นแล้วใช้ลำโพงกระจายเสียงแม่ง

                นับสองไม่ใช่เด็กเสี่ย

                แต่นับสองเป็นเด็กพี่เก้า!

แค่กๆ อ้าว ไม่ใช่เหรอ นึกว่าต้องประกาศแบบนี้ซะอีก

                ถามว่าทำไมเขาถึงให้ผมเรียกป๋า คงเพราะมันอยากทำตัวเป็นพ่อล่ะมั้งและไม่อยากให้ผมมีแฟนเวลาเจอผมที่อยู่กับเพื่อนหรือคนเยอะๆทีก็มาแบบนี้ตลอดแสดงความเป็นเจ้าของทันที ส่วนพ่อบังเกิดเกล้าตัวจริงก็ปกติดีอยู่ดีมีสุข ไปทำงานต่างจังหวัดบ่อยๆ ไม่ค่อยได้เจอ

                “ไม่เชื่อ” ป๋าส่ายหน้าลูกเดียว “นับหลอกป๋า”

                “จริง” พอพูดเรื่องจริงไม่เชื่อ พอโกหกนี่เชื่อจริง

                “เออๆ ช่างเถอะ” สู้ไม่ได้ก็โยนทิ้งลงคลองตลอด “สนใจเรื่องตัวเองก่อนเถอะนับ”

                “สนใจเรื่องอะไร” ผมยังทำเป็นไม่ทุกข์ร้อนผิดกับสีหน้ากังวลห่วงใยของพี่ชาย

                “เลิกสนใจไอ้เก้าได้มั้ย เลิกชอบมันเถอะ”

                ผมอึ้งไปเลยกับคำขอตรงๆของพี่ชาย ซึ่งไม่คิดว่าเขาจะมาห้ามอะไรแบบนี้ ผมมองหน้าเขาอย่างต้องการคำตอบ

                “การที่ผมจะชอบใครสักคน”

                “...”

                “มันก็เป็นเรื่องของผมรึเปล่า” น้อยครั้งที่ผมจะแสดงความโกรธออกมา

                ผมไม่เข้าใจและโคตรจะไม่เข้าใจเลยว่าการที่ผมจะชอบใครจะรักใครอยากเป็นแฟนกับใครอยากทำอะไรต้องคอยมองความรู้สึกความนึกคิดของคนอื่น ห้ามนั้นห้ามนี้จนน่ารำคาญ

                แล้วมีใครบ้างที่มองความรู้สึกของผม

                นับหนึ่งมองหน้าผมอย่างตกใจแล้วสับสน “ป๋าเป็นห่วงนับ ป๋าไม่อยากให้นับเสียใจ”

                ผมนิ่งเงียบทำให้อีกฝ่ายคิดว่าผมกำลังลังเลและเอนเอียง

                “ไม่ใช่เก้าไม่ดี แต่ยังไม่ดีพอสำหรับน้องป๋าไง” เขาพยายามหาเหตุผลที่ดูดีขึ้นมา “นับก็เห็นว่าเขามีข่าวกับนางแบบ ดาราไม่น้อย...”

                “นั่นไม่ใช่เพราะบริษัทของป๋าสร้างข่าวขึ้นมารึไง!” ผมถลึงตาใส่อีกฝ่ายอย่างหงุดหงิด

                คนถูกจับได้ก็หน้าซีดสิ เขาคงคิดว่าผมไม่มีเส้นสายในบริษัทล่ะมั้ง ...ในเมื่อผมชอบพี่เก้า แล้วพี่เก้าก็อยู่ในสังกัดบริษัทของพี่ผม มันใกล้ขนาดนี้ทำไมผมจะไม่แทรกแซงสืบหาข้อมูลตารางงานพี่เขาเล่า

                ไม่งั้นผมจะตามติดโผล่ไปหาพี่เขาได้ทุกงานเหรอ... อันนี้เป็นความลับของผมนะ ห้ามพูดไปล่ะ

                ยังไม่ทันได้กระชากคอกัดป๋าอีกสักรอบ พี่เก้าก็เดินเข้ามาในบริเวณนี้ นับหนึ่งรีบสวมวิญญาณประธานผู้เย็นชาทันที

                “มีอะไร” ทำมาดุ “ไม่เห็นหรือว่าคนเขากำลังคุยกันอยู่”

                “ทราบครับ” พี่เก้าก้มหัวเล็กน้อยอย่างผู้มีมารยาทและเคารพผู้อาวุโส “ผมจะมาเตือนว่า ตอนนี้พวกเราต้องกลับรีสอร์ทแล้ว”

                ผมพยักหน้านิดหนึ่งแล้วหันไปหาป๋า “ผมไปก่อนนะ แล้วเจอกัน”

                ไม่สนใจว่าป๋าจะพูดอะไร คว้าต้นแขนพี่เก้าแล้วลากออกมาเลย คนตัวสูงไม่ได้อิดออดอะไร เขาปล่อยให้ผมจูงออกมา ตลอดการเดินนั้นไม่มีใครพูดอะไรออกมาจนน่าอึดอัด เป็นผมที่ทนไม่ไหว...

