Fic Winner - Apartmate (Yoonwoo)

ตอนที่ 96 : ♫ OS Merry Christmas -Yoonwoo-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 311
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    30 ธ.ค. 60



Merry Christmas

-Yoonwoo-

 

 

__________________

 

 

ธันวาคม 2012 

 

 

ดวงตากลมและเปล่งประกายกลอกมองท้องฟ้ายามค่ำคืนผ่านกระจกใสของร้านกาแฟเล็กๆ ลูกแก้วสีดำสวยสะท้อนภาพเกล็ดน้ำแข็งสีขาวที่กำลังโรยตัวลงมาจากท้องฟ้าสีดำขลับ เจ้าเกล็ดสีขาวนั้นกระทบกับแสงไฟของร้านรวงยามค่ำคืนจนเกิดประกายระยิบระยับจับตา

 

 

เพราะเป็นคืนวันคริสต์มาส ฟุตปาธด้านนอกจึงมีคนเดินสวนกันไปสวนกันมาคึกคักขวักไขว่ มองไปทางซ้ายมือมีกลุ่มนักเรียนมัธยมต้นจับกลุ่มร้องเพลงประสานเสียง มองไปทางขวามือมีคุณลุงซานต้าพุงกลมในชุดและหมวกสีแดงท่าทางใจดีกำลังแจกของขวัญให้กับเหล่าเด็กน้อยที่รุมล้อมเขา

 

 

ริมฝีปากสีลูกพีชคลี่ยิ้มบางก่อนจะกลอกดวงตากลมๆกลับเข้ามาในร้าน มันเป็นร้านกาแฟขนาดเล็กที่มีโต๊ะไม้กับเก้าอี้เข้าชุดกันวางอยู่ไม่กี่คู่ แต่กระนั้นโต๊ะเหล่านั้นก็ยังถูกจับจองจนเต็มเพราะเหล่าคู่รัก โต๊ะข้างหน้าถูกจับจองด้วยชายหนุ่มกับหญิงสาวที่แต่งตัวด้วยสีแดงขาวเข้าคู่กัน ที่โต๊ะด้านหลังชายหนุ่มกำลังป้อนเค้กให้กับหญิงสาวคนรักที่ยิ้มตาปิดโค้งอย่างมีความสุข 

 

 

เสียงกระดิ่งดังกรุ๋งกริ๋ง คู่รักที่เพิ่งก้าวเข้ามาในร้านจับมือกันแนบแน่น พูดคุยกันกระหนุงกระหนิงอย่างน่าอิจฉา

 

 

ดวงตาสวยกลอกกลับมายังที่นั่งฝั่งตรงข้ามอีกครั้ง เลยเวลานัดหมายมายี่สิบห้านาทีแล้ว แต่ยังไม่มีวี่แววของอีกฝ่าย ไม่มีแม้แต่การติดต่อใดๆ

 

 

ริมฝีปากสีลูกพีชเบะออกน้อยๆ มือขาวดึงเชือกหมวกฮู้ดให้มันกระชับแนบหน้ามากขึ้น เพื่อปกป้องพวงแก้มที่แดงจัดขึ้นมาจากการถูกอากาศเย็นจัดโลมเลีย 

 

 

จมูกโด่งสวยพ่นลมหายใจออกมาหนึ่งเฮือกเมื่อคู่รักที่น่าอิจฉาคู่นั้นจับจูงมือกันออกจากร้านไปในที่สุด แผ่นหลังบางทิ้งพิงกับพนักเก้าอี้ ดวงตากลมกลอกมองนาฬิกาบนผนังเป็นครั้งที่ห้า 

 

 

เอาล่ะ

 

 

เขาจะให้เวลาอีกห้านาทีเท่านั้น...

