คุณชายสาม??(รีไรท์)

ตอนที่ 3 : บทที่สอง:เรียนวรยุทธ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,136
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 180 ครั้ง
    19 ส.ค. 62

ตอนนี้ข้าก็อายุได้เก้าขวบแล้ว ข้าได้รับชื่อเสียงมากมายจากการช่วยเหลือหญิงสาวนางหนึ่งเมื่อสองปีที่แล้ว แล้ววันนี้ข้าก็ออกมาเดินเที่ยวเล่นในเมืองเช่นเดิมแต่จะต่างกันนิดหน่อยก็ตรงที่วันนี้ข้าออกมาเดินเพียงคนเดียวพี่รองไม่ได้ตามมาด้วย

"อ้าว วันนี้คุณชายรองไม่มาด้วยหรือเจ้าค่ะ"ท่านป้าร้านขายซาลาเปาเอ่ยถามข้า

"ขอรับ วันนี้พี่รองต้องฝึกวรยุทธ์กับท่านพ่อจึงไม่ว่างมาเดินเล่นเป็นเพื่อนข้า"ข้าตอบพร้อมรอยยิ้มตามความเคยชิน เป็นคนไทยต้องยิ้มเข้าไว้เพราะเราคือสยามเมืองยิ้ม ถึงตอนนี้ข้าจะเป็นคนจีนแล้วก็ตาม

"แบบนี้อีกไม่นานคุณชายสามก็ต้องไปฝึกด้วยสินะ"หญิงสาวร้านข้างๆเอ่ยขึ้นเรียกความสนใจหญิงสาวร้านอื่นๆให้เข้ามาหาข้า

"แล้วคุณชายสามจะมาเดินตรวจตราอีกเมื่อไหร่"

"ถ้าไม่มีคุณชายสามมาคอยเดินดูให้แล้วพวกข้าจะทำอย่างไร"

"โอ้ ไม่นะถ้าคุณชายสามไม่อยู่ดูแล ข้าคงจะทำการค้าขายต่อไปไม่ได้แน่"

และเสียงอีกหลายเสียงก็ดังขึ้น หญิงสาวหลายคนเดินเข้ามาล้อมข้าเป็นวงพร้อมกับทำสีหน้าไม่สบายใจ ข้าเห็นแล้วรู้สึกไม่สบายใจเช่นกัน ก็ข้าไม่ชอบที่จะทำให้สตรีมีสีหน้าไม่สบายใจนี่นา

"ไม่ต้องเป็นกังวลไป ข้าคิดว่าท่านพ่อคงจะไม่สอนวรยุทธ์ให้แก่ข้าเป็นแน่"ข้าเอ่ยด้วยสีหน้าราบเรียบ แต่ไม่รู้ทำไมทุกคนถึงหยุดชะงัก เปลี่ยนสีหน้าจากไม่สบายใจเป็นบึ่งตึงหรือไม่พอใจไปเสียได้

"ท่านแม่ทัพทำกับคุณชายสามแบบนี้ได้อย่างไรกัน แม้ว่าคุณชายสามจะไม่ใช่ลูกของฮูหยินเอกท่านแม่ทัพก็ควรที่จะมอบความรักให้แก่ลูกๆเท่าๆกันสิเจ้าค่ะ"ท่านน้าร้านขายผักทำสีหน้าไม่พอใจ

"ใช่ๆ ถ้าคุณชายสามไม่ได้เรียนวรยุทธ์เลยแบบนี้ อีกไม่นานคงจะได้แผลเป็นแน่"ฮูหยินร้านขายสมุรไพรเอ่ยอย่างเป็นห่วงในตัวข้า

และแล้วมหกรรมการนินทาท่านแม่ทัพใหญ่พิทักษ์แดนใต้ก็เริ่มต้นขึ้น ข้ายืนกะพริบตาปริบๆอ้าปากค้างกะจะพูดอะไรสักอย่างเพื่อแก้ความเข้าใจผิดแต่พอข้าจะพูดก็มีสตรีสูงวัยหลายคนเวียนกันเข้ามาปลอบข้า ข้าได้แต่ขอโทษขอโพยท่านพ่อในใจ...ขอโทษคร้าบบบ...

"กรี๊ดดดดด ช่วยด้วยของของข้าถูกขโมย"ข้าหันไปทางต้นเสียงก็พบเข้ากับสตรีนางหนึ่งที่หกล้มนั่งกองลงไปกับพื้นน้ำตานองหน้าร้องขอความช่วยเหลือ ข้ารีบวิ่งเข้าไปดูแลนางทันที

"ของๆข้า..."นางชี้ไปทีโจรขโมยห่อผ้าของนาง ข้าพยักหน้าให้นางก่อนที่จะกระโดดขึ้นบนหลังม้าที่อยู่ใกล้ๆ เจ้าโจรนั่นพอเห็นข้าขี่ม้าไล่ตามมามันจึงใช้วิชาตัวเบาวิ่งขึ้นหลังคาแทน ข้ามองหาสิ่งของบางอย่างที่จะสามารถหยุดมันได้

