นับ เก้า รัก [YAOI]

  • 300% Rating

  • 2 Vote(s)

  • 3,374,183 Views

  • 57,453 Comments

  • 58,153 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    182,302

    Overall
    3,374,183

ตอนที่ 21 : อ้อยคว่ำครั้งที่ 20

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 108555
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10156 ครั้ง
    14 ก.ค. 61




บทที่ 20

 


ช่างเป็นคำพูดที่ผ่าลงกลางใจระหว่างผมกับพี่เก้าเสียเหลือเกิน

จุดเล็กๆ ในอกเหมือนจะปริแตกแล้วรุกลามอย่างรวดเร็ว

ผมมองพี่ซีนสลับกับพี่เก้าแล้วคิดในใจ สรุปพี่แกสองคนเป็นเพื่อนรักกันจริงปะ ดูจากการฟาดปากใส่ไม่ยั้งแรงของพี่ซีนแล้วมันอดคิดไม่ได้จริงๆ

“เงียบเลยสิมึง” พี่ซีนหัวเราะอย่างร้ายกาจอย่างผู้มีชัยแล้วหันมายักคิ้วให้ผม “ปะ เดี๋ยวพี่พาไปทำแผลในฐานะรุ่นพี่คนหนึ่งแล้วกัน”

ผมหันไปมองพี่เก้า เราสบตากันเล็กน้อยเขาพยายามจะพูดอะไรสักอย่าง

“พี่เก้า ช่วยแก้วปลูกต้นโกงกางก่อน แดดจะลงเล้วค่ะ” แขนพี่เก้าถูกหญิงสาวคนหนึ่งดึงไป

ผมค่อยๆ กะพริบตาไล่หยาดหยดความรู้สึกสะท้อนในเงาตาออกไปแล้วหันไปหาพี่ซีน “รีบไปเถอะพี่ ผมแสบแผลมากเลย”

“โอ๊ะ ปะๆ ตามพี่มาเลย” ริมฝีปากแดงสดคลี่ยิ้มกว้างขึ้นไปอีกแล้วลากผมให้เดินออกจากบริเวณนี้ ผมก้มมองมือพี่ซีนที่กำลังจับผมอยู่...

มือเขาสากหน่อยๆ

ถ้าได้มาลูบตัวคงดีไม่น้อย

เพราะมีพี่ซีนมาดึงดูดความสนใจ ผมเลยไม่ได้ใส่ใจว่าพี่เก้าจะรู้สึกยังไงเพราะเมื่อกี้เรียกได้เลยว่าเล่นเอาจุกเลย พี่ซีนแม่ง... พูดแบบนั้นไม่ต่างจากย้ำเตือนให้ผมได้สติว่าความสัมพันธ์ของผมกับพี่เก้า

ว่าระหว่างเรานั้น...มันไม่มีสถานะอะไรเลย

“นับสอง ไปรู้จักไอ้เก้าได้ยังไง” เมื่อเดินมาพ้นสายตาพี่เก้าแล้วพี่ซีนก็คลายท่าทางร้ายกาจเจ้าเล่ห์ลงเล็กน้อย น้อยมากจริงๆ

ผมคิดนิดนึง “รู้จักที่ร้านหนังสือครับ”

“ฮะ ไอ้เก้าเข้าร้านหนังสือ?” พี่ซีน

“เปล่าครับ”

                พี่ซีนทำหน้างงๆ

“ผมเห็นพี่เก้าบนหน้านิตยสาร ถือว่ารู้จักได้มั้ยพี่” ผมบอกย่างซื่อๆ แต่พอมองหน้าพี่ซีนแล้วก็รีบกลับลิ้น “จริงๆ ปกเล่มของพี่ซีน ผมก็ซื้อนะ”

“ฮ่าๆๆๆ” เสียงระเบิดหัวเราะของพี่ซีนผมเอาทำยิ้มแห้ง ท่าทางขำขันหัวเราะไม่สนใจภาพลักษณ์ทำให้พี่เขาดูเข้าถึงง่าย “น่ารักนะเรา”

น่ารักแล้วรักเปล่า!

มือหยาบหน่อยๆ ทำท่าจะยกขึ้นมาลูบหัวผมแต่เห็นว่ามือเปื้อนเลยไม่ได้ทำอะไรจากนั้นก็ครุ่นคิดบางอย่างแล้วถามผม

“แล้วนับสองชอบไอ้เก้าเหรอ”

ผมทำตาโต “ผมดูออกง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ”

ไม่จริงน่า ผมอุตส่าห์ไม่กระโตกกระตากแล้วนะ

ไม่แสดงออกแล้วนะ

ทำไมทุกคนดูออกเล่า!!

พี่ซีนได้ฟังแบบนั้นก็ถอนหายใจส่ายหน้า “ไม่ต้องมาเบี่ยงประเด็นเลย”

ผมเดินต่อไปข้างหน้าแล้วก็ยิ้มเบาบาง “ก็ชอบนะพี่ พี่เก้าเขาน่ารัก”

“ชอบแบบแฟนคลับคนหนึ่งที่คลั่งไคล้ดารารึเปล่า” พี่ซีนเจาะจงรายละเอียดเข้าไปอีกขณะเปิดก๊อกน้ำเบาๆ แล้วล้างมือตัวเองให้สะอาดก่อนจากนั้นถึงดึงมือของผมไปล้างให้สะอาด

ผมยืนนิ่งมองดูพี่ซีนที่กำลังเขี่ยดินออกจากมือผมเบาๆ เล่นเอาท้องน้อยผมปั่นป่วนขึ้นมานิดหน่อย ผมเป่าปากเล็กน้อยกดอาการกระดี๊กระด๊าในเส้นเลือดให้หยุดลง

...อยากได้พี่ซีนจังครับแม่

“นับสอง พี่ถามอยู่นะ”

“อะ อ้อ” ผมกะพริบตาไล่ความหื่นในดวงตาออกไปแล้วคิดประโยคเมื่อครู่เล็กน้อย “ตอนแรกผมก็คลั่งไคล้พี่เก้าแบบดารานะครับ”

