Fic Winner - Apartmate (Yoonwoo)

ตอนที่ 76 : ♡ SF Doctor -Songkim- 1/?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 433
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    18 ก.ย. 59




Doctor 1

-Songkim-

 

 

ตอนแรกกะจะไม่ลงเรื่องนี้ค่ะ เพราะศัพท์เทคนิคค่อนข้างเยอะ

กลัวว่าจะอ่านแล้วไม่อินกัน T T

แต่แต่งออกมาสองตอนแล้วก็เลยเอาวะ ลองดู

ใครสงสัยอะไรเพิ่มเติม DM มาถามส่วนตัวได้เลยนะค้า

ส่วนถ้าฟีดแบคไม่ดีเราก็จะมีตอน 1 เป็นตอนแรกและตอนสุดท้ายนาจา ~

 

 

___________________

 

 

พึ่งจะได้เอนหลังลงนั่งพักผ่อนบนเก้าอี้ในห้องพักเเพทย์ไม่ทันถึง 10 นาที ก็มีเสียงเคาะประตูระรัว ก่อนที่พยาบาลสาวจะเปิดประตูพรวดพราดเข้ามา

 

 

อีแบบนี้แสดงว่ามีเคสด่วน...

 

 

"คุณหมอซงคะ มีเคสผ่าตัด Bypass*ด่วนค่ะ! คลื่นไฟฟ้าหัวใจเเสดง ST elevate* ผล Echo เดิม EF 32.7% ค่ะ!!*"

 

 

Bypass = การผ่าตัดทำทางเบี่ยงเส้นเลือดหัวใจเนื่องจากเส้นเลือดหัวใจมีการอุดตันทำให้เลือดไม่สามารถไปเลี้ยงกล้ามเนื้อหัวใจได้ จึงต้องทำทางเบี่ยง 

ST elevate = เมื่อเเสดงในกราฟคลื่นไฟฟ้าหัวใจ จะแสดงถึงกล้ามเนื้อหัวใจตายเนื่องจากการขาดเลือดไปเลี้ยง 

ECHO = เป็นการอัลตร้าซาวนด์ดูการทำงานของกล้ามเนื้อหัวใจ ค่า EF แสดงถึงการบีบตัวของหัวใจห้องล่างซ้าย ยิ่งต่ำเเสดงว่ายิ่งบีบได้ไม่ดี

 

 

ชายหนุ่มพยักหน้ารับพร้อมยิ้มบาง เขาวางโทรศัพท์มือถือในมือลงบนโต๊ะ หยิบบัตรประจำตัวมาเหน็บบนอกเสื้อ ก่อนจะยันตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้

 

 

"ครับผม ไปกันเดี๋ยวนี้เลย"

 

 

ซงมินโฮ ศัลยแพทย์เชี่ยวชาญพิเศษด้านหัวใจเเละทรวงอก

 

 

.....

 

 

"ไงมึง? ผ่าสองเคสติดแค่นี้ หมดแรงเลยเหรอวะ?"

 

 

เสียงเเหบกลั้วหัวเราะของเพื่อนดังเเหวกความเงียบงันของห้องพักเเพทย์เวรขึ้นมา เมื่อศัลยแพทย์หนุ่มทิ้งตัวตุ้บลงบนชั้นล่างของเตียงนอนที่ตั้งชิดผนังห้อง

 

 

"กูผ่าตัดหัวใจนะมึง ไม่ใช่หมอ Wound* แบบมึงที่ทำแผลสองนาทีก็เสร็จ"

 

 

หมอ Wound = หมอที่ดูเเลเกี่ยวกับเรื่องเเผลต่างๆ

 

 

"ไอ่ห่า สองนาทีก็เว่อร์ไป๊"

 

 

ซงมินโฮยิ้มมุมปาก พลิกตัวไปหยิบสมุดจดที่วางทิ้งไว้ตรงหัวเตียงมาจดรายละเอียดเกี่ยวกับคนไข้ที่เขาพึ่งจะผ่าตัดเสร็จลงไปเพิ่มเติม

 

 

"ละพรุ่งนี้มีผ่ากี่เคสวะ?"