 

 

ดวงตากลมๆกลอกมองอะไรไปเรื่อยเปื่อยอีกครั้งก่อนจะหันกลับมาที่นาฬิกาตอนเข็มวินาทีขยับอีกไม่เกินสิบครั้งจะครบห้านาที มือขาวคว้าเสื้อโค้ทสีดำตัวยาว กำลังยันตัวลุกขึ้นยืนตอนที่ได้ยินเสียงข้อนิ้วกระทบบานกระจกเป็นจังหวะ

 

 

ริมฝีปากสีลูกพีชเบ้ใส่เด็กหนุ่มร่างสูง เขาสวมเสื้อฮู้ดสีดำกับกางเกงยีนส์สีดำเข้าชุด บนหัวมีหมวกบีนนี่สีเดียวกันที่เลอะไปด้วยละอองสีขาวๆ ริมฝีปากอิ่มเต็มนั้นคลี่ยิ้มกว้างส่งมาให้ ในขณะที่มือโบกหยอยๆอย่างร่าเริงสดใส

 

 

เด็กหนุ่มคนนั้นคือ 'คังซึงยุน' พระอาทิตย์อันอบอุ่นในฤดูหนาวของเขา

 

 

ตอนที่เขาทิ้งตัวกระแทกก้นลงบนเก้าอี้ไม้อีกครั้ง เจ้าพระอาทิตย์ก็วิ่งเร็วจี๋เข้ามาในร้าน พร้อมรอยยิ้มกว้างที่ทำให้โหนกแก้มยกขึ้นสูงจนตาปิดหาย

 

 

ร่างสูงๆพุ่งเข้าใส่อย่างแรงจนร่างผอมเสียหลักไปตามแนวแรงที่ส่งผ่าน วงแขนยาวเก้งก้างวาดมากอดรัด ศรีษะใต้หมวกบีนนี่ถูลงกับบ่าบางอย่างออดอ้อน

 

 

"มาช้า"

 

 

เสียงหวานติดจะเเหบนั้นเอ่ยนิ่มนวล ไม่มีสุ้มเสียงไม่พอใจหรือติติงใดๆ เขาไม่เคยโกรธเจ้าเด็กคนนี้ได้ลง เพราะตั้งแต่รู้จักกันมา เด็กหนุ่มมีแต่ดูแลเอาอกเอาใจ น้อยครั้งที่ซึงยุนจะทำอะไรให้เขาเคืองโกรธ และถึงแม้จะทำ คนเป็นน้องก็จะรีบเขามาออดอ้อนขอโทษ

 

 

ไม่ว่าจะด้วยการกอดรัด การเอาหัวทุยๆนั้นมาถูไถเหมือนลูกหมา หรือจะเป็นรอยยิ้มออดอ้อนที่สดใสเหมือนเจ้าตัวไม่เคยพบเคยเจอความทุกข์มาก่อนทั้งที่ผ่านเรื่องลำบากมาอย่างมากมาย

 

 

และเขา พ่ายแพ้ต่อทุกการกระทำนั้น

 

 

"ขอโทษครับที่ผมมาช้า ผมหอมฮยองทีนึงแล้วฮยองหายงอนผมนะ?"

 

 

ฮยองวัยยี่สิบเอ็ดปีหน้าเเดงซ่าน เขาสะบัดตัวออกจากอ้อมแขนของเด็กหนุ่มที่หัวเราะคิก ลูกตาสีเข้มเต็มไปด้วยความระรื่น ชอบใจที่เขาแหย่พี่ได้

 

 

"อย่าเชียวนะ"

 

 

คนเป็นพี่ว่าเสียงเข้ม ยกนิ้วชี้ขึ้นมาตรงหน้าน้องด้วยเพื่อเพิ่มความจริงจัง ซึงยุนหัวเราะ ท่าทางแบบนั้นน่าเอ็นดูและน่าจับฟัดเสียให้จมฟันมากกว่าน่ากลัว

 

 

"ไม่ให้หอมแก้มงั้นจุ๊บได้ไหม?"

 

 

"คังซึงยุน!!"

