Fic Winner - Apartmate (Yoonwoo)

ตอนที่ 91 : แก้บนYG #2 : Together Forever with -Hoonwoo-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 381
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    4 ต.ค. 60

 

 

ยังไม่มีชื่อเรื่อง

-Hoonwoo-

 

______________

 

 

คิมจินอูกับอีซึงฮุนเป็นเพื่อนบ้านกัน

 

 

คิมจินอูกับอีซึงฮุนเป็นเพื่อนร่วมโรงเรียนกัน

 

 

คิมจินอูกับอีซึงฮุนเป็นเพื่อนร่วมมหาวิทยาลัยกัน

 

 

ครอบครัวของคิมจินอูย้ายมาจากอิมจาโด

ครอบครัวของอีซึงฮุนย้ายมาจากพูซาน

 

 

คิมจินอูเรียนเอกวอยซ์

อีซึงฮุนเรียนเอกแดนซ์ 

 

 

คิมจินอูเป็นคนพูดไม่เก่ง

อีซึงฮุนเป็นคนพูดเก่งฉะฉาน 

 

 

คิมจินอูเป็นคนขี้อาย

อีซึงฮุนเป็นคนกล้าแสดงออก

 

 

คิมจินอูเป็นคนปฏิเสธคนไม่เก่ง

อีซึงฮุนเป็นคนเอาตัวรอดเก่งเป็นเลิศ

 

 

คิมจินอูสนิทกับคนยาก

อีซึงฮุนสนิทกับคนง่าย

 

 

คิมจินอูมักจะหลีกเลี่ยงคนเยอะๆและไม่ชอบการเป็นจุดสนใจ

อีซึงฮุนชอบที่จะโดดเด่นและได้รับการปฏิบัติแบบพิเศษ

 

 

และตอนนี้ความสนิทกับคนง่ายและความโดดเด่นของอีซึงฮุนก็กำลังเป็นปัญหา

 

 

ที่มันเป็นปัญหาก็เพราะว่าพวกเขาเป็น 'เพื่อนกัน

 

 

หมู่นี้มีคนเข้ามาทำความรู้จักและสร้างสัมพันธ์กับซึงฮุนมากมาย จินอูที่ไม่ชอบทำความรู้จักกับคนใหม่ๆจึงเลือกที่จะถอยออกมาเมื่อเกิดเหตุการณ์แบบนั้นขึ้น

 

 

แต่เมื่อเกิดเหตุการณ์แบบนั้นซ้ำๆ ช่องว่างแสนแคบระหว่างเขากับซึงฮุนที่เคยมองแทบไม่เห็นก็ขยับขยายเพิ่มความกว้างขึ้นเรื่อยๆโดยไม่รู้ตัว

 

 

ยิ่งตอนนี้ซึงฮุนกำลังเดินหน้าสานความสัมพันธ์กับหญิงสาวคนนึงอย่างจริงจังด้วยแล้ว

 

 

"เย็นนี้ฉันจะพาซึงยอนไปดูหนังนะ นายกลับไปก่อนได้เลย"

 

 

"อื้อ"

 

 

จินอูกำกระดาษในกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ตแน่น ดวงตากลมมองเพื่อนที่ขยิบตาส่งให้ครั้งหนึ่ง ก่อนจะผิวปากพร้อมเดินล้วงกระเป๋าออกจากห้องเรียนไป 

 

 

พออีกฝ่ายพ้นไปจากสายตาแล้ว จินอูก็ถอนหายใจเฮือก มือขาวล้วงเอากระดาษทั้งสองใบออกมาจากกระเป๋าเสื้อ

 

 

มันเป็นตั๋วหนังเรื่องที่ซึงฮุนบอกว่าอยากดู...

 

 

และในเมื่อคนที่บ่นว่าอยากดูไม่ได้อยู่ดูด้วยแล้ว มันก็คงจะไม่จำเป็นอีกต่อไป เพราะอย่างไรจินอูก็ไม่ได้อยากจะดูเรื่องนี้อยู่แล้วตั้งแต่แรก

 

 

จินอูวางตั๋วหนังทิ้งไว้บนโต๊ะเรียน พร้อมโพสอิทเขียนข้อความว่า 'ให้ฟรีก่อนจะสะพายกระเป๋าเป้แล้วเดินออกจากห้องเรียน

 

 

จะไปดูหนังกันก็ไป ขอแค่อย่างเดียว เรื่องราวของหนังที่แน่นอนว่าซึงฮุนจะต้องมาเล่าให้เขาฟังอย่างแน่เเท้ตอนเช้าพรุ่งนี้ อย่าให้มันเป็นเรื่องที่เขาอุตส่าห์ซื้อตั๋วมาให้ก็พอ...

 

 

...............

 

 

"ไปไหนมาเนี่ย ทำไมกลับซะดึกดื่นเลย?"

 

 

พี่สาวคนสวยในชุดพร้อมนอนถามเขาที่พึ่งก้าวเข้ามาในห้องนั่งเล่น ซึงฮุนปลดกระดุมเสื้อเชิ๊ตแล้วกระพือคลายร้อน ก่อนจะเดินไปทิ้งตัวลงนอนแผ่บนโซฟา

 

 

"ไปกับจินอูเหรอ?"

 

 

พี่สาวของเขาหย่อนตัวลงนั่งบนโซฟา มือนุ่มๆที่ยื่นมาขยี้ผมทำให้ซึงฮุนหลับตาพริ้ม

 

 

"เปล่า ไปส่งสาวมา"

 

 

ซึงฮุนพลิกตัวนอนตะแคง ยกมือขึ้นมาชันหัวแล้วยักคิ้วให้พี่สาว

 

 

"เหรอ?"

 

 

"ว๊า ไม่ตื่นเต้นเหรอ นึกว่าจะตื่นเต้น แล้วเซ้าซี้ให้เล่าให้ฟังเสียอีก"

 

 

หล่อนเบ้ปาก ก็เธออยู่ #ทีมจินอู นี่นา แล้วจะให้ดีใจได้ยังไงถ้าน้องชายจะมีแฟนเป็นตัวเป็นตนขึ้นมา

 

 

"ช่วงนี้ไม่เห็นจินอูมานั่งเล่นที่บ้านเลย น้องเป็นไงบ้าง ฝากบอกว่าเจ้คิดถึงนะ"

 

 

"เป็นไงบ้างเหรอ?"

