Fic Winner - Apartmate (Yoonwoo)

ตอนที่ 89 : ♡ SF Doctor -Songkim- 5/?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 308
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    24 ส.ค. 60

 

 

Doctor 5

-Songkim-

 

_____________________

 

 

หมอซงรออยู่จริงๆด้วย...

 

 

ออกมาจากห้องตรวจก็เห็นคุณหมอกำลังนั่งวาดรูปอยู่กับเด็กฝาเเฝดสองคนที่โต๊ะเตี้ยสำหรับเด็กเล็ก เเฝดคนที่ชื่อนัมอูนั่งอยู่บนตักคุณหมอที่นั่งบนพื้น ส่วนจองอูนั่งคุกเข่าอยู่บนเก้าอี้ตัวเล็กข้างๆ

 

 

"ฮื้ออออ คุณหมอวาดรูปสวยยย" 

 

 

เจ้าเด็กบนตักหวีดร้องพลางตบมือชอบใจเมื่อคุณหมอละมือออกจากภาพวาด มือใหญ่ยีหัวทุยๆของเด็กน้อยบนตัก พักหนึ่งก่อนที่ดวงตาคมๆจะเลื่อนมาประสานสบกับเขาที่มองอยู่ก่อน 

 

 

"ตรวจคนไข้เสร็จเเล้วเหรอครับ?"

 

 

"ครับ"

 

 

คุณหมอคิมพยักหน้าอย่างขลาดเขิน เมื่ออีกฝ่ายยิ้มให้ ก็เผลอกระพริบตาปริบๆถี่ๆเพราะประหม่าโดยไม่รู้ตัว

 

 

"นัมอูจองอู หมอต้องไปแล้วนะ"

 

 

จูบเเก้มยุ้ยๆของเด็กน้อยบนตักก่อนจะอุ้มลงยืน เเล้วก็คว้าเเก้มเจ้าคนที่อยู่บนเก้าอี้มาฟัดเเรงๆ

 

 

"ฮื้อออ"

 

 

เด็กน้อยหวีดร้องเเล้วหัวเราะคิกคัก พอถูกปล่อยตัวเป็นอิสระก็หยิบภาพวาดแล้วจูงมือกันวิ่งไปหาคุณแม่ที่ร้องเรียก

 

 

มินโฮมองตามเด็กๆที่วิ่งเข้าไปอวดภาพวาดของเขา หลังจากพยักหน้ารับกับคุณแม่ ศัลย์แพทย์หนุ่มก็ยันตัวลุกขึ้น ก้าวเท้าไปประชิดตัวคุณหมอคิม

 

 

"เเค่ผมถามว่า ผมจีบหมอได้ไหม? ต้องคิดหนักขนาดนั้นเลยเหรอครับ"

 

 

มินโฮสอดสองมือล้วงกระเป๋ากางเกงสบายๆ มองหมอคิมที่ขบริมฝีปากตัวเองเสียจนกลัวริมฝีปากสีอ่อนนั้นจะช้ำบวม

 

 

"ว่าไงครับหมอคิม?"

 

 

ถามด้วยท่าที่ออกจะสบาย เเต่คิมจินอูกลับรู้สึกเหมือนกำลังถูกเร่งรัด ดวงตากลมมองไปรอบๆ นัมอูจองอูจ้องเขาตาแป๋ว ส่วนเจ้าจอนแจอีตัวกลมที่กำลังกัดพุงออปังในมือก็จ้องมาที่เขาอย่างสนอกสนใจ

 

 

ถึงจะเป็นเด็กก็เถอะ

 

 

ก็ยังรู้สึกเขินๆแฮะ...

 

 

มินโฮมองตามสายตาของคุณหมอที่กวาดมองไปรอบๆก่อนใบหน้าจะซับสีเลือด 

 

 

กับเด็กๆก็เขินงั้นเหรอ...ช่างน่าเอ็นดูเสียจริงๆ

 

 

"งั้น เราไปเดินเล่นที่สวนชั้น 6 กันไหมครับ?"

