Fic Winner - Apartmate (Yoonwoo)

ตอนที่ 61 : ♫ OS Executive man 'LSH' -Hoonnam-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 257
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    6 พ.ค. 59



{OS} Executive man 'LSH'

- Hoonnam -

 

 

"ลูกชายฉันเป็นอย่างไรบ้าง?"

 

 

"คุณหนูเหรอคะคุณผู้หญิงยังเหมือนเดิมค่ะ หมกตัวอยู่ในห้อง ทำงานที่ชอบของเธอหน่ะค่ะ"

 

 

"คราวนี้ทำอะไรอีกหล่ะ ถ่ายรูปออกแบบเสื้อผ้า กระเป๋า หรือว่าอะไร?"

 

 

"รอบนี้ทำโต๊ะนะคะ เมื่อครู่ดิฉันโผล่เข้าไป กำลังใช้เลื่อยเลื่อยไม้เอี๊ยดอ๊าดๆอยู่เลยค่ะ ดิฉันว่าจะเข้าไปช..."

 

 

"เลื่อยไม้!!"

 

 

"ทำไมหรือคะคุณผู้หญิง?"

 

 

"โอ๊ย จะทำยังไงกับเจ้าลูกคนนี้ดีเนี่ย งานเเบบนี้หล่ะชอบนัก งานในบริษัทนะไม่เอาอ่าว นี่หาเลขามาให้ก็เอาไม่อยู่สักคน"

 

 

นี่ขนาดหล่อนคัดเลขาคนเก่งๆของบริษัทมาเเล้วนะ เเต่พอมาเจอเจ้าลูกชายตัวเเสบแผลงฤทธิ์เข้าไปวันเดียว ก็ส่ายหน้าไม่เอากันหมด

 

 

ไม่น่าตามใจให้เรียนสิ่งที่อยากเรียนเลยจริงๆ เเถมที่หล่อนพลาดที่สุดก็คือเรื่องส่งลูกชายไปเรียนที่อังกฤษเนี่ยเเหล่ะ ไปอยู่เสียหลายปี กลับมาเสียการปกครองไปหมด

 

 

"ขออณุญาตนะคะคุณผู้หญิง"

 

 

คุณเเม่บ้านเก่าเเก่พูดกับเจ้านายก่อนจะหยิบโทรศัพท์บ้านมากดเบอร์เเล้วยื่นให้หล่อน

 

 

"ดิฉันว่า...คนนี้เอาอยู่เเน่นอนค่ะ"

 

 

.....

 

 

"คุณหนูอยู่ในห้องค่ะ ฝากคุณเลขาด้วยนะคะ"

 

 

"ครับผม"

 

 

เขายิ้มให้นางพลางหมุนลูกบิดแล้วดันบานประตูเข้าไปในห้อง 

 

 

หืม?

 

 

ค่อนข้างจะผิดคาด...

 

 

เขานึกว่าจะเจอเด็กหนุ่มผอมบาง ท่าทางเย่อหยิ่ง เเววตาทะนง จมูกเชิดรั้นเเสดงถึงความเอาเเต่ใจเสียอีก

 

 

ฟังจากที่เเม่บ้านเรียกคุณหนู เขาคิดว่าวันๆคงไม่ทำอะไรเป็นเเน่...

 

 

ซึ่งเขาจะบอกอีกครั้ง ว่ามันผิดคาด

 

 

ตอนที่เขาเปิดประตูเข้ามานั้น 'คุณหนูของบ้าน กำลังตอกตะปูโต๊ะไม้ที่ทำขึ้นเองอยู่ เท้าเปลือยสองข้างนั้นหนีบตัวโต๊ะเอาไว้ให้ตั้งตรง ส่วนมือก็ตอกตะปูโป๊กๆ คุณเลขามองไปรอบๆ เศษไม้กระจายเกลื่อนห้อง ข้างตัวของคุณหนูมีกระป๋องสีเเดงกับสีดำเปิดฝาทิ้งไว้ พู่กันเบอร์ใหญ่จุ่มเเช่อยู่ในเเก้วน้ำ ที่น้ำขุ่นคลั่กดำทะมึนไปหมด

 

 

ชายหนุ่มยืนประสานมือ ลอบพิจารณาคนที่กำลังง่วนตอกตะปูตัวสุดท้ายเพื่อเพิ่มความมั่นคงของขาโต๊ะ

 

 

คุณหนูของเขามีใบหน้าเรียวเล็ก ผมสีบลอนด์กระเซอะกระเซิงเเสกกลาง ผมข้างหนึ่งถูกจับไปทัดใบหู เผยให้เห็นผิวหน้าขาวเนียน ดวงตาเรียวเล็กเป็นประกายราวกับลูกตาเเมว คิ้วสีอ่อน เเละริมฝีปากหยักบาง

 

 

"เย่เสร็จ..."

 

 

ดวงตาที่เป็นประกายเเห่งความสุขนั้นหรี่ลงทันทีเมื่ออีกฝ่ายเห็นเขา เเววตาภาคภูมิใจในผลงานเเปรเปลี่ยนเป็นมองประเมิณ รอยยิ้มปลื้มที่โชว์ฟันกระต่ายกลับกลายเป็นรอยยิ้มเหยียดในทันใด

 

 

"ไง คิดว่าจะอยู่ได้กี่วันหล่ะ?"

 

 

น้ำเสียงนั้นท้าทายไม่พอ ยังจะยักคิ้วหลิ่วตาถามด้วยสีหน้าที่ยียวนสุดๆอีก นี่ถ้าไม่ติดว่าคุณท่านฝากฝังนักหนานะ เขาจะตีเจ้าเด็กเมืองผู้ดีนี่สักที

 

 

"ถ้าจะมาบังคับให้เรียนรู้งานในบริษัท ให้เปลี่ยนการเเต่งตัว อบรมมารยาทให้ฉัน เหมือนที่คนก่อนๆพยายามจะทำอะนะ หมุนตัวกลับเเล้วเดินออกจากห้องฉันไปเลย ไม่ต้องพยายาม ไม่ทำ"

 

 

"ผมอีซึงฮุนครับ จะมาเป็นเลขาส่วนตัวของคุณหนูตั้งเเต่วันนี้เป็นต้นไป"

 

 

"เรียกใครคุณหนู?"

 

 

"ก็คุณหนูไงครับ"

 

 

"เรียกชื่อฉันให้ถูกก่อน ละจะไปไหนก็ไป"

 

 

ซึงฮุนเลิกคิ้ว เขามองอีกฝ่ายหยิบพู่กันมาวาดลายลงไปเพิ่มบนพื้นโต๊ะ ไม่ต้องเรียนรู้อะไรมากกว่านี้ ก็รู้ว่าคุณหนู ไม่สิ...

