Fic Winner - Apartmate (Yoonwoo)

ตอนที่ 71 :

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 148
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    17 ส.ค. 59





좋더라 (I’M YOUNG) 4/X

- Hoonnam-

 

จริงๆมันเป็นฟิคดราม่านะ

ทำไมออกมาตะมุตะมิขนาดนี้ก็ไม่รู้ T .T

ยังอยากอ่านตอน 5 กันไหมคะ?

หรือว่า 4 ตอนเท่านี้โอเคแล้ว

 

____________________

 

 

"ทำไมฮยองไม่ไปนอนห้องตัวเอง?"

 

 

"เตียงนี้ฉันซื้อ จะนอน มีปัญหาเหรอ"

 

 

"เป็นอะไรอะ อยู่ดีๆก็กลับบ้าน มีคำถามอะไรที่ต้องตอบตัวเองอีกแล้วรึไง"

 

 

"รู้ดี"

 

 

แทฮยอนกลิ้งไปกลิ้งมาบนเตียงของน้องชายเเท้ๆ ก่อนจะถอนหายใจออกมาหนักๆแล้วยกขาขึ้นพาดบนกำแพง

 

 

"นี่ใคร ดงฮยอน น้องแท้ๆของฮยองนะ"

 

 

"เออน่ะ ขอนอนด้วยคืนนึง พรุ่งนี้เช้าก็กลับแล้ว"

 

 

"ทะเลาะกับแฟนมาเหรอ?"

 

 

"แฟนไม่มี"

 

 

"อ้าว แล้วซึงฮุนฮยอง?"

 

 

"พี่น้องกัน"

 

 

"งั้นถามใหม่ ทะเลาะกับซึงฮุนฮยองมาเหรอ?"

 

 

"วะ จะเอาคำตอบให้ได้เลยใช่มะ?"

 

 

แทฮยอนจิ๊ปาก คนเป็นพี่พลิกตัวลุกขึ้นนั่งข้างเตียงแล้วปาหมอนอัดใส่น้องที่นั่งเกากีต้าร์โปร่งอยู่ที่พื้น

 

 

"มานอนเตียงเค้าละยังจะมาปาหมอนใส่เจ้าของเขาอีก นิสัยไม่ดีจริงๆเลยน้าแทฮยอน"

 

 

"ฟ้องแม่เลยไหมหล่ะ?"

 

 

แทฮยอนหน้าบึ้ง แยกเขี้ยว ผลักหัวน้องแล้วเดินกลับห้องตัวเอง แทฮยอนปีนขึ้นเตียงแล้วก็ถมตัวเองด้วยผ้าห่ม ขยับตัวยุกยิกหาที่ทางที่สบายเเล้วก็ถอนหายใจเฮือก

 

 

เขาหงุดหงิดขนาดนี้เพราะอะไรกันนะ?

 

 

เพราะว่าพี่หลบหน้าเขา

 

 

เพราะว่าพี่ไม่คุยด้วย 

 

 

เพราะว่าพี่ไม่คอยมาเอาอกเอาใจอย่างนั้นหรือ

 

 

ทำไมกันหล่ะ ก่อนหน้านี้ที่พี่ไม่ได้คอยมาพะเน้าพะนอเขาก็อยู่ได้ไม่เห็นเป็นอะไร เเล้วกับเเค่เวลาสองเดือนที่พี่มาคอยดูเเล มันทำให้เขาติดได้เลยรึไงกัน?

 

 

เเล้วการที่พี่ไม่สนใจ ไม่มาคอยโอ๋เอาใจเพียงไม่กี่วัน มันทำให้หงุดหงิดงุ่นง่านได้เพียงนี้เชียวหรือ

 

 

เขารู้สึกยังไงกับอีซึงฮุนกันนะ...

