Fic Winner - Apartmate (Yoonwoo)

ตอนที่ 87 : ♫ OS ยังไม่มีชื่อเรื่อง -Bobyun-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 215
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    14 มิ.ย. 60


 

 

ยังไม่มีชื่อเรื่อง

-Bobyun-

 

 

___________________

 

 

"บ้านแตกแน่ๆ"

 

 

จินฮวานส่ายหน้าพลางส่งโทรศัพท์มือถือคืนให้ซงยุนฮยองที่ทำเพียงแค่ไหวไหล่ เจ้าน้องชายพึ่งจะกลับมาจากถ่ายแบบเดี่ยวให้กับนิตยสารฉบับหนึ่ง แล้วก็เซฟรูปบางส่วนมาอวดพวกเขา (หมายถึง ชานอู จุนเน่ เขา แล้วก็ฮันบินที่ฝึกซ้อมกันอยู่

 

 

"ไม่เห็นจะหล่อเลย"

 

 

คนที่นั่งอยู่ข้างจินฮวานเปรยขึ้นมาพร้อมกับส่ายหน้าเบาๆ เลยโดนยุนฮยองเอื้อมมือไปเบิ๊ดกระโหลกให้ทีหนึ่ง

 

 

"โอ๊ยอะไรวะก็ไม่หล่อจริงๆอะ ไม่เชื่อฮยองก็ถามจินฮวานดิ เมื่อกี้จินฮวานยังบอกเลยว่าเซ็กซี่มากกว่า เออ ถ้าให้ผมชมว่าสวยยังเต็มใจกว่าเลย"

 

 

"ย๊า! ไอ้เด็กบ้านี่"

 

 

ยุนฮยองแทบจะกระโจนข้ามตักจินฮวานไปจัดการจุนเน่ แต่พี่ก็ยกแขนขึ้นมากั้นเขาเอาไว้ แหม ปกป้องกันดีจริงๆ

 

 

"ไหนๆ ขอผมดูบ้าง"

 

 

หลังจากจัดการเก็บท่าให้ชานอูเสร็จคิมฮันบินที่อยากเห็นรูปของฮยองคนโปรดใจจะขาดก็พุ่งตัวเข้ามานั่งซ้อนด้านหลังพี่ชายที่นั่งอยู่ที่พื้น วงแขนข้างหนึ่งรวบรอบเอวผอมหมับ ส่วนอีกข้างก็คว้ามือถือจากมือพี่ไปเพื่อที่จะดูรูป

 

 

"คิมฮันบิน"

 

 

ยุนฮยองหรี่ตาแล้วกดเสียงลงต่ำนิดหน่อย เจ้าเด็กคนนี้ สอนกี่ครั้งแล้วว่าอย่าดึงของออกไปจากมือคนอื่น นี่คงโดนตามใจเสียจนเคยตัวไปแล้ว

 

 

"ขอโทษครับ

 

 

แน่นอนว่าฮันบินรู้ว่าโดนพี่ดุเรื่องอะไร ก็เลยยื่นหน้าไปหอมแก้มพี่ดังฟอดแบบอ้อนๆ ยุนฮยองยกมุมปากขึ้นนิดหน่อยอย่างพึงพอใจ แตะมืออีกข้างของฮันบินที่วางพาดอยู่บนตัก

 

 

"ฮันบินฮยอง ผมดูด้วย"

 

 

จองชานอูที่ซ้อมท่อนตัวเองจนพอใจแล้วพุ่งตัวลงมานั่งเบียดพี่ทั้งสอง และเพราะไม่ได้ใส่แว่น เด็กหนุ่มเลยต้องก้มตัวลงมาเสียจนใบหน้าแทบจะจุ่มลงไปในมือถือของพี่

 

 

"อื้อหืออออออ โคตรเซ็กซี่อ่ะ สะโพกยุนฮยองสวยจังเลย"

 

 

คนที่ถูกชมว่าสะโพกสวยยิ้มกริ่มพอใจ ส่วนคนที่เป็นเดือดเป็นร้อนน่ะกลับกลายเป็นคิมฮันบิน

 

 

"ย๊า! ให้มันน้อยๆหน่อยจองชานอู"

 

 

ฮันบินจับที่ติ่งหูของน้องแล้วก็ดึงเสียยานยืด ส่วนมืออีกข้างก็หยิบมือถือในมือน้องคืนพี่ไป 

 

 

"ไม่ให้ดูแล้ว!"

