Fic Winner - Apartmate (Yoonwoo)

ตอนที่ 62 : ☁ {Drabble} SGC Super Live -Kangnam-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 176
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    7 พ.ค. 59





 {Drabble}  SGC Super Live

- Kangnam -

 

 

"เจ็บมากอยู่ป่ะ?

 

 

เขาถามคนอ่อนเดือนกว่าที่ขึ้นมาบนรถเป็นคนสุดท้าย แทฮยอนถอดหมวก เสยผมไปด้านหลังเเล้วพยักหน้า

 

 

"อดทนหน่อยนะ เดี๋ยวก็ได้พักเเล้ว"

 

 

"อือ"

 

 

เเทฮยอนครางรับด้วยเสียงอ่อนล้า คนเป็นน้องขยับตัวเข้ามาใกล้เเล้วทิ้งศีรษะลงบนไหล่ของเขา

 

 

"เอาหมอนรองคอดีกว่าไหม? นอนกับไหล่ฉันจะเจ็บนะ"

 

 

เพราะคังซึงยุนรู้ดีว่าตัวเขาหนะผอม ไม่มีเนื้อนุ่มนิ่มให้นอนหนุนสบาย ถ้าเป็นเเทฮยอนก็ว่าไปอย่าง เลยเสนอหมอนรองคอบนตักให้ด้วยความหวังดี เเต่ก็ไม่มีเสียงตอบรับจากคนที่หลับตาไปแล้ว

 

 

ซึงยุนไม่รู้จะทำยังไงให้ไหล่ตัวเองนิ่ม เเล้วก็ไม่รู้จะทำยังไงให้ใบหน้านิ่มๆนั้นไม่กระเเทกกับกระดูกตรงช่วงไหล่เเละไหปลาร้าของเขาเวลาที่รถเบรคหรือเคลื่อนไปด้วยความเร็ว ซึงยุนก็เลยต้องเกร็งไหล่เกร็งเเขน เเล้วก็ประคองศีรษะอีกคนไว้ตลอดทาง

 

 

เกร็งจนตะคริวจะขึ้นไหล่เลยหล่ะ เมื่อยก็เมื่อยไม่สบายตัวก็อีก เเต่พอเห็นสีหน้าที่ผ่อนคลายเเละดีขึ้นนิดนึงของเเทฮยอน ซึงยุนก็คิดว่าเขาทนได้

 

 

"แทฮยอนอา"

 

 

เขาใช้ปลายนิ้วหนีบเเก้มทั้งสองข้างเเล้วก็บีบเบาๆ เเทฮยอนปัดมือเขาทิ้งเเถมยังชักสีหน้ารำคาญทั้งหลับตา

 

 

"นัมเเทฮยอน ตื่นเถอะ ถึงเเล้ว"

 

 

คนที่หลับอยู่เลยยอมคลายสีหน้ายุ่งๆนั้นลง เปลือกตาสีอ่อนนั่นเปิดขึ้น ดวงตาเรียวนั่นมองเขาอยู่พักหนึ่งก่อนที่เจ้าตัวจะขยับนั่งตัวตรง 

 

 

"ขอบใจนะ นอนสบายดี"

 

 

แทฮยอนว่าเเล้วก็ค่อยๆถัดตัวลงจากรถ ซึงยุนคว้าสำภาระของทั้งตัวเองเเละเเทฮยอนเเล้วตามลงจากรถ เขาเข้าไปโอบเอวคนที่เดินกระเผลกๆนำไปก่อนเอาไว้

 

 

"ไม่ต้องพยุงหน่า เดินเองได้"

 

 

"เจ็บก็บอกว่าเจ็บไม่ได้เหรอ? ทำไมจะต้องฝืน?"

 

 

เเทฮยอนหยุดเดินเเล้วหันมองหน้าคนที่ยังไม่ยอมปล่อยมือจากเอวของเขา

 

 

"รู้ว่าที่ฝืนตอนที่อยู่ข้างนอกเพราะไม่อยากให้เเฟนๆเป็นห่วง..."

