Fic Winner - Apartmate (Yoonwoo)

ตอนที่ 97 : 🎵 OS : Missing You -Yoonwoo-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 257
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    14 เม.ย. 61


Missing you 
-Yoonwoo-

Note : แต่งไว้นานแล้วตั้งแต่พี่จ๋าไปศรีลังกา

_________________

คังซึงยุนคิดถึงคิมจินอู...


"นี่ถ้ามีคนมาเห็นเข้าจะต้องโดนล้อไปจนวันตายแน่ๆ"


เด็กหนุ่มวัย 24 ปีถอนหายใจออกมาหนึ่งเฮือก ก่อนมือใหญ่จะกอบเอาผ้านวมนุ่มที่กองอยู่บนหน้าตักขึ้นมาเเนบอก และกดปลายจมูกลงสูดกลิ่นหอมเฉพาะตัวของเจ้าของมันเข้าไปเต็มปอด


และจากที่นั่งขัดสมาธิเอนหลังพิงหัวเตียง เด็กหนุ่มหน้าตี๋ผู้รับตำแหน่งลีดเดอร์พ่วงด้วยมักเน่ของวินเนอร์ก็เหยียดขาออกเต็มความยาว ค่อยๆขยับตัวลงไปนอนบนเตียงที่แน่นอนว่า 'ไม่ใช่ของตัวเอง'


"ทำไมคิดถึงขนาดนี้เนี่ย"


ริมฝีปากอิ่มหนาที่คิมจินอูบอกว่าใหญ่เกินไปพึมพำขณะกดจมูกสูดกลิ่นแชมพูอ่อนๆบนหมอนนิ่ม ทั้งๆที่แชมพูก็ใช้ยี่ห้อเดียวกัน แต่ซึงยุนกลับโปรดปรานกลิ่นแชมพูที่ติดอยู่บนเรือนผมของพี่จินอูมากเป็นพิเศษ


เวลาที่มีโอกาสได้ยืนใกล้ๆคิมจินอู ตัวเขาก็คล้ายจะเอนเอียงไปหาคนที่ตัวเล็กกว่าแบบอัตโนมัติ สมองจะสั่งให้สูดกลิ่นหอมจางๆที่ติดบนเรือนผมนั้นเข้าไปเต็มปอด เป็นปฏิกริยาของร่างกายที่เกิดขึ้นมานานแล้ว แต่ซึงยุนเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันเกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่


ปลายนิ้วหนาแตะลงที่หน้าจอเพื่อปล็ดล็อคโทรศัพท์ 


เด็กหนุ่มเข้าโปรแกรมแชท แล้วกดดูแชทของเขากับคิมจินอู ข้อความที่ส่งไปเมื่อชั่วโมงก่อนยังไม่ถูกอ่าน


ซึงยุนถอนหายใจ ก่อนจะพิมพ์ข้อความส่งเพิ่มไปอีก


'พี่'


'อยู่ไหนแล้ว?'


'ทำอะไรอยู่อ่ะครับ?"


'ตอนนี้คิดถึงพี่โคตรๆเลย'


ซึงยุนแตะที่สัญลักษณ์รูปกล้องใกล้กับช่องสำหรับพิมพ์ข้อความ เลือกเป็นกล้องหน้า ก่อนจะกดชัตเตอร์ถ่ายรูปตัวเองที่นอนซุกหมอนและผ้านวมหนาของคิมจินอูส่งแนบไปด้วย


"คิดถึงจริงๆนะเนี่ย"


เด็กหนุ่มพึมพำก่อนจะถอนหายใจออกมายาวเหยียด วงแขนรวบเอาผ้านวมขึ้นมาสูดหนึ่งฟืด พิมพ์ข้อความส่งเพิ่ม ก่อนจะผลอยหลับไป


'เมื่อไหร่จะกลับ'


'กลับมาได้แล้ว'


'อยากหอมพี่ อยากกอดด้วย'


....