                “ผมกับเขา... เราเป็นพี่น้องกัน”

                “...”

                “โกรธเหรอที่ไม่ได้บอก” ผมถามคนข้างๆ ที่ยังนิ่งเงียบ เดาไม่ออกว่ากำลังคิดอะไร

                พี่เก้ายิ้มแล้วส่ายหน้า “เปล่า แค่ตกใจน่ะ”

                “แค่นั้น?” ผมถามอย่างกังวลกับท่าทางเขา คิดไปไกลแล้วว่าพี่เก้าจะต้องถอยห่างแน่ๆ ไอ้ป๋ามันก็ไม่ใช่คนที่ล้มเลิกง่ายๆ ดื้อดึงพอๆกับเวลาผมตามตื๊อคนนี่แหละ

                กลัวว่าป๋ามันจะขู่พี่เก้าจริงๆนะ

                “คิดว่าแค่นี้จะทำให้พี่ถอยรึไง” เขาดันผมให้ขึ้นรถเพราะน่าจะเลยเวลาจากกำหนดการมาพอสมควรแล้ว  “ไม่มีทางหรอกครับ”

                ท่าทางของพี่เก้าดูจริงจังและสุขุมขึ้นอีกหลายส่วนเลยทีเดียว ผมมองอย่างเงียบๆแต่ก็อดถามไม่ได้

                “ไม่กลัวป๋าเล่นงานเหรอ”

                “ถ้าเขากล้าเล่นงานพี่”

                “...”

                “พี่ก็กล้าเล่นงานประธานอย่างเขากลับเช่นกัน”


---


                ผมรู้สึกสยองกับรอยยิ้มพี่เก้าไม่น้อยยิ่งได้คำพูดน่าหวั่นกลับมาแล้วยิ่งทำให้ใจหนักอึ้งของผมผ่อนคลายลง แล้วเมื่อขึ้นมาบนรถก็เจอกับสายตาพี่ๆเพื่อนๆทิ่มแทงมาอย่างสงสัย

                เลยต้องมาเดินอธิบายว่าไอ้คนที่ผมเรียกว่าป๋านั่นมันก็แค่พี่ชายเท่านั้น เคลียร์กับทุกคนได้แล้วผมก็หันไปหาใครบางคนที่หลบหน้ามาตลอดตั้งแต่ป๋าโผล่หัวโผล่หางมา

                “ไอ้จิน!!

                เจ้าของชื่อสะดุ้งสุดตัวแล้วหันมายิ้มงงๆใส่ผม โอ้โห มึงตีบทคนไม่รู้เรื่องได้แตกมาก สมควรส่งให้ป๋าดันเหลือเกิน

                “อ้าว ว่าไงเพื่อนรัก”

                “รักกับผีมึงสิ!” ผมถลาเข้าไปบีบคอเพื่อตัวดีอย่างโมโห “มึงไม่ช่วยกูไม่ว่า แต่มึงหนีเอาตัวรอดคนเดียวไม่ได้!

                อย่างน้อยถ้ามันยืนอยู่ตรงหน้าป๋าก็ยังพอจะดึงความสนใจจากป๋าไปได้บ้าง แต่นี่มันกลับหนี! ป๋าเลยทุ่มความสนใจใส่ใจผมเต็มที่จนลามไปหาพี่เก้าจนได้

                “แค่ก ไอ้เชี่ย!” มันทุบมือผมที่กำลังบีบคอมันพยายามแกะมือผมออก “มึงจะให้กูเจอคนที่จ้องจะเสียบกูทุกวิเนี่ยนะ มึงประสาทแดกเหรอ!

                “แล้วใครใช้ให้มึงอ่อยป๋า!” บอกเลยว่าหน้ามืด ตอนนี้ความผิดถูกปั้นเสกขึ้นมาได้ทุกข้อ

                จินทำหน้าตาเหลือเชื่อแล้วชี้หน้าตัวเอง “กูเนี่ยนะอ่อยป๋ามึง!