ก็พี่เก้าหล่อมาก

เซ็กซี่มาก

                ไม่คลั่งไคล้ก็บ้าแล้ว

                “แล้วตอนนี้ล่ะ” เขาลูบดินออกจากมือผมจนหมดเผยให้เห็นรอยแผลจากหินบาดเลือดไหลอยู่นิดๆ “ยังชอบแบบนั้นอยู่มั้ย”

                “ไม่ครับ” ผมตอบตามตรง

                “แล้วชอบยังไง”

 

                “ชอบแบบที่อยากจะครอบครองเขาไว้คนเดียวครับ”

 

ผมมองดูสายน้ำเย็นสายเล็กแล้วเหม่อลอย ในสายตาคนอื่นเขาอาจจะมองว่าผมขี้เล่นดูไม่เอาอ่าวไม่เป็นโล้ไม่เป็นพายแต่เพราะสถานะของผมที่มันทำอะไรไม่ได้สักอย่างแล้วจะให้ผมทำยังไงได้เล่า


หึงไม่ได้

หวงไม่ได้

ห้ามไม่ได้

ก็แค่คนคุยคนหนึ่ง 

จะไปมีสิทธิ์เท่าคนเป็นแฟนได้ยังไง



ผมไม่อยากให้พี่เก้ารู้ว่าผมชอบเขามากกว่าที่เขาชอบผม นอกจากความหล่อของพี่เก้าแล้วมันก็มีอีกมุมหนึ่งที่ทำให้ผมตกหลุมรักได้อย่างง่ายดาย

“แล้วรู้มั้ยว่าเก้าเป็นคนของสาธารณะ” พี่ซีนปิดก๊อกน้ำ เขาไม่ได้ดูแปลกใจกับคำตอบเท่าไหร่

“ผมรู้” ก้มหน้าต่ำลงเล็กน้อย แล้วเหลือบตาไปทางซ้ายแล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่ “ผมก็ไม่เคยออกหน้ากับพี่เก้านะ ผมรู้ว่าผมควรยืนอยู่ตรงไหน”

ผมไม่เคยโอ้อวดใคร ไม่เคยอัพสเตตัส อัพไอจี ทวิตเตอร์ถึงพี่เก้าเลยสักครั้งต่างจากคนที่เคยเป็นข่าวกับพี่เก้าที่มักจะอัพทุกโซเซี่ยลอวดว่าตอนนี้พี่เก้าอยู่กับเขานะกำลังคุยกับเขา

มีแต่พี่มันนั่นแหละอัพทุกอย่างเกี่ยวกับผมไป ฮึ ไม่ได้ดีใจเลยจริงๆ (จริงจริ๊ง)

พี่ซีนเงียบไปสายตาเขาดูจะอ่อนลงกับผมไปอีกหลายส่วน อย่ามาตกหลุมรักผมนะ หล่อแบบพี่ก็สั่นคลอนตำแหน่งพี่เก้าในใจผมได้เช่นกัน

“เดี๋ยวผมไปทำแผลเองดีกว่า”

ผมอยากจะอยู่คนเดียวเงียบๆ

พี่ซีนไม่ได้ขัดอะไร เขาปล่อยผมไปง่ายๆ สองขาพาตัวเองไปยังหน้าสำนักงานของอุนทยานเพราะตรงนั้นมีกระเป๋าเป้ใส่เสื้อผ้าสำหรับผลัดเปลี่ยนอยู่ ผมหยิบกระเป๋าแล้วเดินไปยังห้องน้ำ

ผมใช้เวลาในห้องน้ำสักพักก็ได้ยินเสียงเท้าหลายคู่ ดูเหมือนว่าเพื่อนกลุ่มอื่นๆก็เรียบร้อยแล้วสินะ ผมไม่ได้ทำตัวเอื่อยเฉื่อยอีกรีบใส่เสื้อผ้าแล้วออกจากห้องน้ำ คนที่ยืนรออยู่ต่อคิวอยู่เป็นแบร์ สภาพมันก็เปื้อนโคลนตั้งแต่เอวลงมา มันเลิกคิ้วทักทายเล็กน้อยแล้วเดินเข้าห้องน้ำไป

อารมณ์ผมอยู่ในโหมดสงบเลยไม่มีกะจิตกะใจจะไปปีนห้องน้ำดูผู้ชายเปลือย นับว่าพลาดโอกาสทองจริงๆ

คิดอย่างเสียดายแต่เดินออกมาแล้ว ทิ้งตัวลงบนโต๊ะว่างๆ มองดูเพื่อนทยอยกันเดินกลับมาสภาพเปรอะเปื้อนเหมือนกันทุกคน ผมกำลังคิดอยู่ว่ามื้อกลางวันจะเป็นอะไร

กล่องพยาบาลสีขาวก็วางลงบนโต๊ะเรียกความสนใจผม

 

“ให้พี่ดูแผลหน่อยนะครับ”

 

เสียงทุ้มอ่อนโยนเป็นประจำว่าขึ้นจากนั้นค่อยๆดึงมือทั้งสองข้างของผมไปดูเงียบๆ นัยน์ตาเรียวกวาดมองดูภาพตรงหน้าด้วยหัวใจในจังหวะที่เต้นเร็วขึ้นเล็กน้อย หน้าผากกว้างเต็มไปด้วยเหงื่อกรอบหน้าค่อนข้างแดงระเรื่อจากแดดและลมหายใจที่ยังหอบอยู่บ่งบอกว่าเขาเร่งรีบมาหาผม

“เจ็บหน่อยนะ” พี่เก้าว่าเรียกสติเอ๋อๆ ของผมให้กลับมา เขากำลังใช้สำลีชุบน้ำเกลือมาเช็ดบนแผลให้ก่อนแล้วค่อยเปลี่ยนมาเป็นแอลกอฮอล์ล้างแผลซึ่งมันแสบมาก!

ริมฝีปากของผมขบเข้าหากันทันทีเผลอร้อง “ซะ ซี้ด พี่เก้า”

“อืม” เขาพยักหน้าแล้วผ่อนลมหายใจหนักพยายามเบาแรงของการลงน้ำหนัก “เหมือนจะมีเศษหินนะ”

วงคิ้วเรียวขมวดเข้าหากันเล็กน้อยเพ่งสายตามองแล้วหยิบคีมเล็กๆมาล้างด้วยแอลกอฮอล์ก่อนหลังจากนั้นถึงจะแบะแผลเล็กน้อยจากนั้นใช้คีมคีบออกมา  

“อ๊ะ!