ไฟห้องถูกปิดไปแล้ว -น่าจะด้วยฝีมือของเจ้าของบ้านแมวอีกคน- ตอนที่ซึงยุนสะดุ้งตื่นเพราะโทรศัพท์ในมือที่สั่นครืดคราดร้องเตือนว่ามีวีดีโอคอลจากคนที่ตอนนี้ไปทำงานอยู่ต่างประเทศ


"แป๊บนะครับ"


เสียงแหบบอกกับปลายทางเมื่อกดรับแล้ว ช่วงขายาวก้าวลงจากเตียง เดินขยี้ตางัวเงียฝ่าความมืดตรงลิ่วไปกดสวิทช์ไฟ ซึงยุนคุ้นเคยกับทุกๆอย่างในห้องจินอูดี พอๆกับที่คิมจินอูคุ้นเคยกับทุกๆอย่างในห้องของเขาเช่นกัน


"ว่าไงตึงยุนนี่?"


เสียงหวานๆที่ดังลอดออกมาจากลำโพงทำให้คนที่ยังง่วงงุนรู้สึกตื่นตัวขึ้นมา เด็กหนุ่มสอดปลายนิ้วสางผมยุ่งๆ ก่อนจะขยับเฮดแบนด์บนหน้าผากให้สูงขึ้นอีกเล็กน้อย


"เมื่อไหร่พี่จะกลับอ่า"


เมื่อไม่มีพี่ชายอีกสองคนอยู่ด้วย น้ำเสียงออดอ้อนที่เก็บไว้ใช้กับคนพิเศษก็จะถูกงัดออกมาใช้กับพี่ใหญ่ของวงที่ควบตำแหน่งพิเศษอีกตำแหน่งหนึ่ง ซึ่งก็คือตำเเหน่งคนรักของเขา


"พึ่งมาถึงแค่สองวันเองนะ"


คำตอบของคนเป็นพี่ทำเอาเด็กหนุ่มโอดครวญ ดวงตาเรียวเล็กมองสำรวจใบหน้าเนียนใสหมดจด พี่จินอูคงจะอาบน้ำล้างหน้าล้างตัวเรียบร้อยแล้ว 


"พึ่งอาบน้ำเหรอ?"


"อื้อ หลังจากแยกย้ายกับพี่ๆแล้วก็รีบมาอาบน้ำเลย อากาศที่นี่ค่อนข้างจะร้อนน่ะ"


คิมจินอูยู่ปากหน่อยๆ ที่ศรีลังกาอากาศค่อนข้างจะร้อน และแดดก็ทำให้ให้เขารู้สึกแสบที่บริเวณหน้าและหลังคอไม่เบาทีเดียว


"โอยยย กลับมาหาน้องได้แล้ว"


เด็กหนุ่มร้องครวญอีกครั้ง นอกจากสูดกลิ่นหอมๆบนเรือนผมนิ่ม คังซึงยุนก็ยังชอบกอดคิมจินอูเวลาอาบน้ำมาใหม่ๆมากๆอีกด้วย เขาจะแอบบอกให้ว่าทั้งเนื้อตัวและแก้มพี่นั้นนุ่มนิ่มและหอมสุดๆไปเลย 


"อดทนหน่อยสิเจ้าหมา อีกไม่กี่วันก็กลับแล้วน่า"


"ก็มันคิดถึงนี่หว่า ว่าแต่... นอกจากอากาศร้อนแล้วอย่างอื่นโอเครึเปล่า? พี่ไม่ลำบากอะไรใช่ไหม? พวกพี่ๆและทีมงานดูแลพี่อย่างดีใช่รึเปล่า? ขาดเหลืออะไรไหม? ครั้งหน้าตอนจัดกระเป๋า ผมจะได้เตรียมเพิ่มไว้ให้"


พอถูกถามเป็นชุดริมฝีปากบางก็คลี่ยิ้มหวานก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆด้วยความเอ็นดู


ซึงยุนก็ถามเขาแบบนี้ทุกทีนั่นแหละ ถามด้วยคำถามเดิมๆ หน้าตาจริงจังเหมือนเดิม พร้อมกับความรู้สึกดีๆที่ถาโถมเข้ามาเกาะกุมจิตใจของคิมจินอูเหมือนเดิมในทุกๆครั้งที่ถูกถาม