 

 

"ไอ้ตัวเเสบ"

 

 

"ใครไอ้ตัวแสบ!!"

 

 

นั่นปะไรหล่ะ ก็ไหนว่าให้เรียกชื่อให้ถูก..

 

 

"นอกจากหน้าตาจะไม่น่ารัก กริยานิสัยก็ยังไม่น่ารักอีกด้วย เพราะฉะนั้นเรียกคุณหนูแหล่ะครับดีเเล้ว จะได้ดูน่ารักน่าเอ็นดูขึ้นมาบ้าง"

 

 

เขายักคิ้วใส่คุณหนูที่มุมปากยกขึ้นพร้อมจะพ่นคำสบประมาท ดวงตาเรียวนั้นจ้องเขาเขม็ง นี่ถ้าดวงตาคมฉับนั้นเป็นใบมีดหล่ะก็ อีซึงฮุนคงหลุดเป็นชิ้นๆไปแล้วแน่

 

 

"กวนประสาทสินะ อย่าคิดนะว่าวิธีนี้จะทำให้ฉันยอมได้"

 

 

ดวงตาเรียวรีนั้นมองหรี่ลงเหมือนจะบอกว่าไม่มีทางเสียหรอก แต่ซึงฮุนกลับมองอีกเเบบ

 

 

"ไม่น่ากลัวหรอกครับ เหมือนเเมวตัวอ้วนๆกำลังพยายามขู่สิงโต เเล้วรู้ไหมครับตอนจบเป็นยังไง สุดท้ายเเมวอ้วนก็โดนสิงโตกิน..."

 

 

"ไอ้บ้า มาทางไหนกลับไปทางนั้นเลยไป"

 

 

"เดี๋ยวออกไปแน่นอนครับ เเต่จะมาเเจ้งตารา..."

 

 

"ไม่ทำ ไม่ไป ไม่เอา"

 

 

"ตอนเช้า เวลาเเปดโมงคุณหนูจะต้องไปที่ห้างของเราเพื่อเปิดประตูห้างเเละต้อนรับลูกค้า"

 

 

"สิบโมงถึงเที่ยงคุณหนูจะต้องเข้าประชุมกับกรรมการฝ่ายบริการลูกค้าเเละฝ่ายทรัพยากรมนุษย์"

 

 

"บ่ายโมงถึงสี่โมงเย็น จะมีเรียนกับผู้จัดการฝ่ายประกันคุณภาพ"

 

 

"พรุ่งนี้เตรียมตัวให้พร้อมนะครับ ตอนเจ็ดโมงครึ่งผมจะมารับ"

 

 

.....

 

 

"คุณหนู.."

 

 

"ตื่นครับ!"

 

 

เลขาหนุ่มยืนอยู่ที่ปลายเตียง เขามองคุณหนูที่นอนขดตัวซุกผ้าห่มอย่างสบาย ไม่มีท่าทีว่าจะตื่นเลยสักนิดเเล้วดีดนิ้ว คนรับใช้ชายร่างสูงของบ้านที่ยืนรออยู่ด้านหลังรีบรุดเดินมาทันที

 

 

"สาด"

 

 

ซ่าา!!!

 

 

 

เปรียบความชื้นเเฉะเหมือนมือใหญ่ๆที่ยื่นมาตบหน้าอย่างเเรงเเล้วกระชากให้หลุดออกจากความฝันอันเเสนหวาน

 

 

"อีซึงฮุน!!!"

 

 

คนที่รู้สึกตัวเเละลุกขึ้นนั่งบนเตียงด้วยสภาพเปียกซกเป็นเเมวตกน้ำชี้หน้าเขา ด้วยสายตาที่เหมือนกับอยากจะข่วนเขาด้วยกรงเล็บแหลมๆสักที 

 

 

"ลุกไปอาบน้ำครับ"

 

 

"ออกไปให้พ้นจากห้องฉัน ฉันไล่นายออก"

 

 

"ลุกจากเตียงได้เเล้ว ตอนนี้เจ็ดโมงสามสิบสองนาทีแล้วครับ"

 

 

เมื่อไม่มีการตอบสนองจากคุณหนูของบ้าน ซึงฮุนก็ดีดนิ้วอีกครั้ง คนรับใช้อีกคนที่ยืนอยู่มุมห้องก้าวมาหาเขาทันทีพร้อมกับถังน้ำในอ้อมเเขน

 

 

"ผมจะพูดเป็นครั้งสุ..."

 

 

"ไม่ต้องมายุ่ง!"

 

 

"สาด"

 

 

ซ่าาา!!!

 

 

น้ำเย็นเจี๊ยบอาบไล้ไปทั่วทั้งร่าง เสื้อนอนเปียกลู่เเนบกาย เย็นจนคุณหนูถึงกับตัวสั่น คุณเลขาเดินเข้ามาหา ก้มตัวลงมาใกล้ จับที่ต้นเเขนของเขาเเล้วดึงให้ลุกขึ้นจากเตียง

 

 

"ปล่..."

 

 

"จะเดินเข้าไปอาบน้ำเองดีๆหรือจะให้ลากเข้าไปอาบให้ครับ?"

 

 

คนที่ดิ้นไปดิ้นมาชะงักนิ่ง ซึงฮุนรับผ้าขนหนูจากคนรับใช้อีกคนมายื่นให้ เเทฮยอนตวัดมันจากมือเเล้วปิดประตูห้องน้ำใส่หน้าอีกคนดังปั้ง

 

 

"รบกวนเตรียมกุญเเจห้องน้ำให้ผมด้วยนะครับ"

 

 

เเน่นอนว่าเขาเดาไม่ผิดว่าอีกฝ่ายคงจะเเกล้งลีลาโอ้เอ้อยู่ในห้องน้ำเป็นเเน่ เมื่อเวลาผ่านไปสิบนาทีเเล้วเขายังไม่เห็นวี่เเววว่าอีกฝ่ายจะออกมา ซึงฮุนจึงรับกุญเเจจากคนรับใช้มาไขเข้าไปในห้องน้ำ

 

 

"เห้ยย ออกไปนะโว้ยย"

 

 

ขวดแชมพูถูกปามาใส่ ตามมาด้วยขวดสบู่เหลว ซึงฮุนเอียงตัวหลบเเล้วเดินเข้าไปใกล้ เเทฮยอนที่นอนเหยียดในอ่างอาบน้ำเลยรีบงอขาขึ้นมาปิดบังส่วนน่าอายอัตโนมัติ