 

 

"แต่ตอนนี้นายอยู่กับฉันนะ กับคังซึงยุน"

 

 

เเทฮยอนคิดว่าเขาเข้าใจว่าซึงยุนต้องการจะสื่อว่าอะไร เเทฮยอนกำลังจะอ้าปากพูด เเต่ซึงยุนก็พูดตัดขึ้นมาก่อน

 

 

"ถ้าฝืนเเล้วเป็นหนักกว่านี้จะทำยังไง คิดถึงใจฉันบ้างไหม? จะรู้สึกยังไงที่นายอยู่ใกล้เเค่นี้เเต่ดูเเลไม่ได้เลย"

 

 

"ขอโทษ ใจเย็นๆนะ"

 

 

แทฮยอนว่าเเล้วตบที่หน้าอกอีกฝ่ายเบาๆให้ใจเย็นลง ซึงยุนถอนหายใจออกมาก่อนจะรั้งเอวเขาให้เดินต่อไปที่ลิฟท์

 

 

ถึงใบหน้าเหมือนลูกหมานั้นจะไม่สบอารมณ์นิดหน่อย เเต่วงเเขนยังคอยประคองเอวเขาไม่ห่าง แถมยังดึงตัวเขาให้เอนทิ้งน้ำหนักตัวไปพิงตัวเอง น้ำหนักจะได้ไม่ลงไปที่ข้อเท้าข้างที่เจ็บมากอีกด้วย

 

 

เเทฮยอนถูกพยุงออกจากลิฟท์ตรงเข้ามาในห้องนอนของตัวเอง ซึงยุนประคองเขานั่งลงบนเตียง ก่อนจะจัดการเตรียมผ้าเช็ดตัวเเละเสื้อผ้าสำหรับผลัดเปลี่ยนให้ เเล้วก็เเทบจะอุ้มเขามาที่หน้าห้องน้ำ

 

 

"คังซึงยุน"

 

 

เขาจับเเขนคนที่กำลังจะผละออกไปเมื่อส่งเขาที่หน้าประตูห้องน้ำเอาไว้

 

 

"ฉันไหวหน่า ถ้าไม่ไหว จะบอกให้นายรู้เป็นคนเเรกนะเจ้าลูกหมา"

 

 

เเทฮยอนแล้วยิ้มบางๆให้ซึงยุน มือข้างนึงจับเเขนอีกคนไว้พยุงตัว ส่วนมืออีกข้างยกขึ้นไปขยี้ผมหยักศกของคนเป็นลีดเดอร์

 

 

"..."

 

 

แทฮยอนจ้องตากับคนที่ยืนให้เขายึดเป็นหลักพยุงตัว ก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง

 

 

"ก็เครียดเรื่องเดิมๆนั่นเเหล่ะ..."

 

 

คนเป็นน้องว่าเเล้วพักหน้าผากลงบนไหล่ของอีกฝ่าย

 

 

"กังวลว่าจะทำให้เพลงติดชาร์ตยังไง ทำยังไงให้มันติดหู"

 

 

เเทฮยอนหลับตาลงเมื่อมืออุ่นๆลูบลงมาบนผมของเขาอย่างอ่อนโยน เขาปล่อยให้ซึงยุนทำเเบบนั้นอยู่ซักพัก เพราะมันทั้งสบายเเล้วก็ทำให้ความรู้สึกที่กระจัดกระเจิงของเขาเข้าที่เข้าทาง

 

 

"แล้วพอขามาเจ็บเเบบนี้ก็ยิ่งเเย่ไปกันใหญ่ ซ้อมเต้นก็ไม่ได้ เเฟนๆก็ต้องกังวล เเล้วยังต้องลำบากนายมาดูเเล"

 

 

"อย่าพูดเเบบนั้น ฉันเต็มใจดูเเลอยู่เเล้ว"

 

 

เขาตบกลุ่มผมบนไหล่ของตัวเองเบาๆ เเทฮยอนพยักหน้าก่อนจะเงยหน้าขึ้น ซึงยุนยิ้มให้อีกฝ่าย เขารู้สึกดีที่สีหน้าของอีกฝ่ายดีขึ้นนิดหน่อย