 

 

"ทำไมอ้ะ ขอผมดูอีกหน่อยไม่ได้เหรอ รูปที่ใส่ชุดวอร์มสีแดงขาสั้น ขายุนฮยองแบบ..."

 

 

"ให้ตายเหอะ อยากให้จีวอนฮยองอยู่ตรงนี้จริงๆ ไอ้ลูกหมีตายห่าแน่"

 

 

จุนเน่ยกนิ้วชี้ขึ้นมาปาดคอตัวเองใส่น้องก่อนจะทำท่าขนลุก เคยเห็นจีวอนโมโหครั้งเดียว แม่งน่ากลัวฉิบหาย เขายังจำติดตามาจนถึงตอนนี้ คนใจดีขี้เล่นแบบนั้น โมโหทียังกับทอร์นาโดที่พร้อมจะเหวี่ยงทุกอย่างให้พังพินาศ

 

 

"ทำอะไรกันอยู่?"

 

 

"ตายยากสัสๆ"

 

 

จุนฮเวบ่นพึมพำใส่หูคนข้างๆแล้วขยับตัวเปิดทางให้ คนอื่นก็ขยับ มีเพียงแค่ฮันบินเท่านั้น ที่ยังนั่งซบพี่อยู่

 

 

"พักกันยังไม่เสร็จเหรอ?"

 

 

ปากถามเมมเบอร์ที่เหลือ แต่ดวงตาเรียวรีที่แทบมองไม่ออกว่ากำลังมองอะไรอยู่มองสำรวจคนที่นั่งอยู่ตรงกลางวงโดยมีฮันบินเกาะเป็นลูกลิง มันเป็นภาพที่เห็นจนชินตา จีวอนก็เลยไม่ได้ว่าอะไร

 

 

เขาอยู่กับยุนฮยองมาหลายปี เห็นยุนฮยองทำผมมาหมดแล้วทุกทรงทุกสี แต่สีนี้ทรงนี้ออกจะดูแปลกตาไปสักหน่อย ผมสีบลอนด์ซีดที่ถูกจับดัดเป็นทรงตามเทรนด์ ไหนจะคอนแทคเลนส์สีนวลเนียน กับเมคอัพโทนจะส้มก็ไม่ส้ม จะนู้ดก็ไม่นู้ดนั่นอีก

 

 

ดูแปลกตา แต่ก็...

 

 

ดูเซ็กซี่ฉิบหาย 

 

 

นี่ขนาดเปลี่ยนเป็นเสื้อยืดกางเกงยีนส์ธรรมดาแล้วนะ จีวอนยังรู้สึกอยากลากเข้าห้องไปขังไว้ไม่ให้ใครได้เห็นเลย

 

 

เขาเหลือบตามองเวลาจากนาฬิกาบนผนังแล้วเลิกคิ้ว ตั้งแต่ฮันบินปล่อยให้พักแล้วเขาออกจากห้องไปหาอุคจินฮยองกับดงฮยอกจนกระท่ังกลับมา กะเวลาคร่าวๆได้เกือบครึ่งชั่วโมง เจ้าเด็กพวกนี้นั่งอยู่ตรงนี้กันหมดไม่ไปไหนเลยเหรอ

 

 

มันแปลก 

 

 

ธรรมดายิ่งปล่อยพักนานเขายิ่งตามจับตัวเมมเบอร์ของเขากลับมาได้ยากยิ่ง ไปเล่นอยู่ห้องพวกฮยองทีมเอบ้างล่ะ ไปเดินอ้อยอิ่งอยู่ที่มินิมาร์ทบ้างล่ะ บางครั้งก็ไปแอบกินขนมอยู่ตรงบันไดหนีไฟก็มี