ผมกัดปากแน่น

“แสบ แสบพี่เก้า ซี๊ดดด” ผมร้องด้วยใบหน้าเหยเก รู้สึกมือพี่เก้าสั่นเล็กน้อย

มองเห็นเลือดไหลออกมาจากแผลพร้อมกับเศษหินที่พี่เก้าดึงออกมาแล้วซู้ดปาก

“อา ซี๊ดดด ผมเจ็บ”

พี่เก้ากลืนน้ำลายดังอึก

 

“พี่เก้า ซี๊ดด นับเจ็บ”

 

กึก

 

ผมอึนมึนงงไปเลยเมื่อพี่เก้าหยุดมือไปโดยไม่มีสัญญาณเตือน ยิ่งเห็นเขาขบกรามแน่นจนเห็นสันกรามนูนขึ้นชัด เขาดูนิ่งไปก่อนจะหลุบตาลงต่ำลงไปมองพื้นอย่างสงบจิตสงบใจแล้วค่อยเริ่มทำแผลให้ผมต่อ

คราวนี้เรียกได้ว่าแทบไม่รู้สึกถึงน้ำหนักของมือพี่เก้าอีกเลย เขาดูระวังสุดๆจนมือสั่น สัมผัสได้ว่าพี่เก้ากลั้นหายใจบ่อยๆ กว่าจะทำแผลเสร็จเล่นเอาพี่เก้าเหงื่อเต็มหน้า

ผมดูแผลที่ถูกทำอย่างงดงามแล้วรู้สึกอบอุ่นในอกอยู่มาก ผมยิ้มให้พี่เก้า “ขอบคุณนะครับ”

“ไม่เป็นไร” เขาเก็บอุปกรณ์ลงกล่อง “เป็นสิ่งที่พี่อยากทำอยู่แล้วครับ”

ผมเอียงคอเล็กน้อยแล้วเผลอปากออกไป


“พี่อยากทำแผลให้ผม”

“ใช่แล้ว” 

“ในฐานะอะไรเหรอครับ”

“...”

“แล้วตอนนี้...ผมเป็นอะไรสำหรับพี่”


 ---


ขนาดพี่ซีนที่เพิ่งจะรู้จัก

เขายังเอาฐานะรุ่นพี่รุ่นน้องมาดูแลผม

แล้วพี่เก้าเล่า

สำหรับพี่เก้า ผมคืออะไรล่ะ


พี่เก้าเงียบแล้วมองผมด้วยแววตาที่ไม่สามารถคาดเดาได้ว่าพี่เก้ากำลังคิดอะไรอยู่ ผมนั่งนิ่งไม่ขยับแล้วเฝ้ารอเงียบๆ ว่าพี่เขาจะพูดอะไร ผมเฝ้ารอด้วยหัวใจที่กำลังทิ้งดิ่งลงเรื่อยๆ

 

“พี่ยังมีแฟนตอนนี้ไม่ได้ครับ”

 

มุมปากผมกดลงจนเหยียดเย้ยมันน่าจะดูชั่วร้ายหน่อยๆ ผมไม่อยากบอกว่าตัวเองดูน่าเกียจ เลยเอาคำว่าชั่วร้ายมาใส่แทน ให้ตัวเองดูเป็นแบดบอยสักหน่อย

เบือนหน้าไปทางอื่นอย่างอดไม่ได้ ก็พอรู้ว่าสถานะแฟนของพี่เก้ามันค่อนข้างลำบากและยาก แต่ว่าผมก็ยังคงดึงดันต่อ

“งั้นแล้วตอนนี้ผมเป็นอะไรสำหรับพี่เหรอครับ” ผมยังคงดึงดันเอาแต่ใจ

 

“เป็นคนพิเศษครับ”

 

เป็นคำตอบที่อยู่เหนือความคาดหมายผมอยู่พอสมควรแต่นั่นก็พอจะช่วยให้หัวใจหนาวเหน็บค่อยๆ รู้สึกกลับมาอบอุ่นขึ้น น้ำเสียงหนักแน่นปราศจากความลังเลทำให้ผมหันหน้ากลับมา

                พี่เก้าไม่ได้มีสีหน้าเคร่งเครียด เขายิ้มให้ผมเหมือนเดิมมีเพียงแต่แววตาขี้เล่นที่จางหายไป

                ผมได้ฟังแบบนั้นแล้วค่อยรู้สึกดีขึ้นมาหน่อยกลบความน้อยใจลงไปได้เยอะ

                “แล้ว...พิเศษใส่ไข่รึเปล่า” ผมเปลี่ยนบรรยากาศมืดหม่นให้เป็นไร่อ้อยอย่างรวดเร็วแล้วก้มมองกางเกงพี่เก้าทันที


                “ถ้านับสองอยากใส่ก็ได้”

“...”

“แต่แปดฟองจะไหวเหรอ”


โอเค กูยอมแพ้กับความเสื่อมระดับพระกาฬของพี่เก้า

ไม่กล้าโต้เถียงเลยว่าจะใส่ไข่พิเศษกับพี่เก้า

ออร่ารุกพี่เขาแยงตาเหลือเกิน

“พี่... ไปอาบน้ำเถอะ” ผมหาเรื่องหลบหลีกได้แล้วคือตอนนี้พี่มันยังไม่ได้ไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดใหม่ยังคงอยู่ในสภาพเลอะเทอะ

“อาบด้วยกันมั้ยครับ”

“ไม่!