 

 

นั่นน่ะสินะ ช่วงนี้จะว่าไปเขาแทบไม่ได้คุยกับจินอูเลย ตอนนี้ปี 3 แยกกันเรียนวิชาเฉพาะก็ได้เจอกันน้อยลงอยู่แล้ว พ่วงด้วยช่วงนี้เขาตัวติดกับซึงยอนเช้าเย็นอีก จากที่เคยได้พูดคุยตอนมามหาวิทยาลัยและตอนกลับบ้านเพราะเขากลับบ้านและมาเรียนด้วยกันกับจินอูทุกวันก็เลยกลายเป็นไม่ได้คุยเลย

 

 

"ไม่รู้เหมือนกันอ่ะเจ้"

 

 

"อย่ามัวแต่ติดแฟนจนลืมเพื่อนล่ะ ถ้าจินอูหลุดมือไปนะ จะหาว่าเจ้ไม่เตือน"

 

 

หล่อนจิ้มหน้าผากเขาทีหนึ่งก่อนจะเดินผละขึ้นไปชั้นบน 

 

 

"อืม...พรุ่งนี้เย็นชวนจินอูไปกินข้าวดีกว่า"

 

 

.....

 

 

อีซึงฮุนเคาะนิ้วกับโต๊ะเรียน อีก 1 นาทีคลาสเขาจะเลิก และคลาสของจินอูที่อยู่ถัดไปอีกห้องก็จะเลิกเช่นเดียวกัน

 

 

ออดดดดดดดด

 

 

ทันทีที่ออดบอกเวลาหมดคลาสเรียนดังขึ้น ซึงฮุนก็รีบพุ่งไปที่โต๊ะเรียนเพื่อส่งงานกับอาจารย์ ก่อนจะรีบสาวเท้าเดินออกจากห้องเพื่อไปยังห้องเรียนที่อยู่ถัดไป แต่เหมือนจะไม่ทัน

 

 

ตรงทางลงบันได จินอูอยู่กับร่างสูงของใครคนนึง แผ่นหลังกว้างที่เยื้องอยู่ด้านหลังนั้นบังจินอูเกือบมิด เมื่อเพื่อนของเขาก้าวเท้าลงบันได วงแขนยาวนั่นก็โอบรอบเอวเพื่อนเขาหมับ

 

 

'อย่ามัวแต่ติดแฟนจนลืมเพื่อนล่ะ ถ้าจินอูหลุดมือไปนะ จะหาว่าเจ้ไม่เตือน'

 

 

......

 

 

 

"ไปไหนกับใครมา?"

 

 

"หืม?"

 

 

เจ้าของห้องที่พึ่งก้าวเท้าเข้ามาในห้องของตัวเองกะพริบตาปริบๆใส่คนที่นั่งกอดอกขมวดคิ้วแน่นอยู่บนเตียง จินอูออกจะรู้สึกแปลกๆนิดหน่อยที่ได้ยินคำถามทำนองนี้ระหว่างพวกเขา คงจะเป็นเพราะปกติไปไหนมาไหนด้วยกันตลอด เขาไปกับเพื่อนในเอก ซึงฮุนก็ไปด้วย ซึงฮุนไปกับเพื่อนในเอก เขาก็ไปด้วย เลยไม่เคยมีคำถามทำนองว่าไปไหนกับใครหลุดจากปากเขา หรือซึงฮุน

 

 

"ถามว่าไปไหนมา?"

 

 

"ไปร้านเกมส์ แล้วก็ไปกินหม้อไฟมา"

 

 

จินอูตอบไปตามตรง กับซึงฮุน เขาไม่มีอะไรต้องปิดบังอยู่แล้ว

 

 

"ไปกับใคร?"

 

 

"กับน้อง"

 

 

"น้องคนไหนระบุชื่อมา"

 

 

คนที่นั่งกอดอกหน้าบึ้งอยู่บนเตียงของจินอูออกคำสั่ง ก่อนจะก้าวลงจากเตียงแล้วสาวเท้าเดินเข้ามาใกล้

 

 

"ซงมินโฮ"

 

 

"ซงมินโฮปีสองเอกการแสดงอ่ะเหรอ?"

 

 

"ใช่"

 

 

จินอูตอบรับ เอนตัวหนีเพื่อนที่ยื่นหน้าเข้ามาใกล้แล้วทำจมูกฟุดฟิด

 

 

"ดื่มเหล้ามาด้วย?"

 

 

"ก็กินหม้อไฟไง จะให้กินกับนมรสช็อคโกแลตเหรอ"

 

 

"คิมจินอู"

 

 

อีซึงฮุนกดเสียงต่ำ ปกติเขาว่าอะไรจินอูก็ว่าตามตลอด แต่วันนี้มีต่อปากต่อคำ ดูท่าจะเมามาแน่นอน

 

 

"ต่อไปนี้ห้ามไปไหนกับไอ้เด็กมินโฮนั่นอีกนะ"

 

 

"แค่เพราะน้องชวนไปกินเหล้าเนี่ยนะ?"

 

 

"เปล่า"

 

 

"แล้วอะไรล่ะ?"

 

 

"ฉันไม่ชอบหน้ามัน"

 

 

"ตลกเหอะ ไม่เห็นจะเกี่ยวกันเลย"

 

 

"ก็ไม่ชอบอ่ะ เนี่ย ดูหน้าก็รู้ละว่าเจ้าชู้ แล้วยังจะไปยุ่งกับมันอีกเหรอ?"

 

 

"น้องไม่ได้ทำตัวเจ้าชู้ใส่ฉันซะหน่อย มินโฮไม่มีอะไรหรอกน่า ก็แค่ไปกินข้าวเอง น้องน่ารักจะตายไป"

 

 

ซึงฮุนถลึงตาใส่เพื่อน

 

 

"ไม่เจ้าชู้บ้าบออะไร ถ้าไม่เจ้าชู้ไม่คิดอะไรละมันจะโอบเอวนายทำไม"

 

 

จินอูเบิกตาโต

 

 

"เห็นด้วยเหรอ?"

 

 

"ก็เล่นเดินโอบกันไปทั่วมหาลัยขนาดนั้น ไม่เห็นมั้ง"

 

 

"จะประชดทำไมเนี่ยทีนายโอบซึงยอน จับมือกับซึงยอน ฉันยังไม่ห้ามเลย"

 

 

"แล้วจะย้อนทำไมเนี่ย?"

 

 

ซึงฮุนขยี้ผมตัวเองอย่างแรงแล้วพ่นลมออกทางปาก เขาหงุดหงิดขึ้นอีกเพราะควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้

 

 

"ไม่รู้ล่ะ ห้ามเถียง ห้ามย้อน ต่อไปนี้ห้ามไปยุ่งกับไอ้เด็กซงมินโฮนั่นอีกเด็ดขาด!"

 

 

"แล้วก็ห้ามไปเที่ยวเดินกับใครให้เขาโอบเอวด้วย!"

 

 

แล้วอีซึงฮุนก็เดินกระแทกไหล่จินอูออกจากห้องไปพร้อมปิดประตูดังปัง

 

 

"โมโหอะไรของเค้าวะ แล้วฉันจะยิ้มทำไมเนี่ย"

 

 

จินอูยกมือขึ้นแตะมุมปากตัวเอง สะบัดหน้าเล็กน้อยก่อนจะตีหน้าเรียบเฉย เขาวิ่งไปที่หน้าต่างห้อง ตะโกนเรียกซึงฮุนที่หน้าบ้าน

 

 

"ซึงฮุน!"