 

 

"ไปอาบน้ำเถอะ จะได้พักผ่อน"

 

 

"อื้อ"

 

 

ซึงยุนส่งเเทฮยอนเข้าห้องน้ำเเล้วก็เเง้มประตูไว้นิดหนึ่ง ก่อนจะกลับห้องตัวเองเพื่อไปจัดการอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าบ้าง

 

 

เขากลับมาที่ห้องเเทฮยอนอีกทีพร้อมกับน้ำเเก้วใหญ่ เเทฮยอนกำลังนั่งไดร์ผมอยู่มุมเตียง ขาขวาที่เจ็บพาดยาวอยู่บนเตียง ส่วนเท้าซ้ายยันพื้นห้องเอาไว้

 

 

"ให้ไดร์ผมให้ไหม?"

 

 

"ฉันเจ็บข้อเท้าหน่าคังซึงยุน"

 

 

"แล้วคราวหลังอย่ามาอ้อนให้ไดร์ผมให้นะ ไม่ทำเด็ดขาดเลย"

 

 

แทฮยอนมองใบหน้าบูดๆของซึงยุนเเล้วก็หัวเราะ

 

 

"หยิบถุงยาให้ที"

 

 

ซึงยุนพยักหน้า เขาวางเเก้วน้ำลงบนโต๊ะข้างเตียงก่อนจะเดินไปหยิบถุงยาที่วางอยู่บนโต๊ะเขียนหนังสือของเเทฮยอนมาส่งให้ แล้วรับไดร์มาม้วนสายเก็บ

 

 

"กินน้ำให้หมดสิ"

 

 

ใจจริงเขาก็อยากจะส่ายหน้าปฏิเสธ เเต่พอเห็นสายตาเป็นห่วงของซึงยุน เขาก็เลยกระดกดื่มจนหมดเเก้วเพื่อความสบายใจของอีกฝ่าย

 

 

"ดีมาก เขยิบมานั่งกลางเตียงมา"

 

 

เขามองซึงยุนที่ปีนขึ้นมานั่งตรงปลายเตียงเเล้วเลิกคิ้ว เเต่พอเห็นอีกฝ่ายตบเตียงปุๆเเล้วเลยยอมเขยิบไปนั่งกลางเตียงโดยดี

 

 

เเทฮยอนไม่ได้ขัดอะไรตอนที่อีกฝ่ายยกขาขวาของเขาขึ้นพาดบนตัก เพราะเขาชินกับการดูแลทำนองนี้จากคังซึงยุนเเล้ว มือใหญ่นั้นพับขากางเกงของเขาขึ้น ก่อนจะบีบตัวยาเย็นๆจากหลอดยาลงบนข้อเท้าจุดที่บวมเเดงเเละมีอาการเจ็บ 

 

 

ปลายนิ้วยาวนั้นเเตะที่ตัวยาเเล้ววนเบาๆไปทั่วๆเพื่อให้ยาซึมลงไปในผิว ก่อนจะค่อยๆใช้ปลายนิ้วทั้งสี่ลูบเเตะจากใต้ตาตุ่มขึ้นมาที่เหนือข้อเท้า

 

 

"เขาบอกว่าทำเเบบนี้เเล้วมันจะลดบวมอ่ะ"

 

 

"เหรอ?"

 

 

"ก็สตาฟเขาบอกมาว่างั้นอ่ะ!"

 

 

"เออ ก็ทำไปสิ ไม่ได้ว่าอะไรนี่"

 

 

เเทฮยอนขำสีหน้าจริงจังของซึงยุ คนเป็นลีดเดอร์เบะปากหน่อยๆเเล้วก็ก้มหน้าง่วนอยู่กับข้อเท้าเขาต่ออีกพักใหญ่

 

 

"เสร็จละ ถึงเวลานอนพักผ่อนเเล้ว"

 

 

ซึงยุนผ่อนขาเขาวางกับเตียง ก่อนจะคว้าหมอนมาหนุนให้ขาขวาของเขายกสูง มันจะช่วยลดบวม เจ้าตัวเขาว่างั้นนะ

 

 

"โพลลี่พัลลี่ยา วันนี้ห้ามกวน หม่ามี๊ต้องพักผ่อนนะ"

 

 

"ใครหม่ามี๊?"

