คุณชายสาม??(รีไรท์)

ตอนที่ 5 : บทที่สี่:ข้าชอบดูแสสตรี

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,854
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 160 ครั้ง
    19 ส.ค. 62

เมืองเล็กๆในแดนใต้ เมืองที่อยู่ติดกับทะเลทางตอนใต้ของเมืองหลวง เป็นเมืองที่ส่งออกสินค้าทางทะเลเช่น อาหารทะเล ไข่มุก ประการัง แต่ที่สำคัญที่สุดก็คือ เกลือ โดยปรกติต้องใช้เวลาในการเดินทางจากเมืองเล็กๆนี้ไปเมืองหลวงประมาณห้าวัน แต่เพราะงานเลี้ยงจะเริ่มในอีกสามวันข้างหน้าจึงต้องรีบเร่งออกเดินทาง

"ท่านจะแสดงอะไร"สหายข้าถาม

"ละครเวที เรื่อง มู่หลาน"พวกข้าสามคนกำลังนั่งอยู่บนหลังม้าเร่งเดินทางไกล

"ละครเวที?"

"ฮ่าๆๆ ไม่มีอะไร ก็คล้ายๆงิ้วนั่นแหละ"

"แล้วมู่หลานล่ะ"

"เป็นเรื่องเกี่ยวกับวีรสตรีที่กตัญญูออกรบแทนพ่อ"

"สตรีจะร่วมสงครามได้อย่างไร มันผิดกฏทหาร"

"แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องเลวร้ายอะไรนี่ เพราะผลลัพธ์สำคัญที่สุด แต่...เจ้าคงจะเตรียมการแสดงไว้แล้ว ไม่มีความจำเป็นใดๆที่ข้าต้องกังวลใจ"

"..."ข้าแค่ลองแหย่เจ้าเล่นนิดหน่อยถึงกับพูดไม่ออกเลยหรอ สงสัยเรื่องการแสดงข้าคงไม่ต้องคิดอะไรให้มากความก็ได้...มั้ง

...

หนึ่งวันเต็มๆกับการที่ต้องนั่งอยู่บนหลังม้าและควบม้ามาด้วยความเร็วเต็มกำลังมาตลอดทาง ต่งฉี นั้นไม่แปลกใจที่คุณชายสามเจ้าสำราญไม่ได้อ่อนแรงจากการเดินทางมาตลอดหนึ่งวันโดยไม่หยุดพัก แต่ที่แปลกใจคงเป็นแม่นาง ฟงหยิน นางไม่ร้องโวยวายอย่างที่ควรจะเป็น แทบจะไม่มีอาการปวดกระดูกเหมือนกับเขาเลยด้วยซ้ำ

"ดูท่าเจ้าจะปวดเอวนะ ข้านวดให้มั้ย"ข้าเห็นสหายใช้มือลูบๆคลำๆเอวอยู่นานสองนานข้าจึงเอ่ยแหย่เล่น

"ข้าไม่เป็นไร ท่านไปดูแลแม่นาง ฟงหยิน เถิด"ด้วยศักดิ์ศรีทำให้คุณชายเฉินพูดกลับไปด้วยเสียงหนักแน่นแถมมันยังรู้สึกแปลกๆอีกด้วยที่จะให้ผู้ชายมานวดให้

"ก็ดี พูดกันตามจริงแล้วข้าชอบที่จะดูแลสตรีมากกว่า"ข้าหันไปจัดที่นอนให้ตนเองและฟงหยิน เรื่องนอนกลางดินกินกลางทรายแบบนี้ข้าถนัดอยู่แล้ว

...

ผ่านไปอีกหนึ่งวัน ในที่สุดก็ถึงประตูเมืองหลวงสักที เพราะแต่ละคนได้นอนกันแค่คืนละสองชั่วโมงเท่านั้นทำให้ตัวเริ่มโอนเอนไปมา เฉิน ต่งฉี ดวงตาลอยไปลอยมาพร้อมกับหาววอดใหญ่ไปหลายทีดูแล้วช่างน่าสงสาร แต่เรื่องอะไรล่ะที่ข้าจะต้องไปห่วงผู้ชาย ข้าหันไปหา ฟงหยิน นางขมวดคิ้วประคองสติไม่ให้หลับ ข้ายิ้มอย่างอารมณ์ดีแล้วใช้วิชาตัวเบากระโดดลอยไปนั่งข้างหลังนาง ถือวิสาสะใช้มือโอบเอวบางประคองนางไว้ส่วนมืออีกข้างก็จับสายบังคับม้าของนางไว้

"ข้าขี่เองได้"นางเอ่ยขัดขืน

"ข้ารู้ เพียงแต่การดูแลสตรีนั้นเป็นหน้าที่ของข้า ต่อให้เจ้านั้นเกลียดบุรุษมากเพียงใด ข้าก็ยังอยากจะดูแลเจ้า"ข้าไม่ได้เจ้าชู้นะ ข้าแค่ชอบดูแลสตรีเฉยๆ

เมื่อพวกข้าเดินทางมาถึงก็สร้างความตกตะลึงให้กับเสนาบดีเฉินไม่น้อยรวมถึงท่านพ่อของข้าด้วย เรื่องของเรื่องก็คือท่านพ่ออยากจะให้ข้าเดือดเนื้อร้อนใจกับเวลาในการเดินทางอันแสนน้อยนิด จึงเสนอเรื่องนี้กับเสนาบดีเฉิน และจบลงด้วยความช่วยเหลือของ คุณชายเฉิน