 

 

"เซฟรูปที่ไปถ่ายแบบวันนี้มาใช่ไหม ไหนเอารูปมาดู"

 

 

เดินตรงลงมานั่งยองๆด้านหน้ายุนฮยองแล้วก็แบมือขอจากเจ้าตัว จีวอนเป็นคนฉลาด เห็นยุนฮยองถูกล้อมก็รู้แล้วว่ามันต้องมีอะไร และปฏิกริยาตอบสนองของเมมเบอร์ก็แสดงให้เห็นว่าเขาเดาไม่ผิด

 

 

"บ้านแตกแน่ๆ"

 

 

"ถ้าพรุ่งนี้บ้านสตาฟไฟไหม้นี่ก็ไม่ต้องสงสัยเลยว่าฝีมือใคร"

 

 

"ยุนฮยองฮยอง จะดีเหรอ?"

 

 

ฮันบินรั้งข้อศอกพี่ชายตัวผอมไว้พร้อมกระซิบเบาๆที่ข้างหู จีวอนในมาดนิ่งๆดูน่ากลัวจัง

 

 

"คิมฮันบิน"

 

 

ฮันบินเบิกตาโตแล้วหลบสายตาของจีวอนที่มองมา ลีดเดอร์หนุ่มคลายวงแขนออกจากรอบเอวพี่ แต่ยังนั่งติดไม่ยอมไปไหน

 

 

"ฉันไม่ทำอะไรยุนฮยองหรอกน่า"

 

 

แล้วจีวอนก็ใช้นิ้วชี้จิ้มกลางหน้าผากจนเจ้าของหัวทุยๆหน้าหงายเงิบ 

 

 

พอกลับมาตั้งคอตรงได้ดีๆ ฮันบินก็ได้เห็นว่าโทรศัพท์มือถือของยุนฮยองฮยองอยู่ในมือจีวอนแล้ว

 

 

ฉิบหาย...

 

 

บรรยากาศในห้องเงียบกริบ ทุกอย่างนิ่งสนิท มีเพียงจีวอนที่ขยับนิ้วไปมาบนหน้าจอทัชสกรีน และยุนฮยองที่ยังขยับตัวสบายๆ ฮันบินกลั้นหายใจเพราะลุ้นว่าผลจะออกมาหัวหรือก้อย และเมมเบอร์คนอื่นๆก็คงเหมือนกัน

 

 

ยุนฮยองมองคนตรงหน้าเขา จีวอนยังหายใจปกติอยู่ตอนที่ดูรูปช่วงแรก แต่พอปลายนิ้วนั้นลากซูมรูปกางเกงวอร์มขาสั้นสีแดงร่างกำยำตรงหน้าก็เหมือนจะหายใจสะดุดไป

 

 

แล้วตอนที่จีวอนเงยหน้าขึ้นมา ก็กลายเป็นยุนฮยองเสียเองที่หายใจสะดุดผิดจังหวะ

 

 

ยุนฮยองเคยเห็นจีวอนโมโหคนอื่น เขารู้ว่าเวลาจีวอนโมโหน่ากลัวขนาดไหน วันนั้นจีวอนทะเลาะกับฮันบิน เมมเบอร์คนอื่นแทบไม่เป็นอันซ้อม ขยับตัวไปทางไหนก็รู้สึกสุดจะเกร็ง ตอนนั้นเขาเป็นคนไกล่เกลี่ยให้

 

 

แล้วถ้าตอนนี้จีวอนโกรธเขาล่ะ...

 

 

ฮันบินอา... ช่วยฮยองด้วยนะ   

 

 

"ก่อนรับงานได้เห็นชุดก่อนไหม?"