"พวกพี่ๆเขาดูแลดีมากๆเลยล่ะ ทีมงานก็แทบจะป้อนน้ำป้อนข้าวให้แล้ว เขาจะกล้าดูแลพี่ไม่ดีได้ยังไงกัน ในเมื่อยุนเล่นมาฝากฝังพี่กับพวกเขาด้วยตัวเองขนาดนั้น"


พอเห็นรอยยิ้มกว้างที่แสดงความพึงพอใจกับหัวเหม่งๆของคนที่ใส่เฮดแบนด์แล้ว จินอูก็รู้สึกมันเขี้ยวอยากจะดีดหน้าผากเกลี้ยงๆนั่นให้สักที 


ทุกครั้งที่จินอูมาคุยงาน หากซึงยุนมีเวลาว่าง น้องจะมากับเขาด้วยเสมอ บางครั้งก็แค่แวะมาส่งหน้าตึก แต่ส่วนมากซึงยุนจะเข้ามาส่งเขาข้างใน พูดคุยฝากฝังเขากับทีมงาน ก่อนจะลากลับไป หรือบางครั้งก็อยู่ด้วยจนกระทั่งคุยงานจนเสร็จ


"แล้วอาหารล่ะเป็นไงบ้าง? พี่กินได้หรือเปล่า อย่าปล่อยให้ตัวเองผอมนะ ถ้ากินไม่ได้ก็บอกพี่ทีมงานเขาไป"


"รู้น่า เขาไม่ปล่อยให้พี่อดตายหรอก"


"อะไรกัน อย่าให้ต้องขุดนะว่าครั้งที่แล้วที่ห่างมือผมไปน้ำหนักพี่ลดไปกี่กิโล"


เด็กหนุ่มขมวดคิ้วยุ่ง มองคนที่เอาโทรศัพท์ตั้งพิงกับอะไรสักอย่าง คว้าเอากระเป๋าใบเล็กที่อัดแน่นไปด้วยเครื่องประทินผิวมาไว้ใกล้ๆ ก่อนมือเรียวสวยจะหยิบขวดนั้นขวดนี้ออกมา เทใส่มือ แล้วค่อยๆแตะแต้มลงไปบนผิวหน้า เดาว่าพี่คงจะกำลังนั่งอยู่ที่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง ดูจากสายตาที่มองตรงไปข้างหน้านั่น


และเวลาคิมจินอูตั้งอกตั้งใจทาครีมอยู่หน้ากระจกเนี่ย เขาก็โคตรจะชอบมองด้วยเหมือนกัน


ซึงยุนปล่อยให้เวลาไหลผ่านไปในขณะที่มองคนเป็นพี่จัดการกับใบหน้าของตัวเอง เชื่องช้า ไม่เร่งรัด และไม่โอดครวญงอแง


จนกระทั่งคิมจินอูทาลิปบาล์มสำหรับบำรุงริมฝีปากกลิ่นโปรดของคังซึงยุนเสร็จเรียบร้อย


"ผมบินไปหาพี่ตอนนี้เลยได้มั๊ย"


แล้วเด็กหนุ่มก็พูดฝ่าความเงียบขึ้นมา นั่นทำให้จินอูหัวเราะร่วน


"ก็บอกตั้งหลายครั้งแล้วว่าให้ยุนมาด้วยกัน ค่าตั๋วไม่กี่วอนไม่ทำให้ขนหน้าแข้งยุนร่วงหรอก เจ้าขี้งก"


"ก็ต้องตั้งใจทำงานเก็บเงินเยอะๆไงเลี้ยงพี่เท่าไหร่จะพออะ เงินเอาไปลงกับเกมส์หมด"


คิมจินอูหรี่ตามองคนเป็นน้องที่ยักคิ้วกวนๆ เจ้าเด็กนี่นี่มันน่านัก


"อย่าทำหน้าเหมือนจะไล่ผมไปหาแฟนใหม่ดิ ไล่ผมได้ไง เป็นแฟนผมอ่ะดีจะตาย แก่ตัวไปไม่มีทางลำบากแน่นอน"