 

 

เสียงดังขึ้นมาจากชายหนุ่มคนเดิมที่นั่งอยู่กับไฟสลัวบริเวณโต๊ะเขียนหนังสือ รายนี้อยู่เวรตรงกับเขาประจำ

 

 

มินยุนกิ เเพทย์เชี่ยวชาญพิเศษด้านเเผลเเละการติดเชื้อ

 

 

"พรุ่งนี้มีเคสนึง เปลี่ยนลิ้นหัวใจ แต่ตอนเย็นนู่น

 

 

เขาว่าพลางขยับตัวลุกขึ้นจากเตียง สวมรองเท้าเเล้วหยิบเสื้อกาวน์สีขาวที่พาดอยู่กับบันไดปีนขึ้นเตียงมาสวม

 

 

"ไปเยี่ยมลูกเหรอวะ?"

 

 

นั่นไงหล่ะ เขาบอกเเล้วใช่ไหม ว่ามันหน่ะ ขึ้นเวรตรงกับเขาบ่อยๆ จนรู้ดีไปเสียหมดทุกอย่าง

 

 

"เออ ไปดูไอ้ตัวเล็กมันหน่อย เดี๋ยวจะ refer* ไปโรงบาลใกล้บ้านละ"

 

 

Refer  = การส่งตัวคนไข้ไปโรงพยาบาลอื่น

 

 

"แข็งแรงดีแล้วเหรอวะ?"

 

 

"แข็งเเรงดี แต่ Sat* ยังต่ำๆอยู่ เลยยังต้องอยู่เต็นท์ออกซิเจน*"

 

 

Sat ( มาจาก Oxygen Saturation ) = เปอร์เซนต์ออกซิเจนในเลือด 

เต็นท์ออกซิเจน = วิธีการให้ออกซิเจนอย่างหนึ่งสำหรับเด็กอ่อน จะเป็นเต็นท์ใสกางคลุมตัวเด็ก

 

 

"อือๆ"

 

 

แพทย์หนุ่มตัวขาวพยักหน้ารับรู้แล้วก็หันไปสนใจหนังสือในมือต่อ

 

 

"เดี๋ยวกูมานะมึง อยู่คนเดียวได้ใช่ไหมคุณหนูยุนกิ"

 

 

"เดี๋ยวพ่อถีบให้หรอก ไปหาลูกมึงเลยไป"

 

 

มินโฮหัวเราะ เปิดประตูห้องพักเเพทย์ออกมาเเล้วเดินไปขึ้นลิฟท์ เป้าหมายของเขาคือชั้น 6 เเผนกเด็กอ่อน

 

 

"อ้าว หมอซง มาเยี่ยมลูกสาวเหรอคะ?"

 

 

พยาบาลยูที่มักจะขึ้นเวรดึกเอ่ยทักเสียงดังเมื่อเห็นหน้าเขา เธอฉีกยิ้มกว้าง เพยิดหน้าไปทางห้องหมายเลข 605 ในขณะที่เขาเดินไปหยิบแฟ้มผู้ป่วยบริเวณเคานท์เตอร์พยาบาลที่เธอนั่งอยู่

 

 

"คุณหมอคิมก็มาเยี่ยมลูกสาวอยู่เหมือนกันค่ะ"

 

 

"หืม? คิมจินอูเหรอ หมอเด็กที่พึ่งเข้ามาทำงานกับโรงพยาบาลเราสองสามปีนี้ใช่ไหม?"

 

 

เขาถามพลางละสายตาจากแฟ้มไปที่ห้องหมายเลข 605 เพราะประตูห้องเป็นกระจกเพื่อให้สะดวกต่อการดูแลของทีมรักษา เขาจึงสามารถเห็นภายในห้องได้ หมอหนุ่มคนนึงกำลังอุ้มก้อนผ้าสีชมพูที่คงจะเป็นเด็กน้อยไว้แนบอก

 

 

คุ้นหูอยู่ว่าคิมจินอูเป็นหมอกุมารเวชที่พึ่งเข้ามาใหม่ไม่กี่ปีนี้ เเต่เพราะเขาพึ่งกลับมาเกาหลีได้เพียงเดือนเดียวหลังจากที่ไปเรียนเพิ่มเติมที่ต่างประเทศอยู่สามปี เลยยังไม่เคยเห็นหน้าค่าตาคุณหมอคิม เพราะยังไม่ได้เข้าร่วมมีทติ้งแพทย์ประจำเดือนใดๆ