 

 

เเค่เคยชินกับการมีพี่มาเอาอกเอาใจ พอพี่ไม่สนใจเลยรู้สึกหงุดหงิดเหมือนโดนทิ้งเเค่นั้นหรือเปล่า หรือเพราะรู้สึกหวั่นไหวจริงๆ

 

 

ตลอดเวลาสองเดือนอีซึงฮุนดูเเลเขาอย่างดี เขามีพี่พาไปไหนมาไหนไม่ว่าจะกลางวันหรือกลางคืน มีพี่คอยเอาอกเอาใจ หาอะไรที่ชอบมาให้กิน มีพี่ให้งอเเง มีพี่คอยเช็ดน้ำตา มีพี่ให้คอยกอดซบเวลามีอะไรบางอย่างไปสะกิดตะกอนขุ่นๆในใจให้เขารู้สึกแย่เเละเสียน้ำตา

 

 

มันไม่ได้ทำให้ความเศร้าลดลงมากมายหรอกนะ ช่วงไหนที่หลุดๆหรือพี่ไม่อยู่ด้วยเขาก็คิดถึงเธอ เเต่เวลาก็ช่วยให้ทุกอย่างค่อยๆดีขึ้นตามลำดับ

 

 

ตอนนี้เขาคิดถึงเธอน้อยลง ไปจนถึงเเทบไม่มีเรื่องของเธออยู่ในหัวเลย

 

 

"เรื่องของเธอเริ่มเลือนลางไปตอนไหนกัน?"

 

 

มีบ้างอยู่หรอกหากผ่านสถานที่ในความทรงจำหรือดันเปิดไปเจอรูปเก่าๆ เเต่ถ้าไม่มีอะไรมากวนตะกอนในใจ ก็ไม่นะ...

 

 

พอมานั่งนึกดูดีๆคนที่เขาวนเวียนคิดถึงดูเหมือนจะกลายเป็นอีซึงฮุนเเทน 

 

 

ก่อนหน้าที่พี่จะจูบ มันอาจจะเป็นความเคยชิน บางครั้งเขาก็สงสัย พี่หายไปไหน พี่ออกไปไหน พี่ตื่นหรือยัง เมื่อไหร่จะกลับ ซึ่งเเทฮยอนก็คิดว่ามันเป็นคำถามธรรมดาทั่วไปสำหรับคนเป็นเพื่อนร่วมวงกัน เพราะถ้าจินอูฮยองหายไปเขาก็คงเป็นห่วงเหมือนกัน

 

 

เเต่หลังจากพี่จูบ ...

 

 

หรือจะบอกว่าหลังจากที่พวกเขาจูบกัน

 

 

เเทฮยอนก็ใจเต้นตึกตักทุกครั้งเวลานึกถึงอีกคน ริมฝีปากร้อนผ่าวขึ้นมาเหมือนพึ่งถูกสัมผัสไปได้ไม่นาน

 

 

พอนึกถึงจูบมันก็รู้สึกว่าหัวใจที่เเห้งเหี่ยวเหมือนถูกรดน้ำให้ชุ่มชื้นพองโต

 

 

เเต่พอนึกถึงที่พี่ไม่พูดด้วย ทั้งยังหลบหน้า หัวใจก็พาลเหี่ยวฟีบลงทั้งยังปวดหนึบหนับ

 

 

"ทำไมกันหล่ะ เผลอพลั้ง ไม่ได้ตั้งใจ บรรยากาศมันพาไป หรือเพราะอะไรกัน?"

 

 

"เห้อ"

 

 

เเทฮยอนถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่เเล้วมุดหน้าลงกับผ้าห่ม ความรู้สึกตัวเองก็คิดว่าพอจะเข้าใจอยู่หรอก เเค่ต้องทำให้เเน่ชัดว่าเขาไม่ได้รู้สึกอะไรกับเธอเเล้ว ในกรณีที่อยากจะเริ่มใหม่กับใครสักคน

 

 

ว่าเเต่พี่ อยากจะเริ่มความสัมพันธ์กับเขาหรือเปล่านะ?

 

 

"ไม่รู้ละโว้ย!"

 

 

เขาจะไม่เดาแล้วว่าพี่รู้สึกยังไง พรุ่งนี้กลับไปจะต้องคุยกันให้เข้าใจ เเต่ก่อนจะไปคุยกับพี่ เขาก็ต้องจัดการความรู้สึกตัวเองให้เรียบร้อยก่อนเช่นกัน

 

 

..........

 

 

นัมเเทฮยอนเป็นเด็กแปลก’ 

 

 

ใครๆก็บอกว่าอย่างนั้น ซึ่งก็ใช่เเหล่ะ เขาเเปลก อย่างเช่นวิธีการที่เขาใช้หาคำตอบนี่เป็นต้น มาอยู่ตรงนี้เเล้วก็ยังสงสัย  ว่าเขาจำเป็นต้องทำขนาดนี้ไหม

 

 

ดวงตาเรียวมองประตูคอนโดชั้นล่างที่เปิดออก ชายหญิงคู่หนึ่งเดินโอบกันออกมาจากประตูใหญ่นั้น

 

 

หญิงสาวของเขา กับชายหนุ่มของเธอ...

