คุณชายสาม??(รีไรท์)

ตอนที่ 6 : บทที่ห้า:เพื่อน้ำตา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,755
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 162 ครั้ง
    19 ส.ค. 62

งานเลี้ยงฉลองในค่ำคืนนี้ถูกจัดขึ้นเพื่อต้อนรับเหล่าคณะทูตจากต่างแคว้น ซึ่งก็คือแคว้นซินหลงเป็นแคว้นที่อยู่ติดกับทะเลทรายทำให้ไม่สามารถปลูกพืชผลใดๆได้จึงต้องใช้อัญมณีและทองคำมาแลกกับเสบียงอาหาร โดยในปีนี้แคว้นซินหลงเกิดภัยแล้งขึ้นอย่างหนักทำให้ฮ่องเต้แคว้นซินหลงจำใจส่งองค์หญิงมาเป็นเครื่องบรรณาการ​เพื่อที่จะได้เสบียงอาหารเพิ่มมากขึ้น และเพราะข้าเข่าลอยใส่ขุนนางที่รับหน้าที่ดูแลคณะทูตจากซินหลงจนสลบ ท่านพ่อจึงสั่งให้ข้ามารับหน้าที่นี้แทน

"เหนื่อยเจ้าแล้ว"ฟงหยิน นางมีธิฐิเกินกว่าที่จะขอโทษหรือขอบคุณข้า

"ข้ายินดี"ข้าไม่เคยโกรธสตรีอยู่แล้ว นางรับคำแล้วเดินจากไปพร้อมฮูหยินเฉิน

"องค์หญิงเหมยซินเสด็จ"คณะทูตมาแล้วข้าคงต้องไปเตรียมการต้อนรับ

...

ข้าจัดหาที่พักให้กับคนของคณะทูตและองค์หญิง ในตำหนักรับรองที่ใช้เป็นที่พักของคณะทูตจากต่างแคว้นมันมีความงดงามจากผืนผ้าหลายสีขมวดเป็นช่อจัดอย่างประณีต​ หลังจากที่ข้าทำงานในส่วนของข้าเสร็จแล้วข้าก็ดอดเข้าไปหาองค์หญิง เอ้ย ไปดูแลองค์หญิงต่างหาก

"ขอประทานอภัยเพคะองค์หญิง"ข้าเปิดหน้าต่างเข้าไปในห้องนอนขององค์หญิง

"นี่เจ้า"องค์หญิงตกพระทัยเล็กน้อยแต่ยังคงวางตนให้สง่างามอยู่เสมอ"เจ้ารู้หรือไม่ว่าการที่บุรุษเข้ามาในห้องสตรีที่ยังไม่ออกเรือนนั้นจะเป็นการหยามเกียรติสตรี"นางทำท่างทางราวกับลูกแมวที่พองขน

"ข้าเป็นสตรีมิใช่บุรุษ"ข้ายิ้มตอบ

"...ข้าไม่เชื่อ"องค์หญิงมองข้าตั้งแต่หัวจรดเท้า

"ทดสอบดูได้"ข้าเคลื่อนตัวเข้าไปใกล้องค์หญิงอย่างรวดเร็วจับมือนางมาแตะหน้าอกข้า...ถึงมันจะน้อยแต่ข้าก็มีนะ

"..."นางใบ้กินไปชั่วครู่ก่อนที่จะหัวเราะเสียงดัง"ท่านเป็นสตรีจริงๆด้วย แล้วทำไมท่านถึงแต่งตัวแบบนี้"องค์หญิงน้อยหน้าตาน่ารักระบายยิ้มงาม

"เพื่อที่ข้าจะได้ปกป้องสตรีได้อย่างไรเล่า"ข้าปล่อยมือนางแล้วก้าวถอยหลังเล็กน้อย

"แล้วทำไมท่านถึงยอมบอกเรื่องนี้กับข้า"นางดูผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด

"เพราะข้ารู้ว่าท่านต้องการสหายที่เป็นสตรี ต่อแต่นี้ไปท่านไม่จำเป็นต้องกลัวอันใดอีก ข้าคือคนที่จะปกป้องท่านเอง"

...

"ข้า...ข้าไม่อยากแต่งงานกับฮ่องเต้ แต่ถ้าข้าไม่แต่งข้าก็ไม่รู้ว่าจะเอาอะไรไปแลกกับเสบียงอาหารที่ขาดแคลนเพราะภัยแล้ง อัญมณีที่มีอยู่ก็เริ่มลดน้อยลงทุกทีข้ากลัว...กลัวว่าประชาชนของข้าจะ..."คุยกันได้ไม่นาน นางก็ระบายทุกอย่างออกมาพร้อมกับน้ำตา

"ข้ารู้ ไม่ต้องเป็นห่วงไป ข้าจะหาทางช่วยท่านเอง"ข้ากำลังยื่นคอเข้าหาดาบเสียแล้ว แต่เพื่อไม่ให้น้ำตาของสตรีต้องหลั่ง ข้ายอมตาย!