คิมจินอูถึงกับพ่นหัวเราะ


"มั่นใจจริงนะ"


"แน่นอนอยู่แล้ว ตอนนี้พี่ก็ไม่ลำบากสักนิดใช่ไหมล่ะครับ อ้อ ก็มีลำบากบ้างนิดหน่อยเวลาโดนผมรังแก 'แรงๆ'"


"นิสัยไม่ดี"


รอยยิ้มกรุ้มกริ่มนั่นทำให้คนเป็นพี่ต้องหลบสายตา เเม้จะคุยกันผ่านหน้าจอโทรศัพท์ แต่คิมจินอูก็ยังรู้สึกได้ถึงสายตาที่ร้อนแรงแผดเผานั้น


"พี่"


"ว่าไง?"


คนเป็นพี่ขานรับ ขณะที่เดินไปทิ้งตัวนอนลงบนเตียง ผมสีอ่อนทิ้งตัวแนบกับหมอน เมื่อจินอูวางศีรษะลงไป


"หรือว่าผมควรอยู่ห่างพี่นิดนึงไหมอ่ะ? แบบ...อยู่ใกล้ๆพี่ให้น้อยลงงี้"


"ทำไมล่ะ?"


คิมจินอูเลิกคิ้วใส่คนที่ขมวดคิ้วยุ่ง ซึงยุนคงกำลังคิดอะไรวุ่นวายในหัวอยู่เป็นแน่


"ก็ผมอยู่กับพี่ตลอดเลยใช่ป่ะ พี่ไปไหนผมก็ไปด้วย ผมจะไปไหนผมก็พาพี่ไปด้วย ทำงานก็อยู่ด้วยกัน กลับมาหอก็มาอยู่ด้วยกัน แล้วพอพี่ต้องไปทำงาน ผมก็เหงาอ่ะ คิดถึงมากๆแบบ ไม่เป็นอันทำอะไร"


"แล้วถ้าพี่อยู่ใกล้ๆ แต่ยุนต้องห้ามตัวเองไม่ให้เข้ามาวนเวียนอยู่กับพี่ ยุนจะโอเคเหรอ? ถ้าพี่อยู่ตรงนั้น แล้วมีคนอื่นเข้ามาใกล้ๆพี่แทนที่จะเป็นยุน ยุนจะโอเครึเปล่า"


คิมจินอูถามพร้อมรอยยิ้มจางๆ อยู่ด้วยกันมานานเขารู้จักซึงยุนดี กับเรื่องงานซึงยุนควบคุมอารมณ์และแบ่งแยกได้ดีเยี่ยม แต่พอเป็นเรื่องของความรัก หรือจะบอกว่าเป็นเรื่องของเขากับซึงยุน เด็กหนุ่มดูจะยังสับสนกับมันอยู่ไม่น้อย


"แบบนั้นไม่ได้สิ!"


คนเป็นน้องส่ายหน้าพรืด แค่คิดก็ใจเต้นเร็ว รู้สึกเหมือนจะงุ่นง่านหงุดหงิดขึ้นมาแล้ว


"นั่นไงล่ะ"


"เมื่อไหร่จะกลับอ่ะ"


"กลับมาเร็วๆเลยนะ คำสั่งลีดเดอร์"


นอกจากจะไม่ปลอบแล้ว คิมจินอูกลับหัวเราะร่วน


"กลับมาก่อนผ้าห่มกับหมอนจะหมดกลิ่นพี่นะ"


"ห้องพี่หมดก็กลับไปห้องยุนสิ พี่อยู่ห้องยุนมากกว่าอยู่ห้องตัวเองอีก"


"มันมีกลิ่นผมด้วยนี่หว่าถ้าห้องผมอ่ะ แต่ถ้าอยู่ห้องพี่เหมือนได้กอดพี่เต็มๆ เสียดายก็แค่ผ้านวมนี่เย็นชะมัด เฮ้อ"


"รอก่อนนะซึงยุนนา เดี๋ยวจะกลับไปให้กอด รออีกแค่อึดใจเดียว"


คังซึงยุนแยกเขี้ยวใส่คนที่บอกเขาด้วยน้ำเสียงหยอกเย้า คอยดูนะ จะกอดให้จมอกไม่ให้ไปไหนสามวันสามคืนเลยทีเดียว


...