 

 

เเทฮยอนมองภาพตรงหน้าผ่านฟิลม์มืดๆของกระจกรถ เธอก็ดูมีความสุขดี

 

 

มือใหญ่ๆของชายหนุ่มเลื่อนจากเอวบางมาลูบท้องที่นูนขึ้นเล็กน้อย ริมฝีปากขยับพูดกับก้อนเนื้อที่น่าจะยังไม่เป็นรูปร่างมากนักนั้น หัวเราะอย่างมีความสุข ก่อนจะกดจูบที่ริมฝีปากบางแสนหวาน เเละกดจูบลงที่ท้องนูนๆของเธอ

 

 

ตอนนี้เขารู้สึกยังไง...

 

 

เเทฮยอนนั่งอยู่บนรถอีกนานถึงเเม้เธอเเละเขาจะหายลับไปจากสายตานานเเล้วก็ตาม 

 

 

นาน...จนกระทั่งได้คำตอบ

 

 

เขาไม่รู้สึกอะไรเลย ดีใจด้วยซ้ำที่เห็นเธอมีความสุขดี

 

 

ทีนี้ก็เหลือแต่เรื่องระหว่างเขากับอีซึงฮุนเเล้ว

 

 

..........

 

 

"ไปไหนมา ไหนว่าจะกลับเช้า โทรไปก็ไม่รับ"

 

 

ลีดเดอร์บ่นเขาทันทีที่เขาโผล่หน้าเข้ามาในห้อง เเทฮยอนเตะหน้าเเข้งซึงยุนที่เดินมาเปิดประตูให้ เเล้วเดินไปทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟา ที่มีจินอูกับมินโฮนั่งอยู่ก่อนเเล้ว

 

 

"ทำไมกลับมาเสียบ่ายเลยหล่ะเรา?"

 

 

"ไปข้างนอกมาครับ"

 

 

เขาตอบจินอูเเล้วก็เอนตัวพิงพนักนุ่มจนยวบ เอาจริงๆก็เซ็งนิดหน่อย ตกลงเขาไม่รู้สึกอะไรกับเธอสักนิดเลยหรือ เเล้วที่ร้องไห้เสียใจกินไม่ได้นอนไม่หลับนั่นคืออะไร บ้าบอจริง

 

 

"อย่าบอกนะว่าออกไปหาแฟนเก่า"

 

 

"อือ"

 

 

เเทฮยอนตอบรับออกมาง่ายๆ จะพูดอะไรถึงเธอ จะใช้สรรพนามอะไรก็เอาเถอะ เขาไม่ร้องไห้เเล้ว

 

 

"เป็นไง?"

 

 

"จะเป็นไง เขาก็อยู่กับเเฟนเขาดิ"

 

 

แทฮยอนพูดด้วยน้ำเสียงติดจะรำคาญ อย่าทำให้หงุดหงิดกว่าเดิมสิเจ้าลีดเดอร์นี่

 

 

"เเล้วไม่ร้องไห้เเล้วเหรอ?"

 

 

มินโฮเงยหน้าจากโทรศัพท์ขึ้นมาถาม

 

 

"นั่นหน่ะสิ"

 

 

ซึงยุนจับคางเเทฮยอนให้เริ่ดขึ้นเเล้วก็พลิกซ้ายพลิกขวา คนเป็นน้องสะบัดหน้าออกจากปลายนิ้วเรียวยาวเเล้วเเหวใส่

 

 

"ทำไมนักหนาเนี่ย?"

 

 

"เหหหห แล้วทำไมจะต้องหงุดหงิดขนาดนั้นด้วยหล่ะ"

 

 

มินโฮที่นั่งอยู่บนโซฟาอีกฝั่งเลิกคิ้วพร้อมถาม อารมณ์น้องดูไม่ปกติเท่าไหร่ คือหมายถึงอารมณ์น้องตอนนี้เป็นอารมณ์ที่พวกเขาไม่ได้คาดเอาไว้

 

 

ปกติพวกเขาพอจะเดาได้ว่าอารมณ์เเทฮยอนหลังเกิดเหตุการณ์ต่างๆจะเป็นยังไง นี่พอได้ยินว่าไปหาแฟนเก่ามาเลยคิดว่าคงจะได้โอ๋กันเเน่ๆ เเต่ก็ผิดคาด 

 

 

"ทำไมช่วงนี้ขี้หงุดหงิดนักหล่ะ?"

