Fic Winner - Apartmate (Yoonwoo)

ตอนที่ 75 : ♡ SF Toy -Noco- 2/?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 301
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    24 ส.ค. 59






Toy 2

-โน่โค่-

 

ถ้ามีพาร์ทหน้าจะดราม่ากว่านี้ค่ะ T ^ T

 

____________________

 

 

"วันนี้ร้านเปิดเพลงน่าเต้นชิบหายว่ามะ เห้ย อูจีโฮ นั่นมึงจะเดินไปไหน!"

 

 

อูจีโฮไม่สนใจเสียงเรียกของเพื่อน เขาเเทรกตัวเบียดผ่านฝูงชนที่ขยับร่างกายตามจังหวะดนตรีสนุกสนานไปยังห้องน้ำชาย เมื่อเห็นว่ามินโฮกับแจวอนเดินไปเข้าห้องน้ำด้วยกัน

 

 

ไปทำอะไรกัน?

 

 

แล้วทำไมต้องไปกันสองคน!

 

 

วินาทีนั้นเขาไม่ได้คิดคำนึงถึงพื้นฐานความเป็นจริงใดๆเลยแแม้เเต่น้อย อูจีโฮโมโหจนเลือดขึ้นหน้า เขาออกเเรงกระชากประตูห้องน้ำชายเปิดออก ในตอนนั้นลืมไปแล้วว่าตัวเองเป็นฝ่ายออกปากตัดความสัมพันธ์กับมินโฮเอง

 

 

จีโฮกัดฟันเเน่นเมื่อเห็นว่าประตูห้องน้ำสามห้องมีประตูที่ปิดอยู่เพียงบานเดียว ลีดเดอร์หนุ่มหมุนตัวหันไปกดล็อคประตูห้องน้ำชาย ก่อนจะเดินไปหยุดยืนหน้าประตูบานที่ปิดอยู่

 

 

"ออกมา"

 

 

"ซงมินโฮ กูบอกให้ออกมา!"

 

 

ยืนหายใจครืดคราดเพราะอารมณ์ครุกรุ่นอยู่ได้ครู่หนึ่ง บานประตูก็เปิดออกจากด้านในพร้อมกับร่างสูงหนาที่ปรากฎตัวขึ้นตรงหน้า เเละเเน่นอน เเจวอนที่ถูกเขายืนบังเอาไว้

 

 

"เข้าไปทำอะไร?"

 

 

"มึงเข้าไปทำอะไรกับเด็กนี่!"

 

 

มินโฮมองหน้าคนพูดด้วยสายตาเรียบเฉย ถ้าเป็นก่อนหน้านี้เขาคงรีบเข้าไปกอดปลอบพี่เเล้ว ถ้าเป็นก่อนหน้านี้เขาคงจะรีบอธิบายว่าไม่ใช่อย่างที่จีโฮคิด

 

 

จริงๆใจเเละปากก็อยากจะทำและพูดออกไปเหมือนเดิมอย่างนั้น เขาไม่อยากให้พี่รู้สึกไม่ดี เขาไม่อยากให้พี่โกรธ

 

 

ไม่อยากให้พี่เข้าใจผิด...

 

 

"ฮยอง"

 

 

ไม่ใช่เสียงของเขาเเต่เป็นเสียงของแจวอน 

 

 

"..."

 

 

มินโฮส่ายหน้าเป็นเชิงว่าไม่ต้องพูด เขาจับข้อมือผอม กระตุกเบาๆเป็นการบอกให้อีกฝ่ายก้าวตาม

 

 

"ไปกันเถอะ"

 

 

อูจีโฮรู้สึกว่าเส้นความอดทนที่บางเเสนบางในหัวของเขาขาดผึง 

 

 

"เด็กนี่ไปได้ เเต่มึงไปไหนไม่ได้!"

 

 

ดวงตาเรียวจ้องมินโฮเขม็ง ชายหนุ่มถอนหายใจ เขารู้ดีว่าถ้าขัดอูจีโฮตอนนี้ จะต้องเป็นเรื่องเเน่ๆ

 

 

แต่...

 

 

"อย่าเสียเวลามาทะเลาะกับผมเลย ฮยองเอาเวลาไปดูแลซอลฮยอนเถอะ

 

 

"เราไปกันเถอะเเจวอน"

 

 

อูจีโฮรู้สึกว่าหน้าเขาชาราวกับถูกตบหน้าซ้ำๆติดกันหลายครั้ง นอกจากจะถูกอีกฝ่ายพูดจาประชดประชันใส่ สรรพนามก็ยังห่างเหิน

 

 

นานมากแล้วที่ไม่ได้ยินน้องเรียกเขาว่าฮยอง ตั้งเเต่ไหนเเต่ไรเขาบอกให้มันเรียกเขาว่าฮยอง แต่มินโฮก็ดื้อด้านจะเรียกเขาจีโฮท่าเดียว

 

 

จนเขาชินกับการเรียกว่าจีโฮจากน้องไปแล้ว

 

 

"ไม่รักกูแล้วใช่ไหม?"