 

 

"ขึ้นจากน้ำได้เเล้วครับคุณหนูแทฮยอน"

 

 

ซึงฮุนคว้าผ้าขนหนูมายื่นให้ พอเขาเห็นอีกฝ่ายยังนั่งนิ่งซึงฮุนเลยกางผ้าขนหนูออก โน้มตัวลงไปหาราวกับจะรวบอีกฝ่ายขึ้นจากน้ำ

 

 

"อย่าให้ผมต้องพูดเป็นครั้งที่สอง"

 

 

เเทฮยอนตวัดผ้าขนหนูมาแล้วผลักอีกคนออกห่าง ซึงฮุนพยักหน้าเเล้วถอยไปหยุดยืนอยู่หน้าประตู 

 

 

"ขึ้นจากน้ำสิครับ"

 

 

"ก็ออกไปก่อนเซ่!"

 

 

...

 

 

"คุณหนูครับ ไปทำงานครับ ต้อนรับลูกค้า ไม่ใช่ไปโซลแฟชั่นวีค..."

 

 

เเทฮยอนหันขวับไปมองหน้าอีกฝ่าย เขาจะใส่เสื้อคอเต่ากับสกินนี่เเล้วมันผิดตรงไหน ปกติก็แต่งประมาณนี้ตลอด

 

 

คนเป็นเลขาเดินมาที่ตู้เสื้อผ้า หยิบเสื้อเชิ๊ตที่ถูกรีดเสียเรียบร้อยออกมาเเขวนไว้ ตามด้วยสูทสีเทาที่ตัดเย็บไว้อย่างปราณีต เเละเนคไทสีชมพูอ่อน

 

 

"ถ้าจะให้ไปทำงานก็อย่ามาบังคับว่าจะต้องใส่ชุดไหน"

 

 

เเทฮยอนยังเสนอข้อแลกเปลี่ยน เเม้ในใจลึกๆจะรู้ว่าไม่น่าจะเปลี่ยนใจเจ้าเลขาขี้บังคับคนนี้ได้

 

 

"จัดการเเต่งตัวเถอะครับ อย่าให้ถึงขั้นต้องเเต่งตัวให้เลย คุณหนูจะไม่ชอบใจเเน่ๆ"

 

 

นั่นยังไงหล่ะ... 

 

 

.....

 

 

แทฮยอนขยับตัวในชุดสูทอย่างอึดอัด เขาเคยชินกับการเเต่งตัวตามเเฟชั่น เเละตามที่ใส่สบายเป็นหลัก ตลอดชีวิตที่ผ่านมาเเทฮยอนพยายามจะเลี่ยงการใส่สูทมาโดยตลอด

 

 

แล้วความพยายามก็ต้องมาพังลงเพราะอีซึงฮุน...

 

 

ซึงฮุนจัดให้เเทฮยอนยืนอยู่ด้านขวามือของประตู ส่วนตัวเองยืนประกบอยู่ด้านหลังห่างจากคุณหนูพอประมาณ 

 

 

"เขยิบไปด้านหน้าอีกครับคุณหนู"

 

 

มือใหญ่เเตะที่หลังเอวเเล้วดันให้เเทฮยอนขยับไปด้านหน้าเมื่อใกล้ได้เวลาเปิดประตู

 

 

"ทักทายสิครับคุณหนู" 

 

 

"วันนี้ต้องการจะรับอะไรเป็นพิเศษไหมครับ?"

 

 

"ยิ้มด้วยสิครับคุณหนู"

 

 

"ขอให้มีความสุขกับการชอปปิ้ง พูดสิครับคุณหนู พูดเป็นไหมครับ?" 

 

 

โอ๊ยย นัมเเทฮยอนจะบ้าตาย...

 

 

.....

 

 

คลาสเรียนอันเเสนน่าเบื่อ...

 

 

เเต่ละวันเเทฮยอนจะมีคลาสเรียนกับแผนกต่างๆ โดยที่เมเนเจอร์เเต่ละเเผนกจะผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนกันมาสอนเขาที่ห้อง เเทฮยอนมีห้องส่วนตัวด้วยนะ แต่ก็ได้เข้ามาเฉพาะตอนบ่ายที่มีคลาส ตอนอื่นซึงฮุนก็จะพาไปตรงนู้นตรงนี้ ไปดูงานตามเเผนกบ้างตรวจงานบ้าง คุยกับลูกค้าบ้าง

 

 

"ตรงนี้นะคะคุณหนู"

 

 

"พักก่อนได้ไหม?"

 

 

"เรียนต่อไปครับ จบเรื่องนี้ค่อยพัก"

 

 

เเทฮยอนเบะปากใส่คนที่นั่งอ่านหนังสือพิมพ์ธุรกิจอยู่บนโซฟา ซึงฮุนไม่เคยปล่อยให้เขาคลาดสายตา ตอนเเรกเเทฮยอนก็อึดอัด แต่พอนานๆไปก็เริ่มชิน...หละมั๊ง

 

 

"อย่าวอกเเวกครับ เรียนหนังสือไป"

 

 

"อันนี้เป็นรายชื่อผู้บริหารระดับสูงนะคะ คุณหนู เเล้วก็รายชื่อผู้...."

 

 

แทฮยอนปล่อยให้เสียงเเหลมน่ารำคาญปล่อยผ่านออกหู ดวงตาเรียวเหลือบมองที่เลขาส่วนตัวอยู่หลายครั้ง เห็นอีกฝ่ายขมวดคิ้วเคร่งขณะอ่านเอกสารก็เบ้ปากใส่ จริงจังอะไรเบอร์นั้น

 

 

"คุณหนูทำไมวาดรูปลงไปในเอกสารอย่างนั้นหล่ะคะ!"