                “เออ!” กระแทกเสียงตอบแล้วหยุดการประทุษร้ายเพื่อนทิ้งตัวเอนพิงเบาะแล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่ไม่สนใจฟังเสียงไอ้จินโวยวายหน้าดำหน้าแดง แล้วก็เอาแต่ถามว่ามันไปอ่อยป๋าเมื่อไหร่

                ผมย่นคิ้วแล้วนึกย้อนเท้าความถึงสมัยหัวยังสั้นเกรียนแล้วก็ยังนึกไม่ออกว่าป๋าไปถูกใจมันตอนไหน เพราะตอนมอหกก็เห็นป๋าเดินตามก้นไอ้จินแล้ว

                เลิกใส่ใจมันสะบัดหน้าแล้วเดินไปนั่งกับพี่เก้า... ช่วยไม่ได้ พอดีเป็นคนหล่อที่ทุกคนต้องการ เลยต้องเฉลี่ยเวลาให้ทุกคนอย่างเท่าเทียม แม้จินจะเป็นเพื่อนแต่มันหล่อ

                แค่หล่อ ก็สมควรอ่อยแล้วปะ

                “ท่านประธานชอบจินเหรอ” ยังไม่ทันได้หย่อนก้นนั่งดี พี่เก้าก็รีบถามทันที

                ผมพยักหน้า “ใช่แล้ว” จากนั้นพี่เก้าก็ยิ้มมีเลศนัยจนผมรู้สึกหนาวเหน็บแทนป๋าขึ้นมา “กำลังคิดอะไรอยู่”

                “ก็นิดหน่อย” ยังคงยิ้มละมุนอยู่ “นับว่าพี่ควรจะมีไพ่ไว้ต่อกรกับท่านประธานมั้ย”

                “ไพ่เหรอ” บุ้ยปากไปทางจินที่นั่งผวาอยู่ไม่เลิก “จุดอ่อนร้ายแรงที่สุดของป๋า ก็มันนั่นแหละ”

                พี่เก้ามองจินด้วยตาวับวิบเป็นประกายคล้ายหาทางออกของปัญหาได้ แต่เพราะพี่มันจ้องเพื่อนผมนานเกินไปจนผมรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมา

                “พอแล้ว ไม่ให้มองแล้ว” ว่าด้วยเสียงบูดบึ้งทำให้พี่เก้าต้องยอมถอนสายตาออกจากเหยื่อแล้วมาอ้อนผม

                “ทำไมครับ หึง?” เขาถามอย่างกระตือรือร้นแล้วจิ้มแก้มผม “โอเคๆ ไม่มองแล้ว”

                แล้วตลอดทางเขาก็เอาแต่จ้องหน้าผม... จนผมต้องยกธงยอมแพ้ไป มองนิ่งๆเงียบๆ ก็เขินตายห่าแล้ว แต่มามองผมด้วยสายตาแทะโลมเหมือนผมไม่ได้ใส่เสื้อผ้านี่มันก็วูบวาบนะเออ

                พอผมบอกให้เลิกจ้องก็ทำตามอย่างว่าง่าย เมื่อตาไม่จ้องผมแล้วก็เปลี่ยนไปจ้องโทรศัพท์อีกตามเคย ผมทำเนียนๆ เหลือบชะเง้อคอมองดูหน้าจอโทรศัพท์ว่าเขากำลังเล่นอะไรอยู่ ก็เห็นว่ากำลังตอบอาร์คอยู่ ผมเลยกระเถิบตัวออกแล้วหยิบโทรศัพท์มาเล่นบ้าง

 

    พี่เก้าาาา หายไปไหนนนน ไม่ตอบ ask หนูเลย

                -อยู่ในใจ ไม่ได้หายไปไหนนะครับ

 

                แม้เดือนปีนี้จะหล่อมากมาย แต่ในใจก็ยังคงเป็นพี่เก้าเหมือนเดิม รัก!

                -ถ้านอกใจจะโกรธ

 

                ทำไมน้องเก้าไม่ถอดเสื้อ! นี่รอดูซิกแพคงามๆของน้องเลยนะ!

                -ของดีจะให้ดูง่ายๆได้ยังไง

 

                ผมอ่านถึงตรงนี้แล้วคิ้วกระตุกยิกเลยไล่อ่านอีกหลายข้อความแล้วก็กดเข้าไปพิมพ์คำถามบ้าง ไม่น่าพี่เก้าก็ตอบกลับมา


                ทำไงให้พี่เก้าถอดเสื้อโชว์ซิกแพค –NS

                ลองอ้อนแบบน่ารักๆดูสิครับ :)

 

                เหลือบมองพี่เก้าโดยทันที ในใจคิดไปแล้วว่าพี่มันสะกิดใจแล้วรึเปล่าวะเลยตอบเรามาแบบนั้น แต่เห็นเขายังคงหน้าก้มตาเล่นไม่แสดงพิรุธอะไรก็เลยเลิกสนใจ

                เอาคำถามต่อไปดีกว่า...