 

 

คุณหมอซงเสนอทางเลือกให้คุณหมอคิมที่ดูเหมือนจะประหม่า จินอูพยักหน้ารับ ลืมไปว่าชั้น 6 ตึกโรงพยาบาลหน่ะมีเเต่พยาบาลกับแพทย์ที่คุ้นกันดีกับตัวเองทั้งนั้น ไหนจะเเม่ๆที่ผูกขาดการคลอดที่โรงพยาบาลอีก

 

 

"งั้นเดี๋ยวเเวะซื้อเครื่องดื่มที่ใต้ตึกดีไหมครับ" 

 

 

จินอูพยักหน้าต่อเนื่อง ไปไหนก็ได้ตอนนี้ ขอแค่ไปให้พ้นจากสายตาฉลาดซุกซนของเจ้าเด็กน้อยพวกนี้ได้เป็นพอ

 

 

คุณหมอซงพยักหน้ารับ เดินนำคุณหมอคิมไปที่ลิฟท์ พาลงมาที่ชั้นล่าง ก่อนจะนำเดินมาหยุดที่ร้านกาเเฟนอกสีเหลือง

 

 

"ผมเลี้ยงนะครับ"

 

 

"ครับ?"

 

 

"ทำไมทำหน้าเเปลกใจล่ะครับหมอ พวกผู้ชายก็ทำแบบนี้ปกติไม่ใช่หรือ เวลาที่เขาอยากจะจีบใครสักคน"

 

 

จินอูเบิกตากว้าง คำพูดตรงๆของอีกฝ่ายทำให้รู้สึกเหมือนสติหลุดลอยจนเกือบคว้าจับกลับมาไม่ทัน

 

 

"ผมเอาไอซ์คาราเมลมัคคิอาโต้ครั หมอคิมหล่ะครับ?"

 

 

"ไอซ์อเมริกาโน่ละกัน ขอบคุณครับ"

 

 

"หืม?"

 

 

"ทำไมเหรอครับ?"

 

 

คิมจินอูถามคนที่หลุดหัวเราะ อีกฝ่ายไม่ตอบอะไรเเถมเอาเเต่อมยิ้ม

 

 

มินโฮก็แค่คิดว่าอีกฝ่ายดื่มกาแฟไม่เข้ากับหน้าตาเลยสักนิด หน้าตาดูนุ่มนิ่มเเบบนี้ ดื่มไอซ์อเมริกาโน่ที่อมขมอมเปรี้ยว อย่างเเมนเลย...

 

 

"นึกว่าหมอจะชอบกาเเฟรสอ่อนๆ หรือไม่ก็ผสมนม อย่างพวกคาปู ลาเต้ อะไรแบบนั้นเสียอีก"

 

 

"ติดกาแฟเข้มๆตั้งเเต่สมัยเรียนแล้วล่ะครับ ดื่มเเบบอ่อนๆเอาอยู่ที่ไหน หมอซงก็รู้"

 

 

จินอูพูดติดตลกพลางย้อนนึกถึงสมัยเรียน บางครั้งดื่มกาเเฟหลายเเก้วติดจนดีดข้ามวันข้ามคืน พอหมดฤทธิ์กาเเฟร่างกายที่ไม่ได้พักผ่อนก็อ่อนเปลี้ยเพลียเเรง

 

 

"ก็จริง" 

 

 

มินโฮว่ากลั้วหัวเราะ เขาจัดการจ่ายค่ากาเเฟ ก่อนจะรับเเก้วไอซ์อเมริกาโน่มาส่งให้หมอคิม 

 

 

"ขอบคุณครับ"

 

 

พยักหน้ารับเเล้วก็เดินไปที่ตึกโรงพยาบาลด้วยกัน คิมจินอูดูดกาเเฟ ขบหลอดเเล้วกวาดตามองนู่นมองนี่ไปเรื่อยเปื่อย ไม่รู้ทำไม แต่เขาไม่กล้ามองหมอซง

 

 

"หมอเขินเหรอครับ?"

 

 

คำถามตรงไปตรงมาทำเอาคิมจินอูเกือบจะสำลักกาเเฟรสขมปร่า มินโฮหัวเราะเอ็นดูคนที่ดึงเอาทิชชู่ที่พันรอบเเก้วกาเเฟขึ้นมาซับที่มุมปาก นี่ถ้าเขายื่นมือไปซับกาแฟที่ทะลักเลอะมุมปากนั่นให้ หมอคิมจะเป็นยังไงนะ จะเป็นลมล้มพับไปเลยหรือเปล่า?

 

 

ไม่ทันได้ทำตามที่คิดลิฟท์โดยสารก็มาเสียก่อน คุณหมอคิมผลุบเข้าลิฟท์เรียบร้อย กดปุ่มเลือกชั้นพร้อมเงยหน้ามองตัวเลขที่ค้างอยู่ที่ชั้น G ตาไม่กะพริบ

 

 

อะไรกันคนๆนี้...