 

 

มินโฮถาม มองหน้าน้องที่หน้าเริ่มบึ้งเเล้ว 

 

 

"ไม่มีคนมาคอยโอ๋เอาอกเอาใจหรือเปล่า?"

 

 

ซึงยุนพูดเเล้วก็เดินลอยหน้าลอยตาเข้าห้องไป พี่ใหญ่ของบ้านยู่ปาก พูดเบาๆราวกับรำพึงรำพันกับตัวเองว่านั่นสินะ คงใช่ ก่อนจะเดินตามน้องเข้าห้องไปอีกคน

 

 

นัมเเทฮยอนเป็นเด็กฉลาด เขารู้ว่าซึงยุนกับจินอูฮยองหมายถึงอะไร

 

 

"ซึงฮุนฮยองไปไหน?"

 

 

นี่เข้ามานั่งในบ้านได้จะยี่สิบนาทีแล้ว แต่ก็ยังไม่เห็นหน้าพี่เลย

 

 

"ก็ไม่รู้สินะ"

 

 

มินโฮไหวไหล่เเล้วก็เดินหายเข้าห้องตัวเองไปอีกคน

 

 

"พวกฮยองบ้า นิสัยไม่ดี"

 

 

พอความเงียบเข้าครอบงำภายในห้องนั่งเล่น เเทฮยอนถึงได้ยินเสียงโวยวายออกมาจากห้องของพี่

 

 

"พาใครมาห้องกันนะ?"

 

 

เดินเข้าไปใกล้ก็ได้ยินเสียงโวยวายคุ้นหู คงจะเป็นเจ้าพวกเด็กๆทีมบีเเน่นอนไม่ต้องสงสัย

 

 

เเทฮยอนถือวิสาสะเปิดประตูเข้าไปโดยไม่ได้เคาะ เเละภาพตรงหน้าทำให้เขาหน้าบึ้ง

 

 

จอยส์เกมส์ยังเกลื่อนกลาดอยู่ที่พื้น คิมจีวอนคุกเข่าเกาะติดสถานการณ์อยู่ข้างเตียง คิมจินฮวานยืนกัดเล็บอยู่ปลายเตียง จุนเน่คุกเข่าปิดตาอยู่กลางห้อง ยุนฮยองกำลังส่งเสียงโวยวาย 

 

 

อีซึงฮุนนอนหงายอยู่บนเตียง มีคิมฮันบินคร่อมอยู่บนตัว มือเล็กๆน่าเอ็นดูวางอยู่บนอกพี่ข้างหนึ่ง ยันพื้นเตียงไว้ข้างหนึ่ง ในปากมีเปเปโร่ที่สั้นลงเรื่อยๆ ทำให้ระยะห่างระหว่างริมฝีปากสองคู่ลดลงตาม

 

 

นี่เล่นอะไรกัน!!!!!

 

 

เเทฮยอนปิดประตูดังปังตอนที่พี่ยกมือสองข้างขึ้นมานวดเเก้มน้อง พร้อมๆกับเสียงหวีดร้องของคิมจีวอนเเละเมมเบอร์คนอื่นๆ เปเปโร่มันสั้นลงๆทุกที

 

 

ปัง!!!

 

 

"ชิบหาย!!"

 

 

คิมจีวอนสะดุ้งโหยง รีบหิ้วเอวคนรักของตัวเองให้ลุกจากตัวพี่ 

 

 

"จีวอน! เมื่อกี้จะชนะคู่จุนเน่กับชานอูอยู่เเล้วนะ!"

 

 

ฟาดเเขนล่ำๆดังป้าบเเล้วก็ยกเปเปโร่ที่เหลือสั้นไม่ถึงสองเซ็นให้คนรักดูพร้อมใบหน้าง้ำๆตามสไตล์คนเอาเเต่ใจ

 

 

ดีนะที่ไม่ชนะ...

 

 

"เล่นอะไรกัน?"

 

 

เขาถามเป็นคำถามปลายเปิด แต่คนที่กำลังยันตัวขึ้นมาจากเตียงนั่นเเหล่ะจะต้องตอบ

 

 

"ทะเลาะกันเหรอสองคนนี้?"