                หน้าแดงยังกับมีคนเอาเลือดหมาดำมาสาดเลยครับ พี่เก้าอมยิ้มคลายท่าทีขึงขังลงแต่คิ้วยังคงขมวดเป็นปมอยู่

                “กังวลเหรอ” เขาถามผมแล้วมองสำรวจใบหน้าหาปฏิกิริยาจากตัวผม

                “ไม่อ่ะ” ผมส่ายหน้าสวนทางกับความจริงในใจจากนั้นคลี่ยิ้มหวาน “เพราะไม่ใช่แค่พี่ที่มีแต่คนชอบ”

                ว่าจบก็หันไปหาผู้ชายสักคนที่กำลังเดินมาทางนี้พอดี เขาหันมามองผมแล้วก็หน้าแดงเถือกหลังจากได้รับรอยยิ้มร้ายกาจของผมไป พี่เก้าลากสายตามองตามไปแล้วมุมปากกระตุก

                “วันก่อน เขามาขอเบอร์ผมด้วย”

สาบานว่าไม่ได้ขยี้เลย

แค่เล่าสู่กันฟังเฉยๆ

                เป็นรุ่นพี่ปีสองชื่อโจ ถ้าจำไม่ผิดก็เป็นเพื่อนพี่สีฝุ่น ...อันที่จริง ผมไปอ่อยพี่เขาก่อนแหละ เขาเป็นหนึ่งในคนที่ถูกผมลวนลามกลางทะเลตอนทำกิจกรรม

                นานๆที ผมจะตกผู้ชายได้

                รู้สึกภูมิใจสุดๆ

                “แล้วให้ไปรึเปล่า” รอยยิ้มที่ดูจะแข็งยิ่งกว่าหินส่งมาให้

                “รุ่นพี่ขอ มีหรือรุ่นน้องจะปฏิเสธ” ผมยิ้มยั่วใส่พี่เก้า “ทีพี่ยังแจกไลน์เลยนี่ครับ”

                คนถูกจับได้ชะงักไปเลย แล้วก็หัวเราะแห้งๆให้

                “รุ่นน้องขอความช่วยเหลือ รุ่นพี่จะปฏิเสธได้ยังไง” ยังจะกล้าหาข้ออ้างมาไม่ต่างจากผมอีก ทั้งผมกับพี่เก้านี่มันน่าเตะกันจริงๆ

                เราทั้งคู่พอได้พูดแบบนั้นกันออกมาก็เงียบลงจนไม่รู้ว่าต่างคนต่างคิดอะไรพอเปิดปากขึ้นก็...

 

                “ผมจะไม่ให้เบอร์ใครอีก / พี่จะไม่ให้ไลน์ใครอีก”

 

                ผมเม้มปากแล้วอมยิ้ม “ไม่ให้ไลน์เพิ่มแต่ในไลน์ก็มีอยู่ไม่ใช่เหรอ”

                “อยากให้พี่พูดอะไรครับ” คนหล่อทำหน้ารู้ทันก่อนจะเอ่ย “ถ้าอยากรู้ว่าตอนนี้พี่คุยกับคนอื่นอยู่รึเปล่า”

                “...”

                “บอกเลยว่า”

                “...”

                “ ตอนนี้พี่เก้าคุยกับนับแค่คนเดียว”

เขายื่นมือมาเคาะปลายจมูกผมเบาๆ “พี่เก้าขี้อ่อย แต่พี่เก้าไม่ได้เจ้าชู้นะ”

“เชื่อตาย” ผมส่ายหน้าไม่เชื่ออย่างแรง

“อยากดูโทรศัพท์พี่เก้ามั้ย” เขาทำท่าจะส่งโทรศัพท์ให้ผมดู

ผมรีบส่ายหน้าไม่เอาทันที “ไม่”

“แต่” เขายังคงอยากจะยัดโทรศัพท์ใส่มือผมเพื่อพิสูจน์คำพูด

เลยต้องรีบสวนกลับไป

 

“ผมเชื่อใจพี่”

 

คำง่ายๆ ที่มีความหมายมหาศาลนัก

ถ้าพี่กล้าเหยียบความเชื่อใจผมนี่พี่หมาเเดกเลยนะ!

พี่เก้าได้ฟังแล้วก็นิ่งไปชั่วขณะก่อนจะพยักหน้าสบตาผมอย่างจริงจัง “พี่เก้าจะไม่ทำให้นับผิดหวัง”

เขารู้ว่าผมแพ้การแทนตัวว่าพี่เก้า

แล้วพี่มันก็ยิ่งพูด!

“พูดแล้วนะ” ผมย้ำคำ รู้สึกหินหนักๆในใจถูกดึงออกไปอย่างช้าๆ

“แล้วนับ ตอนนี้คุยกับใครอยู่อีกมั้ย” พี่เก้าคงกำลังหาช่องทางถามมานานแล้ว

“ไม่มี” ตอบไปตามความจริงเพราะส่วนใหญ่มีแต่ผู้หญิงมาชวนคุย

ผมไม่ได้ชอบผู้หญิง แล้วผมจะไปคุยกับพวกเธอทำไม

ส่วนผู้ชายเหรอ หึ... ผมออกจะหล่อขนาดนี้

แต่กลับไม่มีสักคน!

                ทำให้พี่เก้าคุยกับผมได้นี่ต้องใช้บุญสะสมกว่าร้อยปีมาแลกจริงๆ

                “ดีแล้ว” เขาดูพอใจ “พี่ไปอาบน้ำก่อนนะ” มองสภาพเปื้อนโคลนของนายแบบสุดฮอตแล้วก็พยักหน้า

                “อื้อ”

                ก่อนจะไป “อ้อ แล้วก็จำไว้นะ”

                “จำว่า?”