 

                ระหว่างผู้หญิงใส่บิกินี่ กับ ผู้ชายหุ่นดีใส่กางเกงว่ายน้ำตัวจิ๋ว มองอะไรดี –NS

                ไม่ใส่อะไรเลยน่ามองกว่านะครับ

 

    งั้นไม่ต้องใส่อะไรแล้วไปนอนรอพี่เก้าบนเตียงเลยแล้วกัน 

                ผมยังคงนั่งเล่นอาร์คต่อไปโดยที่คนข้างๆก็ตอบคำถามนั้นๆของผมโดยไม่รู้เลยว่าคนที่ถามอยู่นั้นก็คือผมคนนี้ จวบจนมาถึงปลายทางซึ่งเป็นวัดชื่อดังแห่งหนึ่ง พวกเรามาเพื่อกราบไหว้หนึ่ง และสองคือทำกิจกรรมบำเพ็ญประโยชน์

                นี่ผมมาประกวดเดือนหรือ ประกวดแข่งเอาโล่คนดีของสังคมกันแน่นะ

                พวกเราใช้เวลาในวัดไปสามชั่วโมง แน่นอนว่าผมต้องสำรวมกิริยาอย่างมากและนั่นก็โคตรอึดอัดเลยไม่ได้เต๊าะไม่ได้ลวนลามชาวบ้านทั้งทางสัมผัสและสายตาเพราะเกรงว่าจะบาป

                พอกลับมาถึงรีสอร์ทรุ่นพี่ก็ให้พักครึ่งชั่วโมงแล้วทำกิจกรรมต่อมีถ่ายวิดีโอเดี่ยวอีกพักใหญ่ๆ แล้วก็ถึงเวลากินข้าวเย็น บอกเลยว่ามื้อนี้ทุกคนแทบจะกินโต๊ะเข้าไปด้วยอยู่แล้วเพราะทั้งเหนื่อยทั้งหิว บางคนแทบจะหลบหัวทิ่มไปกับจานกุ้งเผาแล้ว

                หลังจากอิ่มท้องก็ไปนอนกลิ้งนอนหงายกันอยู่ห้องประชุมใหญ่เพื่อฟังรุ่นพี่สรุปกิจกรรมค่ายแล้วก็มีอธิบายต่อเกี่ยวกับกิจกรรมเฟรชชี่เกมส์ พอพูดถึงตรงหน้าผมสะบัดหน้าไปหาพี่ลมทันทีซึ่งเขาก็มองมาทางผมเช่นกันจากนั้นรอยยิ้มชั่วก็กระแทกหน้าผมอย่างแรง ขยับปากสั่งให้ลงแข่งและต้องชนะทุกรายการด้วย อือหือ พูดอย่างกับทำง่าย

                จบเรื่องเฟรชชี่เกมส์ในสัปดาห์หน้าแล้วก็ต่อด้วยกำหนดกลับของวันพรุ่งนี้ พาพี่เขาจะพาพวกเราไปดำน้ำดูปะการังกันก่อนแล้วค่อยกลับกรุงเทพ

                “วันนี้ก็จบเท่านี้ แยกย้ายพักผ่อนได้ครับ” พี่เก้ายิ้มให้ทุกคนในห้องหลังจากกล่าวจบค่ายของวันนี้ ผมนั่งเท้าคางฟังจนแทบหลับสัปหงกครั้งแล้วครั้งเล่าก่อนจะเอนไปซบคนข้างๆ

“วิน กูเมื่อยยยย” ตอนนี้ไม่มีแรงจะลุกขึ้นแล้วครับ ถึงพี่เขาจะปล่อยแล้วก็เถอะ แต่พวกเดือนยังคงนั่งๆนอนๆไม่ขยับหมดสภาพกันอยู่

“กูก็เมื่อยไม่ต่างจากมึงครับ” มันสะบัดไหล่แล้วผลักหัวผมไปทางแบร์

                แบร์กำลังนวดคอตัวเองอยู่  “ไปซบวินนู้น” ว่าจบก็ผลักผมกลับไปหาวิน

                แม่ ผู้ชายผลักไสอะ! เสียใจ!

“ให้กูซบหน่อยก็ไม่ได้!” ผมงอแงใส่แต่พวกมันสองคนก็ไม่สนใจ

จนมีหนึ่งคนชะโงกหน้ามายิ้มทะเล้นแล้วถามผมอย่างกระตือรือร้น “มาซบพี่มา อกพี่อุ่นมาก” กะพริบตาปริบๆ ปิ๊งๆใส่อีก

“หยุดเลยไอ้ซีน!