 

 

หล่อนทำสีหน้าตกใจ ส่วนเขาไหวไหล่ กะเเค่เอกสารเรื่องผู้ถือหุ้นรายใหญ่ของบริษัทเองอ่ะ วาดรูปลงไปก็ไม่เห็นจะเป็นอะไรเลย

 

 

นี่ปราณีด้วยซ้ำนะ ใช่ปากกาดำเเค่สีเดียว 

 

 

"ทำตัวเเบบนี้เเล้วใครจะเคารพ เล่นอะไรเป็นเด็กๆ"

 

 

ซึงฮุนพับหนังสือพิมพ์ในมือเก็บแล้วพูดขึ้นมาเสียงดัง แทฮยอนถึงกับหน้าชา เขาเหลือบตามองผู้จัดการฝ่ายที่อึ้งไปเหมือนกัน

 

 

"ก็เเล้วทำไมอ่ะ ก็ไม่ได้อยากเรียน น่าเบื่อ"

 

 

"ดื้อไม่เข้าท่า"

 

 

เเทฮยอนกระเเทกปากกาลงกับพื้นโต๊ะ เพื่อบอกว่าเขาไม่พอใจ ก่อนจะถอยตัวไปนั่งพิงเก้าอี้เเล้วตวัดเเขนกอดอก

 

 

เขารู้นะว่าคุณหนูคงจะเบื่อเเล้วก็อึดอัด แต่...

 

 

"สอนต่อไปครับคุณอี รับผิดชอบหน้าที่ตัวเองไป"

 

 

หล่อนพยักหน้ารับก่อนจะเริ่มสอนเเทฮยอนต่อ ส่วนซึงฮุนหยิบเอกสารขึ้นมาอ่านต่อเหมือนเดิมโดยไม่สนใจ แทฮยอนอารมณ์ดีได้ไม่นาน สุดท้ายก็ต้องขยับเก้าอี้เข้ามานั่งฟังบทเรียนจนจบ

 

 

...

 

 

"คุณหนูจะไปไหนครับ?"

 

 

คนที่กำลังย่องออกด้านหลังบ้านสะดุ้งโหยง ซึงฮุนมองการเเต่งตัวของอีกฝ่ายหัวจรดเท้า กางเกงพอดีตัวสีดำขาดเป็นริ้วๆจนอยากจะเอากรรไกรมาตัดให้รู้เเล้วรู้รอด เสื้อกล้ามสีในตัวดำ คลุมทับด้วยเสื้อคลุมนอกสีดำเเวววาวดีไซน์แปลกตาอีกตัว ผมถูกเซ็ตอย่างดี

 

 

จริงๆเขาก็ไม่น่าถามเลยว่าจะไปไหน...

 

 

"น่าเบื่อจริงๆ"

 

 

"ถ้าคุณหนูจะไปเที่ยว...ผมอณุญาตให้ไปได้ครับ"

 

 

"หืม?"

 

 

เเทฮยอนเลิกคิ้ว เขายื่นมือไปตบเเก้มเลขาหนุ่มเบาๆ

 

 

"กินยาลืมเขย่าขวดเหรอ?"

 

 

"ให้ไปได้จริงๆครับ"

 

 

"จะไม่บอกคุณเเม่ใช่ไหม?"

 

 

"ไม่บอกครับ เเต่ว่าผมจะไปด้วย"

 

 

...

 

 

นั่นเเหล่ะ เเทฮยอนก็เลยมีบอดี้การ์ดมานั่งคุมอยู่ที่โต๊ะด้วย อีกฝ่ายนั่งกอดอกเฉยๆเเล้วก็มองไปรอบๆ

 

 

"เท่ห์หวะ มีบอดี้การ์ดมานั่งคุมด้วยอ่ะ"

 

 

คริสตัลเต้นไปเเล้วก็หันมองเลขาของเขาเป็นระยะ

 

 

"แทฮยอน ฉันอยากด..."

 

 

"เต้นไป"

 

 

เขาใช้นิ้วจับหัวเพื่อนให้หันกลับมามองที่เขา เเต่ไม่วายหล่อนยังจะคอยหันไปมองซึงฮุนอยู่เรื่อย 

 

 

"ไปชวนเขาดื่มได้ไหม อยากชนเเก้วกับอปป้าอ่ะ"

 

 

"ชนกับฉันนี่แหล่ะ นั่นเลขาฉัน อย่าไปยุ่งกับเขา"

 

 

เเทฮยอนกวักมือเรียกพนักงาน หลังจากนั้นเครื่องดื่มหลากสีสันก็ถูกยกมาเสิร์ฟเรื่อยๆ ฤทธิ์เเอลกอฮอลล์วิ่งพล่านในเลือด เเสงสีในผับเร้าอารมณ์ เสียงเพลงกระตุ้นชวนให้ขยับร่างกายตาม

 

 

เขามองคนที่เต้นอยู่ท่ามกลางชายหนุ่มเเละหญิงสาว เเทฮยอนดูมีสเน่ห์มากเวลาขยับร่างกายไปตามเสียงเพลง อาจจะเป็นเพราะว่าได้เป็นตัวของตัวเองจริงๆ

 

 

ซึงฮุนปล่อยให้อีกฝ่ายดื่มเเละปลดปล่อยให้เต็มที่โดยไม่มีการห้าม

 

 

เพราะว่าพอตื่นมาพรุ่งนี้เช้า...เเทฮยอนก็จะต้องกลับไปคุณหนูเเทฮยอน ลูกชายคนเดียวของเจ้าของธุรกิจใหญ่อีกครั้ง

 

 

"ไม่ไหวเเล้วอ่ะ พากลับหน่อยดิ

 

 

แทฮยอนเดินโซซัดโซเซมาพร้อมกับเพื่อนสาวคนสนิท คนที่เเทฮยอนเรียกว่าคริสตัลยิ้มให้เขา ก่อนจะผ่อนเเทฮยอนนั่งลงข้างๆ

 

 

"ฝากเเทฮยอนด้วยนะคะอปป้า ฉันจะไปต่อ"

 

 

เธอป้ายนิ้วโป้งไปข้างหลัง โบกมือบ๊ายบายเขาก่อนจะวิ่งหายกลับเข้าไปในฟลอร์

 

 

อีซึงฮุนยิ้มบางๆก่อนจะมองคนที่เอนตัวมาพิงเขาทั้งตัว

 

 

"เมาหมดสภาพเลยเหรอครับ?"

 

 

แทฮยอนพยักหน้าหงึกหงัก เขาดื่มมากไปจริงๆ ธรรมดาก็คอแข็งนะ เเต่อาจจะเป็นเพราะวันนี้มีคนมาขอชนอยู่ตลอดด้วย เเถมเขายังดื่มเเทนคริสตัลไปหลายเเก้ว

 

 

"ลุกไหวไหมครับ?"

 

 

เเทฮยอนส่ายหน้า เขาคว้าจับเเขนอีกคนที่ลุกขึ้นยืนเเล้วเอาไว้ก่อนจะโหนตัวลุกขึ้น เเทฮยอนเดินเกาะเเขนซึงฮุนออกไปตลอดทางจนกระทั่งถึงรถ

 

 

"มานั่งข้างหน้ากับผมครับ"

 

 

เขาเปิดประตูเเล้วจับเเขนเเทฮยอนเอาไว้ ก่อนจะผ่อนตัวคนที่ยืนโอนเอนให้นั่งลงที่เบาะ ปิดประตูเเล้วขึ้นประจำที่นั่งคนขับ

 

 

...