 

 

จีโฮถามเมื่อได้ยินเสียงปลดล็อคประตูห้องน้ำ เขามองเเผ่นหลังกว้างของอีกฝ่าย ก่อนจะเลื่อนสายตาไปประสานกับดวงตาคมที่สะท้อนอยู่บนกระจกเงาบานใหญ่เหนืออ่างล้างมือ

 

 

ดวงตาของมินโฮที่เคยท่วมทะลักไปด้วยความรักบัดนี้ว่างเปล่า

 

 

"ใครกันเเน่...ที่ไม่รัก"

 

 

เสียงประตูห้องน้ำปิดลงพร้อมกับน้ำตาที่ร่วงลงกระทบผิวเเก้ม อูจีโฮเม้มปาก กระพริบตาถี่ๆไล่หยดน้ำอุ่นๆที่เอ่อคลอ เมื่อไม่ได้ผล เขาก็ยกมือขึ้นปาดมันทิ้งไปลวกๆ

 

 

ชื่อบนหน้าจอโทรศัพท์ที่สั่นครืดคราดขึ้นมาทำให้เขาอยากจะกดตัดสายเสียจริง 

 

 

ทำไมนะ...ทำไมต้องเป็นตอนนี้

 

 

แต่จีโฮก็รู้ว่าหากเขาไม่รับสายคงจะเกิดปัญหาตามมาแน่ๆ ปลายนิ้วจึงเลื่อนไปที่สัญลักษณ์สีเขียวเพื่อกดรับสายจากใครอีกคน

 

 

"ค่ะซอลฮยอน ว่าไงคะ?"

 

 

..........

 

 

"ฮยองทำแบบนี้ดีเเล้วเหรอ?"

 

 

มินโฮถอนหายใจหนักก่อนจะบังคับรถเข้าจอดเทียบข้างทางอย่างเซ็งๆ ดวงตาคมมองตอบดวงตากลมๆที่กลอกมอง เเต่เลี่ยงที่จะตอบคำถามนั้น

 

 

"ขอโทษนะ เลยหมดสนุกเลยใช่ป้ะ?"

 

 

"ฮยองแน่ใจนะ ว่าทำแบบนี้ดีแล้ว?"

 

 

เเจวอนถามย้ำอีกครั้งชัดถ้อยชัดคำ เขาไม่รู้หรอกว่าเบื้องหลังดวงตาที่เเสนจะสับสนวุ่นวายคู่นั้น ซิโค่ฮยองกำลังคิดอะไรอยู่ แต่กับมินโฮฮยอง เขาสัมผัสได้ว่าอีกฝ่ายกำลังฝืนใจ เพราะดวงตาก็บอกว่ารักมากออกเสียขนาดนั้น อยากจะกอด อยากจะทะนุถนอมมากกว่าการเมินเฉย

 

 

"เขากล้าถามออกมาได้ยังไงวะ ว่ากูไม่รักเขาเเล้วใช่ไหม?"

 

 

มินโฮเสยผมแล้วเอนศีรษะพิงเบาะ เขาหลับตา พยายามจัดเรียงความคิดอันแสนจะยุ่งเหยิงของตัวเอง

 

 

เขารักอูจีโฮ และมั่นใจมาตลอดว่าอีกฝ่ายก็รักเขา ถึงแม้ว่าจีโฮจะไม่เคยพูดออกมาให้ชื่นใจสักครั้งเลยก็เถอะ

 

 

เเต่ตอนนี้ไม่มั่นใจเเล้ว... 

 

 

ถ้ารักกัน อูจีโฮก็คงไม่ทิ้งเขาไปด้วยเหตุผลที่ว่ารักคนอื่น หรือเพราะอยากมีลูกหรอกใช่ไหมหล่ะ

 

 

ก็นั่นเเหล่ะ...

 

 

ไม่ว่าจะรักหรือไม่รักอูจีโฮก็เลือกเเล้ว 

 

 

เเละไม่ได้เลือกเขา...

 

 

"ถ้าเลือกแล้ว จีโฮก็ต้องยอมรับสิ่งที่จะเกิดขึ้นถูกป้ะวะ?"

 

 

"แล้วฮยองหล่ะยอมรับสิ่งที่เกิดขึ้นได้จริงเหรอ?"

 

 

"จะให้ความสัมพันธ์มันพังลงทั้งแบบนี้เลยหรือไง พอเขามีข่าวเดท ก็ยอมเเพ้เลยงี้?"

 

 

เขาลืมตาขึ้น มองเด็กตัวผอมที่ยักคิ้วแล้วไหวไหล่ ก่อนจะพ่นหัวเราะหึ

 

 

"จองแจวอน นี่จะยุให้ไปแย่งจีโฮมาหรือไงวะ?"

 

 

"เปล่านะ ก็แค่ให้คำเเนะนำกับหมีที่กำลังหลงทางเฉยๆหว่ะ"

 

 

ชายหนุ่มว่าพลางตบบ่าพี่ แจวอนยิ้มออกมาเมื่อเห็นว่าใบหน้าที่เศร้าหมองนั้นมีรอยยิ้มแต้มขึ้นมาบ้างแล้ว

 

 

"ตอบตัวเองให้ได้ว่ารักอูจีโฮมากขนาดน..."