 

 

ฉะนั้น ที่คุ้นเคยจึงมีเพียงลายมือขะยึกขะยือของเจ้าตัวในแฟ้มคนไข้เท่านั้น 

 

 

"ใช่ค่ะ เมื่อกี้ยัยหนูยองรีร้องเสียงดังเลยนะคะ พอคุณหมอคิมอุ้มขึ้นมาป้อนนมปุ๊บ ก็เงียบเลยค่ะ"

 

 

"หืม? ขนาดนั้นเชียว"

 

 

เขาหัวเราะพลางพลิกเเฟ้มในมือดูนู่นดูนี่ โดยใส่ใจกับส่วนของสัญญาณชีพ*ของเด็กน้อยเป็นพิเศษ

 

 

สัญญาณชีพ = หลักๆจะมีความดัน อัตราการเต้นของหัวใจ อัตราการหายใจ เเละเปอร์เซนต์ออกซิเจนในเลือด (Sat)

 

 

"คลื่นไฟฟ้าหัวใจเป็นยังไง? ออกซิเจนโอเคไหม"

 

 

"คลื่นไฟฟ้าหัวใจปกติดีนะคะ ออกซิเจนเวลาอยู่ในเต็นท์ก็ 100% ตลอด แต่ถ้าออกมาก็ดรอปลงนิดหน่อย อยู่ประมาณ 97 - 98 %"

 

 

"โอเค เดี๋ยวผมคุยกับหมอคิม"

 

 

เขาว่าเเล้ววางเเฟ้มลง เดินตรงไปกดแอลกอฮอล์ล้างมือ ก่อนจะผลักประตูกระจกเข้าไปด้านใน 

 

 

"สวัสดีครับ คุณหมอคิม"

 

 

เขาก้มหัวทักทายคุณหมอหนุ่มที่ยังอุ้มเด็กน้อยอยู่แนบอก มินโฮมองขวดนมว่างเปล่าที่ถูกวางทิ้งเเอ้งเเม้งอยู่บนเตียงเเล้วก็หัวเราะเอ็นดู

 

 

"กินอิ่มนอนหลับดีจริงๆยัยอ้วน"

 

 

"คุณคงจะเป็นคุณหมอซงที่ผ่าตัดหัวใจให้เธอใช่ไหมครับ?"

 

 

"ใช่ครับ เมื่อกี้คุณหมอคิมป้อนนมเธอใช่ไหม? ยังมีหายใจเร็วเวลาดูดนมอยู่หรือเปล่า"

 

 

"สามสี่วันนี้ไม่มีเเล้วนะครับ ออกซิเจนเธอก็ดี ผมว่าจะถามคุณอยู่ว่าจะโอเคไหม ถ้าเราจะออฟ*ออกซิเจนเต็นท์กันเสียที อยู่นานกว่านี้ยองรีคงได้ติดแน่ๆ"

 
 

ออฟ = หมายถึงยกเลิกคำสั่ง เช่น ออฟยาพาราเซตามอล หมายถึงหมอให้คนไข้หยุดทานพาราเซตามอล

 

 

"ครับ งั้นขอผมเช็คหัวใจเธออีกที"

 

 

เขาว่าเเล้วขยับเข้าไปใกล้ คุณหมอคิมช่วยขยับเจ้ายองรีตัวกลมเพื่อให้เขาสามารถวางหูฟังลงบนอกของเธอได้

 

 

"ปกติดีนะครับ ไม่มีเสียงผิดปกติอะไร ลิ้นหัวใจที่เราเปลี่ยนให้ดูเหมือนว่าจะทำงานได้ดีทีเดียว เสียงปอดก็ใสดี ผมว่าเราออฟออกซิเจนเต็นท์ได้"

 

 

"โอเคครับ ขอบคุณมากนะครับ"

 

 

ในขณะที่มินโฮกำลังอึ้งกับรอยยิ้มสดใสของคุณหมอที่ส่งมาให้ คุณหมอคิมก็ก้มหน้าลงไปจูบเเก้มยุ้ยๆของเด็กน้อย

 

 

"นี่ลูกสาว หมอจะออฟออกซิเจนเต็นท์เเล้วน้า ถ้าออฟแล้วโอเคก็จะได้กลับบ้านเเล้วรู้ไหม ไม่ต้อง refer ไปโรงพยาบาลอื่นเเล้วนะ เพราะงั้น...ถ้าอยากกลับบ้านต้องสู้ๆนะยัยก้อน"