ขัดจังหวะการเข้าได้เข้าเข็มจริงๆ เอ๊ย ขัดเวลาเขาจะซบกัน

พี่เก้าที่เพิ่งคุยกับพี่สีฝุ่นเสร็จก็เดินปรี่เข้ามาหิ้วคอพี่ซีนออกให้ห่างจากผม ถลึงตาดุๆ ใส่เพื่อนตัวเองจบก็หันมาหาผมแล้วยื่นมือออกมา “ไปนอนได้แล้ว เหนื่อยมาทั้งวัน”

ผมพยักหน้าอย่างว่าง่ายไม่อิดออดอะไรแล้วยื่นมือไปให้พี่แกช่วยฉุดตัวผมขึ้น พี่เก้าไม่ได้ปล่อยมือออกจากผมเขาหันไปสั่งน้องๆ “พวกน้องก็ไปนอนได้แล้ว แล้วอย่าให้รู้ว่าแอบกินเหล้ากันนะ”

“คร้าบ” เสียงยานคางว่าตอบก่อนจะค่อยๆ พากันประคองกันกลับห้อง

พี่เก้าลากจูงผมออกจากห้องประชุมของรีสอร์ทเป็นสองคนสุดท้าย ตอนแรกก็ง่วงอยู่บ้างแต่พอได้จับมือถือแขนกับผู้ชายแล้วอาการระริกระรี้ก็มาทันที

ผมกลับมายังห้องห้องเดิมที่มีประวัติฉาวขาวขุ่นแล้วก็หน้าแดง แต่เพราะมันมืดมากเลยมองไม่เห็น พยายามข่มใจไม่ให้ตื่นเต้นแล้วเข้าไปในห้อง ทิ้งตัวลงบนเตียงทันที

อา สบาย

“ไปแปรงฟันก่อนนับสอง” พี่เก้าเดินเข้ามาเขย่าตัวผม “เดี๋ยวฟันผุนะเด็กดี”

พูดเหมือนผมเป็นเด็กสามขวบไปได้

แต่ผมก็ชอบนะ รู้สึกซาบซ่านใจดี

“ผมเมื่อยอ่ะ ยังไม่อยากลุก” บ่นอู้อี้แล้วฝังหน้าลงกับหน้าแน่น

พี่เก้าต่อรอง “ถ้านับสองลุกไปแปรงฟัน เดี๋ยวพี่เก้านวดตัวให้เอามั้ย?”

ได้ฟังแค่นั้นผมก็รีบลุกพรวดไปหยิบของในกระเป๋าตัวเองแล้ววิ่งไปห้องน้ำเพื่อแปรงฟันทันทีโดยไม่ได้รับรู้สายตาเป็นประกายวิบวับเหมือนเสือจ้องเหยื่อของพี่เก้าสักนิด...

 




[เก้า]

 


                ผมมองตามหลังน้องไปแล้วโคลงหัวเล่นหน่อยๆ จากนั้นก็เดินไปหาของในกระเป๋าตัวเอง หลอดเจลถูกดึงออกมาช้าๆ อันแรกเป็นเจลสำหรับนวดคลายกล้ามเนื้อ ผมเอามาด้วยเพราะคิดว่าต้องปวดตัวแน่ๆ อีกหลอดเป็นเจลหล่อลื่น

                ...ก็น้องชอบยั่วนี่ครับ ใครมันจะทน

                เมื่อวานแค่ใช้ปากให้น้องไป ผมก็แทบจะควบคุมตัวเองไม่ได้แล้ว แต่คิดไปคิดมาดีๆแล้วก็ถอนหายใจ ยัดเจลหล่อลื่นเก็บเข้าไป

                ยังไม่ถึงเวลา... เฮ้อ

                แต่ไม่เป็นไร คืนนี้หากำไรเล็กๆน้อยๆไปก่อนแล้วกัน คิดได้แบบนนี้ค่อยรู้สึกอารมณ์ดีขึ้นมาหน่อย

กำลังนั่งผิวปากรอบนเตียงอย่างอารมณ์ดีดื่มด่ำไปกับจินตนาการในหัวอยู่เสียงโทรศัพท์ของผมก็ดังขึ้น

                ไนน์

                แปลกใจนิดหน่อยที่น้องชายโทรมา ปกติแล้วมันไม่ค่อยโทรหาผมเท่าไหร่ คนที่โทรจิกเช็กทุกยี่สิบสี่ชั่วโมงมีแค่ไอ้คิวเท่านั้น ผมเดินไปนอกบ้านพักเพื่อคุยโทรศัพท์

                “ว่าไงไนน์”

                ปลายเสียงเอ่ยเรียบๆ (กูคิว โทรศัพท์กูชาร์ตอยู่)

                “อ้อ” ครางรับไม่ได้แปลกใจอะไร “มีอะไร”

                (มีงานด่วน) คิวถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะบ่น (ท่านประธานเกิดรักมึงขึ้นมารึไง ถึงให้งานมาห้างานติดๆกันแบบนี้)

                นั่นไม่ได้เรียกว่ารักนะคิว เรียกว่าจิกหัวใช้งานให้เหนื่อยตายมากกว่า

                ผมเดาะลิ้นบ่งบอกอารมณ์ร้อนในอกนิดๆ เหยียดยิ้มมุมปากก็พอเดาได้ว่าท่านประธานไม่ปล่อยผมไว้แน่แต่ไม่คิดว่าจะรวดเร็วขนาดนี้

