Fic Winner - Apartmate (Yoonwoo)

ตอนที่ 59 : ♫ OS Heart Breaker -Hoonnam-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 222
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    29 เม.ย. 59



{OS} Heart Breaker

 

-Hoonnam-

 

 

"ออกไป!"

 

 

"ฉันบอกให้เธอออกไปให้พ้น!"

 

 

ไม่ต้องรอให้โดนตวาดเป็นรอบที่สาม นางเเบบสาวสวยหุ่นสะโอดสะองก็ผละออกห่างจากคนของเขา ริมฝีปากที่เคลือบด้วยลิปสติกสีสดสวยคลี่ยิ้ม ช่วงขาเรียวนั้นหยุดนิดหนึ่งขณะก้าวผ่านเพื่อพูดกับเขา

 

 

“ถึงไม่มีฉัน เขาก็ยังมีคนอื่นนะนัมเเทฮย โอ๊ย!

 

 

“ไหนพูดใหม่ซิ”

 

 

แทฮยอนคว้าข้อมือเรียวเอาไว้แล้วบีบแน่น ดวงตาเรียวจ้องเขม็งเข้าไปในดวงตาที่สวมคอนเเทคเลนส์สีเทาคู่สวย

 

 

“แทฮยอน จะทำอะไร เดี๋ยวข้อมือวิเวียนก็หักหรอก ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ!

 

 

อีกฝ่ายว่า เเล้วกระชากข้อมือของเขาอย่างเเรงออกจากข้อมือของหญิงสาว

 

 

“ฮยอง...”

 

 

แทฮยอนกลืนก้อนเเข็งๆฝืดคอลงลำคอที่เเห้งผาก ขอบตาของเขาเริ่มร้อนผ่าว 

 

 

“เข้าข้างคนอื่นเหรอ?

 

 

ไม่มีคำตอบจากคนของเขา...

 

 

แทฮยอนรอจนหญิงสาวเดินพ้นไปจากสายตา เขาสูดหายใจลึกๆก่อนจะจ้องเข้าไปในดวงตาของคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นคนรัก 

 

 

"เราเลิกกันเหอะ"

 

 

"ไม่เลิก"

 

 

คนเป็นพี่สวนกลับมาทันทีเเบบไม่มีการคิดไตร่ตรองอะไรทั้งนั้น

 

 

"อย่าใช้อารมณ์ ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน เเล้วกลับไปคุยกันที่บ้าน"

 

 

คนเป็นพี่เเตะมือลงบนหลังเอวของแทฮยอนเพื่อดันให้เดินไปด้านหน้า เเต่คนเป็นน้องกลับเบี่ยงตัวออกหนีสัมผัสจากมือเขา

 

 

“ไม่ต้องมาจับ”

 

 

“เเทฮยอน”

 

 

เขาพูดด้วยเสียงเรียบนิ่ง ดันหลังคนเป็นน้องเข้ามาในห้องที่ถูกจัดไว้สำหรับเปลี่ยนเสื้อผ้า

 

 

“อย่างี่เง่า”

 

 

...

 

 

“นัมเเทฮยอน”

 

 

เขาใช้ปลายนิ้วจับคางของคนที่หันมองกำเเพงให้หันมามองหน้า ใบหน้านั้นหันตามเเรงมือ เเต่ดวงตาเรียวคู่นั้นยังเสมองไปที่กำเเพง

 

 

“เลิกเห...”

 

 

ริมฝีปากหยักสวยถูกปิดกั้นไม่ให้พูดต่อ ริมฝีปากที่กดลงมานั้นราวกับจะลงโทษที่เขาไม่ยอมเชื่อฟัง มันไม่นุ่มนวลอ่อนโยนเหมือนเเต่ก่อน เเต่เอาเเต่ใจเเละรุนเเรง

 

 

"เจ็บ"

 

 

เเทฮยอนผลักอีกคนออก เขาขยำคอเสื้ออีกฝ่ายเอาไว้เป็นหลักยึดเมื่อริมฝีปากถูกขบกัดอีกครั้งราวกับจะแกล้งย้ำเขาที่ท้วงว่าเจ็บ

 

 

"ไม่เลิกหรอก"

 

 

"เห็นเเก่ตัว"

 

 

"พูดไปเหอะ ไม่เลิก"

 

 

เขาว่า ดึงชายเสื้ออีกฝ่ายขึ้นเเล้วรูดเสื้อออกจากเรียวเเขน ริมฝีปากร้อนกดจูบลงตรงกระดูกไหปลาร้าข้างซ้าย ไล่ขึ้นมาที่ลำคอ ข้างเเก้ม ก่อนจะกดจูบเเรงๆที่ริมฝีปาก

 

 

"เด็กดี"

 

 

"ทำไมฮยองทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นทุกทีเลยอะ หลายครั้งเเล้วนะที่จูบผมเหมือนว่าก่อนหน้าไม่ได้ไปจูบกับคนอื่นมา"

 

 

"บอกว่าไปคุยกันที่บ้าน"

 

 

เขาว่าเเล้วถอยตัวไปยืนกอดอกอยู่มุมห้องเเคบ ดวงตาเรียวมองเเทฮยอนผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าเงียบๆ

 

 

คนเป็นน้องยังขาวเหมือนเดิม หุ่นสมส่วนจับพอดีมือที่สุด ตัวนิ่มกอดสบาย เเถมยังอุ่นกว่าใคร เเล้วจะปล่อยให้หลุดมือไปได้ยังไง

 

 

"กลับบ้านเรากัน"

 

 

เขาดึงมือขาวๆให้เดินตามเเต่เเทฮยอนสะบัดทิ้ง

 

 

“รู้ไหมเมื่อกี้ตอนฮยองจูบผม ผมได้กลิ่นลิปสติกของเธอ...”