"หน้าระรื่นเชียวนะ"


พี่ชายคนรองที่นั่งทานข้าวอยู่ที่โต๊ะอาหารด้วยกันทักน้องชายที่ยิ้มกว้างไม่ยอมหุบ เด็กหนุ่มยักไหล่ จิ้มไส้กรอกคำสุดท้ายเข้าปาก


เพราะว่าวันนี้คิมจินอูจะกลับมาจากศรีลังกา คังซึงยุนถึงได้อารมณ์ดีเป็นพิเศษ 


"เย็นนี้จะทำสเต็กเนื้อ ถ้าไม่ได้พาพี่จินอูไปกินอะไรที่ร้านเป็นพิเศษก็มากินด้วยกันนะ มิโนก็จะไปรับพี่จีโฮมากินด้วยกัน"


"แล้วพี่ล่ะ จะไปรับใครมารึเปล่า?"


"ลามปามละเจ้าเด็กนี่ เดี๋ยวเอาส้อมทิ่มให้หรอก"


เขายกส้อมขึ้นชี้หน้าเด็กที่หัวเราะเสียงดัง ก่อนจะก้มหน้าจัดการกับอาหารต่อ


"ผมไปละนะฮยอง ยังไงเดี๋ยวโทรมาบอกอีกทีว่าจะกินมื้อเย็นด้วยไหม เผื่อเค้าอยากกินอะไรเป็นพิเศษ"


พอซึงฮุนพยักหน้ารับ ซึงยุนก็ลุกจากโต๊ะอาหาร เด็กหนุ่มยิ้มกว้าง อดใจแทบไม่ไหวแล้วที่จะได้เจอคิมจินอู


.....


คนที่เหน็ดเหนื่อยจากการถ่ายรายการและการเดินทางข้ามน้ำข้ามทะเลฉีกยิ้มกว้างเมื่อเห็นว่าใครนั่งรอตัวเองอยู่ในรถ


"ไหนยุนบอกว่าเข้าบริษัทไง?"


คนเป็นพี่ถามในขณะที่ก้าวขึ้นมานั่งบนเบาะ ไม่ทันที่ประตูจะปิดสนิทดี เขาก็ถูกรวบเข้าไปกอดเต็มอ้อมแขน 


"เฮ้"


คนเป็นพี่หัวเราะเบาๆกับอ้อมกอดที่รัดแน่นและริมฝีปากหนาที่พรมจูบไปทั่ว กอดอุ่นๆของคังซึงยุนดีเสมอ และจูบจากคังซึงยุนก็ดีมากๆเช่นกัน


"คิดถึงพี่จัง"


เด็กหนุ่มพูดงึมงำพร้อมกับซุกหน้าลงตรงซอกคอ คิมจินอูหัวเราะเมื่อได้ยินอีกฝ่ายสูดหายใจเข้าแบบลึกเต็มที่ มือก็ไม่วายกอดรัดเขาแน่น


"นี่เหรอคนที่ถามพี่ว่าต้องทำตัวห่างพี่นิดนึงไหม?"


จินอูเย้า ฟาดมือลงบนเเขนเมื่อฟันคมงับลงมาบนเนื้อตรงคออย่างแรง คังซึงยุนกำลังสูญเสียการควบคุม


"ซึงยุนนา"


เขาลูบผมคนที่ซบหน้าลงกับอกเขาเพื่อปลอบให้เด็กหนุ่มใจเย็นลง จินอูเหลือบตาไปมองที่เบาะหน้า ก็เห็นผู้จัดการควบตำแหน่งคนขับรถเฉพาะกิจนั้นทำหน้าสุดจะเอือม


"กลับหอละกันครับเซโฮฮยอง"


ซึงยุนดูไม่มีทีท่าจะปล่อยมือจากเขาง่ายๆแบบนี้ ออกไปข้างนอกคงไม่ปลอดภัยแน่


หลังจากรถเคลื่อนเข้าสู่ถนนสายหลักที่มุ่งหน้าเข้าสู่ตัวเมือง คังซึงยุนก็สามารถจะหยุดวุ่นวายกับลำคอและลาดไหล่ของเขาได้ในที่สุด


"พี่อยากกินอะไรเป็นพิเศษรึเปล่า?"