                “งานมีเมื่อไหร่” ผมไม่ได้อธิบายให้คิวฟังแต่เปลี่ยนมาถามถึงงานแทน

                (งานแรกอีกสองวัน มึงกลับจากค่ายก็ต้องขึ้นเครื่องไปเชียงใหม่เลย) คิวแจงกำหนดการอย่างรวดเร็ว (ส่วนงานที่สองต่อจากงานที่เชียงใหม่ทันที เวลาหายใจมึงคงไม่น่ามี)

                ผมฟังแล้วก็ยังคงมีรอยยิ้มประดับหน้าแต่แววตาเริ่มมีความคิดชั่วร้ายขึ้นมาบ้างแล้ว ฟังงานที่สามสี่ห้าอีกนิดหน่อยก็รู้สึกว่าท่านประธานนี่เหมือนเด็กจริงๆ

                เมื่อรายงานจบไอ้คิวก็ตัดสายหนีไปเลย ผมอ่อนอกอ่อนใจกับนิสัยคิดจะทำอะไรก็ทำของมันแล้วก็ปวดหัวนิดๆ หมุนตัวเดินกลับเข้าห้องก็เห็นนับสองนั่งหน้ามึนรออยู่

                “เดี๋ยวพี่ขอเข้าห้องน้ำก่อนนะ”

                “อา” น้องพยักหน้าให้แล้วทิ้งตัวนอนราบไปกับเตียงทันที

                เข้ามาจัดการธุระในห้องน้ำเรียบร้อยก็เดินออกมา ปีนขึ้นเตียงแล้วหยิบเจลเย็นสำหรับนวดกล้ามเนื้อออกมา

                “ปวดตรงไหนครับ” ผมถาม

                นับสองลุกขึ้นมานั่งขัดสมาธิแล้วหันหลังให้ผมก่อน “ปวดหลัง”

                “ถอดเสื้อเลยครับ” เพราะน้องหันหลังอยู่เลยไม่เห็นตาวาวๆของผม เห็นท่าทีเงอะงะไม่กล้าขยับของน้องแล้วผมก็ใส่เหตุผลเพิ่มลงไปให้ “พี่นวดยาให้ไม่ได้ถ้ายังใส่เสื้ออยู่”

                “อ้อ ได้ๆ” น้องทำหน้าเข้าใจแล้วเชื่อทันทีจากนั้นก็ถอดเสื้อออก ความขาวของผิวเปลือยจึงกระแทกตาผมทันที

                ผมทายาให้อย่างเบามือไล้นิ้วมือไปรอบๆ อย่างตื่นเต้น ผิวเนียนละเอียดบ่งบอกว่าเป็นลูกคนมีชาติตระกูลที่ดี ความขาวก็อยู่ในระดับที่มากกว่าผู้ชายทั่วไปจนผมต้องกลืนน้ำลายเล็กน้อย

                แนบฝ่ามือลงบนแผ่นหลังได้รูปงดงามกดแรงลงไปอย่างพอดิบพอดีนวดเฟ้นคลึงในจังหวะเย้ายวนจนผมรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเด็กในอาบอบนวดยังไงยังงั้น

                “อืมมม” คนนอนคว่ำหน้าส่งเสียงร้องออกมาเมื่อผมนวดแถวบั้นเอว “ดีพี่ พี่นวดเก่งดีว่ะ”

                “พี่เก้าดีใจที่นับชอบนะ” ผมตอบรับกลับไปแล้วตั้งใจนวดคลายเส้นให้พร้อมกวาดตาสำรวจเนื้อตัวน้องไปด้วย

                อืม... มันน่าทำรอยจริงๆนะ

                น่ากัดมากๆด้วย

                เมื่อเห็นว่าน้องเริ่มเคลิ้มแล้วผมก็ค่อยๆ เปลี่ยนจังหวะมือให้ยิ่งสัมผัสน้องอย่างแผ่วเบามากขึ้นให้ความรู้สึกวาบหวิวและปลุกปั่นมากขึ้น ผมอมยิ้มแล้วถาม “ปวดขามั้ย ให้พี่นวดให้เอามั้ย”

                เด็กดีของผมยังคงอยู่ในอารมณ์เคลิบเคลิ้มผ่อนคลายจึงไม่ระวังตัวเลยพยักหน้าตอบเป็นการอนุญาต

                ผมไล่สายตาลงไปที่ช่วงขาของนับสองก่อนจะเลื่อนไปจ้องมองบั้นท้ายนุ่มนิ่มแล้วเลียปากช้าๆ ก่อนจะค่อยๆวางมือลงบนต้นขาในระยะอันตรายจนน้องสะดุ้งเฮือก...

 




[นับสอง]

 

                “จะทำอะไร!