 

 

ยุนฮยองนึกย้อนกลับไปวันที่เขาเข้ามาที่บริษัทกับผู้จัดการเพียงลำพัง ช่วงนั้นเป็นช่วงวันหยุดพักผ่อน จีวอนกลับบ้านที่อเมริกา

 

 

ถ้าร่างสูงอยู่ที่นี่ด้วย เขาไปไหนมาไหนก็คงจะมีจีวอนติดหนึบไปด้วยทุกที่ และยุนฮยองพนันได้เลยว่า หมอนี่ไม่มีทางยอมให้เขารับงานนี้แน่ 

 

 

"เห็นสิ"

 

 

"เห็นแล้วก็ยังรับ?"

 

 

จีวอนเลิกคิ้ว สีหน้าแสดงออกชัดเจนว่าไม่พอใจ แล้วก็... เหมือนว่าจะผิดหวังในตัวเขา

 

 

"มันเป็นงาน"

 

 

"ให้ตายเหอะมันเป็นงานงั้นเหรองี้ถ้ามีงานเสนอมาให้ถ่ายแบบชุดว่ายน้ำหรือเป็นพรีเซนเตอร์อันเดอร์แวร์ก็จะรับแล้วบอกว่าเป็นงานงั้นสิ?"

 

 

โทรศัพท์มือถือของเขาถูกโยนลงตรงหน้า ก่อนที่จีวอนจะทิ้งท้ายแล้วออกจากห้องไป

 

 

"ฉันผิดหวังในตัวนายจริงๆ"

 

 

ซงยุนฮยองรู้สึกว่าผิวหน้าของเขาชาดิกเหมือนตอนที่ออกไปเดินเล่นในคืนที่อากาศหนาวเหน็บ ลมเย็นบาดผิวแก้มจนชาดิก ความหนาวทำให้ดวงตาระคายจนน้ำใสๆปริ่มขึ้นมา

 

 

"ฮยอง ไม่ร้องนะ"

 

 

ปลายนิ้วของฮันบินเอื้อมมาปาดที่ตรงขอบตาแดงก่ำ ยุนฮยองหัวเราะน้อยๆ ยีหัวน้องชายคนโปรดที่มีสีหน้าเป็นกังวล

 

 

"ไม่เป็นไรน่า"

 

 

"ไม่เป็นไรแล้วฮยองร้องไห้ทำไมกัน นี่ถ้าเป็นผมนะจะต่อยให้สักที พูดจาแบบนั้นได้ยังไงกันวะ"

 

 

"เฮ้จุนเน่ คนที่นายบอกว่าจะต่อยนั่นแฟนฉันนะ แล้วเขาก็เป็นพี่นายด้วย"

 

 

จุนฮยองจิ้มนิ้วชี้ลงกับขมับของเด็กหนุ่มจนศรีษะของจุนฮเวเซไปตามแรงผลัก หนึ่งในมักเน่ไลน์กลอกตา

 

 

"ฮยองก็เข้าข้างบ๊อบบี้ฮยองทุกที"

 

 

"นายก็โอ๋จินฮวานมากไม่ต่างกับฉันหรอก"

 

 

"แน่นอนสิ ก็จินฮวานแฟนผม"

 

 

"คิมจีวอนก็เเฟนฉันไงล่ะเจ้าเด็กบ้า"

 

 

จุนฮเวร้องเหอะ ฉุดมือแฟนตัวเองให้ลุกขึ้นยืน โอบไหล่แฟนตัวเองเดินออกไปที่ประตูห้องซ้อม

 

 

"ผมพาจีนานไปหาอะไรกินนะ"

 

 

ดงฮยอกที่สังเกตุการณ์อยู่เงียบๆมองประตูที่ปิดลงแล้วก็มองชานอูที่ทำหน้าตื่นๆ มักเน่หนุ่มที่เข้ามาหลังสุดคงจะยังไม่เคยเจอเหตุการณ์ตึงเครียดแบบนี้มาก่อน ดงฮยอกหัวเราะน้อยๆ ตบบ่าปลอบใจน้องเล็ก

 

 

"ไม่เป็นไรหรอกน่าชานอู ว่าแต่เราจะเอายังไงกันดีล่ะครับฮยอง?"