 

 

คนเป็นพี่เค้นเสียงรอดไรฟัน จิ้มปลายนิ้วขาวๆลงกลางหน้าผากน้องเพื่อเบรคใบหน้าตี๋ๆที่ยื่นเข้ามาใกล้

 

 

"ไม่ให้ทำก็หายงอนสิครับ"

 

 

ตอนที่มือเย็นๆของซึงยุนคว้ามือเขาไปกุมไว้จนแน่น ความรู้สึกหนักๆในอกก็พลันหายไปสิ้น หัวใจเขาอ่อนยวบยาบ โดยเฉพาะตอนที่นิ้วโป้งหยาบๆจากการเล่นกีต้าร์เกลี่ยที่หลังมือของเขาอย่างอ่อนโยน

 

 

"มัวไปตากหิมะอยู่ที่ไหนมา"

 

 

เสียงนุ่มๆอ่อนลงไปอีกระดับ คนเป็นพี่ยกมือข้างที่ว่างขึ้นปัดเศษหิมะบนกลุ่มผมและบีนนี่สีดำ แถมยังจัดหน้าม้าของเด็กหนุ่มไม่ให้เกะกะทิ่มตา

 

 

ดวงตาเรียวรีที่เชิดขึ้นเหมือนจิ้งจอกมองสำรวจใบหน้าตั้งอกตั้งใจในระยะประชิดนั้น ดวงตากลมโตที่สะท้อนภาพเขาเพียงผู้เดียวอยู่เสมอ ปลายจมูกโด่งรั้น ริมฝีปากสีลูกพีชที่แสนนุ่มนิ่ม ทั้งหมดนั่นประกอบกันเป็นใบหน้าแสนหวานล้ำ ลมหายใจอุ่นๆที่เป่ารดอยู่บนปลายจมูกกรุ่นกลิ่นโกโก้เข้มๆ คงเป็นเครื่องดื่มจากแก้วที่ว่างเปล่าบนโต๊ะนั่น พี่คงจะดื่มมันในขณะที่นั่งรอเขา

 

 

"ถ้าไม่สบายขึ้นมาจะทำยังไง"

 

 

มือขาวทั้งสองตบปุๆลงบนบีนนี่สองที ก่อนจะวางมือทิ้งไว้แบบนั้น ทักษะการดูแลคนป่วยของเขามีน้อยมาก เมื่อเทียบกับคังซึงยุนที่ดูแลคนป่วยได้ดีอย่างน่าเหลือเชื่อ

 

 

ซึงยุนมองท่อนแขนที่ขยับเลื่อนลงเมื่ออีกฝ่ายเลื่อนมือทั้งสองลงมาจับอยู่ที่แก้มเขา ก่อนจะออกแรงจับหน้าเขาพลิกซ้ายพลิกขวา ราวกับจะสำรวจว่ามีตรงไหนเสียหายหรือเปล่า ท่าทางแบบนั้นทำให้ก้อนเนื้อในอกของเด็กหนุ่มเต้นโครมคราม

 

 

หัวใจเขาเต้นโครมครามทุกครั้งเวลาที่พี่มีทีท่าใส่อกใส่ใจ 

 

 

มันเป็นแบบนี้เสมอ กับ 'คิมจินอู' ดวงดาวที่ส่องประกายสุกสว่างให้โลกบุบเบี้ยวและท้องฟ้ามืดๆของเขา

 

 

ซึงยุนยิ้ม เขาคว้าข้อมือของคนที่ยังประคองแก้มตัวเองเอาไว้ ก่อนจะยื่นหน้าไปจุ๊บเข้าที่ปลายคางมนจนเกิดเสียงดังจุ๊บ!

 

 

เหมือนโดนสับสวิทช์กระทันหัน ร่างขาวๆนิ่งค้าง ดวงตากลมเบิกโตขึ้นอีก มือยังค้างอยู่ในอากาศแม้อีกฝ่ายจะถอนใบหน้าออกไปและปล่อยข้อมือเขาให้เป็นอิสระแล้ว หูอื้ออึ้งไม่ได้ยินเสียงภายนอก แต่เสียงที่ได้ยินชัดเจนคือเสียงก้อนเนื้อในอกที่เต้นรุนแรง

 

 

ซึงยุนหัวเราะเพราะปฏิกริยาตอบสนองของคนรักช่างน่าเอ็นดู จินอูฮยองของเขาเป็นแบบนี้ทุกครั้งเวลาที่เขาแสดงออกกับพี่ในที่สาธารณะ

 

 

"ถ้ามีคนเห็นจะทำยังไงเล่า!"