 

 

"มึงไม่น่าถาม"

 

 

"กูยังพูดไม่จบครับ"

 

 

แจวอนทำหน้าตาแบบโคตรกวนตีน นี่ถ้าไม่ติดว่าเอ็นดูแถมฮันเฮมันหวงของมันนักหนานะ เขาจะตบหัวเเจวอนให้หน้าคะมำ

 

 

"ตอบตัวเองให้ได้นะ ว่าถ้ารักมากจริงๆจะยอมเสียเขาไปไหม แล้วลองคิดดูว่าถ้าฮยองปล่อยมือจากซิโค่ฮยอง อะไรจะเกิดขึ้นหรือเปลี่ยนไปบ้าง ฮยองจะเสียใจทีหลังไหม"

 

 

"คิดว่ากูไม่เคยคิดรึไงครับน้องแจวอน?"

 

 

"แล้วทำตามที่ใจตัวเองต้องการรึยังอะ?"

 

 

ไอ้เด็กนี่...

 

 

"จะเอาไงก็แล้วเเต่อ่ะ แต่ผมบอกฮันเฮฮยองว่าให้มารับที่นี่ละนะ รอแป๊ปนึงละกัน "

 

 

หึ

 

 

มินโฮหัวเราะ กดกระจกลงเล็กน้อยพอให้ได้ยื่นมือออกไปเคาะขี้บุหรี่ หลังจากที่พึ่งจุดบุหรี่สูบและสูดควันพิษเข้าไปเต็มปอด

 

 

"เขาบอกกูว่า อยากให้เราเลิกทำแบบนี้"

 

 

มินโฮว่าแล้วพ่นควันพิษใส่กระจกที่ติดกับที่บังเเดดเหนือหัว เมื่อมวลสีขาวนั้นคลายความหนาเเน่นลง ภาพสะท้อนบนกระจกเงานั้นก็เผยให้เห็นผู้ชายคนหนึ่ง ที่มีใบหน้าเเสนเหน็ดเหนื่อยกับดวงตาที่ไหวระริกราวกับว่าเขากำลังหมดแรง

 

 

"รักซิโค่ฮยองไหม?"

 

 

"จองแจวอน"

 

 

"รักไหม?"

 

 

"รักมากกว่าคนไหนที่เคยคบมาเลยหว่ะ"

 

 

"รักเขาก็ไปสู้นะฮยอง พยายามให้เต็มที่ จะได้ไม่ต้องมาเสียใจทีหลัง"

 

 

"พยายามจะเเย่งเขามาอะนะ?"

 

 

"เออ แย่งมาให้ได้ อย่าให้เสียชื่อ เข้าใจ๊?"

 

 

มินโฮหัวเราะหึหึ โยกหัวคนที่ดึงฮู้ดขึ้นมาคลุมศีรษะเมื่อดวงตาคู่โตนั้นเหลือบเห็นในกระจกมองหลังว่ามีรถสีดำคันนึงเปิดไฟเลี้ยวแล้วชะลอเข้ามาจอดต่อท้าย พร้อมกับโทรศัพท์บนตักของจองเเจวอนที่สั่นครืดคราด

 

 

"ไปนะฮยอง โชคดีหว่ะ"

 

 

มินโฮพยักหน้าให้คนที่กระชับฮู้ดให้บังทั้งใบหน้าจนเห็นเพียงปลายจมูกและไรผมก่อนจะเปิดประตูลงรถไป ชายหนุ่มสูดบุหรี่เข้าปอดอีกเฮือก ก่อนจะเหยียบคันเร่ง บังคับพวงมาลัยไปตามทางที่คุ้นชิน

 

 

อูจีโฮไม่อยู่บ้าน...

 

 

เขาไม่คิดว่าในอารมณ์แบบนั้นพี่จะยังมีอารมณ์นั่งดื่มหรือโยกต่อได้อยู่อีก เเต่ก็ไม่อยากจะเดาให้ใจเสียว่าเขาออกไปไหน ไปหาใคร

 

 

มินโฮทิ้งตัวลงนั่งรอ ดวงตาคมมองกวาดสำรวจไปรอบๆห้อง ซึ่งมีร่องรอยของเขาอยู่ทั่วทุกที่

 

 

ฟิกเกอร์บนชั้นที่เขาเป็นคนต่อ หมวกของเขาที่เเขวนรวมกับหมวกของพี่บนผนัง รองเท้าบนชั้นที่วางปะปนกัน เสื้อคลุมของเขาที่เเขวนอยู่บนเสาใกล้กับประตู ซีดีเเละดีวีดีกองพะเนินที่พวกเขาสองคนชอบไปเลือกซื้อมาฟังมาดูด้วยกัน

 

 

ผ้าห่มหนานุ่มบนโซฟาที่เป็นของเขา เเล้วนั่นก็หนังสือที่เขาอ่านค้างไว้วางอยู่บนโต๊ะ

 

 

ซงมินโฮถอนหายใจหนัก ล้วงเปะปะไปตามกระเป๋าหาไฟเเช็คกับบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบ

 

 

มีเรื่องราวของเราอยู่ทุกที่เสียขนาดนี้ แล้วพี่ยังมีคนอื่นได้ยังไงกันนะ

 

 

ทำไมถึงใจร้ายกับเขาขนาดนี้

 

 