                พี่เก้ากล่าวอย่างจริงจังไม่หลบตา น้ำเสียงมั่นคงหนักแน่นไม่มีความลังเลใดๆ

                “นับสองเป็นคนพิเศษของพี่เก้า”

ได้รับอ้อยมาสามสิบตัน

“และพี่เก้าก็เป็นคนพิเศษของนับสอง”

                ได้รับอ้อยเพิ่มมาสามร้อยตัน

 

“เราต่างเป็นคนพิเศษของกันและกัน... จำไว้ให้ดีนะครับ”

               

แม่ครับ... ผมถูกอ้อยทับตายแล้วครับ

 

                

 ----



                ผมเคาะนิ้วลงบนโต๊ะในจังหวะช้าๆแต่มันเต็มไปด้วยความรู้สึกอึดอัดและหงุดหงิดอยู่ไม่น้อย มองแผ่นหลังของคนที่เดินจากไปเงียบๆ แววตาของผมมองเหม่อไปแล้วคิดถึงคำพูดเมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมา


                เป็นครั้งแรกที่ผมได้รับอ้อยจำนวนมาก

                แต่มันไม่ได้รู้สึกหวานในอกเลยสักนิด

                 

                คนพิเศษงั้นเหรอ... เฮ้อ

     “เฮ้อ เฮ้อ” ผมส่ายหน้าแล้วยิ้มให้ตัวเอง

 

 



[เก้า]

 


                หลังจากเดินออกมาพ้นสายตาของนับสองเเล้ว ใบหน้าแต้มด้วยรอยยิ้มค่อยๆ จืดจางลงเรื่อยๆ จนแทบไม่เหลือความขี้เล่นประทับหน้า ผมเดินครุ่นคิดอะไรเงียบๆ คนเดียวไปตลอดทาง ความคิดค่อนข้างตึงหัวไม่น้อยแม้จะใช้น้ำเย็นมาดับหัวร้อนๆแล้วผมก็ยังคงร้อนรุ่มไปทั้งใจ

                เดินออกจากห้องน้ำมาก็ผงะเมื่อเจอเพื่อนสนิทยืนกอดอกทำหน้าขึงขังอยู่

                “มีอะไร” ผมถามซีนด้วยน้ำเสียงเหนื่อยอ่อนมือมือก็ใช้ผ้าเช็ดเส้นผมเปียกๆต่อไป ไม่ได้ทุกข์ร้อนกับท่าทีคุกคามนัก

                “มึงจะเอายังไงกับนับสอง”

                ชะงักกึกแล้วมองหน้าซีนด้วยแววตาวาววับ “อย่ายุ่งกับนับสอง”

                “เด็กน่ารักขนาดนี้ กูไม่ยุ่งได้ไง” ซีนกระตุกยิ้มแล้วมองจ้องผม “ตกลง... น้องเป็นอะไรกับมึง”

                “มึงจะเสือกอะไรกับเรื่องของกูนักหนา” น้อยครั้งที่ผมจะแสดงความโกรธออกมา

                “กูไม่ได้อยากเสือก” ซีนตอบอย่างจริงจัง “กูแค่เห็นน้องน่าสงสารเลยต้องยื่นมือเข้ามาช่วยสักหน่อย”

                ผมเงียบแล้วถลึงตาใส่เพื่อน “เพิ่งรู้ว่ามึงเป็นคนใจดี”

                “แน่นอน” ซีนรับคำอย่างหน้าด้านๆ ก่อนจะถามต่อ “สรุปน้องเป็นอะไรสำหรับมึง”

                “มึงจะถามอะไรนักหนา”

                “กูเห็นไอ้สีฝุ่นมองน้องมึงอยู่” ซีนพูดหน้าตายสนิทจนไม่รู้ว่าจริงหรือโกหก

                ผมเลิกคิ้วขึ้น “สีฝุ่น?” ไอ้หมอหมาอะนะ ผมสังเกตดูแล้วมันก็ไม่ได้มีท่าทีอะไรกับนับสองเลยไม่ใช่เหรอ

                “เมื่อกี้กูเห็นมันเอาข้าวไปให้นับสอง” ยิ้มอีกเเหละ

                ไม่เคยอยากจะกระทืบใครเท่ามันอีกแล้ว ดูมันจะสนุกสนานเหลือเกินกับความทุกข์ของผม และผมคิดว่าถ้ายังไม่ยอมตอบคำถามมันวันนี้มันคงกัดผมไม่ปล่อย

                “นับสอง เป็นคนพิเศษสำหรับกู”

                เขาไม่เหมือนใครจริงๆนะ

 

                “พิเศษแล้วไง ยังไงก็ไม่ใช่แฟนอยู่ดี”

 

  ผมถอนหายใจหนักหน่วงมองซีนอย่างเฉยชาก่อนจะสวนกลับ “ทำอย่างกับตอนนี้มึงกับกูมีแฟนได้งั้นแหละ”

                สภาพก็ไม่ได้ต่างกันเลย ยังจะมาทับถมกันอีก มันน่าเตะมั้ยล่ะ

                “โสดสนิทไม่มีอะไรให้กังวลแบบมึง” มันยักไหล่ “ใครใช้ให้มึงชอบน้องมันตอนนี้ล่ะ”

                “แล้วความชอบมันห้ามกันได้รึไง” ผมตอบหน้าตายไม่แพ้กันก่อนจะส่ายหน้าส่ายหัว “เรื่องนับสอง กูจัดการได้”

                “ให้มันจริงเถอะ” ซีนเบ้ปากใส่ “สรุปแล้วมึงจะตอบคำถามกูได้ยังว่าน้องอยู่สถานะไหน อยู่แบบไม่มีสถานะแม่งเหี้ยนะ” เอ่ยเตือนอย่างหวังดีหรือต้องการจี้ปมผมก็ไม่เเน่ใจ

                ผมมองหน้าไอ้ซีน

“แล้วมึงจะให้กูวางน้องไว้ตำแหน่งไหน”

เรื่องนี้ใช่ว่าผมไม่คิด คิดอยู่แล้วคิดไม่ออกด้วย

ฐานะตอนนี้จะวางเป็นเพื่อนก็ไม่ได้ จะวางเป็นรุ่นน้องก็ไม่ได้ ผมกลัวว่ายื่นสถานะพวกนี้ให้น้องไปแล้วมันจะคิดมากว่าผมลดระดับความสัมพันธ์ลงไปให้น้องเป็นแค่เพื่อนหรือรุ่นน้องเท่านั้น

                “เป็นแฟนไม่ได้ มึงก็เป็นอย่างอื่นสิ” ซีนยิ้มเจ้าเล่ห์

                “เป็นอะไรล่ะ” ตอนนี้เรียกว่าผมอยู่ในสภาพไม่รู้จะก้าวไปทางไหนเหมือนกัน

                “โง่จังมึงนี่” พ่อดาราหน้าใหม่ส่ายหน้า

 

                “เป็นแฟนไม่ได้ มึงก็เป็นผัวน้องเขาเลยสิ!