 

 

ดวงตากลมสวยกวาดมองไปรอบๆ สำรวจว่าใครมีปฏิกริยาที่แปลกไปเพราะ 'เหตุการณ์เมื่อครู่' หรือไม่

 

 

"ไม่มีใครสนใจเราหรอกครับ เอาจริงๆถึงจะมองมา เขาก็ไม่รู้หรอกว่าพี่เป็นผู้ชาย"

 

 

ในเมื่อพี่เล่นใส่ฮู้ดดี้เสียปิดพื้นที่ไปครึ่งใบหน้า ที่ได้เห็นจึงเป็นแค่ปลายจมูกแหลมๆ ริมฝีปากบางสีลูกพีช ตากลมๆเหมือนลูกกวาง และพวงแก้มบางส่วนที่แดงจัด รูปลักษณ์แบบนั้น เมื่อประกอบกับการที่พี่เป็นคนชอบนั่งตัวงอๆทั้งยังชอบเดินห่อไหล่ คิมจินอูเลยถูกเข้าใจผิดว่าเป็นผู้หญิงอยู่บ่อยครั้ง แม้จะตัวโตและไม่บอบบางเหมือนสาวเกาหลีทั่วไป แต่ใบหน้าหวานล้ำทำให้หลายคนนึกสงสัยในเพศสภาพได้เสมอ

 

 

"และถึงเขาจะรู้ผมก็ไม่แคร์"

 

 

"ไม่แคร์ไม่ได้สิ"

 

 

คนเป็นพี่เอ็ด เขาเคยพูดเรื่องนี้ไปแล้ว แต่ซึงยุนก็ไม่ใคร่จะเชื่อฟัง 

 

 

มันไม่ใช่แค่ว่าพวกเขาเป็นผู้ชาย...

 

 

ทั้งซึงยุนและจินอูขึ้นชื่อว่าเป็นเด็กเทรนของค่ายวายจี ส่วนตัวเขาเองน่ะก็ไม่ได้โดดเด่นหรือเป็นที่รู้จักมากสักเท่าไหร่ แต่คังซึงยุนเป็นเด็กหนุ่มผู้โด่งดังจากรายการออดิชั่นชื่อดัง หากมีคนเห็นจูบอยู่กับผู้ชาย ผลที่ตามมาแน่นอนว่าคงไม่ใช่เรื่องดี

 

 

"ผมรู้ว่าฮยองคิดอะไรอยู่"

 

 

"แล้วยังจะทำอีก"

 

 

ซึงยุนมองหน้าคนอายุมากกว่า จินอูกับเขาเคยคุยกันเรื่องนี้แล้วก็จริง แต่พอต่างฝ่ายต่างเริ่มมีอารมณ์ ซึงยุนก็จะเป็นฝ่ายยอมอ่อนให้ เขากลัวตัวเองจะเดินทางไปถึงจุดที่โมโห แล้วโพล่งพูดบางสิ่งที่อาจจะทำร้ายจิตใจพี่ เขาไม่อยากให้คิมจินอูเสียใจ

 

 

"ฮยองครับ"

 

 

"ถ้าหากว่าอีกหน่อยเราได้เดบิวต์ด้วยกัน...เราจะไม่สามารถแสดงออกอะไรต่อกันในที่สาธารณะได้อีกแล้วนะ"

 

 

"งั้นเราก็ควรทำตัวให้ชินเสียตั้งแต่ตอนนี้เลยสิ"

 

 

"แล้วถ้าสมมุติว่าเราได้เดบิวต์พรุ่งนี้ล่ะครับ..."