 

 

เขาอมยิ้ม ยองรีเป็นนักสู้จริงๆ ช่วงเวลาผ่าตัดต่อเนื่องยาวนานหลายชั่วโมงนั้น เสียงหายใจเจ้าหนูน้อยแผ่วหวิวเสียจนเขานึกว่าจะไม่รอดเเต่หลังการผ่าตัดที่เนิ่นนาน เจ้าเด็กตัวเล็กก็รอดมาได้ 

 

 

เขานั่งเฝ้าเด็กน้อยในห้องผู้ป่วยวิกฤตเด็กอยู่อีกหลายชั่วโมงเพื่อสังเกตุอาการ เด็กน้อยหายใจถี่เเละเเผ่วหวิว เปอร์เซนต์ออกซิเจนต่ำเสียจนเขากลัวปอดจะรับไม่ไหวเพราะต้องโหมอัดออกซิเจนเข้าไปเพิ่ม

 

 

เเต่ยองรีก็รอด เเถมยังตื่นมายิ้มตาหยีน่ารัก และนั่นเป็นที่มาของชื่อ 'ยองรี' ที่เขาเป็นคนตั้งให้ 

 

 

'คุณหมอช่วยให้ชีวิตใหม่กับแก เพราะอย่างนั้น อยากให้คุณหมอซงตั้งชื่อให้แกหน่อยได้ไหมคะ?'

 

 

เขายังจำคำขอของคุณเเม่ยังสาวที่ได้อุ้มลูกสาวเป็นครั้งเเรกด้วยสีหน้าเปื้อนยิ้มได้ ยองรีคลอดออกมาก็หายใจหอบเหนื่อย ตัวเขียว จนแพทย์ที่ทำคลอดให้ต้องรีบให้การช่วยเหลือแล้วโยกย้ายเด็กน้อยไปที่ห้องผู้ป่วยวิกฤตเด็กเป็นการด่วน

 

 

หลังจากรอร่างกายของเด็กน้อยพร้อมอยู่หลายอาทิตย์ เขาก็ได้พบกับเธอเป็นครั้งเเรกหลังจากประชุมกับทีมศัลยเเพทย์ที่ถูกวางตัวให้เข้าร่วมผ่าตัดเด็กน้อยกับเขา

 

 

"เดี๋ยวผมจะทำ ECHO ดูอีกทีวันมะรืนนี้ ถ้าผลออกมาโอเค ผมจะให้ยองรีกลับบ้านได้นะครับ

 

 

เขาว่าเเล้วยื่นมือไปแตะเเก้มยุ้ยๆของเจ้าหนูน้อย 

 

 

"อยากลองอุ้มเธอดูไหมครับหมอซง?"

 

 

ดวงตากลมโตที่อยู่ต่ำลงไปช้อนมองพร้อมตั้งคำถาม เขาส่ายหน้าพรืด โบกไม้โบกมือปฏิเสธคนที่ประคองเด็กน้อยส่งให้

 

 

"ไม่เคยอุ้มเด็กหรอครับหมอซง?"

 

 

เเววตานั่นออกจะล้อเลียนยั่วเย้า เเถมยังมีเสียงหัวเราะขันดังตามมา

 

 

"ผมเป็นหมอหัวใจนะครับคุณ"

 

 

ไอ้เคยอุ้มเด็กมันก็เคยหล่ะหน่า เเต่มันก็ตั้งเเต่สมัยเรียนที่ต้องฝึกทำคลอดนู่นเเล้ว ซึ่งนานจนเขาจดจำความรู้สึกนั้นแทบไม่ได้

 

 

"เเต่ก็ต้องชอบเด็กอยู่บ้างใช่ไหมหล่ะครับ? เอาจริงๆนะ ไม่ค่อยมีศัลยเเพทย์มาเดินป้วนเปี้ยนอยู่ในแผนกเด็กนักหรอกครับ พวกหมอศัลยหน่ะงานยุ่งจะตายไป"

 

 

"ก็เธอเป็นเคสผมนี่ครับ"

 

 

"อีกไม่นานยองรีคงจะได้กลับบ้านเเล้ว หมอจะไม่ลองอุ้มเธอดูสักครั้งเหรอครับ?