 

 

สมกับที่เป็นเพื่อนกันมานาน จินฮวานมองหน้าเขาเเล้วก็คงจะรู้

 

 

รู้แล้วก็รีบพาเจ้าเด็กพวกนี้ออกไปทีสิวะ!

 

 

"ไปๆ ออกไปหาอะไรกินกันเถอะ ขอโทษที่ทำให้หงุดหงิดนะจ๊ะคนสวย"

 

 

จีวอนเดินโอบฮันบินผ่านเขาไป แต่ยังไม่วายจะเเตะคางเขา ไอ้เด็กนี่มันวอน...

 

 

"มาเร็วเด็กๆ ไปกินไก่ทอดกัน"

 

 

เด็กๆของจีวอนยกขโยงตามกันออกไป เหลือจินฮวานที่รั้งท้าย มือขาวๆของเพื่อนเเตะที่เเขนเขาเเล้วบีบเบาๆ

 

 

"ใจเย็นๆ ค่อยๆคุยกันนะ"

 

 

"ทำไมฮยองหลบหน้าผม?"

 

 

แทฮยอนอัดคำถามใส่พี่ทันทีเมื่อประตูห้องปิดลง ไม่ยงไม่เย็นมันเเล้ว 

 

 

"หงุดหงิดทำไมเนี่ย ใจเย็นๆซิเรา"

 

 

"ยอมพูดกับน้องเเล้วเหรอ"

 

 

"ขอโทษ มานี่มา"

 

 

เขาเขยิบเข้าไปใกล้ อ้าเเขนนิดเดียวเเทฮยอนก็พุ่งเข้ามากอด ใบหน้าที่บูดบึ้งถูกับไหล่เขา พร้อมทำเสียงฮึดฮัดๆในคอ

 

 

"ฮยองขอโทษ"

 

 

"นิสัยไม่ดี มาจูบคนอื่นเเล้วก็หลบหน้าเขา เเล้วดูซิ ยังจะมาเล่นกับฮันบินเเบบนี้อีก ไม่ชอบนะ!

 

 

เเทฮยอนกระเเทกหน้าผากลงบนไหล่พี่ก่อนจะฝังฟันงับลงบนหัวไหล่เต็มเเรงจนซึงฮุนสะดุ้ง

 

 

"ใจเย็นๆก่อนครับ"

 

 

เขาหัวเราะ ตบหลังคนที่ขยับตัวยุกยิกให้ผ่อนคลายลง

 

 

"เรื่องฮันบิน ฮยองขอโทษ เล่นกันสนุกๆไม่ได้คิดอะไร ทีหลังจะไม่เล่นเเบบนี้แล้ว ส่วนที่หลบหน้า เพราะว่าฮยองกลัวว่าเราจะรู้สึกไม่ด..."

 

 

"ถามน้องสักคำหรือยัง?"

 

 

"ฟังก่อนสิเจ้าเด็กนี่"

 

 

เขาเอ็ด กอดรัดน้องเเน่นขึ้นเเล้วก็พูดต่อ 

 

 

"กลัวเราจะเกลียด กลัวจะคิดว่าฉวยโอกาสตอนที่รู้สึกไม่ดี"

 

 

"ก็เลยเเก้ปัญหาโดยการหลบหน้ากันเหรอ?"

 

 

"โธ่ ก็ไม่รู้จะทำตัวยังไงนี่"

 

 

"ตั้งใจใช่ไหม?"

 

 

"ตั้งใจอะไรครับ?"

 

 

เขาถาม จับปอยผมของคนที่เงยหน้าขึ้นจากไหล่เขาเเล้วไปทัดใบหูขาวๆ

 

 

"ที่จูบ ... ไม่ใช่เเค่บรรยากาศพาไปหรือเผลอพลั้งใช่ไหม?

 

 

พูดถึงมันเเล้วก็รู้สึกว่าหน้าร้อนเห่อขึ้นมาจนต้องเสหน้าไปทางอื่น เเทฮยอนได้ยินเสียงพี่หัวเราะคิกคักในคอ 

 

 

"ทำอะไรกับเราตั้งใจทั้งนั้น ไม่ว่าจะตอนเช็ดน้ำตา ตอนกอด หรือตอนจูบก็ตาม"

 

 

น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความเอ็นดู เเทฮยอนรู้สึกว่าก้อนเนื้อในอกเต้นระรัวจนกลัวว่ามือที่ตระกองโอบอยู่ตรงแผ่นหลังจะรับรู้ถึงมัน

 

 

"ฮยองรู้สึกยังไง?"