 

 

สายตาจริงจังและอ้อนวอนในทีนั้นทำให้จินอูไม่กล้าแย้งอะไร

 

 

"ฮยองจะเสียดายช่วงเวลาที่มีแค่เราสองคนไหม จะเสียดายโอกาสที่เราจะจับมือกันในที่สาธารณะ โอบกอดกัน และจูบกันท่ามกลางหิมะที่โปรยปราย หรือจะเป็นใต้แสงอาทิตย์อบอุ่นในวันที่ท้องฟ้าสดใส เราจะเสียดายวันเวลาเหล่านั้นไหม?"

 

 

"ถ้าเราเดบิวต์กันแล้ว เราไม่มีโอกาสจะทำอะไรแบบนั้นอีกแล้วนะ"

 

 

จินอูมองเด็กหนุ่มตรงหน้า เขาเข้าใจดี เมื่อเดบิวต์แล้วพวกเขาจะกลายเป็นคนของประชาชนอย่างเต็มตัว และทุกการกระทำจะถูกจับตามอง

 

 

"ผมรู้ดีว่าฮยองเป็นห่วง ว่าถ้าผมแตะเนื้อต้องตัว หรือสัมผัสฮยองมากเกินไปในที่สาธารณะ แล้วถ้าหากว่ามีคนเห็น แล้วคนๆนั้นทำให้มันเป็นเรื่องเป็นราวขึ้นมา มันจะมีผลเสียกับตัวผม"

 

 

"แต่สิ่งที่ผมอยากให้ฮยองสนใจมากกว่าเรื่องนั้นคือความรู้สึกของผมนะ"

 

 

เด็กหนุ่มจ้องลึกเข้าไปในลูกแก้วสีดำที่ไหวระริก ก่อนจะพูดประโยคถัดมา ซึ่งทำให้คิมจินอูต้องพ่ายแพ้ราบคาบ

 

 

"ในตอนนี้ที่เรายังเป็นแค่คิมจินอูและคังซึงยุน ในตอนนี้ที่เรายังเป็นแค่คนธรรมดา ผมก็อยากจะใช้ชีวิตและมีความรักแบบคนธรรมดา ผมอยากจับมือฮยอง อยากโอบฮยอง อยากกอดฮยอง อยากจูบฮยองในตอนที่เราต่างมีความสุขโดยที่ไม่ต้องระแวดระวังอะไรหรือสนใจสายตาของใคร ผมอยากแสดงความรักกับคนรักของผมอย่างอ่อนหวาน อยากให้ชีวิตรักของผม คังซึงยุนที่ยังเป็นคนธรรมดาๆ ตื่นเต้นและมีความสุขในทุกๆที่ทุกๆช่วงเวลา"

 

 

"ความต้องการของเด็กหนุ่มอายุสิบแปดปีคนนึงต่อคนที่เขารัก และสิ่งที่เขาต้องการจากความรัก ทั้งหมดทั้งมวล มันก็มีอยู่เท่านั้นล่ะครับ"

 

 

"และถ้าหากเราได้เดบิวต์พรุ่งนี้จริงๆ ผมจะยังเป็นเด็กหนุ่มคนเดิม ก็อาจจะใช่  แต่เป็นคนที่ทำไม่ได้แม้แต่จะแสดงความรักต่อคนรักของเขาในที่สาธารณะ"

 

 

"ฮยองเข้าใจผมใช่ไหม?"

 

 

ไหล่บางของจินอูห่อลงนิดหน่อย เขาถอนหายใจออกมาหนึ่งเฮือกใหญ่ตอนที่น้องดึงเขาไปกอดแทบจมอก ดวงหน้าหวานซุกเข้าหา ขยับปากพูดอู้อี้กับอกกว้าง

 

 

"ขอโทษนะ ที่ไม่ได้สนใจความรู้สึกของยุนเท่าที่ควร"

 

 

เรียวแขนใต้เสื้อฮู้ดสีเทาวาดโอบตอบ มือบางลูบที่หลังน้องขึ้นลง ปลอบประโลม และขอโทษ

 

 

ในตอนที่ผละออกจากอ้อมกอดอุ่นๆ จินอูก็ปลดเชือกหมวกฮู้ดที่ผูกเป็นปมออก สอดมือขาวๆเข้าไประหว่างเนื้อผ้าและเส้นผม รั้งหมวกฮู้ดให้ตกทิ้งไปด้านหลัง