"เจ้ามาเร็วกว่าที่ข้าคิดไว้"ท่านพ่อกล่าว

"ข้าต้องขออภัยด้วยที่ทำให้ท่านต้องหมดสนุก"

"เจ้ารู้รึ ว่าเป็นแผนของข้า"

ข้ายิ้มรับ เอาจริงๆแล้วข้าไม่รู้หรอกข้าไม่ใช่หมอดูสักหน่อยที่จะเดาได้ถูกทุกเรื่อง

"ลูกชายคนเล็กของท่านไม่เลวเลยจริงๆ"เสนาบดีเฉินเอ่ยชมข้า โธ่ ท่านเสนาบดีข้าแค่ยิ้มเฉยๆท่านก็ชมข้าซะแล้ว

"เรื่องการแสดงเป็นอย่างไรบ้างท่านพ่อ"คุณชายเฉินเอ่ยถาม สงสัยจะกลัวโดนข้าจับให้ไปร่ายรำกลางเวทีมั้ง

"ไม่ต้องเป็นห่วงเสร็จเรียบร้อยแล้ว"

"มีการแสดงใดบ้างหรือขอรับ"ข้าพูดขัดขึ้นมา

"เริ่มด้วยการแสดงพิณของคุณหนูตระกลูชิงบุตรีท่านเสนาบดีฝ่ายขวา ต่อด้วยการร่ายรำของบุตรีคนโตท่านแม่ทัพใหญ่พิทักษ์แดนเหนือ สุดท้ายก็เป็นการแสดงของบุตรชายคนโตท่านแม่ทัพจงกับฮูหยินของข้า"ท่านเสนาบดีเฉินอธิบายลำดับการขึ้นแสดงอย่างคร่าว​ๆให้ข้าฟัง

"ในเมื่อข้ามาทันแล้ว ข้าอยากจะให้แม่นาง ฟงหยิน ทำการแสดงด้วยได้หรือไม่ขอรับ"แม่นาง ฟงหยิน ถลึงตาใส่ข้า ฮ่าๆ น่ารักจริงเชียว

"...เรื่องนี้ ข้าคงต้องถามฮูหยินของข้าเสียก่อน"เสนาบดีเฉินเอ่ยด้วยสีหน้าเป็นกังวล

"ข้าไม่มีปัญหาอันใดเจ้าค่ะ ท่านพี่"หญิงสาวสูงวัยเดินเข้ามาด้วยกิริยาสมกับตำแหน่งฮูหยินเอกเพียงหนึ่งเดียวของท่านเสนาบดีฝ่ายซ้าย

"คารวะฮูหยินเฉิน รบกวนท่านแล้ว"ข้าคารวะฮูหยินเฉินอย่างมีมารยาทก่อนที่จะแนะนำฟงหยินให้ทุกท่านได้รับรู้

"นางคณิการึ คุณชายสาม ท่านช่างเจ้าสำราญสมคำลำลือจริงๆ แม่นางข้าให้เจ้าสิบเหรียญทองคืนนี้มานอนกับข้านะ"บุรุษหน้าตาดูไม่ได้จู่ๆก็โผล่มา สวมชุดขุนนางยศใหญ่พอสมควรแต่มารยาททรามใช้ไม่ได้ คิดดูแล้วคงจะได้ตำแหนงมาเพราะเงินทองเป็นแน่

"เห็นทีจะไม่ได้ ฟงหยิง เป็นถึงคณิกาอันดับหนึ่งเงินแค่สิบเหรียญทองนั้นคงจะไม่เพียงพอ"ข้าเดินเข้าไปขวางหน้าฟงหยิน บุรุษผู้ไร้เกียรติไม่ควรแตะต้องสาวงาม ข้าไม่พอใจ

"ได้สิ ข้าจะเพิ่มให้เป็นหนึ่งร้อยเหรียญทอง"สายตาของบุรุษไร้เกียรติมองเลยข้าไปจับจ้องโลมเลียไปทั่วร่างโฉมงาม

"ฮึ ต่อให้เจ้าใช้สมบัติทั้งหมดในบ้านเจ้ามาแลกกับนางข้ายังต้องคิดแล้วคิดอีกเลย"ข้าเห็นสายตาที่น่ารังเกียจของมันก็ชักจะหมดความอดทนซะแล้ว

"นี่เจ้า!"บุรุษไร้เกียรติตะโกนเดือดดาลใส่หน้าข้าชี้หน้าข้าอย่างจงใจ

"เจ้าอะไร บุรุษไร้เกียรติเช่นเจ้าไม่สมควรที่จะได้มองสาวงามเสียด้วยซ้ำ"ข้ากลัวเจ้าเสียที่ไหน​ ข้ายิ้มเยาะ​

"ข้าจะฆ่าเจ้า"โดยที่ไม่เกรงกลัวเหล่าขุนนางยศใหญ่ทั้งสองเจ้าบุรุษไร้เกียรติก็กระโจนเข้ามากระชากคอเสื้อข้า อ่า ข้าชักอยากตืบมันขึ้นมาซะแล้วสิแต่ไม่ได้ๆข้าต้องไม่ทำร้ายมันถึงแก่ชีวิต​ ข้าจับบ่าทั้งสองของมันก่อนโน้มตัวแล้วเข่าลอย ตึง ทีเดียวสลบคาเข่า

"ใครก็ได้ เอาเจ้านี่ไปเก็บที"บุรุษไร้เกียรติเช่นนี้ต้องเข่าลอยสถานเดียว

&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 160 ครั้ง

50 ความคิดเห็น

  1. #31 bambamza1020 (@bambamza1020) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2561 / 14:39

    อย่าทำให้คุณชายสามโกรธสิ
    #31
    0