 

 

ดงฮยอกเป็นเด็กฉลาด จีวอนไม่อยู่คนนึงล่ะก็ เขารู้เลยว่าคงจะไม่ได้ซ้อมแล้ว อย่างน้อยๆก็ยังไม่ใช่วันนี้

 

 

จีวอนเป็นทั้งมือขวาและมือซ้ายของลีดเดอร์ฮันบิน ขาดจีวอนไป ทุกอย่างก็จบ เละเทะ สะเปะสะปะ

 

 

"ฮยองขอโทษนะฮันบิน"

 

 

"ผมไปคุยกับจีวอนดีไหม?"

 

 

"ฮยองไปเอง"

 

 

เขาลูบหัวฮันบินที่ยกมือขึ้นมากัดเล็บ คงกำลังกังวลเพราะขาดทั้งมือซ้ายมือขวาอย่างจีวอนไป

 

 

"ฮยองไปเองจะไม่ยิ่งทะเลาะกันหนักกว่าเดิมอีกเหรอครับผมว่าให้ฮันบินฮยองไปดีกว่าไหม?"

 

 

ดงฮยอกเสนอความเห็น ใครๆก็รู้ทั้งนั้นว่าสำหรับจีวอนฮยอง พอเป็นเรื่องของซงยุนฮยองแล้ว ร่างสูงจะกลายเป็นคนไม่มีเหตุผล ใช้เพียงอารมณ์และความรู้สึกล้วนๆ

 

 

"เขาโกรธฮยองนี่นา ไม่ได้โกรธฮันบิน อย่าทำหน้ากังวลกันสิเด็กๆ เดี๋ยวฮยองกลับมา จีวอนไม่ทำอะไรฮยองหรอก"

 

 

คนอย่างจีวอนไม่ทำอะไรเขาหรอก ขนาดจับเขาแรงๆอีกฝ่ายยังไม่กล้าด้วยซ้ำ ถ้าจะทำก็คงจะมีแต่พูดจาแรงๆให้เขารู้สึกเจ็บช้ำน้ำใจเท่านั้น

 

 

.....

 

 

 

"จีวอน"

 

 

เขาตามตัวจีวอนเจอที่ห้องสูบบุหรี่ของบริษัท ที่ห้องสุดท้ายของโถงทางเดิน มีห้องขนาดกลางที่เปิดเครื่องปรับอากาศเย็นฉ่ำ มีพัดลมระบายอากาศ โต๊ะเตี้ย โซฟา มุมชงกาแฟ ตู้เย็นขนาดย่อมที่มีตั้งแต่นมจืดไปจนถึงเครื่องดื่มแอลกอฮอลล์อัดอยู่จนเต็ม

 

 

ยุนฮยองรู้สึกว่าลำคอของเขาแห้งผาก มือไม้แข้งขาก็สั่นไปหมดเมื่อเห็นด้านข้างที่แสนเย็นชานั้น

 

 

คนภายนอกมองเข้ามาอาจจะรู้สึกว่าเขาควบคุมจีวอนได้ แต่จริงๆแล้ว คนที่มีอิทธพลมากกว่าและเป็นคนที่ควบคุมน่ะเป็นคิมจีวอนต่างหาก

 

 

"ฉันทำผิดมากใช่ไหม?"

 

 

เขาทิ้งตัวลงนั่งด้านข้าง เอื้อมมือไปแตะที่หน้าขากำยำเพื่อเรียกความสนใจ แต่จีวอนไม่แม้แต่จะปรายตามอง

 

 

โกรธมากสินะ

 

 

"ตอนฉันเห็นชุดครั้งแรก รู้เลยว่าถ้านายอยู่ด้วย นายต้องไม่ยอมให้รับงานนี้แน่ๆ แต่ตอนนั้นอีกใจมันก็คิดว่า นี่มันงานถ่ายแบบเดี่ยวครั้งแรกของฉันเลยนะ ไม่เป็นไรหรอกน่า จีวอนคงเข้าใจ อีกอย่าง..."