 

 

"ฮยองจะพยายามปรับนะ"

 

 

ซึงยุนพยักหน้ารับพร้อมรอยยิ้ม ปลายนิ้วหนาๆสอดเข้าใต้กลุ่มผมสีเข้มของพี่แล้วยกปลายนิ้วขึ้นเบาๆให้กลุ่มผมที่ลีบลงเพราะถูกฮู้ดรัดเสียแนบศีรษะพองขึ้น 

 

 

ลูกแก้วสีดำจ้องริมฝีปากอิ่มของคนเป็นน้องที่ยื่นผิดปกติเพราะความตั้งใจ แล้วเหลือบมองช่อมิสเซิลโทที่ห้อยอยู่เหนือขึ้นไป

 

 

ถือว่านี่เป็นของขวัญวันคริสต์มาสก็แล้วกันนะ

 

 

"มันคงจะน่าอายอยู่สักหน่อย ยุนห้ามเอามาล้อกันทีหลังนะ"

 

 

คงเป็นน้องเลิกคิ้วงงๆ ยังไม่ทันจะถามว่าพี่พูดเรื่องอะไร มือขาวข้างหนึ่งก็วางทาบบนบ่า อีกข้างวางทาบบนหน้าท้อง ก่อนที่ริมฝีปากสีลูกพีชนุ่มๆจะแตะแนบลงมาบนริมฝีปากของเขาเบาๆแล้วถอนออกอย่างรวดเร็ว

 

 

คนเป็นพี่กระซิบชิดริมฝีปากของน้อง

 

 

"ขอบคุณ ขอโทษ แล้วก็เมอรี่คริสต์มาสนะยุน"

 

 

และแน่นอน ว่าซึงยุนจะไม่ปล่อยให้โอกาสแบบนี้หลุดลอยไปง่ายๆ

 

 

เขาทาบมือกดลงบนมือคู่นั้น ก่อนจะแนบริมฝีปากทับลงไปบนริมฝีปากของพี่ บดเคล้า ดูดดึง แนบค้าง ก่อนจะถอนออก และกระซิบติดริมฝีปากบางเฉกเช่นเดียวกัน

 

 

"ขอบคุณ ขอโทษ และเมอร์รี่คริสมาสครับที่รัก"

 

 

*ตามตำนานเล่าว่า คู่รักใดที่ได้จูบกันใต้ต้น/ช่อมิสเซิลโท คู่รักนั้นจะโชคดี และรักกันไปตลอดกาล

 

 

END 

 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,071 ความคิดเห็น

  1. #984 nenech (จากตอนที่ 96)
    วันที่ 6 มกราคม 2561 / 17:29
    ฮุ้ยยยยยยยย ยูนวูน่ารักเกินไปปปป เขิลไปด้วยเลยเนี่ยยยย ><
    #984
    0
  2. #983 Gamairu (จากตอนที่ 96)
    วันที่ 6 มกราคม 2561 / 00:49
    กรี๊ดดดดดดด อยากได้ซึงยูน55555555 ดีงามมากหวานมากน่ารัก
    #983
    0
  3. #965 Ppillow_SUGA (จากตอนที่ 96)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2560 / 15:22
    เขินอ่ะ><
    #965
    0
  4. #964 Widchuda (จากตอนที่ 96)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2560 / 08:56
    ดีใจมากตอนเห็นเรื่องนี้อัพ>< ไรท์แต่งยูนอูออกมาได้น่ารักมากเลย
    #964
    0
  5. #963 konun==top (จากตอนที่ 96)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2560 / 22:33
    นี้มันงานแรไอเทม ยูนวูในตำนาน หวานเว่อวัง อลังการ เขิน จินอูก็น่ารักไปอีกนะ
    #963
    0
  6. #962 pxxgxmxz (จากตอนที่ 96)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2560 / 20:56
    แง้ หวานจังเล๊ยยย ขอบคุณนะคะ
    #962
    0