 

 

"คุณหนู"

 

 

"หือ?"

 

 

"อันนี้สมูทตี้ ดื่มเสียหน่อยจะได้สร่าง"

 

 

เเทฮยอนลืมตาขึ้นข้างหนึ่ง เห็นเลือนลางภายใต้เเสงไฟในรถว่าอีกฝ่ายยื่นเเก้วน้ำปั่นเเก้วใหญ่มาให้ เเทฮยอนปรับเบาะขึ้นเเล้วรับเเก้วมาดื่ม

 

 

"หือ เปรี้ยว"

 

 

แทฮยอนเเลบลิ้น ตาสว่างขึ้นมาทันที เลยเห็นว่าอีกฝ่ายพาเขามาจอดพักอยู่ที่หน้าคาเฟ่เล็กๆเเห่งหนึ่ง 

 

 

"ดื่มเข้าไปครับ ผลไม้ตระกูลเบอร์รี่ช่วยขับพิษจากเครื่องดื่มเเอลกอฮอล์ได้"

 

 

เเทฮยอนดื่มไปเกือบครึ่งเเก้วเเล้วก็รู้สึกว่ามันดีขึ้นจริงๆ อย่างน้อยอาการมึนจัดขนาดที่ว่าภาพทุกอย่างหมุนตลอดเวลาก็หยุดไปแล้ว

 

 

ทีนี้ก็นอนได้...

 

 

.....

 

 

"คุณหนูครับ"

 

 

ซึงฮุนจำเป็นต้องปลุกอีกฝ่ายที่ปรับเบาะนอนราบไปทั้งตัวอย่างเเสนสุขเพราะถึงที่หมายเเล้ว

 

 

"คุณหนู"

 

 

"อะไรอีก"

 

 

"ถึงบ้านเเล้วครับ เข้าบ้านได้เเล้ว"

 

 

"นอนนี่เเหล่ะ ไม่ลุกเเล้ว"

 

 

"ไม่ได้ครับ ถ้านอนตรงนี้ทั้งคืนพรุ่งนี้คุณหนูจะต้องปวดไปทั้งตัวเเน่ๆ"

 

 

"ไม่ปวดหรอก นี่ไม่ใช่รถกระจอกๆนะ"

 

 

แทฮยอนว่าเเล้วหลับตาต่อ ซึงฮุนเลยปลดเบลท์ตัวเอง ก่อนจะโน้มตัวไปอีกฝั่งเพื่อปรับเบาะอีกฝ่ายให้ตั้งตรงขึ้นมา

 

 

"เอ๊ะ!"

 

 

คนเมาทำท่าจะโวยวาย เเทฮยอนลืมตาขึ้น มือขาวคว้าเปะปะไปจับที่ปรับเบาะเตรียมจะปรับเบาะลงไปนอนอีก เเต่ซึงฮุนก็จับมือเขาเอาไว้

 

 

"ปล่อย จะนอนนี่ ง่วง"

 

 

"อย่างอแงครับ ตัวมีเเต่กลิ่นเหล้า ฝืนนิดเดียวก็จะได้ขึ้นไปอาบน้ำนอนให้สบาย"

 

 

"ไม่"

 

 

"คุณหนูอย่าดื้อครับ"

 

 

"ปล่อยสิว.."

 

 

เเทฮยอนไม่รู้ว่าริมฝีปากของอีกฝ่ายร้อนจริงๆหรือเป็นเพราะว่าพิษของเเอลกอฮอล์กันเเน่ ข้อมือของเขาถูกตรึงไว้กับเบาะรถเเละกระจกรถ ริมฝีปากถูกทาบปิดด้วยริมฝีปากร้อน อีกฝ่ายไม่ใช่เเค่กดทาบ เเต่คลอเคล้าเเละดูดดึงริมฝีปากของเขาจนตัวอ่อนยวบยาบไปหมด

 

 

"หายใจม..."

 

 

ปลายลิ้นที่สอดเข้ามาทำให้เขาร้อนไปทั้งตัว มือที่กดด้านหน้าข้อมือของเขาทั้งสองข้างคลายออกเเล้ว ข้างหนึ่งเลื่อนขึ้นมาดันท้ายทอยเขาให้รับจูบ อีกข้างดันเเผ่นหลังให้เขาเข้าไปแนบชิดตัวเอง ส่วนมือของเเทฮยอนที่ถูกปล่อยเป็นอิสระนั้น ข้างนึงวางอยู่บนอกของคุณเลขา ส่วนอีกข้างโอบรอบคอเเกร่งนั้นไว้อัตโนมัติ

 

 

"ทีนี้เราจะเข้าบ้านกันได้รึยังครับ?"

 

 

.....

 

 

"วันนี้ผมจะพาไปเปลี่ยนสีผมนะครับ"

 

 

เขาพูดกับคนที่นั่งอยู่ที่เบาะด้านหลัง เเน่นอนว่าเพราะเขาเป็นเลขาส่วนตัว เลยดูเเลเเม้กระทั่งการขับรถให้คุณหนูด้วยตัวเอง

 

 

"ไม่เปลี่ยน"

 

 

"สีน้ำตาลหรือสีดำ"

 

 

"ไม่เอา"

 

 

"ถ้าคุณหนูไม่เลือกผมจะเลือกให้ครับ"

 

 

"ไม่เปลี่ยน อย่ามายุ่งกับหัวฉัน"

 

 

"ผมจะไม่อยากจะยุ่งหรอกครับ แต่อาทิตย์หน้าคุณผู้หญิงจะให้คุณหนูเข้าไปประชุมโปรเจคใหญ่กับคุณผู้หญิงครับ มีแต่ผู้อาวุโสทั้งนั้น..."

 

 

"เเล้วไง"

 

 

"เขาจะว่าคุณหนูเอาได้ว่าเราเป็นคนเกาหลี ไม่ใช่ฝรั่งมังค่า มาดัดจริตทำผมสีหัวสี"

 

 

"ไม่เเคร์"

 

 

"เเต่ผมเเคร์ครับ เขาจะมองคุณหนูไม่ดีไม่ได้"

 

 

"...."