 

 

เขาลอบสังเกตุใบหน้าสวยเมื่อคุณหมอคิมก้าวออกจากลิฟท์ เรียวคิ้วสีอ่อนนั่นกระตุกก่อนจะขมวดมุ่น 

 

 

มินโฮโน้มใบหน้าลงไปใกล้ เอ่ยปากถาม

 

 

"หมอพึ่งนึกได้หรือเปล่าครับ ว่าชั้น 6 เป็นชั้นเด็กอ่อน พยาบาลกับเเพทย์บนหอผู้ป่วยนี้คุณเคยกับหมอทั้งนั้น"

 

 

ฮื้อ นั่นสินะ...

 

 

ทำไมไม่ทันคิดเลยนะคิมจินอู ว่าสวนน่ะอยู่ชั้น 6 ตึกโรงพยาบาล ที่เขาต้องมา Round ward อยู่ทุกวัน

 

 

*Round ward : ไปตามหอผู้ป่วยต่างๆเพื่อตรวจผู้ป่วย

 

 

"อย่างงี้ถ้าโดนเเซว ไม่เขินตัวระเบิดเลยเหรอครับ"

 

 

ระเบิดสิ ระเบิดเเน่ๆเลย...

 

 

"เดี๋ยวก็ถึงสวนแล้วครับ เคานท์เตอร์ B เอง"

 

 

มินโฮยกกาแฟขึ้นดูดพร้อมพยักหน้าเชิญชวนคุณหมอที่ยังทำหน้าเหมือนคนไม่รู้จะเอายังไงกับชีวิตดี

 

 

เคานท์เตอร์ B เชียวนะ...

 

 

ตึกโรงพยาบาลเป็นตึกทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้ายาว หอผู้ป่วยตามชั้นแต่ละชั้น จะมีเคานท์เตอร์พยาบาลอยู่สามเคานท์เตอร์ เคานท์เตอร์ A, B, และเคานท์เตอร์ C ระหว่างเคานท์เตอร์จะมีลิฟท์และชุดโซฟาต้อนรับขั้นกลาง

 

 

เขากับหมอซงขึ้นลิฟท์ที่อยู่ระหว่างเคานท์เตอร์ A กับ B เเล้วกว่าจะเดินไปถึงทางเข้าสวนที่อยู่ตรงชุดโซฟาสำหรับพักผ่อนระหว่างเคานท์เตอร์ B และ C 

 

 

ไม่ใช่ใกล้ๆเลยนะ...

 

 

จะรีบจ้ำเดินหรือก็จะเสียมารยาท ทั้งอีกฝ่ายยังเดินล้วงกระเป๋าสบายๆ ราวกับตั้งใจปล่อยเวลาให้ล่วงผ่านเผื่อให้คิมจินอูได้คิดคำตอบ

 

 

ก็เดินมาด้วยขนาดนี้เเล้วยังไงเล่า ยังต้องให้ตอบอีกหรือ คนๆนี้นี่!

 

 

"ถึงสวนเเล้วนะครับหมอ"

 

 

แปลตรงๆว่าตอบคำถามผมได้หรือยังใช่หรือเปล่าหน่ะหมอซง

 

 

ศัลยแพทย์หนุ่มเดินนำเขามาด้านในสวน เเล้วเชื้อเชิญให้คุณหมอเด็กนั่งลงที่เก้าอี้ไม้สีขาวใต้ซุ้มไม้เลื้อย 

 

 

ตรงอื่นก็มีไม่ใช่หรือ!

 

 

ชวนมานั่งใต้ซุ้มไม้เลื้อยที่ออกดอกสีชมพูหวาน นี่มันเหมือนมาเดทกันเเล้ว ไม่ใช่มาขอคำตอบว่าจีบได้หรือไม่ได้

 

 

"ทำไมหมอทำหน้าเเบบนั้นล่ะครับ?"