จินอูส่ายหน้า เขาชอบทานอาหารอร่อยก็จริง แต่ไม่ใช่นักชิมแบบซึงยุนกับซึงฮุนที่ชอบเสิร์ชหาร้านอร่อยอยู่เสมอ เพราะฉะนั้นเวลาไปร้านอาหาร เขาก็ไปเฉพาะเวลาที่ซึงยุนอยากจะไปเท่านั้นแหละ


"งั้นกลับไปกินที่หอนะ พี่ซึงฮุนบอกว่าวันนี้ทำสเต็ก มิโนก็จะไปรับพี่จีโฮมากินด้วย"


"แล้วซึงฮุนจะไปรับใครมาด้วยรึเปล่า?"


ซึงยุนถึงกับพ่นหัวเราะพรวด สมแล้วที่อยู่ด้วยกันมานาน พี่ถามคำถามเดียวกับเขาไม่มีผิดเพี้ยนเลยทีเดียว


"คิดว่านะครับ เห็นหน้าแดงๆด้วยล่ะตอนถาม"


เขาตอบพร้อมก้มหน้าลงไปหอมแก้มจินอูอีกรอบ เสียงทุ้มแหบกระซิบติดใบหูนุ่ม


"กลับไปอาบน้ำด้วยกันนะ"


คิมจินอูยกมือขึ้นข่วนหน้าคังซึงยุนเบาๆ 


"ฮึ่ย เจ้าเด็กนี่"


"นะครับ"


จินอูไม่ได้ตอบว่าอะไร เขาไม่เคยขัดใจอะไรซึงยุนได้อยู่แล้ว น้องอ้อนนิดเดียวเขาก็ใจอ่อนตัวอ่อนยวบหมดแล้ว


"ไม่เคยขัดใจยุนได้อยู่แล้วนี่นา"


.....


"นี่มันกี่โมงแล้ว?"


จินอูถามเมื่อแผ่นหลังเปลือยถูกผ่อนแนบลงกับเตียง ตามด้วยเด็กหนุ่มที่ขยับตัวขึ้นมาคร่อมอยู่ด้านบน พวกเขาใช้เวลาอยู่ในห้องน้ำนานมากจนกระทั่งผิวขาวของจินอูซีดลงไปกว่าเดิม


"ไม่รู้อ่ะ"


"แล้วนัดซึงฮุนกับมิโนกินข้าวกี่โมง"


"ไม่ได้นัดเวลาครับ"


"อะไรของเราเนี่ย คังซึงยุน"


เขาขยุ้มกลุ่มผมของคนที่กำลังง่วนกดจูบตรงซอกคอ ซึงยุนไม่ได้ตอบอะไร และใช้เวลากับซอกคอของเขาอีกพักใหญ่ ก่อนที่จะยอมปล่อยให้เขาเช็ดตัวได้ในที่สุด


"มิโนพึ่งไปรับพี่จีโฮจากหอ นี่พี่จีโฮคาทกมาถามว่าจะเอาอะไรจากซูเปอร์รึเปล่า?"


"งั้นเหรอ"


จินอูที่สวมเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้วหันไปมองคนที่ยืนกดโทรศัพท์อยู่ใต้แอร์ทั้งๆที่ทั้งตัวมีผ้าคนหนูพันช่วงล่างแค่ผืนเดียวแล้วก็ออกปากเอ็ด


"ซึงยุน ไม่สบายแล้วอย่ามางอแงนะ"


พี่พูดคำเดียวคนเป็นน้องก็โยนโทรศัพท์ลงบนเตียงทันที เด็กหนุ่มปรี่เข้ามาหา สวมกอดคนที่ยืนสางผมชื้นๆของตัวเองด้านหน้ากระจกจากทางด้านหลังเต็มวงแขน 