 

 

"อะไร!"

 

 

"คราวหลังก็ไปด้วยกันดิ!"

 

 

"ไม่ไปโว้ยย!"

 

 

................

 

 

ไม่รู้ซื่อหรือว่าตั้งใจจะกวนประสาท เขาไม่เห็นจินอูอยู่กับมินโฮแล้วก็จริง แต่ดันไปอยู่กับเด็กตัวสูงจากบ้านเดียวกันกับเขาที่ชื่อซึงยุนแทน

 

 

ห้ามไม่ให้ใครมาโอบเอว คังซึงยุนก็โอบรอบบ่าลาดนั้นแทน อีซึงฮุนรู้สึกว่าใบหน้าของเขาร้อนผ่าวเพราะความโมโห บ่านั้นมันที่ประจำสำหรับวางแขนของเขานะโว้ย!

 

 

"ซึงยอนคะ"

 

 

"คะ?"

 

 

"เลือกเสื้อผ้าไปก่อนนะ เดี๋ยวผมมา"

 

 

ซึงฮุนลูบผมยาวสลวยของเธอเบาๆพร้อมยิ้มให้จางๆ ก่อนจะรีบสาวเท้าตามเพื่อนสนิทของเขากับเจ้าเด็กซึงยุนไป

 

 

"จินอู!"

 

 

เขาตีเบาๆที่ไหล่ของเพื่อนพร้อมส่งเสียงเรียก อีกฝ่ายชะงักแล้วหันมา ซึงยุนก็ด้วยเช่นกัน

 

 

"อ้าวฮุน ไหนว่าวันนี้จะไปซื้อของกับซึงยอนไง?"

 

 

"ทำไมมากับไอ้เด็กนี่ไป กลับกับฉัน"

 

 

"ไม่ได้!"

 

 

จากที่โอบหลวมๆตอนแรก ไอ้เด็กนี่ที่ซึงฮุนเรียก ก็ดึงจินอูเข้าหาตัวจนไหล่จินอูกระแทกกับช่วงอกกว้าง มือใหญ่เลื่อนจากหัวไหล่ขึ้นมากอบเข้าที่เเก้มขาว ดึงใบหน้าอีกฝ่ายเข้ามาใกล้ แล้วก็กดจมูกหอมลงบนแก้ม

 

 

"วันนี้จินอูฮยองต้องไปกับผม"

 

 

ไหนขอรถดับเพลิงสักสองคันเพื่อเอาน้ำมาฉีดดับไฟบนหัวอีซึงฮุนสิ เขาเป็นเพื่อนกับจินอูมา 7 ปี ยังไม่เคยได้หอมแก้มขาวนั่นสักครั้ง แล้วไอ้เด็กนี่มันเป็นใคร!

 

 

"มึงจะพาเพื่อนกูไปไหน?"

 

 

"แค่เดินเล่นแล้วก็ไปกินพิซซ่าเองฮุน กลับไม่ดึกหรอก"

 

 

"ฮยองบอกเพื่อนฮยองไปสิครับ ว่าวันนี้จะไปเดทกับผม โอ๊ะหรือฮยองกลัวเพื่อนน้อยใจที่ทิ้งเพื่อนมาเดทใช่ไหม น่ารักจัง"

 

 

คังซึงยุนใช้ปลายนิ้วบีบแก้มจินอูก่อนจะก้มหน้าลงไปหอมแก้มเพื่อนเขาอีกทีดังฟอด

 

 

เด็กเวร...

 

 

"ไม่ให้ไปโว้ย!"

 

 

เขาจะปล่อยให้เพื่อนรักของเขาไปกับเจ้าเด็กขี้เต๊าะมือไวเป็นปลาหมึกอย่างนั้นได้ยังไง กลับมาจากเดทเพื่อนเขาไม่โดนจับโดนหอมจนช้ำไปทั้งตัวเรอะ!

 

 

"ไม่ไปไม่ได้หรอกครับ เพราะผมจองตั๋วหนังไว้แล้ว"

 

 

เจ้าเด็กหัวทองยักคิ้วให้เขาจึ้กๆ ท่าทางกวนประสาทจนซึงฮุนอยากถีบให้สักเปรี้ยง

 

 

"จองตั๋วไว้แล้วไงวะ กูไม่ให้ไป"

 

 

เขาเอื้อมมือจะไปคว้าข้อมือเพื่อน แต่เจ้าเด็กนั่นก็ดึงตัวจินอูหลบ ซึงฮุนหลับตาแล้วสูดหายใจเข้าลึก ถ้ามันกวนเขาอีกหน เขาจะต่อยมันจริงๆ

 

 

"คิมจินอู"

 

 

ซึงฮุนมองเพื่อนที่ยืนนิ่งอยู่ในอ้อมแขนของเด็กหนุ่ม อยากจะฟาดเพื่อนตัวเองให้สักทีจริงๆ ทำไมยังยืนกะพริบตาปริบๆหน้าซื่อตาใสเหมือนไม่รู้สถานการณ์อะไรเลยอยู่ได้

 

 

"เลือกมาว่าจะไปกับใคร"

 

 

จินอูมองหน้าเขาที แล้วก็มองหน้าซึงยุนที ก่อนจะบอกคำตอบที่ทำให้เขาโคตรเจ็บใจ

 

 

"ขอโทษนะฮุนอ่า เดี๋ยวกินพิซซ่าเสร็จจะรีบกลับนะ ถึงบ้านแล้วจะเเวะไปหาที่บ้าน โอเคไหม"

 

 

ไม่โอเคโว้ยยยยยยยย

 

 

ซึงฮุนเดินกลับไปหาซึงยอนด้วยสีหน้าบู้บี้ หญิงสาวของเขาซื้อเสื้อผ้าเสร็จแล้ว เธอกำลังยืนทานไอศครีมโคนอยู่หน้าร้าน

 

 

"เมื่อกี้จินอูใช่ไหม?"

 

 

"อื้ม"

 

 

"จินอูมากับแฟนเขาเหรอคะหน้าตาหล่อจัง ดูน่ารักเข้ากันดีนะคะ"

 

 

เขาชะงักมือที่จะเอื้อมไปเช็ดไอศครีมที่เปื้อนมุมปากของซึงยอน

 

 

เข้ากันดีงั้นเหรอ...

 

 

เข้ากันดีบ้าบออะไรไม่เห็นจะรู้สึกว่าจินอูดูเข้ากับไอ้เด็กนั่นเลยสักนิดเดียว!

 

 

งั้นจินอูดูเข้ากับใครล่ะ?