 

 

"นอกจากนี้ก็ยังจะมองคุณผู้หญิงเเละบริษัทไม่ดีด้วย จะเป็นผู้บริหารต้องทำตัวให้น่าเชื่อถือครับ อย่าให้เขามองเราเป็นเด็กเกเร"

 

 

"เรามีความต้องการมีความชอบของเราได้ครับ เเต่คุณหนูต้องเก็บมันไว้ บริษัทต้องมาก่อน"

 

 

"ความประทับใจเเรกสำคัญนะครับ ถ้าไม่สร้างตั้งเเต่ตอนนี้ อีกหน่อยจะทำงานกับพวกผู้ใหญ่ลำบากนะครับ"

 

 

เเทฮยอนเงียบไป เขาปล่อยให้เลขาส่วนตัวขับรถพาไปที่ร้านตัดผมเเต่โดยดี

 

 

.....

 

 

"ไถ..."

 

 

"ไม่ไถครับ"

 

 

เเทฮยอนที่นั่งอยู่ที่เก้าอี้ตัดผมหันมามองเขาที่นั่งรออยู่ที่โซฟาขวับทันที

 

 

"ไม่ให้ไถตรงไหนทั้งนั้นครับ ตัดบ๊อบสั้นมีหน้าม้า ปาดข้างธรรมดา 6:4 เปลี่ยนสีผมเป็นสีดำด้วยครับ "

 

 

"ได้เลยค่ะคุณซึงฮุน"

 

 

ช่างออกแบบทรงผมที่ซึงฮุนรู้จักดีรับคำ ก่อนจะเริ่มใช้กรรไกรตัดเเต่งผมของเเทฮยอน คุณหนูขยับตัวยึกยัก หน้าบึ้งไม่พอใจ

 

 

"นั่งเฉยๆครับคุณหนู อย่าดื้อ ไม่งั้นจะโดนลงโทษ"

 

 

เเทฮยอนงับปากเงียบ เขามองสายตาที่มองเขาไม่วางตา ตั้งเเต่เกิดเรื่องคืนนั้นซึงฮุนก็เอาข้ออ้างนี้มาใช้กับเขาตลอดเลย ไม่ว่าจะเวลาเรียน เวลาตื่นนอนหรือเวลาที่เขาอ้าปากเถียงก็ตาม

 

 

คือไม่ใช่ว่าจูบนั่นไม่ดีนะ เเต่เขาไม่ชอบที่ตัวเองไม่เป็นตัวของตัวเอง เเล้วก็ตัวอ่อนยวบยาบไปหมด

 

 

"มีอะไรหรือคะคุณหนู?"

 

 

เเทฮยอนมองซึงฮุนที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟา อีกฝ่ายยักคิ้วพร้อมยิ้มมุมปาก เเทฮยอนกลอกตาแล้วขยับปากตอบ

 

 

"ไอ้บ้า"

 

 

....

 

 

"พักก่อนก็ได้ครับ สักห้านาที"

 

 

เเทฮยอนเงยหน้าขึ้นจากเเฟ้มเอกสารทันทีเมื่อได้ยินเสียงของเลขาส่วนตัว การเรียนของเขาวันนี้เข้มข้นมาก เเต่เพราะเขาโดนอีกฝ่ายบังคับให้เรียนจนเริ่มชินเเล้ว พักหลังเลยไม่ค่อยอิดออดอะไร

 

 

เเทฮยอนยิ้มบางๆเเล้วรับเเก้วโกโก้เย็นที่ถูกนำมาเสิร์ฟให้โดยพนักงานจากร้านเครื่องดื่มด้านล่าง

 

 

บางทีเขาอาจจะไม่ได้ชินกับการเรียนหนัก เเต่เป็นเพราะอีกฝ่ายเข้มงวดน้อยลงมากกว่า ไม่รู้หรอกว่ายังไง เเต่เมื่อไหร่สมองเขาเริ่มตื้อๆเหมือนจะรับไม่ไหว จะได้ยินเสียงซึงฮุนบอกให้พักได้ บางทีก็มีเครื่องดื่มหรือขนมมาให้ บางทีอีกฝ่ายก็ยอมให้เขาวาดรูปเล่นหรือฟังเพลงด้วย

 

 

"วันนี้สอนเรื่องสวัสดิการของพนักงานให้จบเลยนะครับ คุณหนูไหวไหมครับ?

 

 

"อือๆ"

 

 

เเทฮยอนพยักหน้า มองซึงฮุนที่เดินกลับไปนั่งที่ของตัวเองบนโซฟาตัวเดิม เขามองอีกฝ่ายหยิบเเฟ้มเอกสารขึ้นมาเปิดอ่านเเล้วก็ยิ้ม

 

 

อีซึงฮุนใจดีขึ้นจริงๆนะเนี่ย...

 

 

...

 

 

 

"ไปไหน?"

 

 

เเทฮยอนเอ่ยปากถามเมื่ออีซึงฮุนขับรถเลี้ยวมาอีกทางเเทนที่จะตรงไปเพื่อกลับบ้านอย่างปกติ

 

 

"ไปร้านตัดผมครับ"

 

 

"ตัดอะไรอีก นี่ก็จะไม่เหลือให้เซ็ตอยู่ละ ถ้าพาไปตัดอีกนี่สกินเฮดเลยมั้ย"

 

 

"จะเอาเหรอครับ?"

 

 

"อย่ามากวนประสาทหน่อยเลย"

 

 

แทฮยอนว่า คุณหนูคว้ารีโมทมาเปิดเพลงฟังโดยไม่คิดจะเถียงต่อ ขัดซึงฮุนไปก็ไม่ช่วยอะไร สุดท้ายเขาก็ต้องทำตามอีกฝ่ายอยู่ดี

 

 

.....

 

 

"ยิ้มทำไม?"

 

 

"เปล่าครับ"

 

 

"จะเปล่าได้ไง?"