 

 

เขาถามคนที่เดินมาอุ้มเจ้าพัลลี่ขึ้นจากตักเขา ซึงยุนยกเจ้าเเมวขึ้นมาที่ระดับใบหน้าเพื่อให้เขาจุ๊บมัน ก่อนจะพาไปวางในที่นอนของเเมว ตามด้วยเจ้าโพลลี่ที่โดนซึงยุนหิ้วออกไปหลังจากเขาจัดการจุ๊บเเล้วเรียบร้อย

 

 

"แล้วนั่นจะไปไหน? วันนี้ไม่นอนกับฉัน?"

 

 

เขาถามคนที่เดินไปที่ประตูห้อง ซึงยุนหันมาเเล้วส่ายหน้า

 

 

"ไม่ดีกว่า เดี๋ยวเผลอกอดเเล้วขาพาดไปทับข้อเท้าทำไงอ่ะ?"

 

 

แทฮยอนมองขาขวาของตัวเองเเล้วก็เขยิบตัวไปชิดเตียงทางฝั่งขวา

 

 

"มานอนฝั่งซ้ายสิ...ก็...กอดได้อยู่หรอก"

 

 

เพราะฉะนั้นคังซึงยุนก็เลยได้นอนกอดเเทฮยอนสมใจ ถึงจะลำบากไปสักหน่อยเพราะต้องคอยระวังไม่ให้ไปโดนขาคนเจ็บเข้า เเต่มันก็ดีกับใจจริงๆนะ

 

 

"ขอบคุณนะซึงยุนฮยอง ฝันดีนะ"

 

 

ซึงยุนพ่นหัวเราะออกมาเมื่อได้ยินเสียงงึมงำลอดออกมาจากใต้ผ้าห่ม เขาลูบมือที่จับกันอยู่ของอีกคนเบาๆ ก่อนจะกดจูบลงไปบนผ้าห่มที่อีกฝ่ายดึงขึ้นมาคลุมโปงเอาไว้

 

 

"ฝันดีนะ นัมเเทฮยอน"


 

_____________________




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,071 ความคิดเห็น

  1. #637 __pumba (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2559 / 22:06
    ซึงยุนดูแลน้องนัมดีมากเลยค่ะT_T ยิ่งเขียนอิงวงเรายิ่งอิน สนุกมากๆเลย
    #637
    0
  2. #635 fhanatic (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2559 / 09:45
    โอ้ยเขินนนนนนมากอะ ยิ่งคิดยิ่งเขินตาม
    #635
    0
  3. #633 มาเชียร์พี่มังคุด (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2559 / 11:19
    😳😳😳 เหมือนเอามม.ชีวิตจริงของคังนัมมายำรวมกัน เป็นสตอรี่ นี่อ่านไปเขินไป ฮือ ทำไงดี เขินแลงมาก ส้แวแสแส้อัาดดกปิแาส ฮือ ซอบ ซอบมากตรง "คิดถึงใตฉันบ้างไหม ถ้านานเป็นอะไรไป ฉันจะรู้สึกยังไงที่นายอยู่แค่นี้แต่กับดูแลไม่ได้" พังแลงมาก ปกติอาคังก็ปกป้องยัยหนูอยู่แบ้ว แล้วมาเจอแบบนี้ #ฟินสิคะรอหยางหายหน้าเหลี่ยมหรอ 😢 👍 ขอบคุณมากฮะ งานดีมากเยย จะไม่บอกว่าแอบหวังให้พี่มังคุดแต่งเรื่องยา-----
    #633
    1
    • #633-1 KyuLine(จากตอนที่ 62)
      7 พฤษภาคม 2559 / 11:20
      😤😤😤

      แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 7 พฤษภาคม 2559 / 11:21
      แก้ไขครั้งที่ 2 เมื่อ 7 พฤษภาคม 2559 / 11:22
      #633-1