 

 

ซึงฮุนถามตัวเองด้วยคำถามนี้ตลอดเวลาที่อยู่กับซึงยอน

 

 

"ซึงฮุน ขอแวะร้านนี้แป๊บนึงนะคะ อยากได้กระโปรง"

 

 

ซึงยุนพยักหน้ารับ

 

 

"ค่ะ ผมรอข้างนอกนะ"

 

 

เขาถอยมายืนพิงกำแพงหน้าร้าน หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาไถดูรูปในแกลอรี่แก้เบื่อ

 

 

และรูปคู่ของเขากับจินอูที่เขากอดคอกับอีกฝ่ายแน่น ต่างคนต่างยิ้มกว้างให้กับกล้องทำให้เขาได้คำตอบ

 

 

มันอาจจะเป็นคำตอบที่แปลกประหลาดไปสักหน่อย และแม้แต่เขาเองก็ยากที่จะยอมรับเพราะเป็นเพื่อนกันมานาน

 

 

แต่...

 

 

คิมจินอูเหมาะกับอีซึงฮุนยังไงล่ะ

 

 

.....

 

 

"บอกจินอูให้รึยังว่าเจ้คิดถึง?"

 

 

พี่สาวเขาพึ่งกลับมาจากที่ทำงาน หล่อนถอดเสื้อสูทตัวนอกออก ปลดกระดุมแขนเสื้อเชิ๊ตแล้วถกแขนเสื้อขึ้นมาลวกๆ ก่อนจะหย่อนตัวลงนั่งข้างๆ

 

 

"ยังเลย"

 

 

"ไหนเล่าสิ เกิดอะไรขึ้น?"

 

 

ไม่บ่อยนักหรอกที่น้องชายจะมานั่งรอคุยกับหล่อนที่ห้องนั่งเล่นแบบนี้

 

 

"เจ้..."

 

 

"ว่าไง?"

 

 

"ผมว่าผมชอบจินอูอ่ะ"

 

 

ซึงฮุนพูดแล้วก็ยกมือขึ้นปิดหน้า พี่สาวต้องว่าเขาบ้าแน่ๆ ชอบใครไม่ชอบ ดันชอบเพื่อนสนิทตัวเอง แถมยังเป็นผู้ชายอีกด้วย

 

 

"แล้วไงต่ออ่ะพอรู้ว่าตัวเองชอบจินอู ก็เลยช็อคงี้เหรอ"

 

 

"เดี๋ยวๆ เจ้รู้ได้ไงแล้วนี่เจ้ไม่ตกใจหน่อยเหรอ!!"

 

 

ซึงฮุนร้องเสียงดังแถมยังทะลึ่งตัวลุกขึ้นยืน จนหล่อนต้องยืนขึ้นกดไหล่น้องชายให้นั่งลง

 

 

"ใจเย็นๆ อย่าเสียงดังไป จินอูก็ช็อคเหมือนแกนี่แหละตอนที่เค้ารู้ตัวว่าชอบแก"

 

 

"ว่าไงนะ!!!!"

 

 

"วะ บอกว่าเบาๆไงเจ้าเด็กนี่!"

 

 

หล่อนลุกขึ้นยืนแล้วกดน้องชายตัวเองให้นั่งลงอีกครั้ง น้องชายของเธอกระพริบตาปริบๆ หน้าแดงก่ำลามไปถึงคอ

 

 

"เจ้บอกว่าจินอูชอบผมเหรอ?"

 

 

"ใครๆเค้าก็รู้กันหมดแหละ ก็มีแค่น้องชายโง่ๆของฉันที่ไม่รู้"

 

 

หล่อนเบะปากแล้วเอนหลังพิงกำโซฟา ดวงตาเรียวรีเหมือนกันมองน้องชายที่มีสีหน้าดีขึ้น ริมฝีปากบางแบบเดียวกันกับเธอค่อยๆคลี่ยิ้มกว้าง 

 

 

ก่อนหน้านี้ซึงฮุนคงจะช็อคที่ว่าตัวเองรู้สึกชอบหญิงสาวคนนึงอยู่แต่จู่ๆก็มีเหตุการณ์ที่ทำให้ฉุกคิดได้ว่าจริงๆแล้วน้องชายเขาชอบเพื่อนสนิทตัวเอง 

 

 

พอรู้ว่าชอบเพื่อนตัวเองก็คงคิดมากไปต่างๆนานา จินอูเป็นเพื่อนนะ เป็นเพื่อนบ้าน เพื่อนสนิท ทุกประเภทของเพื่อนที่จะสามารถนิยามได้ เป็นเพื่อนกันมาหลายปีด้วย อีกอย่าง เรื่องที่น่าจะทำให้น้องชายเธอช็อคที่สุด ก็งจะเป็นเรื่องที่จินอูเป็นผู้ชาย

 

 

"เรื่องเป็นเพื่อนกันคงไม่ใช่ปัญหาถ้าจินอูชอบผมเหมือนกัน แต่..."

 

 

เธอรู้ว่าน้องชายของเธอจะพูดว่าอะไร

 

 

"พ่อแม่เราก็ไม่ได้ว่าอะไรนะ คุณคิมก็ด้วย"

 

 

"อะไรนะ!!!"

 

 

"เจ้บอกแล้วว่ามีแต่แกคนเดียวที่โง่  ใครๆเค้าก็รู้ทั้งนั้น"

 

 

"นี่รู้กันหมดเลยเหรอ?"

 

 

ซึงฮุนกลืนน้ำลายลงคอ นี่ถึงขั้นพ่อแม่พวกเขาก็รับรู้ล่ะก็ ความรู้สึกของจินอูที่แสดงออกมาคงจะไม่ธรรมดาเลย

 

 

"จินอูนิ่งๆไม่ได้แสดงอะไรก็จริงนะ แต่สายตาน้องบอกทุกอย่างเลย"

 

 

หล่อนว่าพร้อมเอนหลังพิงโซฟาด้วยท่าทีสบายๆ 

 

 

"ชอบเขาก็ไปบอกเขาเสียสิ ความสุขรออยู่ตรงหน้านี้แล้ว รีบไปคว้ามาไว้ในมือซะ"

 

 

"ไม่ได้หรอก"

 

 

"ทำไมล่ะ?"

 

 

"ก่อนที่จะเริ่มต้นกับจินอู ผมต้องไปเคลียร์กับซึงยอนก่อน"

 

 

...............

 

 

ปังๆๆๆๆ ปังๆๆๆ

 

 

จินอูนิ่วหน้า แต่ก็ยอมขยับตัวลุกจากเตียงเพราะทนรำคาญเสียงทุบประตูไม่ไหว ทุบรัวๆไม่มีความเกรงใจชาวบ้านแบบนี้ไม่ใช่พ่อหรือพี่สาวของเขาแน่นอน

 

 

"ซึงฮุน นี่มันจะห้าทุ่มแล้วนะ!"