 

 

"รัก... อยากดูแล ไม่ว่าจะตอนที่มีความสุขหรือตอนที่เศร้ามากขนาดไหน"

 

 

เเทฮยอนเกาะต้นเเขนพี่ไว้เเน่น คำพูดจริงใจของพี่ที่มาพร้อมกับรอยยิ้มทำให้เขาอ่อนยวบไปทั้งตัวเเล้ว

 

 

"เราหล่ะ รู้สึกยังไง บอกฮยองได้ไหม?"

 

 

"ตอนที่เราจูบกัน..."

 

 

เขาคว้ามืออุ่นๆของพี่ข้างนึงขึ้นมาวางที่อกซ้าย

 

 

"หัวใจมันเต้นเเบบนี้"

 

 

พูดเองแล้วก็อายเอง เเทฮยอนละมือที่วางทาบอยู่บนมือเเละเเขนของพี่ขึ้นมาปิดหน้าตัวเอง

 

 

"ไม่รู้เเล้ว มาจูบคนอื่นเขา มาทำให้หวั่นไหวเเล้ว ก็รับผิดชอบความรู้สึกของน้องด้วยเเล้วกัน"

 

 

ซึงฮุนยิ้ม คว้าตัวน้องมากอดเอาไว้ เขากดจูบลงที่กลางศีรษะของคนที่ซุกหน้าลงมาบนไหล่

 

 

"จะดูแลความรู้สึกให้อย่างดีเลย..."



End?







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,071 ความคิดเห็น

  1. #906 Mo_mo (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2560 / 12:25
    น้องงงงงงงงง ทำไมน้องน่ารักแบบนี้ ฮื่อออ ไม่ไหวแล้วน้องน่ารักมากเลยอ่ะ
    #906
    0
  2. #741 fhanatic (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2559 / 23:26
    หวานนนนมากที่สุดรับผิดชอบน้องดีๆด้วยนะเข้าใจไหม
    #741
    0
  3. #736 YimPaew (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2559 / 10:58
    กรี๊ดดดดดดดดดด เพิ่งว่างมาตามอ่าน
    น่ารักมากเลย งื้ออออออ
    น้องแมวแทฮยอนหายหงุดหงิดแล้วว
    พี่ฮุนมาง้อพร้อมโดนมวอาระวาดใส่นิดหน่อย 55555 น่าร้ากกกก
    #736
    0
  4. #727 nu_koi (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2559 / 07:38
    งื้อออออบอกความรู้สึกกันไปแล้วเขินนนนนนน พี่ฮุนเกือบโดนแมวข่วนหน้าแหกแล้วมั้ยหล่ะ
    #727
    0
  5. #723 Yuii_iiuY (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2559 / 21:17
    ต๊ายยย ตายยยยยยย

    ทำไมมันละมุนแบบนี้ บรรยากาศนี้คืออะไร
    ฮื่ออออ เค้ารักกัน เขินนน
    #723
    0
  6. #717 akaya (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2559 / 12:31
    อ๊ากกกกก อยากจะละลายให้จมหายไปกับโซฟาเลย. จะหวานอะไรกันขนาดเน้!!!!! เมื่อยแก้มๆๆ อิอิ



    ขอบคุณที่มาเสิร์ฟความหวานในวันเสาร์อันสดใสนะน้องเมย์

    ส่วนอีพี5 ปาใส่หน้าพี่มาเลยค่ะ พี่อยากละลายๆๆๆๆๆ อิอิ
    #717
    0
  7. #716 Ployniez (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2559 / 12:29
    น่ารักจังเลยค่ะ แทฮยอนอา จริงๆ ก็ชอบพี่เขามาตลอดแต่ไม่รู้ตัวเนอะ

    แค่คิดว่าพี่เขามาอยู่ใกล้ๆ แล้วรู้สึกดีเฉยๆ ><



    ดีใจที่เคลียร์กันเข้าใจ ต่อไปนี้ก็ดูแลกันดีๆ นะคะ พี่ฮุนหวานมากตอนสารภาพ อ่านไปเขินไป



    ขอบคุณสำหรับฟิกนะคะ รออ่านตอน 5 ถ้ามีนะคะ ^^
    #716
    0