 

 

เขาเเหวคนที่กำลังขับรถ ตอนนี้เเทฮยอนย้ายตัวเองมานั่งเบาะหน้ากับซึงฮุน ไม่ได้นั่งเบาะหลังราวกับอีกฝ่ายเป็นคนขับรถเหมือนเมื่อก่อน

 

 

"ยิ้มเฉยๆครับ"

 

 

"จะยิ้มเฉยๆได้ไง"

 

 

ซึงฮุนมองอีกฝ่ายที่กอดอก ดวงตาเรียวหรี่ลงเป็นการคาดคั้นเขา 

 

 

"บอกก็ได้ว่ายิ้มอะไร เเต่มันต้องมีข้อเเลกเปลี่ยน"

 

 

"อะไรวะ"

 

 

"ตกลงไหมครับ"

 

 

"โอเค ดีล"

 

 

พอเเทฮยอนพยักหน้าซึงฮุนก็หักรถเข้าจอดข้างทาง คนที่นั่งอยู่เบาะหน้าด้านข้างเขาทำหน้างง

 

 

"ที่ยิ้มก็เพราะว่าเราน่ารักมาก ผมสีน้ำตาลเเบบนี้เหมาะกับเราดี"

 

 

เขาว่าพร้อมกับลูบผมอีกฝ่ายเบาๆ ใจจริงอยากจะขยี้ผมเเทฮยอนสักทีตั้งเเต่ตอนทำผมเสร็จที่ร้านเเล้วเพราะว่าหมั่นเขี้ยว เเต่เพราะตอนนั้นอยู่ในสถานะคุณหนูกับคุณเลขาส่วนตัว ก็เลยเกรงคนจะมองอีกฝ่ายไม่ดี

 

 

"แค่นั้น?"

 

 

"ครับ"

 

 

ซึงฮุนว่าเเล้วละมือจากศีรษะอีกฝ่ายกลับมาจับพวงมาลัยเหมือนเดิม เขากำลังจะออกรถ ตอนที่เเทฮยอนท้วงขึ้นมา

 

 

"แล้วข้อเเลกเปลี่ยนคืออะไร"

 

 

"ถ้าขอเเล้วเราจะให้เหรอ?"

 

 

"จะเอาม..."

 

 

เสียงของเเทฮยอนถูกกลืนหายไปกับริมฝีปากที่กดทาบลงมา มืออุ่นประคองที่ท้ายทอยเเล้วก็กดเเนบที่หลังเขาเพื่อให้ร่างกายเเนบชิดกัน เเละเเน่นอนว่ามือของเขาก็กอดอยู่ที่รอบคอเลขาหนุ่มอย่างไม่ต้องสงสัยเลย

 

 

"น่ารักจริงๆ"

 

 

ซึงฮุนถอนริมฝีปากออกเเล้วกระซิบที่ข้างหู ปลายจมูกของเขายังกดคลอเคลียผิวเเก้มนิ่มอยู่พัก ก่อนที่มือใหญ่จะยกขึ้นมาประคองสองเเก้มเเล้วกดริมฝีปากลงไปหนักๆบนริมฝีปากหยักอีกทีหนึ่ง

 

 

"หมั่นเขี้ยว!"

 

 

แทฮยอนรู้สึกว่าหน้าร้อนฉ่า คุณหนูกระเเอมเบาๆก่อนจะขยับนั่งตัวตรง มือขาวยกขึ้นอย่างเงอะงะเเล้วผายตรงไปด้านหน้า

 

 

"เชิญขับรถต่อเลย"

 

 

.....

 

 

"อุ๊ยย คุณหนูน่ารักจังเลยค่ะ"

 

 

เป็นคำเเรกที่คุณเเม่บ้านทักเขาเมื่อเเทฮยอนก้าวท้าวเข้าไปในบ้าน 

 

 

"ทำผมสีนี้น่ารักมากๆเลย คุณซึงฮุนพาคุณหนูไปเปลี่ยนสีผมมาใช่ไหมคะ?

 

 

"ครับ เหมาะกับเขาดีใช่ไหม?"

 

 

"เหมาะมากๆเลยค่ะ น่ารักจริงๆค่ะคุณซึงฮุน"

 

 

"ครับ ผมก็ว่าน่ารัก...มากเลย"

 

 

ท้ายเสียงเขาหันไปพูดกับอีกคนที่เดินมาด้วยกัน ใบหน้าของคุณหนูที่เเดงขึ้นมาหน่อยน่ามองดี ติดที่เจ้าตัวทำเเยกเขี้ยวกลบเกลื่อนเเถมยังพาลเอากำปั้นลุ่นๆมาทุบเขานี่เเหล่ะ

 

 

"ทำตัวไม่น่ารักเดี๋ยวจะโดนลงโทษนะครับ"

 

 

แทฮยอนหยุดมือที่ค้างอยู่ทันที อยู่กันมานาน รู้ดีว่าอีกฝ่ายเป็นคนพูดจริงทำจริง

 

 

"หูย ลงโทษกันยังไงคะเนี่ย คุณหนูอ่อนยวบ กลายร่างเป็นลูกเเมวเลย"

 

 

"คุณเเม่บ้านอยากรู้เหรอครับ?"

 

 

อีกฝ่ายเดินเข้าไปใกล้เเล้วทำท่าป้องปาก เเทฮยอนเลยรีบวิ่งเข้าไปแยกทั้งสองคนออกจากกันทันที

 

 

"ห้ามนะ!"

 

 

เขาว่าเเล้วดึงซึงฮุนให้เดินตามขึ้นมาด้านบน อีกฝ่ายหัวเราะเเล้วยอมเดินตามขึ้นมาเเต่โดยดี

 

 

"คิดจะทำอะไรห๊ะ?"

 

 

พอเข้ามาในห้องได้เเทฮยอนก็ดันอีกฝ่ายติดกำเเพง เขาขยุ้มคอเสื้ออีกฝ่ายเเล้วเขย่าๆ เเต่คุณเลขากลับเอาเเต่หัวเราะชอบใจ

 

 

"ถ้าทำตัวไม่น่ารัก คืนพรุ่งนี้ไม่ให้ไปเที่ยวกับคุณคริสตัลเเล้วก็เพื่อนๆเเล้ว จะบอกคุณผู้หญิงด้วย"

 

 

"ไม่ได้นะนัดพวกนั้นไว้เเล้ว"

 

 

"..."

 

 

"ขอไปเหอะ นะ?"

 

 

เเทฮยอนสูดหายใจ ก่อนจะโน้มตัวเข้าไปกดจมูกลงบนเเก้มอีกฝ่ายไวๆ

 

 

"ซึงฮุนน"

 

 

"..."

 

 

เขาไม่ตอบเเต่เเตะนิ้วชี้ลงบนริมฝีปากตัวเองแทน

 

 

"ไอ้คนเจ้าเล่ห์"

 

 

"ครับ ไม่ไปก็เเล้วเเต่เลย"

 

 

เขาทำท่าจะเบี่ยงตัวหนี เเต่มือขาวๆสองข้างก็ยันอกเขาไว้ เเรงผลักจากมือนั้นทำให้หลังเขากระเเทกกับบานประตู มันเจ็บอยู่เหมือนกัน เเต่เเลกกับริมฝีปากนิ่มๆที่เเนบลงมา ก็คุ้มหละนะ

 

 

.....