 

                เหมือนมีฟ้าฟาดลงกลางหัวทำให้สมองสติแจ่มชัดขึ้นมานิดๆ แววตาผมมหลุบลงต่ำเพื่อซ่อนความวาววับเป็นประกายก่อนจะคลี่ยิ้มให้เพื่อนผู้แสนดี

                “นั่นสิ...ทำไมกูคิดไม่ได้นะ” คราวนี้ต้องขอบใจเพื่อนตัวดีขี้เสี้ยมจริงๆ “แต่กูสงสัย”

                “สงสัยอะไร”

                “ทำไมมึงเชียร์นับจัง” แปลกใจ “เพิ่งจะเจอน้องวันนี้เองนะ”

                “เป็นผู้ชาย ไม่งี่เง่า ไม่จุกจิก” มองไปข้างหน้าอย่างเหม่อลอย

 

“มีคนรักเป็นผู้ชายก็ดูจะปลอดภัยกับชีวิตดี”

“...”

“ถ้าเป็นผู้หญิงคงตายไปนานแล้ว...”

 

                ผมยิ้มฝืดออกมาแล้วถอนหายใจเตรียมหมุนตัวออกจากห้องน้ำโดยไม่หันกลับไปมองภาพความโดดเดี่ยวและเจ็บปวดจนยากจะทนของเพื่อนอีก...

 

 




[นับสอง]

 


                “พี่สีฝุ่น พี่รู้มั้ยเวลาผมเห็นหน้าพี่ผมรู้จะเป็นโรคชักทุกที”

                เจ้าของชื่อเงยหน้าจากข้าวกล่องแล้วมองผมนิ่งๆ

                “โรคชัก?”

                “ชักจะหลงรักแล้วสิ” ตบท้ายด้วยตาเป็นประกายวิ้งๆ ปิ๊งๆ จากนั้นก็ได้รับสายตาเอือม

                “ไป... ไปเล่นตรงนู้นไป” ชี้ไปทางพี่ซันที่กำลังพุ้ยข้าวอย่างไม่สนใจใคร

                ผมยู่ปากใส่รุ่นพี่หน้าตายแล้วเบนเข็มเป้าหมาย 

               “พี่ซัน”

                “ว่า”

                “เปลี่ยนที่นั่งได้มั้ยพี่” ยิ้มโปรยเสน่ห์

                “จะให้พี่ไปนั่งไหน” ทำหน้างงๆใส่แล้วกวาดมองหาที่นั่ง

                “นั่งในใจผมไงครับ อิอิ มานั่งมั้ย

                พี่ซันกลอกตาเหลือกทันทีแล้วเบือนหน้าหนี ผมเบะปากใส่ที่ไม่มีรุ่นพี่เล่นกับผมเลย จากนั้นก็หาเป้าหมายใหม่

                “วิน” เงยหน้าแล้วเจอเหยื่อพอดี

                ยกมือห้าม “ละเว้นกูเถอะเพื่อน”

                “ไม่สนุกเลย” เมื่อเห็นว่าไม่มีใครเล่นด้วยผมก็เบื่อหน่ายขึ้นมา พยายามจะเล่นกับคนนั้นคนนี้เพื่อเบี่ยงความรู้สึกหน่วงในอกแต่มันก็ยังคงหน่วงๆอยู่ดี

                “ไปเล่นกับไอ้เก้าไป” พี่สีฝุ่นเอ่ยไล่ “ทำไม ไอ้เก้ามันไม่เล่นด้วยรึไงถึงมาป่วนพวกกู”

                “ไม่รู้ว่าพี่เก้าไปไหน” ผมตอบไปตามจริง ทั่วบริเวณนี้เขากินข้าวกันหมดแต่ยังไงเงาคนพิเศษใส่ไข่ของผม

                สงสัยน่าจะอยู่กับพี่ซีนล่ะมั้งเพราะอีกฝ่ายก็ไม่อยู่เหมือนกัน... คงไม่ได้ไปกุ๊กกิ๊กกันใช่มั้ย

               

“ใจลอยคิดถึงพี่อยู่เหรอครับ”

 

ชาติที่แล้วพี่เก้าต้องเป็นโจโฉแน่ๆ คิดถึงปุ๊บก็มาปั๊บ

เขายืนอยู่ข้างหลังผมแล้วโน้มหน้ามากระซิบข้างหูแล้วเบือนหน้าไปทางพี่สีฝุ่น “หลบไปสิมึง กูจะนั่ง” ไล่เพื่อนอีก

“กูนั่งก่อนมึงเปล่า” เฮียแกก็ไม่ใช่ไก่กาอาราเล่ที่จะยอมง่ายๆ นั่งยักคิ้วกวนตีนกินข้าวต่อไป พี่เก้าจ้องมองนิ่งๆ แล้วเบียกตัวลงนั่งอย่างไม่แคร์ “สัดเก้า!

ทำหูทวนลมไม่สนใจแล้วยื่นขนมให้ผม “พอดีพี่เก้าเจอขนมมา คิดว่านับน่าจะชอบ”

เขากำลังเอาใจผมอยู่ใช่ปะ เลื่อนสายตาลงมองขนมที่ถูกยื่นให้ มันเป็นขนมรวงผึ้งมีท็อปปิ้งหลากหลายทั้งฝอยทอง แยม ช็อกโกแลต นมข้นเกือบๆ สิบหน้าได้

พี่มันไปเหมาร้านมารึไงวะ

“ทำไมซื้อเยอะแบบนี้เนี่ย” ผมเกี่ยวถุงนับชิ้นดู โห ถ้ากินหมดจะเข้าฟิตเนสกี่วันเนี่ย

“พี่เก้าไม่รู้ว่านับชอบหน้าอะไร” เขาทำตาใส “พี่เก้าเลยซื้อมาทุกหน้าครับ”  

 “แบบนี้มันเยอะไป เปลือง” ผมร้องครวญเพราะเสียดายเงินแทน

“สำหรับนับ เยอะแค่ไหนพี่เก้าก็จ่ายไหวครับ”

รู้ว่าหลงผม แต่แบบนี้มันเกิ๊นนน!