ดวงตาคมมองควันที่ลอยเอื่อยเคว้งคว้าง เขาห่อปาก พ่นลมเป่ากลุ่มควันนั้นให้กระจายตัวออกจากกัน ก่อนจะสูดบุหรี่เข้าปอดลึก พ่นควันพิษขึ้นลอยในอากาศอีกครั้ง เเล้วห่อปากทำแบบเดิมซ้ำๆ

 

 

เขาจุ่มก้นบุหรี่ลงในเเก้วชาร้อนที่ถูกเขาทิ้งให้เย็นชืดอยู่บนโต๊ะ แล้วลุกขึ้นยืนเมื่อได้ยินเสียงกดรหัสดังติ๊ดๆแถวบานประตู มินโฮเลียริมฝีปากที่เเห้งผาก ก้าวยาวๆไปที่หน้าประตูนั้นเเละหยุดยืนรอ

 

 

ใบหน้าของอูจีโฮในวินาทีเเรกดูสับสน เสียใจ โกรธ ไม่พอใจ เศร้า หลากหลายอารมณ์ปะปนกัน เเต่พอเจ้าตัวเห็นเขา ดวงตาที่เต็มไปด้วยคลื่นอารมณ์หลากหลายนั้นก็ว่างเปล่า เคว้งคว้างอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่จะเเข็งกร้าวขึ้นมา

 

 

"ออกไปจากบ้านกู!"

 

 

พอก้าวเข้าไปใกล้ ยื่นมือไปหาพี่ก็ถอยออกห่าง

 

 

"ตอนอยู่ที่ร้านยังห้ามไม่ให้ผมไปอยู่เลย ทำไมตอนนี้ไล่กันเสียแล้วหล่ะครับ?"

 

 

เขาถาม รวบตัวพี่เข้ามาในอ้อมเเขนแล้วดันประตูให้ปิดลง

 

 

"ไม่ไปตามดูแลเด็กของมึงเหรอไง?"

 

 

เเต่คนที่ออกปากไล่กลับไม่ขืนตัวหนี ซ้ำมือข้างนึงยังเลื่อนขึ้นวางทาบบนอก อีกข้างวางทาบบนเเขนของเขาราวกับว่าคุ้นชินดีกับการกอดแบบนี้

 

 

ก็เพราะว่าพี่ชอบดื้อ เขาเลยต้องบังคับรวบกอดอย่างนี้อยู่เป็นประจำ

 

 

"ฮยองก็พึ่งกลับมาจากหาซอลฮยอนใช่ไหม?"

 

 

"มึงออกไปจากบ้านกูเลยนะ!"

 

 

มือทั้งสองทั้งผลักทั้งไส ราวกับว่าชื่อของหญิงสาวที่ตัวเองออกตัวว่าอยากสร้างครอบครัวด้วยนั้นเป็นชื่อที่เเสลงหู

 

 

"ทำไมถึงโมโหขนาดนี้หล่ะจีโฮมีเเฟนได้ เเต่ผมมีบ้างไม่ได้เหรอ?"

 

 

เขาถาม วงเเขนข้างหนึ่งล็อคเอวสอบแล้วดึงเข้าหาตัว อีกข้างคว้ามือพี่ขึ้นมากดจูบ มีกลิ่นหอมอ่อนๆที่ตอนนี้เขาเริ่มคุ้นชินขึ้นบ้างเเต่ไม่เคยชอบใจเอาเสียเลยติดอยู่บนผิวขาว

 

 

"จีโฮกอดเธอได้ เเต่ผมกอดใครไม่ได้เหรอ จีโฮจูบเธอ นอนกับเธอ เเต่ผมทำแบบนั้นกับคนอื่นไม่ได้เหรอ?"

 

 

ยิ่งพูดดวงตาอีกฝ่ายยิ่งเเข็งกร้าว หัวคิ้วขมวดเเน่นขึ้น มินโฮเห็นสะเก็ดไฟเล็กๆในดวงตาเรียวที่ประทุพร้อมจะระเบิด

 

 

"มึงห้ามยุ่งกับใครทั้งนั้น!"

 

 

เขาเห็นประกายไฟลุกโชนในดวงตาคู่นั้น ระเบิดสิอูจีโฮ ระเบิดออกมาเลย ความรู้สึกที่อัดเเน่นอยู่ในนั้น ระเบิดมันออกมา แล้วเขาจะรับมันไว้เอง

 

 

"ทำไมหล่ะครับ ทำไมผมถึงยุ่งกับใครไม่ได้?"

 

 

"กูบอกว่าไม่ได้ก็คือไม่ได้!! กูไม่ชอบให้มึงยุ่งกับคนอื่นเข้าใจไหมเเจวอนก็ไม่ได้จะเด็กคนไหนก็ไม่ได้ทั้งนั้น!!"

 

 

ยิ่งเป็นเด็กๆยิ่งขี้อ้อน มินโฮยิ่งชอบพวกขี้อ้อนเอาอกเอาใจอยู่ด้วย...

 

 

คิดแล้วก็ยิ่งโมโห ห่างเขาไปไม่ถึงสองอาทิตย์ ก็ไปฉอเลาะกับเด็กนั่นเสียเเล้ว

 

 

"งั้นถ้าอายุมากกว่าเเบบจีโฮก็ยุ่งได้เหรอครับอย่างเช่..."