 

 

เขายังคงส่ายหน้า เห็นก้อนเนื้อนุ่มนิ่มนั้นแล้วกลัวจะทำหักคามือเสียจริง โอนอ่อนยวบยาบเสียขนาดนั้น

 

 

"ไม่ต้องกลัวหรอกครับ คอยองรีเริ่มเเข็งเเล้ว ตัวก็เล็กนิดเดียว อุ้มไม่ยาก"

 

 

รู้ทันอีก...

 

 

"ผมจะบอกอะไรให้นะ มันรู้สึกดีจริงๆนะครับ ที่ได้โอบอุ้มชีวิตนึงไว้ในอ้อมเเขนของเราหน่ะ"

 

 

พยักหน้างึกๆแถมยังส่งรอยยิ้มเชิญชวนเสียขนาดนี้ มินโฮก็เลยต้องยื่นเเขนไปอย่างเสียมิได้

 

 

"เเขนนี้ประคองใต้คอเลยครับ ส่วนมือนี้ก็ช้อนไว้ทั้งตัว ยองรีตัวเล็กนิดเดียวเอง อุ้มไม่ยากเลย"

 

 

เขาทำตาม รับเด็กน้อยมาไว้เเนบอกด้วยใจสั่นระรัว ท่าทีเก้กังจนคุณหมอเด็กหลุดหัวเราะลั่น

 

 

"เฮ้ หมออย่าหัวเราะผมซี่"

 

 

เขาว่าพลางก้มดูเด็กน้อยที่ยังหลับปุ๋ย รู้สึกดีจริงๆด้วยเเฮะ เเต่เป็นความรู้สึกแบบไหนก็บรรยายออกมาไม่ถูกจริงๆ

 

 

"ดีไหมครับ?"

 

 

"เพราะความรู้สึกแบบนี้เหรอคุณถึงเป็นหมอเด็ก?"

 

 

"ก็...ส่วนนึงครับ"

 

 

คุณหมอหนุ่มว่าพลางกดออกเรียกพยาบาลเข้ามารับออเดอร์*

 

 

รับออเดอร์  = การรับคำสั่งต่างของเเพทย์ 

 

 

"คุณต้องไปตรวจคนไข้ต่อไหมครับ?"

 

 

คุณหมอคิมถามพลางจัดหมอนเเละผ้าห่มลายดอกไม้สีชมพูจุ๋มจิ๋มบนเตียงของเด็กน้อย

 

 

"ผมพึ่งเสร็จจากผ่าตัดครับ ซึ่งเลยเวลาลงเวรมาแล้ว

 

 

"ครับ อ้อ คุณพยาบาลยูมาพอดีเลย"

 

 

คุณหมอหนุ่มหันไปยิ้มรับพยาบาลสาวที่เข้ามาในห้องเพื่อรับออเดอร์ของเขา

 

 

"วันนี้ออฟออกซิเจนเต้นท์นะครับ เตรียม cannula* เเสตนด์บายไว้ด้วย ถ้าเปอร์เซนต์ออกซิเจนในเลือดดรอปมากกว่า 95% ให้เปิดออกซิเจนได้ 2 ลิตร เเล้วเเจ้งผมด้วยนะครับ"

 

 

Cannula =  เป็นการให้ออกซิเจนวิธีหนึ่ง ซึ่งจะมีสายออกซิเจนต่อจากออกซิเจนที่ถัง/เเหล่งกำเนิดเเละมีท่อเล็กๆสอดเข้าไปในจมูกเพื่อให้ออกซิเจนกับคนไข้

 

 

"ได้ค่ะหมอคิม"

 

 

"ขอบคุณครับคุณพยาบาลยู งั้นผมไปก่อนนะครับ คุณหมอซง ผมฝากช่วยคุณพยาบาลก่อนนะครับ"

 

 

ส่งรอยยิ้มกว้างมาให้เขาอึ้งอีกรอบ แล้วคุณหมอคิมก็ผลักประตูเดินออกจากห้องไปยืนเขียนแฟ้มตรงเคานท์เตอร์เสียอย่างนั้น

 

 

"อ้าว ละนี่ผมต้องช่วยทำอะไรเนี่ย?"