 

 

จินอูแหวใส่ร่างสูงที่ยังยกมือค้างในอากาศ ดีนะที่วันนี้ไม่มีใครอยู่บ้าน หมอนี่คงจะเอากุญแจใต้กระถางดอกไม้หน้าบ้านไขเขามาเองล่ะสินะ

 

 

"ขอคุยด้วยแป๊บนึงดิ"

 

 

"มีไรอ่ะ เข้ามาก่อนดิ"

 

 

จินอูขยี้ตา เอื้อมมือไปจะกดเปิดไฟ แต่ซึงฮุนก็คว้าข้อมือเขาไว้ 

 

 

"ทำไมเนี่ย"

 

 

จินอูสะบัดมือเพื่อนออกแล้วตบสวิทช์ไฟเปิด ถึงได้เห็นว่าแก้มข้างนึงของเพื่อนบวมฉึ่ง ทั้งยังมีรอยมือสีแดงประทับอยู่ บนเสื้อฮู้ดโอเวอร์ไซส์สีเขียวอ่อนตัวโปรดที่ชอบใส่ก็เปื้อนคราบสีน้ำตาลเต็มไปหมด

 

 

"ไปทำอะไรมาเนี่ย"

 

 

"ชานมหกใส่อ่ะ"

 

 

"หกใส่ตั้งแต่หัวเลยเหรอ?"

 

 

"ใช่ ก้มลงไปผูกเชือกรองเท้าพอดี ละคนที่เดินถือแก้วชานมมาเค้าสะดุดมันเลยหกใส่"

 

 

"แต่งเรื่องเก่งนะ แต่ฉันไม่เชื่อ แล้วแก้มล่ะไม่ได้เอาหน้าไปชนอะไรมาใช่ไหม?"

 

 

"โกรธอะไรเนี่ย?"

 

 

ซึงฮุนหัวเราะ แล้วก็ต้องซี๊ดปากเพราะเจ็บไปหมดทั้งแก้ม จินอูเม้มปากแน่น ก็ต้องโกรธสิ เขาดูแลของเขามาอย่างดี แล้วเธอคนนั้นเป็นใคร ถึงมาตบหน้าแถมยังเอาชานมราดเพื่อนของเขาอีก

 

 

"อาบน้ำที่นี่เลยนะ กลับบ้านสภาพนี้แชรินนูน่าต้องตกใจแน่ๆ"

 

 

ซึงฮุนมองหน้าเพื่อนของตัวเอง แววตาของจินอูนี่แสดงออกมาหมดทุกอย่างจริงๆด้วย เขารับรู้ได้เลยถึงความเป็นห่วงเป็นใยและความกังวล ก่อนหน้านี้ไม่รู้สึกได้ไงนะ เจ้าโง่อีซึงฮุนเอ๊ย

 

 

"ไปอาบน้ำสิ โดนตบทีนึงกล้ามเนื้อขาตายเลยเหรอ?"

 

 

ซึงฮุนหัวเราะอีกครั้ง นี่จินอูโมโหจริงๆนะเนี่ย

 

 

"แล้วนายจะไปไหน?"

 

 

ซึงฮุนคว้าแขนคนที่เดินชนไหล่เขาออกไปนอกห้อง

 

 

"ไปเอายากับเเผ่นเจลเย็นมาให้"

 

 

ทำไมดีกับเขาขนาดนี้ แม่งมันเขี้ยวไม่ไหวแล้วโว้ย 

 

 

เขากระตุกแขนเพื่อนด้วยแรงระดับที่จินอูจะเซเข้ามาใกล้ อีกฝ่ายอ้าปากจะโวย แต่เขาก็ชิงฝังจมูกลงบนแก้มนั้นเสียก่อน

 

 

"รีบขึ้นมานะครับ มีเรื่องอยากคุยด้วย"

 

 

.....

 

 

ผมเขาเกือบจะแห้งแล้วตอนที่จินอูกลับเข้ามาในห้องอีกครั้ง

 

 

"นานเกิ๊น ไปผลิตยาอยู่รึไงเนี่ย?"

 

 

เขาแซว แต่อีกฝ่ายไม่ได้ตอบอะไร โดยไม่มองหน้า จินอูก็เดินก้มหน้าก้มตาเข้ามาแล้วก็ยื่นหลอดยากับแผ่นเจลเย็นในถุงสีฟ้ามาให้

 

 

"ทายาแล้วก็เอาเจลนี่ประคบนะ ฉันนอนละ"

 

 

"ทาให้หน่อยดิ"

 

 

"ไม่"

 

 

เพราะเขาไม่รับสิ่งที่ยื่นมา จินอูเลยวางหลอดยากับแผ่นเจลเย็นบนพื้นเตียงข้างตัวเขาแทนแล้วก็เดินหนีไป ซึงฮุนได้ยินเสียงสวบสาบจากด้านหลัง เขาหันไปมองที่หัวเตียง จินอูกำลังสอดตัวกลับเข้าไปใต้ผ้าห่มอีกครั้ง

 

 

"จินอู"

 

 

"..."

 

 

อีกฝ่ายยกผ้าห่มขึ้นคลุมโปง

 

 

"ทาให้หน่อย นี่ฉันโดนตบเพราะนายเลยนะ"

 

 

"ว่าไงนะ!"

 

 

คนที่ล้มตัวนอนแล้วทะลึ่งตัวพรวดขึ้นมานั่ง ซึงฮุนมองอีกฝ่ายในชุดเสื้อนอนหลวมๆแล้วกลืนน้ำลาย ให้ตายสิ ทำไมพอรู้ตัวแล้วความรู้สึกอยากฟัดมันถึงได้รุนแรงขนาดนี้นะ

 

 

"ฉันโดนซึงยอนตบเพราะนาย เนี่ย"

 

 

เขาชี้นิ้วไปที่แก้มของตัวเอง จินอูหน้าเจื่อนลง ค่อยๆขยับเข้ามาหยิบหลอดยา ก่อนจะจัดท่าในท่านั่งขัดสมาธิบนเตียง ส่วนซึงฮุนที่นั่งอยู่ปลายเตียงก็พับขาขึ้นมาข้างนึง ส่วนอีกข้างห้อยอยู่เหมือนเดิม

 

 

"ขอโทษนะ เพราะฉันนายเลยต้องเจ็บตัวใช่ไหม"

 

 

เขามองคนที่บีบเจลสีเขียวอ่อนใส่ปลายนิ้วก่อนจะแต้มลงมาบนแก้มเขาแล้วเกลี่ยอย่างเบามือ สีหน้าของอีกฝ่ายดูรู้สึกผิดจริงๆ

 

 

"อยากรู้ไหมว่าทำไม?"

 

 

"..."

 

 

"เพราะฉันบอกซึงยอนว่าจริงๆแล้วฉันไม่ได้ชอบเขา ฉันชอบคนอื่น"

 

 

"...ใครอีก?"