ค่ำคืนนี้ข้าต้องใช้วิชาย่ำราตรีพาตัวเองบุกรุกเข้าไปยังวังหลวง เข้าไปในที่ประทับของฮ่องเต้ ถ้าถามว่าทำไมข้าถึงรู้จักห้องของฮ่องเต้ได้ล่ะก็ ตอบได้คำเดียวว่า เดาเอา

"ฮองเฮาเพคะ ตอนนี้องค์หญิงเหมยซินได้มาถึงแล้วเพคะ"นางกำนัลคนสนิทเอ่ย นางทนไม่ได้ที่จะต้องเห็นนายหญิงของเธอเศร้าเสียใจกับการรับพระสนมคนใหม่เข้าวังเพียงเพราะปัญหาทางการเมือง

"เรื่องนี้เป็นเรื่องทางการเมือง เรายุ่งไม่ได้"ฮองเฮานั่งลงบนแท่นบรรทมอย่างสง่างาม ดวงหน้าผู้สูงศักดิ์หมองลงเล็กน้อย

"หม่อมฉันอาจช่วยพระองค์ได้"ข้าย่องตัวลงพร้อมกับรีบกระโจนเข้าไปปิดปากนางกำนัลที่อ้าปากจะส่งเสียงร้อง

"เจ้าเป็นใคร"ฮองเฮาผู้มีสติอยู่ตลอดเวลาเพียงแค่เบิกตามองข้าเล็กน้อย

"หม่อมฉัน จง เหลียงเฟย ต้องขอประทานอภัยที่เข้ามาโดยพละการ"ข้าบังเอิญเห็นสตรีงามทำหน้าเศร้าจึงเข้ามาในห้องฮองเฮาโดยไม่ได้คิด ทำไมข้าถึงรู้ว่าห้องนี้เป็นห้องของฮองเฮาน่ะหรือ เพราะเครื่องแต่งกายของนางอย่างไรเล่า สีแดงทั้งตัวเลยทีเดียวเชียว

"เจ้าต้องการสิ่งใด"แม้จะยังข้องใจกับคำขานแต่พระองค์ก็ยังคงรักษาท่าที

"ถ้าพระองค์จะทรงเมตตา โปรดช่วยองค์หญิงเหมยซินด้วยเพคะ"เมื่อข้าเห็นว่านางกำนัลมีท่าทีสงบลงแล้วจึงปล่อยมือจากนางก่อนคุกเข่าขอพระเมตตา

"ช่วยอย่างไร"

"ตอนที่คณะทูตกำลังทูลยกองค์หญิงให้เป็นเครื่องบรรณาการ​ พระองค์ก็ทรงเอ่ยขัดดักคอได้เลยเพคะ"แม้ว่าพระองค์ยังทรงไม่วางพระทัยแต่ก็พยักพระพักตร์ตอบเป็นเชิงตกลง

คืนนี้ยังคงอีกยาวนานสำหรับข้าและใครหลายๆคน ข้าทอดถอนใจด้วยความเหนื่อย แน่หล่ะ ก็ข้ายังไม่ได้นอนเลยนี่นา ข้าตวัดพู่กันในมือเขียนข้อความบางอย่างเสร็จก็ม้วนมันลงใส่กระบอกเล็กๆที่แอบขโมยมาพร้อมกับเหยี่ยวทะเลทรายจากคณะทูตแคว้นซินหลง ข้าปล่อยเหยี่ยวทะเลทรายให้บินไปพร้อมจดหมาย พอดีกับที่สหายข้าเปิดประตูเข้ามา

"ท่านกำลังจะทำอะไร"

"วางแผนช่วยโฉมงาม"ข้าตอบอย่างไม่กลัวว่าคนถามจะเอาเรื่องนี้ไปฟ้องผู้อื่น

"มีอะไรให้ข้าช่วยหรือไม่"ข้ามองหน้าสหายด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มน้อยๆ ข้าว่าแล้ว เจ้ากับข้ามันพวกเดียวกัน

"แน่ใจรึ ข้าอาจจะทำให้เจ้าหัวขาดได้เลยนะ"

"ข้าคิดว่า การช่วยสหายนั้นเป็นการสมควร"คุณชายเฉิน ยิ้มอย่างสุภาพเช่นเคย

"เจ้ากำลังหาเรื่อนสนุกทำอยู่มากกว่า"

"..."เขาไม่ตอบข้าเอาแต่ยักไหล่ใส่ข้า

"ก็เอาสิ ข้าไม่ขัดข้อง ขอแค่ช่วยโฉมงามไม่ให้หลั่งน้ำตาได้ ต่อให้ต้องไปขโมยดาบจากฮ่องเต้ข้าก็ยอม"

&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 162 ครั้ง

50 ความคิดเห็น