 

 

"เดี๋ยวจะเปลี่ยนแพมเพิร์สค่ะ เมื่อกี้ก่อนหมอคิมเข้ามาเหมือนยัยตัวเล็กจะฉี่"

 

 

เขาเลิกคิ้ว อย่าบอกนะว่า...

 

 

"ตอนนี้พยาบาลข้างนอกยุ่งๆกัน รบกวนหมอช่วยฉันเปลี่ยนแพมเพิร์สให้ลูกสาวหมอหน่อยนะคะ"

 

 

นั่น งานเข้าซงมินโฮละไง...

 

 

.....









ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,071 ความคิดเห็น

  1. #835 YimPaew (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2559 / 23:11
    โอ้ยยยยยยยย น่ารักอีกแล้วเรื่องนี้ คุณหมอขาาาช่วยดูแลหัวใจหนูที กรี๊ดดดดดดดด สนุกๆๆๆ ศัพท์แปลกๆเยอะดี ได้ความรู้ดี น่ารักละมุนน่าติดตาม ไปอ่านตอนต่อไปเลยดีก่า อิอิ
    #835
    0
  2. #786 Vitaminz (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 18 กันยายน 2559 / 23:40
    ถึงศัพท์แพทย์จะเยอะ
    เราก็อ่านด้วยความละมุนนน

    ดูอบอุ่นเพราะมีลูกสาวเป็นสื่อกลาง
    #786
    0
  3. #772 สมหญิงปิงทะเล (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 16 กันยายน 2559 / 21:52
    น่ารักกกก????
    #772
    0
  4. #771 Bumbim (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 16 กันยายน 2559 / 20:01
    น่ารักก แค่หมอคิมยิ้มนี่ถึงกับอึ้งเลยหรอคะ

    อยากอ่านต่อออ
    #771
    0
  5. #770 quintuple.T (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 16 กันยายน 2559 / 16:39
    หมอซงจะเปลี่ยนผ้าอ้อมให้ลูกสาวได้มั้ย 555555
    #770
    0
  6. #769 Pang (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 16 กันยายน 2559 / 16:02
    น่ารักมากเลยยยน งือออออ อยากให้มีต่อออออมากๆเลยยยย
    #769
    0
  7. #768 TEMBE (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 16 กันยายน 2559 / 07:16
    อ่านไม่ยากเลยค่า สนุกด้วย เรื่องน่ารักมากๆ หมอซงดูอบอุ่นมากกก
    #768
    0
  8. #767 Kezzy (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 16 กันยายน 2559 / 04:20
    ชอบๆอ่ะ

    อ่านไม่ยากเลยคะ อธิบายศัพท์ละเอียดเลย

    รอติดตามตอนต่อไปนะ ^^
    #767
    0
  9. #766 Yoojoko (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 16 กันยายน 2559 / 00:27
    มีความละมุมเต็มไปหมดเลยหมอซง หมอคิม โอ้ยยย มีเจ้าตัวเล็กยองรีเป็นตัวเชื่อมความรักของทั้งสองป่ะเนี่ย ไรท์แต่งต่อเถอะนอกจากอ่านเอาสนุกแล้วยังได้ความรู้เพียบเลย
    #766
    0
  10. #765 Cat'eye (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 16 กันยายน 2559 / 00:13
    ทำไมรู้สึกละมุนนนนนน
    ชอบคาแร็คเตอร์คุณหมอซงจังงงง
    ชอบค่ะ แต่งต่อเถอะนะคะ ถถถถถถถถ
    #765
    0
  11. #764 Miss_ (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 15 กันยายน 2559 / 23:44
    หมอซง ช่วยพยาบาบเปลี่ยนแพทเพิสลูกก่อนเร็ว 5555555
    #764
    0
  12. #763 kyotangmo (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 15 กันยายน 2559 / 22:55
    กรี๊ด ซงคิมมมม TT ดีใจ อ่านไปนี่ก็เรียนรู้ศัพท์ตามไปด้วย ทำการบ้านมาเยอะนะเนี่ย อ่านแล้วให้ความรู้สึกว่าเป็นฟิคเรื่องหมอจริงๆ หมอซงเปลี่ยนแพมเพิร์สจะรอดมั้ย 5555 นี่ยังไม่ทันรักกันมีลูกสาวกันแล้ว ฮี่ๆ
    #763
    0