 

 

คนเป็นน้องยังอุตส่าห์เย้าเเหย่ด้วยน้ำเสียงซื่อๆให้พี่โมโหเล่น แต่ไม่ทันพูดได้จบประโยค อูจีโฮก็สวนขึ้นมาเสียก่อน

 

 

"กูบอกว่าห้ามยุ่งกับคนอื่น มึงไม่เข้าใจคำว่าคนอื่นเหรอ!"

 

 

แผดเสียงใส่เเล้วก็ผลักอกน้องอย่างเเรงจนมินโฮเซไปด้านหลัง แรงผลักพอบวกกับน้ำหนักของคนในอ้อมเเขน ทำให้ไหล่ของชายหนุ่มกระเเทกเขากับผนังเต็มเเรง

 

 

"เชี่ย!"

 

 

ชายหนุ่มสบถเสียงดัง ละมือออกจากรอบเอวผอมมาถกเเขนเสื้อขึ้นเพื่อสำรวจความเสียหาย ถ้าช้ำขึ้นมาหล่ะก็ คงใส่เสื้อกล้ามไม่ได้ไปหลายวันเเน่

 

 

เขาถอนหายใจเเล้วเงยหน้าขึ้น เห็นเเววตาเป็นห่วงเป็นใยที่มองมา พร้อมกับริมฝีปากอิ่มสั่นระริกที่ขยับพูดเเผ่วเบาราวกับต้องมนต์

 

 

"กูขอโทษ"

 

 

มินโฮยืดตัวขึ้นเเล้วก้าวไปประชิดตัวพี่ เขาจับมือทั้งสองข้างของจีโฮขึ้นมาเเล้วบรรจงกดจูบไล่ไปทีละนิ้ว 

 

 

"ขอโทษเรื่องอะไรครับ?"

 

 

"..."

 

 

"เรื่องอะไรครับจีโฮ?"

 

 

เขาถามย้ำ พลิกฝ่ามือจีโฮหงายเเล้วดึงมือเรียวนั้นขึ้นมาเเนบบนเเก้มตัวเอง มินโฮรู้ได้จากเเววตาเเบบนั้น ว่าจีโฮไม่ได้ขอโทษเรื่องที่ผลักเขาเพราะโมโหจนเขาเซไปกระเเทกกำเเพงเต็มแรงเพียงเรื่องเดียว

 

 

"ทุกเรื่อง"

 

 

มินโฮมองดวงตาสั่นระริกที่ช้อนมองเขา มินโฮรู้ รู้ดีว่าจีโฮขอโทษเรื่องไหน 

 

 

"เเค่อย่าไล่กันอีกได้ไหม?"

 

 

"อย่าบอกว่าให้ผมเลิกยุ่งกับจีโฮเลยนะ"

 

 

จีโฮมักจะบอกว่าเขาน่าเกลียดมากกว่าน่ารักเวลาออดอ้อน ด่าบ้าง ผลักหน้าเขาบ้าง ออกปากไล่บ้าง แต่วันนี้ดูเหมือนว่าท่าทางออดอ้อนนี้จะได้ผลกับคนที่หัวใจกำลังสับสนอ่อนไหว

 

 

"มึง เเต่กู ... กูมีซอลฮยอนเเล้วนะ"

 

 

เขารวบอีกฝ่ายเข้ามากอด กดยิ้มมุมปาก ก่อนจะเลื่อนริมฝีปากไปกระซิบชิดที่ข้างใบหูด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ราวกับต้องการสะกดกล่อมอีกฝ่ายให้เชื่อฟัง

 

 

"ฮยองต้องเลือกนะครับ ว่าจะให้ผมยุ่งกับฮยอง หรือจะให้ผมยุ่งกับคนอื่น"

 

 

ร่างขาวในอ้อมเเขนกระตุกขึ้นมา มือที่วางทาบอยู่บนเเขนเขาเฉยๆแปรเปลี่ยนเป็นจิกลงบนเนื้อเต็มแรง

 

 

"เลือกยากเหรอครับ...ฮยอง"

 

 

มินโฮจงใจเน้นคำว่าฮยองเพราะรู้ว่าจีโฮไม่ชอบ คำพูดทำให้รู้สึกห่างเหิน เเต่ริมฝีปากกลับกดคลอเคลียลงบนขอบตาที่เริ่มคลอไปด้วยหยดน้ำใสราวกับต้องการปลอบประโลม

 

 

เขารู้ว่าวิธีนี้มันโหดร้าย

 

 

กับคนที่ออกปากตัดความสัมพันธ์ คนที่ออกปากว่าอยากมีความรักเหมือนคนปกติทั่วไป คนที่บอกกับเขาว่าอยากมีลูก

 

 

เเต่กลับไม่อยากเสียเขาไป ไม่อยากให้เขายุ่งกับใคร

 

 

มินโฮรู้ว่ามันโหดร้ายที่ใช่วิธีนี้มาต่อรอง เพราะความจริงแล้ว ไม่ว่าจีโฮจะเลือกทางไหน เขาก็ไม่มีทางไปยุ่งกับใครอยู่ดี

 

 

เขารักจีโฮคนเดียว

 

 

ยังคงไม่มีคำตอบจากริมฝีปากอวบอิ่มที่ถูกขบเสียจนขึ้นสีก่ำจากฟันที่เรียงเป็นระเบียบ

 

 

"กูมีซอลฮยอนเเล้ว..."