แม่ ผู้ชายเปย์อ่ะแม่

“กูขออ้วกกกก!” ผมรู้สึกเหมือนว่ามีคนมานั่งเบียดเนื้อแนบเนื้อก็เห็นว่าเป็นพี่ซีน เขาอาบน้ำเปลี่ยนชุดเรียบร้อยแถมยังเซตผมมาอย่างดีด้วย เผลอมองตาค้างเลย.. “ซื้อมาเยอะขนาดนี้ไม่รู้จักแบ่งเพื่อนแบ่งน้อง”

ว่าจบพี่แกก็แจกจ่ายขนมให้รอบโต๊ะไม่ดูสีหน้าเจ้าของเลยสักนิด พี่เก้าแยกเขี้ยวใส่พี่ซีนไปทีก่อนจะบอกให้ผมรีบเลือกขนมเดี๋ยวจะได้กินอันที่ไม่ชอบ

แหม เป็นคนพิเศษนี่ได้รับการดูแลดีจริงๆ ..แลผมจะประชดเหลือเกินกับไอ้คนพิเศษเนี่ย แต่ก็เอาเถอะ กินขนมหวานสักหน่อยเผื่ออารมณ์ผมจะดีขึ้น

ผมเลือกหยิบรวงผึ้งหน้าฝอยทองที่ดูน่าจะหวานอร่อยที่สุดมากินด้วยสีหน้าพออกพอใจ พี่เก้าเท้าคางนั่งมองผมกินด้วยรอยยิ้มบางๆ จนผมเริ่มกระอักกระอ่วนถูกจ้องแบบนี้มันก็เขินนะ

จ้องขนาดนี้

กลืนลงท้องเลยมั้ย!

“พี่กินข้าวเที่ยงยัง” หาเรื่องมาแก้เก้อสักเล็กน้อย

“ยังเลย” พี่เก้าสายหน้า “มัวแต่ไปหาขนมให้นับสองอยู่”

“ผมผิดซะงั้น” ค้อนใส่ทีหนึ่ง “กินข้าวมั้ยอะ เดี๋ยวผมเดินไปหยิบให้”

“แล้วพี่อ่ะนับสอง” พี่ซีนที่กำลังอร่อยกับขนมฟรีจากพี่เก้าแทรกขึ้นมา “พี่ก็ยังไม่ได้กิน”

“เดี๋ยวผมหยิบมาเผื่อครับ” เกาหัวแกรกๆ แล้วลุกเดินไปหยิบข้าวกล่องมาสองกล่องให้พี่เก้ากับพี่ซีน การนั่งอยู่ระหว่างนักแสดงและนายแบบนี่มันรู้สึกฮอตจริงๆ

                ผมนั่งกินขนมต่อมองดูคนนั้นทีคนนี้ทีอย่างเป็นสุข ต่อให้ในใจมันขุ่นเคืองยังไงแต่ด้วยการล้อมหน้าล้อมหลังไปด้วยคนหล่อคนน่ารักมันก็หายได้

ทั้งคู่นั่งกินข้าวกันไปเรื่อยๆ ต่างคนต่างหิวกินไม่มียั้งครับท่าน ส่วนผมก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมานั่งเล่นฆ่าเวลาไป พี่เก้าเห็นผมไม่สนใจจึงเริ่มป่วน

“นับสอง ไม่กินข้าวอีกหน่อยเหรอ” เขามองกล่องข้าวของผมที่พร่องไปแค่หนึ่งในสี่เท่านั้น

“ผมไม่ค่อยหิว” ปกติผมไม่ค่อยชอบกินข้าวหมูกระเทียม แต่เพราะช้าไงผัดกะเพราเลยหมดก่อน

“ไม่ได้ครับ ต้องกินเดี๋ยวปวดท้อง” คนหล่อหัวสีสว่างเอ่ยดุก่อนจะวางช้อนในมือตัวเองลงแล้วหยิบช้อนในกล่องของผมมาตักข้าวเตรียมป้อนให้ “มา มา พี่เก้าป้อน”

ผมยอมอ้าปากรับแต่โดยดี จะว่าไป รู้สึกว่าหมูมันอร่อยขึ้นทันที ผมกินไปอมยิ้มไป พี่ซีนที่กำลังก้มหน้ากินอยู่ก็ตาแววสิ เขาตักข้าวในกล่องของตัวเองแล้วป้อนผม

“พี่กินไม่หมด นับสองช่วยพี่กินหน่อย” คุยกับผมนะ แต่ส่งสายตาท้าทายให้พี่เก้า

“น้องกู กูป้อนเอง” พี่เก้าว่าอย่างไม่ยอม

“น้องกูเหมือนกัน” พี่ซีนไม่ยอม

“เชี่ยซีน มึงจะมีเรื่องกับกูให้ได้ใช่มั้ย”

“โมโหทำไมเพื่อนเก้า แค่น้องเอง”

ขยี้เข้าไปพี่ซีน

ไอ้ที่พี่ขยี้เนี่ย ใจผมล้วนๆ เฮ้อ

ทุกคนบนโต๊ะมองผู้ชายสองคนตีกันด้วยเรื่องแย่งกันป้อนข้าวผม สุดท้ายพี่สีฝุ่นรำคาญเลยลุกขึ้นมาแย่งช้อนทั้งคู่แล้วจับปากผมอ้ายัดข้าวลงไปทีเดียวสองช้อน

ไอ้พี่เถื่อนนนนน!!

“แค่กๆๆ!” ทุกคนอึ้งไปกับวิธีจัดการโหดของพี่สีฝุ่นจนอึ้งไปเลย ปล่อยให้ผมไอหน้าดำหน้าแดงอยู่คนเดียว พี่เก้าเลิกทะเลาะแล้วก็หาน้ำมาให้ผมดื่ม

ส่วนพี่ซีนก็ช่วยตบหลังให้ทั้งคู่ร่วมใจกันทันที “ไอ้สีฝุ่น! ทำห่าอะไรเนี่ย!

“กูเห็นพวกมึงแย่งน้องกันอยู่นั่นแหละ หมั่นไส้”

หมั่นไส้พวกเขาแล้วมาลงอะไรทีผม!