"ใช้นี่สิ เจ้าหนู"ระหว่างที่ข้ากำลังหาอะไรมาหยุดโจร ของบางสิ่งก็ถูกโยนมาให้ข้า มันคือหน้าไม้ที่มีความยาวไม่มากนัก ข้ายกยิ้มที่มุมปากนึกถึงปืนโทกาเรฟกระบอกสำคัญก่อนชั่งน้ำหนักลูกศรและอ่านทิศทางลม พร้อมกับเล็งยิง

"อ้าาาาา"เจ้าโจรร้องลั่นเพราะข้ายิงถูกต้นขาข้างซ้ายของมัน แย่จริงๆข้ากะจะเล็งยิงแท่งหยกพันปี(สิ่งที่อยู่ตรงกลางระหว่างขาของผู้ชาย)ของมันแท้ๆแต่เพราะแรงดีดของมันมีมากกว่าที่ข้าคิดเอาไว้ทำให้ข้ายิงพลาด ข้าลงมาจากหลังม้า แล้วปีนขึ้นไปบนหลังคาของโรงเตี้ยมที่โจรมันวิ่งขึ้นไป

"ไม่เลวๆ"ชายวัยกลางคนที่ดูเหมือนขุนนางแต่แตกต่างหน่อยตรงที่ศีรษะของเขาขาวไปทั้งศีรษะรวมถึงเครายาวและคิ้วยาวของเขาด้วย เหมือนกับคนหนุ่มแต่งเป็นคนแก่ เขาสวมชุดสีน้ำเงินเข้มทีเอวห้อยแผ่นไม้สลักรูปพระจันทร์เต็มดวงมีตัวอักษรคำว่า สี่ แกะสลักทับอยู่

"สิ่งนี้เป็นของท่านใช่หรือไม่"ข้ายื่นหน้าไม้ไปให้เขา

"ใช่"เขารับหน้าไม้ไปจากข้าก่อนมองสำรวจตัวข้าตั้งแต่หัวจรดเท้า"เจ้าเป็นเด็กที่น่าสนใจ ใครคืออาจารย์ของเจ้า"

"มนุษย์ทุกคนล้วนมีบิดา มารดาเป็นอาจารย์"ข้าเดินเข้าไปหาเจ้าโจร ก่อนที่จะก้มลงดึงลูกศรหน้าไม้ออกมาจากขาของโจร     ข้าฉีกชายเสื้อมันออกมาทำเป็นผ้ามัดปากแผลห้ามเลือดมันไว้

"บิดามารดาเจ้าสอนเด็กอย่างเจ้าให้ขี่ม้ายิงหน้าไม้เป็นงั้นรึ"ชายปริศนาเดินตามข้ามาไม่ห่าง

"ข้าเป็นถึง คุณชายสามแห่งจวนแม่ทัพใหญ่ การขี่ม้าแค่นี้ถือว่าเป็นความสามารถในสายเลือด"ข้าโกหกไปเรื่อย ก็ถ้าข้าพูดว่า ข้าเคยขี่ม้ายิงปืนในชาติที่แล้ว คงจะมีคนหาว่าข้าเป็นบ้าแน่ๆ

"ดี...ดีมากเจ้าเป็นถึงคุณชายสามข้าจะรับเจ้าไว้เป็นศิษย์"พูดเสร็จชายปริศนาก็ใช้วิชาตัวเบาลอยหายไป โดยไม่เปิดโอกาศให้ข้าได้ซักถามสิ่งใดเลย

ข้ามอบเจ้าโจรให้แก่มือปราบแล้วส่งห่อผ้าที่ถูกขโมยไปคืนให้แก่หญิงสาวผู้เป็นเจ้าของก่อนที่จะเดินกลับบ้านโดยเก็บความสงสัยไว้ในใจ ค่ำคืนนั้นจู่ๆชายปริศนาคนเดิมก็ลอบเข้ามาหาข้าถึงในห้อง ปลุกข้าขึ้นมาแล้วสั่งให้ข้ากราบเขาเป็นอาจารย์อีก แม้ข้าจะสงสัยอยู่บ้างแต่ก็กราบเขาเป็นอาจารย์แต่โดยดีเพราะการที่เขาสามารถลอบเข้ามาในจวนแม่ทัพพิทักษ์แดนใต้ได้โดยไม่มีใครรู้นั้นเขาคงจะมีฝีมือไม่เบา นับตั้งแต่คืนนั้นเป็นต้นมาข้าก็ถูกปลุกขึ้นมาเรียนวรยุทธ์ในการขโมยไหสุราออกจากโรงเก็บสุราทุกคืน

&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 180 ครั้ง

50 ความคิดเห็น

  1. #30 bambamza1020 (@bambamza1020) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2561 / 13:50

    ฉันชอบนางมาก~~
    #30
    0