 

 

ลูกแก้วคู่สวยไหวระริก น้ำเสียงของจินอูสั่นเครือ ปลายนิ้วที่แตะอยู่บนแก้มเขาก็เช่นกัน ให้ตายเถอะ นี่เขาเผลอทำร้ายอีกฝ่ายด้วยเรื่องซึงยอนไปมากแค่ไหนกันนะ

 

 

จะขอโทษยังไงดี จูบปลอบขวัญสักทีดีไหมนะ?

 

 

ซึงฮุนขยับหน้าเข้าไปใกล้ ก่อนจะประทับริมฝีปากกดลงไปบนริมฝีปากหยักได้รูปของจินอูเบาๆแล้วถอนออก

 

 

"จะตบก็ได้นะ ขอแค่อย่าตบข้างเดิม"

 

 

เขาพูดกับคนที่เบิกตากว้าง มือยังยกค้างในอากาศ ใบหน้าแดงก่ำ

 

 

"ฉันชอบนายนะจินอู"

 

 

"..."

 

 

"ขอโทษด้วยที่รู้ตัวช้า ขอโทษที่ปล่อยให้รอตั้งนาน ขอโทษ ถ้าเผลอทำร้ายจิตใจไปไม่ว่าด้วยเรื่องอะไร"

 

 

"ไม่เป็นไร"

 

 

อีกฝ่ายส่ายหน้า ดวงตากลมโตมองมือทั้งสองข้างของตัวเองที่ถูกดึงไปกุมเอาไว้ด้วยความรู้สึกที่ต่างออกไป หัวใจของทั้งคู่เต้นแรง มันไม่ใช่การจับมือด้วยความรู้สึกของคนที่เป็นเพื่อนกันอีกต่อไปแล้ว

 

 

"นายเริ่มชอบฉันตั้งแต่เมื่อไหร่ ชอบมานานหรือยัง?"

 

 

" รู้ได้ไง!"

 

 

"เจ้บอก บอกว่าใครๆก็รู้หมด ยกเว้นคนโง่ๆอย่างฉัน ไหน ตอบให้ฉันดีใจหน่อยสิ"

 

 

"ก็....ไม่รู้สิ รู้ตัวอีกทีก็มองหาแต่นาย รู้ตัวอีกทีก็คิดถึงแต่นายแล้ว"

 

 

ซึงฮุนฉีกยิ้มกว้าง เขารู้สึกว่าก้อนเนื้อในอกเต้นระรัวและพองโต รู้สึกเหมือนจะลอยได้ มีความสุขจนไม่รู้จะบรรยายออกมาเป็นคำพูดคำไหน

 

 

"จริงๆอยากจะขอคบตอนนี้เลย แต่ว่า...ช่วยรออีกนิดนึงได้ไหม?"

 

 

"รอนานขนาดไหนฉันก็ไม่มีปัญหาหรอก แค่นายยอมรับความรู้สึกของฉัน แค่ได้รู้ว่านายรู้สึกเหมือนกัน เท่านี้มันก็เกินฝันแล้ว"

 

 

"เรารู้จักกันมานานแล้วก็จริง แต่ฉันก็อยากให้ทุกอย่างค่อยๆเป็นไปตามกระบวนการของมัน"

 

 

จินอูฉีกยิ้มกว้าง อีซึงฮุนนี่มันอีซึงฮุนจริงๆเลยให้ตาย

 

 

"เราต้องทำเหมือนคู่อื่นๆนะ จีบกัน ไปเดท คุยคาทกกันก่อนนอน ฉันต้องไปส่งนายที่บ้านด้วย พาไปกินข้าว แล้วตอนเช้าก็มารับไปส่งที่คณะ"

 

 

จินอูหัวเราะ แนบแผ่นเย็นลงบนแก้มเพื่อนที่ร้องซี๊ดเบาๆ

 

 

"ฟังแล้วรู้สึกแปลกๆอ่ะ ทุกอย่างเราก็ทำในฐานะเพื่อนอยู่แล้ว ยกเว้นก็แค่จีบกับเดท"

 

 

"ตั้งแต่วันนี้ไปความรู้สึกมันจะต่างไปจากเดิม ฉันมั่นใจ"

 

 

"เอาเถอะ แล้วแต่นายเลย"

 

 

"รออีกนิดนะจินอู"

 

 

ซึงฮุนวางมือทาบบนมือของจินอูที่จับผ้าเย็นประคบบนแก้มให้ แล้วเขาจะทำให้อีกฝ่ายรู้สึกว่าโชคดีที่สุดในโลกที่ได้เขาเป็นแฟน

 

 

..............

 

 

เช้าวันต่อมา ซึงฮุนมารับเขาไปส่งที่คณะจริงๆ ปกติอีกฝ่ายจะนอนกลิ้งเล่นโทรศัพท์อยู่ที่เตียงเขา ไม่ก็หาอะไรกินอยู่ในครัว แต่วันนี้อีซึงฮุนกลับนั่งพิงหัวเตียง กอดหมอนมองเขาตาแป๋ว 

 

 

"เป็นอะไรเนี่ย?"

 

 

"นายขาวอ่ะ พึ่งสังเกตว่าขาวขนาดนี้"

 

 

คนที่พึ่งจะสวมเสื้อเสร็จเกาคอเก้อๆ เมื่อก่อนนี้ถึงจะแก้ผ้าแก้ผ่อนหมดตัวซึงฮุนก็ไม่เคยจะสนใจ ทำไมตอนนี้กลายเป็นแบบนี้เสียได้

 

 

"อยากกัด กัดได้ไหม?"

 

 

คนที่นั่งอยู่บนเตียงเมื่อครู่พุ่งมาประชิดตัวเขาอย่างรวดเร็ว 

 

 

"บ้าปะเนี่ย!"

 

 

แต่ก็ยื่นแขนให้

 

 

"ไม่นะ นี่ว่าที่แฟน จะกัดแขนได้ไง"

 

 

แล้วอีซึงฮุนก็ดึงคอเสื้อยืดเขาถกมาที่ไหล่ ก่อนจะฝังฟันงับลงมาเต็มเขี้ยวตรงระหว่างรอยต่อไหล่กับคอ

 

 

"ไอ้บ้านี่!"

 

 

......

 

 

และวันนี้อีซึงฮุนก็เดินมาส่งเขาที่หน้าคลาส จากที่ปกติจะแยกกันที่หน้าคณะ

 

 

"อยากอยู่ด้วยอ่ะ โดดเรียนมานั่งอยู่ด้วยได้ไหม?"

 

 

"อีซึงฮุน!"

 

 

จินอูเอ็ดอีกคนรอดไรฟัน ถ้าซึงฮุนมานั่งอยู่ด้วยเขาคงไม่ต้องเรียนกันพอดี หมอนี่จ้องจะหาเรื่องจับสักส่วนของร่างกายเขาอยู่ได้

 

 

"ก็ได้ๆ กลางวันนี้ไปกินข้าวกับเพื่อนในเอกฉันนะ เดี๋ยวมารับ"

 

 

ซึงฮุนพูดรัว ขยิบตาให้เขาทีหนึ่งก่อนจะเดินถอยหลังพร้อมยกมือบ๊ายๆให้เขาจนเข้าห้องเรียนของตัวเองไป

 

 

.....