 

 

เสียงเเผ่วหวิวที่หลุดรอดนั้นราวกับจีโฮรำพึงรำพันกับตัวเองเสียมากกว่าจะเป็นคำตอบ มินโฮปล่อยมือออกจากเอวผอม ปฏิกริยาตอบกลับคือพี่รีบคว้าเเขนของเขาเอาไว้

 

 

"กูนอกใจเขาไม่ได้..."

 

 

"ก่อนหน้านี้ฮยองยังนอกใจผมเลยนะ  นอกใจผมไปคบกับเธอ"

 

 

"เราไม่ได้เป็นอะไรกัน!"

 

 

"เเล้วเราไม่ได้รักกันหรอกหรือ?"

 

 

ความผิดเขาเองที่ไม่ดึงดันจะทำอะไรให้ใช้เจน พวกเขาเคยคุยกันครั้งหนึ่งเรื่องความสัมพันธ์ของพวกเขา พี่บอกว่าไม่เห็นจะต้องมีชื่อเรียกอะไร แบบนี้ก็สบายใจดี

 

 

เเล้วเป็นยังไงหล่ะ...

 

 

เขาเเกะมือขาวๆออกจากต้นเเขน ถอยห่างออกจากพี่เเล้วพูดต่อ จงใจกรีดปากแผลในใจของคนที่ออกปากตัดความสัมพันธ์ให้ยิ่งเป็นแผลใหญ่

 

 

"ไม่สิ เราไม่ได้รักกัน มีเเค่ผม...ที่รักฮยองอยู่คนเดียว..."

 

 

เขาไม่รู้ว่าทำสีหน้าอย่างไรออกไป แต่อูจีโฮก็ถลาเข้ามาหาทันที ตอนที่เขาจับด้ามจับประตู

 

 

"มึงห้ามไปนะ!"

 

 

"นั่นเป็นคำสั่งเหรอ?"

 

 

"อย่าไป..."

 

 

เสียงนั้นอ่อนเเรงระโหย จนวูบหนึ่งเขานึกสงสาร เขาบีบคั้นพี่มากเกินไปไหมนะ?

 

 

"อย่าไปนะ"

 

 

"ปล่อยเถอะ ถ้าฮยองเลือกเธอ ก็ได้โปรด ปล่อยมือจากผม"

 

 

"ไม่ มินโฮ กูไม่รู้กูไม่รู้ต้องทำยังไงแล้ว!"

 

 

แล้วอูจีโฮก็สะอื้นขึ้นมา ฝ่ามือเรียวยกขึ้นปิดหน้า เสียงที่ลอดผ่านฝ่ามือนั้นเหมือนคนกำลังสำลักน้ำตา หากเป็นเวลาปกติเขาคงจะรีบถลาเข้าไปกอดปลอบ

 

 

"ทำไมถึงเห็นเเก่ตัวนัก ทำไมถึงไม่ยอมปล่อยผมไปหล่ะ ถ้าผมอยากมีความสุข ก็ไม่ได้เหรอ

 

 

"กูจะปล่อยให้มึงไปมีความสุขได้ยังไงในเมื่อกูไม่มีความสุข!"

 

 

จีโฮตะโกนใส่หน้าอีกฝ่าย เขาคิดว่าหลังยุติความสัมพันธ์กับมินโฮ อะไรๆมันคงจะเป็นไปตามเเบบที่ควรจะเป็น 

 

 

เเต่ไม่เลย ช่องท้องเขาวูบโหวงราวกับบางสิ่งที่เคยเติมเต็มหล่นหาย

 

 

เเละเมื่อได้เห็นมินโฮกับเเจวอน ความรู้สึกนั้นมันก็รุนเเรงขึ้น เเละเขาพอจะเข้าใจได้ว่า เขากำลังไม่มีความสุข

 

 

เเต่จีโฮคนโง่ก็ยังเลือกไม่ได้...

 

 

เขาหลอกตัวเอง ว่าอาการปั่นป่วน หงุดหงิดงุ่นง่านนั่นเกิดขึ้นเพราะความสัมพันธ์ของเขากับซอลฮยอนยังไม่เข้าที่ หลายครั้งชุ่มชื่น หลายครั้งกระทบกระทั่ง เเต่เมื่อมองเห็นมินโฮมีความสุขกับคนอื่นดี ไม่ต้องพยายามปรับอะไรเขาจึงหงุดหงิด

 

 

ไม่เกี่ยวกับการหึงหวงใดๆทั้งนั้น

 

 

เเละเพราะอูจีโฮคนโง่หลอกตัวเองเเบบนั้น 

 

 

เขาจึงยอมให้มินโฮไปมีใครไม่ได้ จนกว่าความสัมพันธ์ของเขากับเธอจะราบรื่นลงตัว

 

 

"ก็ได้ แต่มึงมาหากูได้เเค่ที่นี่เท่านั้นนะ"

 

 

เขายังไม่ได้พาซอลฮยอนมาที่บ้าน เพราะฉะนั้น การพบกับมินโฮที่นี่คงจะปลอดภัยสุดที่เเล้ว สำหรับความสัมพันธ์กับซอลฮยอนที่เขาต้องการจะรักษาเอาไว้

 

 