 

 

เขาถามคนที่นั่งลงแล้ว แต่ทำหน้าทำตากระอักกระอ่วนราวกับไม่รู้จะต้องปั้นหน้าอย่างไร

 

 

"เคยมีคนมาจ จีบผมห หลายคนอยู่นะ"

 

 

พูดเองก็ตะกุกตะกักเสียเอง เขาไม่ได้จะอวดนะ เเต่มีคนมาจีบเขาหลายคนจริงๆนี่นา

 

 

"เเต่ว่าสุดท้าย ก็จะหายไปด้วยเหตุผลที่ว่าผมไม่มีเวลาให้"

 

 

เพราะว่าเรียนเเพทย์ สถานการณ์ก็เลยวนลูปอย่างนี้มานานเเล้ว มีคนมาจีบ คุยกัน สักพักนึงก็หายไป

 

 

"คนที่มาจีบนี่ผู้หญิงหรือผู้ชายครับ?"

 

 

รู้ทั้งรู้เเต่ก็ยังเเกล้งถาม คุณหมอคิมหน้าเเดงก่ำ ไม่รู้ว่าเขินอายหรือเพราะว่ารู้สึกเหมือนเขาไปสบประมาทเจ้าตัวเข้า

 

 

" ผู้ย"

 

 

เขาก็หล่อนะ มีตั้งหลายคนชมว่าคุณหมอคิมหน่ะหล่อเหลา เเล้วทำไมกัน คนที่มาจีบเขาถึงเป็นผู้ชายไปกันหมดเสียได้

 

 

"ไม่มีผู้หญิงเลยใช่ไหมครับ?"

 

 

"หมอนี่ อย่ามาดูถูกกันนะ!"

 

 

คุณหมอคิมโวยหน้าดำหน้าเเดง ซงมินโฮหัวเราะหึ เปิดฝาแก้วเเล้วใช้หลอดกวาดน้ำเเข็งเข้าปากมาอมสบายๆ

 

 

"หมอคิม"

 

 

"ครับ?"

 

 

"เเต่เราเป็นหมอทั้งคู่นะครับ"

 

 

อีกฝ่ายเลิกคิ้ว ดูดกาแฟในเเก้วเสร็จก็เอียงคอด้วยความสงสัย

 

 

"เเล้วยังไงครับ?"

 

 

"เราก็ไม่ค่อยมีเวลากันทั้งคู่"

 

 

อ่า ก็จริงสินะ พวกเขาเป็นหมอกันทั้งคู่ เเล้วดูท่าหมอซงก็เป็นแพทย์ที่ค่อนข้างจะทุ่มเทให้กับงานมากๆเสียด้วย

 

 

"นั่นจะไม่ยิ่งยากเหรอครับ?"

 

 

ยิ่งไม่มีเวลายิ่งยากสิ จะเอาเวลาไหนไปคุยกัน จะเอาเวลาไหนไปเจอกันหล่ะ

 

 

"ตอนเเรกผมก็คิดแบบนั้นนะครับ แต่คิดอีกที เราอาจจะไม่มีปัญหากันเพราะเราทั้งคู่ต่างก็ยุ่ง เราเลยเข้าใจกันดีก็ได้"

 

 

"อีกอย่าง มันอาจจะดีด้วยซ้ำ วันนึงมียี่สิบสี่ชั่วโมง เราทั้งคู่ก็ใช้เวลาอยู่ที่นี่เสียเกือบหมดเเล้ว"

 

 

มินโฮว่ากับอีกฝ่าย 

 

 

"ผมว่ามันคงสนุกดีถ้าเราได้เเอบเจอกันบ้างตามที่ต่างๆ มีเวลาสั้นๆให้ได้พูดคุย เจอกันให้หายคิดถึง"

 

 

"หมอ นี่หมอคิดไปถึงไหนแล้ว"

 

 

"นั่นสิครับ ผมคิดไปถึงไหนแล้ว?"

 

 

เขาว่ากลั้วหัวเราะ กวาดน้ำแข็งก้อนสุดท้ายเข้าปากก่อนจะวางเเก้วลงข้างตัว

 

 

"หมอคิม"

 

 

คิมจินอูเผลอกำเเก้วกาแฟในมือแน่นขึ้น มีสัญญาณเตือนว่าอีกฝ่ายต้องการที่จะพูดคุยจริงจังแล้ว

 

 

"ตอนที่ผมเห็นหมอครั้งเเรก ผมคิดว่าผมคงเเค่ติดใจรอยยิ้มของหมอเท่านั้น"

 

 

ต้องยิงตรงประเด็นแบบนี้เลยหรือ? 