 

 

ยังไม่ทันได้พูดจบประโยคจีวอนก็สวนขึ้นมา จีวอนหันมามองกันแล้ว แต่ไม่ได้ทำให้ยุนฮยองรู้สึกดีขึ้นเลย 

 

 

"ว่าไงนะ คิดว่าฉันคงเข้าใจงั้นเหรอ?"

 

 

เพราะจีวอนพูดแบบนั้น ในประโยคต่อมาเสียงของยุนฮยองก็เลยเบาลง

 

 

"ฉันก็ไม่ได้คิดว่ากางเกงวอร์มนั่น ใส่ออกมาแล้วมันจะสั้นขนาดนั้น"

 

 

"มันสั้นมาก สั้นเกินไป ฉันจะเป็นบ้าตายตอนเห็นรูปนั่น"

 

 

พูดแล้วจีวอนก็รู้สึกว่าหน้าร้อนผ่าวด้วยความโมโหขึ้นมาอีก

 

 

"ฉันอยากให้นายเข้าใจฉัน ฉันคือซงยุนฮยอง ฉันเป็นซับโวคอลในวงฮิพฮอปนะ ฉันไม่ได้โดดเด่นเท่าแรพเปอร์ ไม่ได้มีโอกาสป้อนเข้ามามากแบบนายหรอกนะจีวอน"

 

 

"อย่าเอาเหตุผลเรื่องงานมาคุยกับฉัน ฉันกำลังพูดถึงเรื่องของเรา ฉันไม่พอใจที่นายรับงานถ่ายแบบนั่น!"

 

 

"นั่นมันเรื่องงานเต็มๆเลยล่ะ"

 

 

เขายังใจเย็น ไม่เป็นไร ถ้าจีวอนเป็นไฟ เขาจะเป็นน้ำเอง

 

 

"ถ้าตัดเรื่องขาสั้นออกไป ถ้าตัดเรื่องฉันเป็นแฟนนาย เราเป็นแฟนกัน ถ้าระหว่างเราเป็นเเค่เพื่อนร่วมวงกัน นายว่าฉันทำออกมาได้ดีไหม?"

 

 

ยุนฮยองพยายามจะใช้เหตุผลอีกครั้ง สำหรับเขา การค่อยๆชี้เหตุผลให้จีวอนเห็นอย่างใจเย็น มันได้ผลเสมอ

 

 

จีวอนพิจารณาใบหน้านั้น เขาปฏิเสธไม่ได้เลยว่ามันเป็นงานที่ดี เมคอัพและเสื้อผ้าที่ลงตัว การแสดงอารมณ์ผ่านสายตาและท่าทาง ถ้าเป็นเพื่อนกัน เขาก็จะชมว่ามันดี มันทั้งเซ็กซี่ และยังเท่ห์อีกด้วยซ้ำ

 

 

"ฉันทำได้ดีใช่ไหม?"

 

 

ดวงตาเรียวเล็กคู่นั้นของจีวอนมันฟ้อง 

 

 

"นายทำได้ดี ฉันชอบงานของนาย แต่ฉันเกลียดกางเกงนั่น!"

 

 

"ขี้หึงจริงๆเลยตาบ้าเอ๊ย"

 

 

"ก็เข้าใจหัวอกฉันบางเซ่ฉันถนอมของฉันมาแทบตาย ฉันไม่เคยบีบนายแรงด้วยซ้ำไป เพื่ออะไร เพื่อให้คนอื่นได้เชยชมงั้นเหรอ!"

 

 

จีวอนกำมือแน่นเพราะอารมณ์โมโห ถ้าเขาคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้ ตัวของยุนฮยองจะต้องช้ำแน่ๆ และจะเป็นเขาเองนั่นแหละที่เสียใจ

 

 

"กางเกงมันสั้นเกินไปนะ มันสั้นมาก แล้วตอนที่เปลี่ยนเสื้อผ้า..."