ผมเอี้ยวคอหันไปหาพี่เก้าอย่างรวดเร็วพลันจะพลิกตัวหนีก็หนีไม่ได้ อุณหภูมิเบาสบายในห้องเริ่มมีความร้อนขึ้นมาดื้อๆจนก้อนเนื้อในอกผมเริ่มเต้นตุบๆ

“พี่แค่นวดขา” ว่าแล้วอย่างซื่อๆหน้าหล่อๆ ลงแรงบีบนวดต้นขาแข็งๆ กล้ามเนื้อแน่นเป็นการประกอบคำพูด

คิ้วผมกระตุกอย่างหมั่นไส้กับการแสดงบทสุภาพบุรุษของพี่เก้าจนอยากจะตะโกนว่า...

สุภาพบุรุษไสหัวไป

จะเอาโจรป่าตบจูบเว้ย!

เห็นว่าผ่านไปนานพี่มันก็เอาแต่นวดขาไม่ได้เกินเลยอะไรก็ทำให้ผมเบาใจยอมหันกลับไปแล้วฟุบหน้าลงปล่อยให้พี่เก้านวดไป

                ขณะกำลังรู้สึกเหมือนได้นอนกลิ้งเล่นในปุยเมฆนุ่มนิ่มก็ต้องสะท้านเฮือกเมื่อถูกกระชากสติลงมาและสัมผัสได้ถึงความหนาวเหน็บของบั้นท้ายขึ้นมา

                ฝ่ามือที่ตอนนี้ต้องนวดขาผมกลับวางแหมะอยู่บนสะโพก แต่ที่ตกใจจนสติกลับเพราะว่าพี่เก้ามันไม่ได้นวด! มันขยี้แล้วก็ลูบไล้จนบางอย่างในกางเกงมันเริ่มมีอาการสะท้าน

                โอ้... ภาพลามกในห้องน้ำวิ่งพล่านมากระแทกสมองทันที

                ผมสูดลมหายใจลึกพยายามไม่แสดงความผิดปกติออกมา แต่ยิ่งปล่อยนานมือใหญ่ของพี่เก้ายิ่งลูบยิ่งเค้นต้นขาด้านในของผมสลับกับก้นเต่งตึงหนักขึ้นจนผมเริ่มจะส่งเสียงครางออกมา...





----


CUT

คลังใสใสของเดือนพราย ถามน้องกูเกิ้ลได้เลยนะ 55555

ไม่กลับมาเม้นจิงอลลลล


-----





                แม้ผมจะปลดปล่อยหยาดหยดราคะไปแล้วแต่ภาพนี้มันก็ทำให้ผมตื่นตัวได้อีกครั้ง ลอบกลืนน้ำลายอย่างช้าๆ นิ้วมือได้ดึงออกจากช่องทางด้านหลังแล้วทำให้ผมรู้สึกโล่งและวูบโหวงในทีเดียว

                พี่เก้ายิ้มน้อยๆ คล้ายกำลังพอใจกับสภาพอ่อนแรงและถูกจัดการไม่เหลือคราบ

                หัวใจของผมเต้นอย่างรุนแรงมองใบหน้าหล่อเหลาของผู้ชนะสิบทิศอย่างพร่ามัวแล้วเลื่อนสายตาไปยังกางเกงของพี่เก้าบ้างด้วยความอยากรู้ว่าเขาจะเกิดอารมณ์บ้างมั้ย

                ผมมั่นใจในร่างกายแสนงดงามของตัวเอง

                แม้จะอ่อนแรงแต่ก็เย้ายวนได้!

                แล้วเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเองก็มีอารมณ์จนน้องเก้าแปดนิ้วคึกคักดันกางเกงผ้าจนนูนขึ้นเป็นลำชวนให้ใจดวงน้อยเต้นไม่เป็นสับ

                ตอนนี้ผมสบายตัวแล้ว แต่พี่เก้ายังไม่สบายตัว...

                ดังนั้นแล้วผมก็ควรที่จะ...

ผมแลบลิ้นเลียริมฝีปากตัวเองช้าๆ เงยหน้าสบตาอีกฝ่ายแล้วถามช้าๆ...

 

                “ผมใช้ปากให้เอามั้ย?”