มันพึ่งเริ่ม เเละมันจะพังไม่ได้

 

 

"ขอเเค่เป็นจีโฮ จะตอนไหน ที่ไหน ก็ดีทั้งนั้น"

 

 

เขาว่า เดินเข้าไปสวมกอดพี่ ริมฝีปากจูบปลอบประโลมลงข้างขมับราวกับจะขอโทษ

 

 

ขอโทษที่ต้องบีบบังคับพี่ด้วยวิธีนี้

 

 

"มึงต้องสัญญานะ ว่ามึงจะไม่มีคนอื่น ห้ามมีคนอื่นนอกจากกู"

 

 

ทั้งๆที่คิดว่าเเค่มินโฮไม่ไปยุ่งกับใครก็คงจะเพียงพอ เเต่จีโฮกลับออกปากให้อีกฝ่ายสัญญาว่าจะไม่มีคนอื่นนอกจากตัวเองไปโดยไม่รู้ตัว

 

 

"สัญญาครับ"

 

 

ตอนที่ปลายนิ้วก้อยเกี่ยวลงมาบนนิ้วเเละริมฝีปากร้อนกดเเนบลงมามอบความอบอุ่นเเละความรักที่ท่วมท้น น้ำตาของเขาก็ไหลออกมาอีกครั้ง

 

 

มินโฮรักเขามากขนาดไหนกัน

 

 

กูขอโทษนะ ซงมินโฮ

 

 

....

 

 

เขามองอูจีโฮที่หลับสนิทอยู่ในอ้อมกอด หลังจากคุยกันเรียบร้อยพวกเขาก็พาร่างกายที่เหนื่อยล้าเข้าไปอาบน้ำ ก่อนจะออกมานอนกอดกันบนเตียง มินโฮรู้ดี ตอนนี้อูจีโฮคงจะอยากได้อ้อมกอดอุ่นๆเเน่นหนาที่ทำให้อุ่นใจว่าเขาจะไม่ผิดสัญญา

 

 

เขากำลังลูบเนื้อเเขนขาวๆของพี่ ตอนที่โทรศัพท์บนโต๊ะหัวเตียงสั่นครืดคราด สั่นเเล้วก็เงียบไป ก่อนจะสั่นขึ้นมาอีกครั้ง มินโฮกลัวว่าอีกฝ่ายจะตื่น เลยยันตัวขึ้น เอื้อมเเขนข้ามตัวพี่ไปหยิบโทรศัพท์ที่หัวเตียงมาไว้ในมือ

 

 

-ซอลฮยอน -

 

 

กำลังลังเลว่าจะกดรับหรือกดตัดสาย เเต่คนที่ตื่นเพราะการขยับตัวของเขากลับตื่นเสียก่อน

 

 

"มึงจะทำอะไร!"

 

 

เขายกโทรศัพท์ขึ้นสูง แต่อูจีโฮก็ยันตัวตามขึ้นมา เเล้วเเย่งมันออกจากมือไปจนได้

 

 

2 missed call

 

 

อูจีโฮกำลังจะกดรับเมื่อโทรศัพท์สั่นขึ้นมาอีกครั้ง

 

 

" จีโฮ เวลาอยู่กับผม... ขอให้มีเเค่ผมกับจีโฮได้ไหม?"

 

 

อูจีโฮมองสายตาอ้อนวอนนั้นสลับกับมองที่หน้าจอ ปลายนิ้วยกค้างเหนือสัญลักษณ์สีเเดงกับเขียวอย่างลังเล

 

 

"กูขอโทษ"

 

 

"..."

 

 

"ค่ะ ว่าไงคะซอลฮยอน?"

 






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,071 ความคิดเห็น

  1. #799 YimPaew (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 24 กันยายน 2559 / 06:20
    โอ้ยยยยยยย พี่โค่ใจร้ายมากเลย ฮือออออ สงสารตามิ
    #799
    0
  2. #762 phoenix22 (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 2 กันยายน 2559 / 01:31
    ทำไมโค่ใจร้าย แงง อยากให้โค่เห็นมิร้องไห้อะ เอาให้ดราม่าขั้นสุดงี้ อยากอ่าน5555 สู้ๆนะคะไรต์
    #762
    0
  3. #761 Intra Yamano (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 1 กันยายน 2559 / 01:33
    จีโฮอย่าทำแบบนี้ อย่ารั้งมินโฮไว้แบบนี้สิ ฮื่ออออ 
    มินโฮมาก่อนแท้ๆ แต่กลับต้องมากลายเป็นหลบๆซ่อนๆแทนแล้วหรอ 
    ถ้ามินโฮมีคนอื่นจริงๆก็ดีอ่ะ อย่างน้อยถ้าพี่จีโฮไม่เลือกมินโฮจริงๆก็จะได้มีคนปลอบใจ ไม่โดนเดี่ยว
    ทำไมจีโฮมีคนอื่นได้ แล้วทำไมมิโนทำไม่ได้ ยอมเจ็บแล้วอยู่ข้างๆโค่แบบนี้ สุดท้ายมามามันเหมือนเดิมมิโนจะทำยังไง จะเจ็บแยยนี้ไปอีกนานไหมอ่ะ ถ้าซอลฮยอนรู้ แล้วโค่ต้องเลือกแต่ไม่เลือกมิละ  ฮื่ออออออออออ  เจ็บปวดดดดดดด