 

 

ตกเย็นอีกฝ่ายก็มารับไปส่งที่บ้าน แต่เดี๋ยวนี้ไม่ใช่แค่จอดรถส่งหน้าบ้านเหมือนปกติ แต่จอดรถที่บ้านตัวเอง แล้วเดินเข้าบ้านมากับเขา บางครั้งซึงฮุนก็มาทำอาหารเย็นให้กิน บางครั้งก็มานอนเล่นเฉยๆ

 

 

ถ้าอย่างวันนี้ที่ไปดูหนัง เบาะธรรมดาที่คับแคบก็กลายเป็นชุดโซฟานั่งสบาย เขามีมืออุ่นๆคอยกุมและโอบตลอดเวลา และสามารถซุกอีกฝ่ายได้ทุกเมื่อที่ผีโผล่มา

 

 

"วันหลังไม่ดูหนังผีแล้วนะ ไม่คุ้มเลย"

 

 

จินอูส่ายหน้า ป๊อปคอร์นที่วางอยู่บนตักกระฉอกซ้ำแล้วซ้ำเล่าเพราะเขาสะดุ้ง น้ำอัดลมก็ละลายเป็นน้ำใสไม่ซ่าอีกต่อไปเพราะแทบไม่ได้ดูดเลย

 

 

"เเก้มนิ่ม"

 

 

"ฮะ?"

 

 

"ถ้าพูดความคิดตอนนี้ให้ฟังต้องหาว่าบ้ากามแน่ๆ แต่อยากดูหนังผีอีกอ่ะ ชอบเวลานายโผมาซุกอ่ะ มันสบายดี ตัวนิ่ม แก้มนิ่ม หอมด้วย"

 

 

"ไอ้บ้านี่"

 

 

จินอูผลักหัวเพื่อนไปทีแล้วก็ปาป๊อปคอร์นใส่หนึ่งกำมือ เขาก็ชอบเหมือนกัน แต่เฮ้ มันต้องพูดออกมาด้วยรึไงกันเรื่องแบบนี้

 

 

.....

 

 

 

"นี่ซึงฮุน"

 

 

จินอูเรียกคนที่นั่งอยู่ข้างๆเขาบนโซฟา จินอูกำลังเล่นเกมส์ ส่วนอีซึงฮุนก็โอบเขา ลูบไหล่ ลูบแขน หอมนั่นหอมนี่ แล้วก็ดูเขาเล่นเกมส์

 

 

"หืม?"

 

 

"เย็นพรุ่งนี้หลังเลิกเรียน ฉันไปกินข้าวกับซึงยุนแล้วก็มินโฮนะ"

 

 

"ไม่ให้ไป"

 

 

ซึงฮุนตอบทันทีแบบไม่ต้องคิด คิดแล้วก็โมโห ไอ้เด็กซึงยุนมันหอมแก้มแฟนเขาไปกี่ครั้งนะ แล้วไอ้หล่อซงมินโฮนั่นมันโอบเอวช่วงไหนของแฟนเขา

 

 

"ไม่ได้หรอก สัญญากับน้องไว้แล้วว่าจะพาไปเลี้ยงข้าว"

 

 

"ไม่ให้ไป ฉันไม่ปล่อยให้นายไปกับไอ้เด็กสองคนนั่นหรอก มันจ้องจะงาบนายอยู่"

 

 

"งาบบ้างาบบออะไร น้องไม่ได้คิดอะไรกับฉันเลย"

 

 

"ไม่เชื่อ!"

 

 

"งั้นพรุ่งนี้ไปด้วยกันเลย"

 

 

คังซึงยุนหอมแก้มแฟนเขาไปสองฟอดใช่หรือเปล่านะ

 

 

ซึงฮุนก้มลงไปห้อมแก้มจินอูสองฟอดซ้ายขวา แล้วก็ยิ้มกริ่มกับตัวเอง

 

 

"ถ้าพรุ่งนี้ไอ้เด็กสองคนนั่นหยอดนายนะ มีเด็กโดนตื้บแน่ๆ คอยดู"

 

 

..........

 

 

ปรากฎว่าซึงยุนกับมินโฮในวันนี้ไม่ได้มีท่าที่จะสนใจจินอูสักนิด หลังจากทักทายจินอูและยักคิ้วให้เขาแล้ว เจ้าเด็กสองคนนั้นก็ไม่สนใจอะไรอีกนอกจากหมูและเนื้อย่างตรงหน้า

 

 

ซึงฮุนวางตะเกียบลง มองซงมินโฮที่คีบเนื้อบนกระทะลงจานคังซึงยุนไม่หยุด หากแก้วน้ำพร่องไปนิดเดียว อีกฝ่ายก็จะรีบเติมให้ น้ำจิ้มก็เช่นกัน เขาว่าบรรยากาศมันชักจะแปลกๆ

 

 

หันไปมองหน้าแฟนตัวเอง อีกฝ่ายก็ส่งยิ้มหวานมาให้ พร้อมยื่นหมูสามชั้นมาป้อนให้ถึงปาก

 

 

ถ้าคิมจินอูยิ้มแบบนี้ เขาว่าเขาคิดไม่ผิด 

 

 

"เฮ้ย กินเองบ้างดิ จะกินไม่ทันละเนี่ย กินเองมั่งไป ดูแลตัวเองได้โว้ย!"

 

 

คังซึงยุนโวยวาย ยกจานตัวเองเทของกินทุกอย่างใส่จานมินโฮ

 

 

"ทำไมอ่ะก็อยากดูแลแฟนตัวเองไม่ได้เหรอ?"

 

 

ซึงฮุนเบิกตาโต ใช้ปลายตะเกียบชี้น้องสองคนที่ยังเถียงกันเสียงดังไม่หยุด ก่อนจะหันไปมองหน้าจินอูที่หัวเราะเสียงดังทั้งยังตบมือหัวเราะชอบใจ

 

 

"บอกแล้วไง ว่าสองคนนี้ไม่คิดอะไรกับฉันหรอก"

 

 

.....

 

 

"ทำไมกินหมูย่างมาแล้วหัวยังหอมอีกเนี่ย?"

 

 

ซึงฮุนถาม กดจมูกลงบนผมคนที่อยู่ในอ้อมแขนของเขาอีกครั้ง

 

 

"เว่อร์อีกละ"

 

 

"เปล่าเว่อร์ซักนิด ว่าแต่ ไหนอธิบายเรื่องเจ้าเด็กสองคนนั่นมาซิ"

 

 

"อ๋อออ"

 

 

จินอูหัวเราะ

 

 

"ฉันดันไปเจอน้องจูบกันพอดีอ่ะ"

 

 

"แล้ว?"