"พี่มากกว่ามั้งที่จะไม่สบาย"


"ใช่สิ"


ก็ซึงยุนเล่นรังแกเขาอยู่ในห้องน้ำได้เป็นชั่วโมงๆ ไม่เป็นไข้เป็นหวัดบ้างก็ไม่รู้จะว่ายังไงแล้ว


"แต่ยังคิดถึงอยู่เลยอ่ะ"


"พี่จะยืนไม่ไหวแล้วนะยุน"


"ไม่ทำอะไรแล้วครับ"


เขาก้มลงหอมแก้มขาวหนึ่งฟอด ก่อนจะผละออกมาเปิดตู้เสื้อผ้า ที่มีเสื้อผ้าของจินอูปนอยู่แบบแทบแยกไม่ออกว่าเป็นตู้เสื้อผ้าของใคร มือใหญ่คว้าเอาเสื้อยืดกับขายาวนิ่มๆมาสวม สวมเสื้อผ้าเสร็จก็เดินไปช้อนเอาตัวพี่เดินไปที่เตียง


"เล่นอะไรเป็นเด็กๆ"


คนอายุมากกว่าเอ็ดตอนที่ถูกผ่อนตัวลงนอนบนเตียง เด็กหนุ่มเอาแต่หัวเราะ ขยับตัวลงนอนด้วยพร้อมกับดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัวให้ 


"นอนพักหน่อยนะครับ เดี๋ยวเสร็จแล้วพี่ซึงฮุนจะมาเคาะเรียก"


เขาสอดแขนเขาใต้คอ ดึงพี่เข้ามาชิดตัวเพื่อแบ่งความอบอุ่น พี่จินอูตัวเย็น คงจะเพราะโดนน้ำนาน 


"ยุนก็นอนด้วยสิ ตอนพี่ไม่อยู่ได้นอนพักบ้างรึเปล่า?"


ปลายนิ้วขาวแตะที่ขอบตาช้ำ เด็กคนนี้ทำงานหนักและนอนไม่ถึงวันละหกชั่วโมงด้วยซ้ำ ถ้าเขาอยู่ด้วย ก็ยังบังคับน้องให้ไปนอนได้บ้าง แต่เวลาเขาไม่อยู่ แน่นอนว่าเด็กหนุ่มสามารถฝืนตาไม่นอนได้เลยทีเดียว


"นอนคนเดียวไม่ดีเหมือนนอนกอดพี่นี่ครับ"


กดจมูกลงบนแก้มใสแล้วก็ยิ้มหวานเอาใจ จินอูส่ายหน้า คราวหน้าไปทำงานสงสัยต้องบังคับให้ซึงยุนไปด้วยกันจริงๆ


"นอนเถอะครับ ขอโทษที่รังแกพี่แรงๆ"


จินอูพยักหน้า หลับตาลงรับสัมผัสอุ่นๆที่เปลือกตาและผิวแก้ม


"ผมคิดถึงพี่มากๆนะ"


"พี่ก็คิดถึงยุนเหมือนกัน"


END




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,071 ความคิดเห็น

  1. #988 Widchuda (จากตอนที่ 97)
    วันที่ 15 เมษายน 2561 / 22:25
    งื้อออ เป็นธรรมชาติมากเลยค่ะ ขอบคุณนะคะไรท์หายไปนานเลย><
    #988
    0
  2. #987 nenech (จากตอนที่ 97)
    วันที่ 14 เมษายน 2561 / 22:32
    น่ารักไม่ไหวแล้วววววว แถมโมเม้นวันนี้อีก ชิปเปอร์อย่างเรา ตายไปเล้ยยยยยย ><
    #987
    0
  3. #986 konun==top (จากตอนที่ 97)
    วันที่ 14 เมษายน 2561 / 20:14
    โอ้ยเขินค่ะ รวมกับโมเมนวันนี้ ตายไปเลยค่ะ นานๆที่จะมีมา ชุมชื่นหัวใจ ยูนอู น่ารัก
    #986
    0