----

/คว้าก้านมะยม /นับส๊องงงง ทำเเบบนี้ไม่ดีนะะะะ


ช่วงนี้อากาศเปลี่ยนเดือนพรายป่วยมาสี่วันเเล้ว รักษาสุขภาพกันด้วยเน้อออ

เลิฟ เลิฟ

#นับเก้ารัก






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9.845K ครั้ง

912 ความคิดเห็น

  1. #57133 0918830694 (@0918830694) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 21 เมษายน 2562 / 12:53
    ทำไมอ่านไปอ่านมาต้อง
    มีความเบ้ปากมองบนของความแรงอินับด้วยเนี่ย ฮื่อออ อยากจะตาย
    #57133
    0
  2. #56837 Molly_nat (@Molly_nat) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 16 เมษายน 2562 / 19:27
    โอ๊ยย ฟินน
    #56837
    0
  3. #56797 yaoi55 (@yaoi55) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 15 เมษายน 2562 / 21:35
    อ้าก<!(-!$@ฟินเกอ๊นน
    #56797
    0
  4. #55165 MookSmily (@MookSmily) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 4 เมษายน 2562 / 15:12

    อ้ากกก เเรงส์
    #55165
    0
  5. วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 14:12
    เดือนพราย จะทำร้ายเดือนสิบ โดยใช้อินับกับพี่เก้าไม่ได้ //กระอักเลือกแทบแน่นิ่ง
    #54872
    0
  6. #54851 IsGarfield (@IsGarfield) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 02:18
    ร้อนแรงมากกกกกก
    #54851
    0
  7. #54784 May Ling Pcm (@maylingpcm) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 26 มีนาคม 2562 / 08:10
    ฟาดไม้เรียวสักทีดีมะนับสอง
    #54784
    0
  8. #54694 sirindabumtomjhu (@sirindabumtomjhu) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 25 มีนาคม 2562 / 11:34
    ฟินตัวแตกกันไปข้างหนึ่งเลยยย อ้าก&#128514;
    #54694
    0
  9. #54553 Kamuki (@na--) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 22 มีนาคม 2562 / 11:33
    กี๊ดดด อิน้องนับลู๊กกกกกกกก
    #54553
    0
  10. #54543 beeya1 (@beeya1) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 22 มีนาคม 2562 / 10:24
    พี่เก้า เอาน้องเถอะ

    พลีสสส
    #54543
    0
  11. #54198 Sanipps (@mairuah) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 มีนาคม 2562 / 00:58
    ใจสั่นมากกกกกกก
    #54198
    0
  12. วันที่ 11 มีนาคม 2562 / 13:22
    อยากรูดก้านมะยมมาตีทั้งคู่
    #53989
    0
  13. #53619 puppywang (@2543660) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 มีนาคม 2562 / 11:42
    จะบ้าตายอะรุนแรงมากจริงๆ น้องนับของชั้นก็ต้องเป็นไทป์เมีย โอ้ยๆๆๆ สมใจพี่เก้าแล้วใช่ไหม แต่ปยสุดท้ายคืออยากตีน้องนับ
    #53619
    0
  14. #51523 Thunx2 (@thunthan) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:21
    ป๋าหนึ่งใจเย็นๆค่ะ ถ้าพี่เก้าโหมงานหนักแล้วป่วยขึ้นมาใครจะดูแลนับสองคะ ฮื่ออออ /เอาพัดลมจ่อหน้า
    #51523
    0
  15. #51067 joenls444 (@joenls444) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2562 / 11:56
    ร้อนแรงเปงบ้า
    #51067
    0
  16. #49267 birumu (@beam_bts) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 มกราคม 2562 / 18:33
    มีเรื่องของจินกับป๋านับหนึ่งมั้ยคะ
    #49267
    0
  17. #49257 birumu (@beam_bts) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 มกราคม 2562 / 17:32

    ป๋าชอบจินหรอ ทำไมต้องบอกว่าพี่เกล้าทำให้จินใจสั่นได้
    #49257
    0
  18. #48794 soul_hyukjae (@soul_hyukjae) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 16 มกราคม 2562 / 22:42
    โอ๊ยยยยยยย น้องนับ
    #48794
    0
  19. #47592 PCY_BBH_PLOY (@Chutiporn_ploy) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 16:49
    รู้กกกกกกกกกกกกกนับ!!!
    #47592
    0
  20. #47414 diizzpop2107 (@diizzpop2107) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 9 มกราคม 2562 / 18:44

    โโอ๊ยยยนับสองลู๊กกก

    #47414
    0
  21. #45329 FDB88 (@FreedomBlood88) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2561 / 03:30

    ตีสักทีสองทีดีมั้ยยัยน้อง

    #45329
    0
  22. #45288 0818770547 (@0818770547) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2561 / 12:52

    นับเปนเด็กดีมาก จะช่วยคลายเครียดให้คนพี่น่ะ
    #45288
    0
  23. #45074 golf8 (@golf8) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2561 / 22:31
    นับลู๊กกกกกก มีตอนไหนบ้างนะ ที่เรามะอุทานคำนี้...
    #45074
    0
  24. #41555 SupawadiNoiubon (@SupawadiNoiubon) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2561 / 20:55

    ร้อนท้องเลย

    #41555
    0
  25. #41306 imyminemyself (@Pgray) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2561 / 06:44
    นับสองเริ่มรุกแล้ว
    #41306
    0