 

 

ซึงฮุนเลิกคิ้ว ประโยคนี้ไม่ได้ช่วยให้เขาเข้าใจอะไรมากขึ้นสักนิด

 

 

"ซึงยุนก็ตกใจเป็นกระต่ายตื่นตูม กลัวว่าฉันจะไปบอกใครต่อใคร ก็เลยยื่นข้อเสนอว่าจะทำอะไรให้ก็ได้แลกกับการที่ฉันจะไม่เอาเรื่องน้องจูบกันไปบอกใคร"

 

 

"เดาว่าเจ้าเด็กซึงยุนพูดเองเออเองหมดโดยที่นายยังไม่พูดอะไรสักแอะ"

 

 

"ฮ่าๆๆ ใช่เลย"

 

 

"แล้วมินโฮล่ะ?"

 

 

"จะว่ายังไงล่ะ ยืนยิ้มเท่ห์ๆอย่างเดียว ซึงยุนให้ทำอะไรก็ทำหมดนั่นแหละ รายนั้นตามใจแฟนตัวเองจะตายไป"

 

 

"แล้วไปคุยอะไรกับน้องมันถึงได้ไปควงทั้งคู่หลอกฉันได้ล่ะหืม?"

 

 

"ฉันบอกว่าไม่มีอะไรให้ช่วยหรอก เรื่องที่มีปัญหา ยังไงก็ไม่มีใครช่วยได้"

 

 

"น้องถามว่าเรื่องอะไร ฉันก็เลยบอกว่า ฉันชอบนาย"

 

 

"ชอบประโยคนี้จังแฮะ พูดอีกดิ"

 

 

"อีซึงฮุน จะฟังต่อไหมเนี่ย"

 

 

"ฟังครับๆ"

 

 

"ซึงยุนก็เลยเสนอวิธีนี้ขึ้นมา ก็เลยบอกน้องมันว่า ถ้าสำเร็จจริง จะเลี้ยงข้าวอ่ะ"

 

 

"ไอ้เด็กนี่มันตัวแสบ เล่นโคตรเนียนเลยวันนั้น"

 

 

"แสบไม่แสบล่ะ เอามินโฮเสียอยู่หมัดเลย"

 

 

จินอูยักไหล่ ประสานมือกับซึงฮุนที่ละมือจากบ่ามาจับมือเขาแทน

 

 

"แล้วอยากกลับหรือยัง หรืออยากเดินเล่นตรงนี้ต่ออีกหน่อย"

 

 

เขาถาม บรรยากาศช่วงค่ำบริเวณริมแม่น้ำฮันค่อนข้างดี มีคนพอประมาณแต่ไม่ถึงกับพลุกพล่าน อากาศเย็นสบาย แต่ยิ่งดึกอากาศจะเย็นลงอีก เขากลัวจินอูจะเป็นหวัด

 

 

"เดินอีกนิดก็ได้ แค่แป๊บเดียวเท่านั้นล่ะ ยิ่งดึกอากาศก็ยิ่งเย็น ฉันกลัวนายเป็นหวัด"

 

 

แฟนใครนะช่างน่ารักจริงๆ

 

 

"จินอู"

 

 

"หืม?"

 

 

เขากระตุกมือคนที่เดินเยื้องไปด้านหน้า แรงพอที่อีกฝ่ายจะเซมาประทะตัวเอง

 

 

"เล่นอะ..."

 

 

ด้วยความรวดเร็ว เขาประคองที่สองแก้ม ดันใบหน้าอีกฝ่ายให้เชิดขึ้นเล็กน้อย แล้วกดริมฝีปากทาบลงไป บดเคล้า เนิ่นนาน จนริมฝีปากเย็นๆค่อยๆอุ่นขึ้นมา

 

 

"อายเค้าไหมเนี่ย!"

 

 

ซึงฮุนหัวเราะเเล้วสาวเท้าตามคนที่จ้ำหนีเขาไปไกล ร่างสูงกระโดดใส่ด้านหลังของจินอูแล้ววาดเเขนโอบรอบบ่านั้น

 

 

"ก็อยากทำตัวน่ารักเองทำไมล่ะ"

 
 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,071 ความคิดเห็น

  1. #1071 กอหญ้ากอไผ่ (จากตอนที่ 91)
    วันที่ 7 มกราคม 2562 / 09:52

    ละมุนอีกแล้วอ่า น่าร้ากกกกกกกก

    #1,071
    0
  2. #953 koot_onim (จากตอนที่ 91)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2560 / 19:31
    เอ็นดูความรัก ความซึนของซึงฮุน ????
    #953
    0
  3. #947 _BEDGASM_ (จากตอนที่ 91)
    วันที่ 29 กันยายน 2560 / 10:47
      ขอบคุณจ้าา น่ารักมากเลย
    #947
    0
  4. #937 Zwerriss (จากตอนที่ 91)
    วันที่ 7 กันยายน 2560 / 08:36
    โอยเขินนน อย่างหวานเล้ยย
    #937
    0
  5. #936 Ppillow_SUGA (จากตอนที่ 91)
    วันที่ 7 กันยายน 2560 / 03:24
    ใจบางเด้อ เขินมากมาย
    #936
    0
  6. #935 มายเมนจีนู (จากตอนที่ 91)
    วันที่ 6 กันยายน 2560 / 22:27
    โอ้ยยยยยยย น่ารักกกกกก

    ยูนแสบจริงๆ ฮุนก็นะไม่ยอมรู้ใจตัวเอง ต้องเจอแบบนี้แหละ
    #935
    0
  7. #934 YimPaew (จากตอนที่ 91)
    วันที่ 6 กันยายน 2560 / 22:23
    โอ้ยยยยยยยยย ห่กยวกงกยกาดวบอวองห่หฟฟหบหใแาอบออสบไม่ไหวล้าวววว เขินนนนนนนน กรี๊ดดดดดดดดด ทำไมน่ารักงี้อ่าาา จะตายอยู่แล้ววว เขินนนนนน กรี๊ดดดดด จินอูน่ารักจัง ฮุนก็พอรู้ใจตัวเองแล้วเด๋วฟัดเด๋วหอมจินูอยู่นั้นล่ะ โอ้ยยยยยย คู่มินยูนนี้ร้ายฝุดล่ะ ได้กินหมูย่างฟรีเลย 555555
    #934
    0
  8. #933 Cat'eye (จากตอนที่ 91)
    วันที่ 6 กันยายน 2560 / 21:58
    แงงงงงงงงงง
    น่ารักกกกกกกกก กอไก่ล้านตัววววววว
    พี่จินอูก็น่ารัก
    พี่ฮุนคนหลง(ว่าที่)แฟนก็น่ารักกกกกก
    แงงง ดีไปหมดเลยค่ะะ ชอบมากเลยยยยยยยยย
    ยูนนี่เด็กแสบสินะ เล่นหอมแก้มฮยองไปซะขนาดนั้น 5555555
    #933
    0