    #761
    0
  4. #760 iammbs_heniecia (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2559 / 07:44
    โอยยย จีโฮ ทำไมเป็นคนอย่างงี้คะ จีโฮต้องเลือกสักทางสิ ถ้าจะเลือกอีกคนก็ปล่อยมินโฮไป จะมารั้งมาให้ความหวังมินโฮทำไม แต่ถ้ารู้ใจตัวเองว่ารักมินโฮ ก็ต้องเลือกมินโฮสิ ทำให้มันชัดเจน สงสารมินโฮ มินโฮรักจีโฮมากขนาดไหนเห็นไหมคะ ยอมทุกอย่างเลยเนี่ย แต่แบสงสารจีโฮเล็กๆดูสับสนในตัวเอง ตอนต่อไปนี่กลิ่นดราม่าหนักหน่วงมาแต่ไกลเลย??
    #760
    0
  5. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  6. #758 เสพติดโน่โค่ (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2559 / 23:39
    อู จีโฮ! เธอจะมาทำแบบนี้ไม่ได้นะ! เธอจะมาเห็นแก่ตัวแบบนี้กับพี่มิได้ไง นั้นใคร นั้น ซงแปซิฟิก เลยนะ เธอกล้าเหรอ

    อย่าเอาปากห้อยๆของเธอไปจูบคนอื่นแล้วมาจูบพี่พี่มิสิ เดี๋ยวฉันจะให้พี่มิไปจุบคนอื่นมาบ้าง เดี่ยวก่อน!

    ป.ล. อินมากค่ะ ร้องไห้เลย เป็นคนอ่อนไหวแรงมาก ฮือออ สงสาร ทำไมโค่ไม่เลิกกับซอลฮยินซะ!! วงวารคุณซงแรง
    #758
    0
  7. #757 daobandon (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2559 / 21:50
    อูจีโฮเป็นใครคะ ถึงมาทำร้ายจิตใจผัวของด้อมแบบนี้

    คนเห็นแก่ตัว เห็นแก่ได้ เธอจะต้องไม่เหลือใคร

    อินมากค่ะ ใช้หน้าตาน่ารักเอ็นดูทำร้ายจิตใจคนอื่นแบบนี้ก็ได้หรอ

    ไปรักคนที่เขารักเราดีกว่านะคะซงมินโฮ เจ็บตอนนี้แต่เดี๋ยวสักวันก็คงหาย

    ฟิคเข้ากับชื่อเรื่องมากจริงๆ 5555555

    ขอบคุณสำหรับฟิคนะคะ
    #757
    2
    • #757-1 123sharkuptoland(จากตอนที่ 75)
      24 สิงหาคม 2559 / 23:28
      กะลังรอบอร์ดขึ้นเครื่อง เปนฟิคที่บันเทิงในช่วงเวลาดีเลย์ดีมากเลยข่ะ
      ช่วงแรกๆแบบ โอ๊ยย จีโฮ ตื่นเต้นโว๊ย อารมณ์รุนแรงได้ใจมาก มิล่ะจะทำไง ใจนี่ระรัวๆๆๆมากกก จนมาถึง "ค่ะ ซย. ว่าไงคะ?" หืมม แทบจะเบ้หน้าแรงมองบนไม่ทันเลยข่าาาาา
      อ่านไปต่อ แจวอนกวนอ่ะ พีคตรง กูยังพูดไม่จบ! โอ๊ยยย ขรรมหนักมากกก
      ซีนในห้องนี่แบบ จีโฮ๊วววววว ยัยจิ๊เหนแก่ตัวไปมั้ยยยยย??? (เสียงสูง)
      แต่แบบนะ มินโฮยอมแต่ยันจิ๊ อยากให้เเข็งๆ ทนไว้ ฮึบๆ ทุกซีนที่ยัยจิ๊ทุรนทุรายนี่แบบชอบมากก อินมากข่ะะะ ประหนึ่งว่าเปนสิ่งที่อยากให้นางได้เจอจิงๆ มันเยียวยาใจเราได้เยอะเลยข่ะะะ55555 ตอนหน้าขอเยอะๆนะคะ แบบ ยัยจิ๊นี่รือสิ่งที่เธอสมควรได้รับ55555
      จนสุดท้ายนี่แบบ "ค่ะ..ซย" จบแบบมองบนใส่ยัยจิ๊อย่างเร็วทันทีเลยข่ะ เหอะๆๆๆ
      ปล ก้ยังรุ้สึกวูบทุกครั้งนะคะที่เหนชื่อนาง แม้จะบนฟิคก้ตาม อินมากข่ะจิงๆ ไม่เคยอ่านฟิคแล้วอินหนักขนาดนี้

      รอค่ะ รอต่อไปอย่างจดจ่อจิงๆ สู้ๆนะคะ
      #757-1
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(
  8. #756 Cat'eye (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2559 / 21:06
    โอ้ยยยยยยยยยยยย พี่โค่!!!!!!!
    สงสารพี่มิมากเลยอ่ะค่ะ T^T
    ถ้าตอนจะดราม่ามากกว่านี้นี่ พี่มิจะเป็นยังไงนิ่ TT
    #756
    0