กรอกข้าวแบบนี้มันไม่โอ

เปลี่ยนเป็นตบจูบแทนได้มั้ย

“ไอ้ซีน มึงเลิกลวนลามนับเดี๋ยวนี้!” พี่เก้าปัดมือพี่ซีนออกจากหลังผม โธ่ อีกนิดได้มั้ย กำลังฟิน แค่กๆ!

“มึงหรือกูที่ลวนลามน้อง!

คนกำลังจะสำลักข้าวตายอย่างผมไปอยู่ในอ้อมกอดพี่เก้าตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ เขาพยายามให้ผมดื่มน้ำแล้วเช็ดปากให้ผม 

“โอ๊ย พวกมึงเลิกทะเลาะกันได้แล้ว น้องมันจะตายแล้ว!

เป็นพี่โจคนขอเบอร์ผมเมื่อวานนั่นเองที่เข้ามาแย่งผม


เป็นไง ผู้ชายสี่คนรุมแย่งผม

อิจฉากันสินะ


แต่ว่าพวกพี่จะแย่งกันตอนไหนก็ได้แต่ไม่ใช่มาแย่งกันตอนผมกำลังจะตายแบบนี้ แล้วจู่ๆ ตัวผมก็ถูกดึงออกจากวงล้อมอย่างแรง หน้าปะทะเข้าจังๆ กับแผ่นอกแข็งแรง กลิ่นอายของน้ำหอมคุ้นจมูกทำให้ผมนิ่งไปชั่วครู่พอเงยหน้าขึ้นก็รู้สึกแข้งขาอ่อนแรงหน้าซีดทันทีลืมแม้กระทั่งไอจะเป็นจะตาย


“ป๋า!!

 

ฉิบหายแล้ว

มาได้ไงวะ!!




----

โบกมือขอให้เธอโชคดี

#นับเก้ารัก



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10.156K ครั้ง

771 ความคิดเห็น

  1. #55625 Kafair0012k (@Kafair0012k) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 9 เมษายน 2562 / 14:08
    ชิบหายป๋ามา!!!
    #55625
    0
  2. #54831 Skyvelved (@Fahbchkn) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 26 มีนาคม 2562 / 20:18
    พี่ซีนเอาอีกๆๆ ขยี้อีก นุชอบ คิกค้าก
    #54831
    0
  3. #54693 May Ling Pcm (@maylingpcm) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 25 มีนาคม 2562 / 09:52
    ป๋า นี่มายังไงวะเนี่ย ??
    #54693
    0
  4. #54552 Kamuki (@na--) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 22 มีนาคม 2562 / 11:19
    หมั่นไส้อิน้องเหลือเกิน แต่น่ารักมากกกกกก
    #54552
    0
  5. วันที่ 11 มีนาคม 2562 / 13:02
    อห ชั้นชอบพี่ซีนอะ โผล่มาโคตรปั่น พี่สีฝุ่นก็เถื่อนจัง ป๋าเป็นใครอีกกกก
    #53984
    0
  6. #53702 donghae_I_love_U (@dongiloveu) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 9 มีนาคม 2562 / 20:16
    ป๋าๆ ขาา ใครอ่ะนับ!!
    #53702
    0
  7. #53617 puppywang (@2543660) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 7 มีนาคม 2562 / 11:11
    ป๋านี่ใครอะ ตัวละครแต่ละตัวลึกลับซับซ้อน 555555555
    #53617
    0
  8. #53236 NoTTo5549porgtbs (@NoTTo5549porgtbs) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 5 มีนาคม 2562 / 13:12
    ใครอิ้กกก
    #53236
    0
  9. #51129 RealThxnB (@RealThxnB) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:05
    ป๋านี่ใคร555555
    #51129
    0
  10. #51066 joenls444 (@joenls444) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2562 / 11:37
    อ้าวเฮ้ยยย
    #51066
    0
  11. #49255 birumu (@beam_bts) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 18 มกราคม 2562 / 17:15

    ห้ะ ป๋ามาไง ใครคือป๋า
    #49255
    0
  12. #48735 soul_hyukjae (@soul_hyukjae) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 16 มกราคม 2562 / 21:41
    อ้าววววว งานกำลังจะเข้าใครกันล่ะเนี่ย
    #48735
    0
  13. #48545 Noey No Ey (@1827-noey) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 14 มกราคม 2562 / 17:54
    นับพ่อมาาา
    #48545
    0
  14. #47411 diizzpop2107 (@diizzpop2107) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 9 มกราคม 2562 / 17:54

    เอาแล้วๆ

    #47411
    0
  15. #45543 Miko_Chan2002 (@Miko_Chan2002) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2561 / 17:33
    อ้าว นับเอ๋ยยยยย พ่อมาแล้วลูก555
    #45543
    0
  16. #45328 FDB88 (@FreedomBlood88) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2561 / 03:03

    ยังไงน้อง ป๋ามา

    #45328
    0
  17. #45280 0818770547 (@0818770547) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2561 / 11:15

    ป๋า คนหวงน้อง
    #45280
    0
  18. #45071 golf8 (@golf8) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2561 / 22:04
    โชคดีนะลูกนับ
    #45071
    0
  19. #40192 ciavaai (@ciavaai) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2561 / 02:18

    ผู้ใดมากันล่ะทีนี้
    #40192
    0
  20. #38588 Tukky Mimi Sajee (@sajee1910) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2561 / 21:07
    อ้าวว5556

    ใครมาล่ะทีนี้
    #38588
    0
  21. #37845 KAMEWz (@kamewz) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2561 / 11:17
    555555 น้อวววงงงงง
    #37845
    0
  22. #36770 Callmeyou (@MARKTUAN190) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2561 / 12:01
    ใครมา!!!
    #36770
    0
  23. #33803 SUNOBA (@OTAKUYaoi) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2561 / 06:26
    ป๋ามาาาา!!!!
    #33803
    0
  24. #33389 rattanalak44 (@rattanalak44) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2561 / 08:10
    ห๊ะ!! ใครมา
    #33389
    0
  25. #33215 MOofai9524 (@MOofai9524) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2561 / 19:42
    โชคดีจ้าาาาาา 555555
    #33215
    0