 

 

ใจเขาหวิววาบไปหมดเเล้วนะคุณหมอซง

 

 

ศัลยแพทย์หนุ่มหลุบตาลงต่ำ มองกลีบปากสีอ่อนที่เผยอเล็กน้อย ก่อนจะเลื่อนสายตากลับขึ้นมามองใบหน้าหล่อๆ

 

 

"แต่ว่าหมอ รอยยิ้มของหมอ แล้วก็ใบหน้าของหมอกลับวนเวียนอยู่ในความคิดของผมอยู่หลายต่อหลายวัน"

 

 

คิมจินอูกำแก้วไอซ์อเมริกาโน่เเน่นขึ้น กลอกตาไปมาเพราะไม่รู้จะวางสายตาไว้ที่ตรงไหน

 

 

"เมื่อวันก่อนน้องสาวถามผมว่า เลิกกับภรรยาเก่ามาตั้งนานแล้ว ไม่คิดจะหาใครคุยบ้างหรือ"

 

 

เขาหัวเราะหึเมื่อนึกถึงสีหน้าเป็นห่วงเป็นใยของดาน่า

 

 

"เธอถามผมว่า อปป้าจะมีเเฟนตอนอายุสี่สิบหรือไงคะ?"

 

 

คิมจินอูมองศัลยเเพทย์หนุ่ม ใบหน้าคมฉาบไปด้วยความเอ็นดูอ่อนโยนตามประสาพี่ชายที่รักน้องสาวมาก

 

 

"แล้วก็ถามผมว่า ผมมีใครในใจไหม?"

 

 

"หลังจากหย่ากับภรรยา ผมคิดว่าผมยังไม่พร้อมจะมีใคร คิดอย่างนั้นมาตลอด แต่ว่าในตอนนั้น น่าแปลก ที่ใบหน้าของหมอผุดขึ้นมาในความคิดของผม"

 

 

คิมจินอูรู้สึกว่าใบหน้าร้อนผ่าว เขาจึงยกเเก้วกาเเฟที่ยังเต็มไปด้วยก้อนน้ำเเข็งขึ้นเเนบเเก้ม หวังว่ามันจะช่วยบรรเทาความร้อนบนใบหน้าได้บ้าง

 

 

กริยาตอบสนองนั้นน่ารักเสียจนคุณหมอซงที่กำลังจริงจังต้องหลุดยิ้ม 

 

 

"ผมคิดว่าผมสนใจหมอ คิดว่าชอบหมอครับ"

 

 

"ก็เลยอยากจะถามหมอก่อน ว่าหมอจะโอเคไหม ถ้าผมจะจีบหมอ?"

 

 

ให้ตายสิ เเก้วกาแฟที่เเนบเเก้มดูเหมือนจะเอาไม่อยู่เเล้ว เปิดฝาเเล้วเอาน้ำเเข็งเทใส่เเก้มเลยได้ไหมนะ?

 



 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,071 ความคิดเห็น

  1. #1070 กอหญ้ากอไผ่ (จากตอนที่ 89)
    วันที่ 7 มกราคม 2562 / 09:28

    หมอซงก็รุกหนัก หมอคิมก็เขินจนตัวจะระเบิดทำไรไม่ถูกแล้วนั่น ฮ่าๆ

    #1,070
    0
  2. #985 nenech (จากตอนที่ 89)
    วันที่ 6 มกราคม 2561 / 21:26
    เรื่องนี้น่ารักกกกกกกกมากกกกกก หมอคิมดูนุ่มนิ่มน่าฟัดที่สุดดดดด อยากอ่านต่อเลย ฮืออออ
    #985
    0
  3. #926 Cat'eye (จากตอนที่ 89)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2560 / 22:48
    ถ้าหมอคิมจะเอาออกมาเทราดแก้มจริงๆก็เผื่อมาที่แก้มเราแ้วยนะ
    ยิ้มจนแก้มจะแตกแล้ววววว
    อยากมีคุณหมอซงเป็นของตัวเองจังเลยค่ะ ฮือออออออ
    #926
    0
  4. #925 fankimhee (จากตอนที่ 89)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2560 / 22:20
    อ่ะนะ.....คิดได้นะคะเปิดแก้วเอาน้ำแข็งราดแก้ม 
    ระเบิดตัวเองตายไปเลยค่ะ
    #925
    0
  5. #924 คุณแม่น้องจินอู (จากตอนที่ 89)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2560 / 22:08
    กรี๊ดดดดดดดดดด มาแล้ว ดีใจน้ำตาไหล เขินไปหมด ><
    #924
    0