 

 

"ฮุน...ไม่อยากอ่านแล้ว"

 

 

"เรียนเรื่องนี้ให้จบก่อน"

 

 

"ฮุน...ขอพักวาดรูปก่อนได้ไหม?"

 

 

"เมื่อครึ่งชั่วโมงที่เเล้วพึ่งพักไปเองนะครับ"

 

 

"ฮุน..."

 

 

"นัมเเทฮยอน ถ้าไม่ตั้งใจเรียนจะโดนลงโทษนะ"

 

 

"ฮยอง...พาไปกินข้าวที หิวเเล้ว"

 

 

"เอ้า ไปก็ไป"

 

 

"เย่ะ!"

 

 

เขามองเเทฮยอนที่รีบช่วยเมเนเจอร์ฝ่ายเก็บกระเป๋าเเถมยังพาไปส่งถึงประตูหน้าห้อง โค้งตัวขอบคุณเรียบร้อยเเทฮยอนก็รีบวิ่งมาทิ้งตัวลงนั่งข้างเขา ก่อนจะคว้าคอเขาไปหอมหนึ่งฟอด

 

 

"น่ารักที่สุด"

 

 

ก็ลองไม่ตามใจเจ้าตัวเขาดูสิ...

 

 

เฮ้อ... ริจะคบเด็กเอาเเต่ใจมันก็ต้องอย่างนี้หละนะ อีซึงฮุน...
 


_________________




 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,071 ความคิดเห็น

  1. #693 jhytm (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2559 / 11:37
    คุณหนูนัมคนดื้อกับเลขาอีคนเจ้าเล่ห์ ชอบนัมแบบนี้จังเลย ดื้อเอาแต่ใจอยากทำไรก็ทำ น่ารักไปหมด ไม่แปลกใจทำไมเลขาอีถึงเอ็นดูจังเลยน้าาาาา5555555 น่าปราบพยศขนาดนี้ แถมเลขาอีก็เอาอยู่ จากแมวที่ขู่ฟ่อๆกลายเป็นเมี้ยวน้อยเลย555555555 ขอบคุณสำหรับฟิคน่ารักๆนะคะ<3
    #693
    0
  2. #668 Pop Jarin (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2559 / 08:33
    โงยยยยย คุณเลขาอี
    #668
    0
  3. #639 Zzzombie (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2559 / 18:03
    ฮืออออออ คุณเลขาดจีจ๊นนนนน (เลิกกับเขาโทรหาเรานะ ว่อออ)

    คุณเลขาดีมากอะค่ะ แพ้ งือๆๆ แต่ตอนเจอเขาครั้งแรกแล้วบอกว่าน้องหน้าตาไม่น่ารักนี่แบบ เหรออออ อีซึงฮุน เหรอออออ

    เจ้าแมวดื้อก็พยศแบบน่าเอ็นดูมาก

    โอ่ย ดีอะไม่รู้จะพูดอะไร 55555 ชอบเวลาคุณเลขาดุมากค่ะ มันรู้สึกว่าเออ ตอนเลี้ยงเจ้าแมวอยู่ที่หอก็คงจะดุเวลาแมวดื้อแบบนี้ล่ะนะ (อ้าว ขี้ชิปนี่ 5555555) ชอบความเรื่อยๆมาเรียงๆแต่บิดอะ เขินบิด ง่อววว

    ขอบคุณนะค้า



    ปราณี > ปรานี

    มั๊ง > มั้ง

    อณุญาต > อนุญาต

    เท่ห์ > เท่

    หล่ะ > ล่ะ

    หมั่นเขี้ยว > มันเขี้ยว

    ห๊ะ > ฮะ
    #639
    0
  4. #638 Happymitar (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2559 / 23:30
    แง น่ารักมากเลย

    เอาอีกกกกก นัมกลายเป็นแมวไปเลย ///////_________//////////////
    #638
    0
  5. #632 taooooooooo (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2559 / 10:02
    กรี๊ดดดดดดด ฮุนนัมมมม
    หูยยยยย อยากได้เลขาพี่ฮุนบ้างง่าาาาา
    #632
    0
  6. #630 Namcat94 (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2559 / 02:59
    ขอบคุณสำหรับฟิคนะคะ ฟิคน่ารักมากกกกกกค่ะ

    คุณเลขาปราบเจ้าแมวได้น่ารักมาก โมเม้นท์กุ๊กกิ๊กก็น่ารัก เขินเบาๆ

    #630
    0
  7. #629 Nikhotohoto (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2559 / 23:38
    น้องเมฟินมากน่ารักสุดๆๆ อิจฉาคุณหนูจิงๆๆเลยอยากมีเลขาเจ้าเล่ห์แบบนี้บ้างจัง อิอิ อ่านไปโคตรเขินอ่ะ เขินจนบรรทัดสุดท้าย ไรเตอร์เมสุดยอดจิงๆเลย ขนาดยุ่งยังมีเวลาแต่งให้ฟิน ขอบคุณมากเลยนะ
    #629
    0
  8. #628 kyotangmo (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2559 / 23:01
    โอ้ย คุณเลขาเก่งจริงๆ ปราบแมวอยู่หมัดเลย อ่านแล้วยิ้มตามจริงๆ เรื่องน่ารักมาก ^^
    #628
    0
  9. #627 skipmetofriday (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2559 / 22:37
    ฮืออออออออ อยากมีเลขาร้ายๆแบบนี้เป็นของตัวเองมั่งจังเลยค่ะ T_T
    ชอบความ"คุณหนูของเขา"ของลีซึงฮุน คือต้องขนาดนี้เลยมั้ย 55555 แอบรู้สึกว่าคาแรคเตอร์นี้คือพี่ฮุนมากๆ ทำให้นึกถึงพี่ฮุนในรายการพันดัลแลนด์ขึ้นมานิดหน่อยเลย แข็งนอกอ่อนใน แล้วก็มีความกวนทีนเบาๆ ฮืออออ
    ชอบความพริ้งคนเริงเมืองของคุณหนูมากๆ เขียนออกมาได้พอดีโอเค ไม่เปรี้ยวเกินชาย แต่ก็น่ารักมีเสน่ห์เป็นลูกแมวอ้วน คุณหนูอย่าไปบอกใครนะคะ ว่าที่ดื้ออยู่ทุกวันนี้คืออยากโดนลงโทษอะ ฮี่ๆ
    ขอบคุณมากๆสำหรับฟิคนะค้าา ชอบมากเลย T_T
    #627
    0