 

 

จีวอนหลับตา พยายามกดความคิดที่ว่าต้องมีสตาฟมากมายเข้ามาในห้องเพื่อช่วยแฟนเขาที่แทบจะไม่มีอะไรใส่ติดตัวเลยเปลี่ยนเสื้อผ้าลงไปให้ลึกสุด

 

 

"ฉันเปลี่ยนของฉันเอง แล้วก็ออกมาข้างนอกให้พวกโคดี้ช่วยเก็บรายละเอียดให้"

 

 

แต่จีวอนยังสงสัยอีกหนึ่งคำถาม ไม่สิ มากมายหลายคำถาม

 

 

"ถามจริง..."

 

 

เขากลืนน้ำลาย

 

 

"นายใส่อันเดอร์แวร์ไว้ข้างในไหม แล้วไอ้กางเกงเวรนั่น มันมีซับในรึเปล่า?"

 

 

"จะบ้าเหรอ ใส่ดิ ฉันไม่ได้ถ่ายนู้ดนะ แล้วอีกอย่างกางเกงวอร์มก็มีซับในด้วย"

 

 

"แล้วช่างกล้องอ่ะ แม่ง ผู้ชายชัวร์ๆ"

 

 

จีวอนคำรามต่ำในลำคอ แค่เขาเห็นรูปเขายังรู้สึกได้เลยว่าอีกฝ่ายมีเสน่ห์และเซ็กซี่มากๆ แค่รูปเท่านั้นนะ แล้วคนที่มองทุกการเคลื่อนไหวของยุนฮยองผ่านเลนส์กล้องล่ะ

 

 

มือเล็กกว่าทาบลงบนมือหนา ถ้าอธิบายกันด้วยเหตุผลแล้วยังไม่ค่อยเข้าใจ ยุนฮยองก็จะงัดไม้ตายสุดท้าย

 

 

"จีวอนอา"

 

 

"ฉันขอโทษนะจีวอน ฉันจะไม่รับงานแบบนี้อีกแล้ว ทั้งๆที่เมเนฮยองก็ห้ามแล้วเเท้ๆ แต่ฉันก็ไม่ฟัง ฉันผิดเอง ฉันมันแย่ ทั้งๆที่นายอุตส่าห์ไว้ใจ"

 

 

"พอ"

 

 

จีวอนยกมือห้าม สีหน้าเขายังดูเหมือนจะอารมณ์ไม่ดี แต่เริ่มมีรอยยิ้มพอใจผุดที่มุมปาก

 

 

"นายกำลังทำให้ฉันรู้สึกเหมือนเป็นแฟนเจ้าปัญหาที่ขี้หึงไม่เข้าท่า"

 

 

"ก็เเล้วไม่ใช่เหรอ คนอะไรขี้หึงชะมัด"

 

 

ยุนฮยองว่าแล้วก็เอาไหล่เอนไปกระเเซะไหล่หนาๆของแฟนหนุ่ม

 

 

"หายโกรธแล้วใช่ไหม?"

 

 

"หายแล้ว แต่ว่า... อ้อนอีกหน่อยสิ ฉันชอบ"

 

 

"ฉันขอโทษ คราวหลังถ้าจะรับงาน ฉันจะให้นายดูก่อน แล้วก็เป็นคนเลือกให้ ดีไหม?"

 

 

น้ำเสียงไม่ออดอ้อนมากเท่าไหร่ แต่ดวงตาแพรวพราวระยิบระยับเเสนเจ้าเล่ห์นั้น จีวอนชอบนักเชียว

 

 

แล้วจีวอนก็โดนซงยุนฮยองคิลด้วยการงับแล้วดึงเบาๆที่ริมฝีปากล่างด้วยฟันขาวๆของอีกฝ่าย เขาบอกแล้วไง ว่าแววตาเจ้าเล่ห์คู่นั้นน่ะมีอะไร

 

 

"อารมณ์ดีแล้วสิ?"

 

 

คิมจีวอนยิ้มมุมปาก

 

 

"พูดเองแล้วนะว่าถ้ามีงานเสนอมานายจะให้ฉันดูก่อน นั่นหมายความว่า ไม่ว่าฉันจะอยู่หรือไม่อยู่ นายจะรอเอางานให้ฉันดูก่อน ใช่ไหม?"

 

 

"อือฮึ"

 

 

"ไม่ต้องห่วง ต่อจากนี้ไม่ปล่อยเข้าบริษัทไปรับงานคนเดียวแน่ๆ"

 

 

จีวอนยกยิ้มอีกครั้ง เขาลากปลายนิ้วลงบนสันจมูก แตะปลายนิ้วเบาๆที่ริมฝีปาก ก่อนจะพลิกหลังมื้อไล้ที่ข้างเเก้มเนียน

 

 

"วันนี้เซ็กซี่ดีนะ ฉันชอบ"

 

 

"ไม่ต้องมาทำตาเจ้าชู้ใส่ฉันเลย"

 

 

ยุนฮยองผลักหน้าจีวอนที่เคลื่อนเข้ามาใกล้ออกไป จีวอนหัวเราะ

 

 

"พวกเด็กๆเป็นไงบ้าง?"

 

 

"จะเป็นยังไง ก็ตกใจน่ะสิ อยู่ดีๆพ่อมันก็ทิ้งระเบิดตู้ม แล้วก็พรวดพราดออกไปแบบนั้นน่ะ"

 

 

จีวอนหัวเราะเคล้าไปกับเสียงหัวเราะของยุนฮยอง แล้วก็บ่นพึมพำประมาณว่าตกใจกันทำไม ทำยังกับไม่เคยเห็นเขาโมโหยังงั้น

 

 

"ชานอูไม่เคยนี่"

 

 

"อย่าโอ๋น้องมันให้มาก"

 

 

"ฮันบินก็กังวลนะ นายเป็นมือซ้ายมือขวาของน้องนายก็รู้"

 

 

"เล่นละครน่ะสิ คิดดูดีๆ เจ้านั่นเป็นถึงลีดเดอร์เชียวนะ ฉันไม่อยู่สักคนฮันบินไม่เป็นไรหรอกน่า"

 

 

มันก็จริงของจีวอนแฮะ...

 

 

"ยังไงก็เถอะ เด็กๆกังวลเรื่องของเรา แล้วก็รอซ้อมกันอยู่ด้วย เราควรจะไปกันได้แล้วนะจีวอน"

 

 

ยุนฮยองแตะหน้าขาอีกคนแล้วลุกขึ้นยืน

 

 

"ฉันบอกฮันบินแล้ว"

 

 

"บอกฮันบิน?"

 

 

เขายกหน้าจอโทรศัพท์ให้ยุนฮยองดู

 

 

'ค่อยเริ่มซ้อมกันใหม่พรุ่งนี้นะ'

 

 

'ฮยองขอโทษที่ทำให้วุ่นวายนะไอ้เสือ'

 

 

ฮันบินตอบกลับมาด้วยสติ้กเกอร์มิกกี้เมาส์กำลังโกรธ สมกับเป็นคิมฮันบินจริงๆเลยให้ตายสิ

 

 

"ไหนๆก็ว่างแล้ว"

 

 

จีวอนลุกขึ้นยืนแล้วบิดขี้เกียจ ก่อนจะวาดแขนโอบไหล่ของยุนฮยองเอาไว้ในที่สุด

 

 

"เราไปเดทกันเถอะ ดูหนังรอบดึกสักเรื่อง หาอะไรอร่อยๆกินแล้วก็ดื่มนิดหน่อย ดีไหมไม่ได้ออกไปเที่ยวด้วยกันสองคนมานานแล้วนะ"

 

 

ยุนฮยองมองใบหน้าที่สุดจะผ่อนคลายและเต็มไปด้วยรอยยิ้มของคนข้างตัว คิมจีวอนที่สดใสของเขากลับมาแล้วสินะ

 

 

เดทเหรอ?

 

 

ก็ฟังดูเป็นความคิดที่ดีเหมือนกันนะ...

 

 

"อื้อ ก็ไปสิ"

 

 

END

 






 

 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,071 ความคิดเห็น