 

 

"บอกว่าไปคุยที่บ้านไง"

 

 

“กลัวใครจะมาได้ยินเเล้วภาพลักษณ์ที่สร้างไว้มันจะพังทลายลงมารึไง!?

 

 

เเทฮยอนสะบัดมือคนเป็นพี่ทิ้งเเล้วเดินออกจากห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าไปก่อน เขาโหยหาสัมผัสจากอีกคนนะ เขาชอบเวลาโดนคนเป็นพี่สัมผัส เเต่ในขณะเดียวกันก็รู้สึกเเย่เมื่อนึกได้ว่าริมฝีปากนั้นไม่ได้จูบเขาเพียงคนเดียว มือคู่นั้นไม่ได้สัมผัสเขาเเค่คนเดียว พอนึกเเบบนั้นเเล้วใจก็พาลไม่อยากให้อีกฝ่ายสัมผัสตัว

 

 

“ทะเลาะกันเหรอ หรือว่าเข้าไปทำอะไร?

 

 

ซึงยุนที่ยืนกอดอกอยู่หน้าห้องถาม เขาชี้มือให้เเทฮยอนเอาเสื้อผ้าไปให้โคดี้ เเล้วเอ่ยปากพูดกับพี่รองที่เดินตามออกมาจากห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า

 

 

“อย่าคิดว่าผมไม่เห็นฮยองกับวิเวียนนะ เเฟนอยู่ที่นี่ด้วยเเท้ๆ ยังจะไปยุ่งกับคนอื่นอีก โคตรเลว

 

 

ซึงยุนพ่นลมหายใจเเล้วเดินไปหยิบของ ก่อนจะเดินไปโอบเเทฮยอนเเละจินอูไปที่รถ ทิ้งพี่รองที่ยังอ้อยอิ่งเพราะรอใครบางคนไว้เบื้องหลัง

 

 

...

 

 

"ไหวป่ะ?"

 

 

ซึงยุนถามเเทฮยอนเมื่อเขาขึ้นรถมานั่งบนเบาะที่ถัดจากเจ้าตัว โดยที่จินอูขึ้นมานั่งที่เบาะข้างซึงยุนอีกที

 

 

"ไหวอยู่ ไม่เป็นไรหรอก เขายังไม่ถึงขั้นนอนด้วยกัน"

 

 

"เห้ย เเต่นี่มันไม่ใช่เเค่คนเดียวนะ เเล้วนี่มันก็หลายครั้งเเล้ว ดูดปากต่อหน้านี่ยังพูดว่าไม่เป็นไรอีกเหรอ ใจดีไปหรือเปล่าเเทฮยอน"

 

 

เเทฮยอนถอนหายใจ เเล้วทิ้งหัวลงบนไหล่ของคนที่เเก่เดือนกว่า 

 

 

ใช่ มันหลายครั้งเเล้ว ไม่ใช่ครั้งนี้ครั้งเเรกที่ซึงฮุนฮยองจูบกับคนอื่นให้เขาเห็น ครั้งก่อนหน้านี้ ที่ซึงฮุนฮยองกับมินโฮฮยองไปถ่ายรายการด้วยกัน เขาตามไปทีหลังเพราะติดถ่ายเเอคติ้งสคูล ไปถึงพี่ชายทั้งสองอัดรายการกันเสร็จเรียบร้อยเเล้ว ซึงยุนเลยบอกให้เขาไปหาซึงฮุนฮยองที่ไปเข้าห้องน้ำจะได้เซอร์ไพรส์

 

 

เเต่คนที่เซอร์ไพรส์กลับกลายเป็นเขาเสียเอง เพราะดันไปเจอเเฟนตัวเองกำลังฟัดนัวอยู่กับนักเเสดงหญิงคนหนึ่งที่หน้าห้องน้ำพอดี

 

 

หญิงสาวหวีดร้องตกใจเพราะสภาพเสื้อผ้าของเธอหลุดรุ่ย ส่วนเเฟนของเขาเเค่ผละออกมาจากเธอ เเล้วเดินมาจับมือเขาเข้าไปในห้องน้ำ บอกให้เขาช่วยเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ เเล้วก็จูบอ้อนเขาเบาๆพร้อมพร่ำบอกว่าขอโทษ 

 

 

'ก็มันเหงาอ่ะ ช่วงนี้เราเเทบไม่ได้อยู่ด้วยกันเลยนะ นี่เเค่เล่นสนุกเฉยๆ ฮยองรักเราคนเดียวนะ'

 

 

นั่นเเหล่ะ... แทฮยอนก็โง่เชื่อ

 

 

"ก็เป็นเเฟนทีไม่ดีเอง ไม่มีเวลาให้ฮยองเขา"

 

 

เขาติดถ่ายทั้งโรงเรียนการเเสดงที่ต้องไปนอนค้างคืนอยู่กับพวกฮยองที่โรงเรียน ไหนจะรันนิ่งเเมน NII ที่เขาต้องไปถ่าย แล้วไหนจะต้องไปถ่ายเเบบกับมินโฮยองให้ jeanswest อีกหล่ะ

 

 

"แล้วไงอ่ะ เลยยอมให้เขาไปกอดไปจูบกับใครก็ได้งี้เหรอ รักมากไปป้ะ?"

 

 

หัวหน้าวงบ่นเเล้วก็ถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง ตอนเเรกเขาก็ไม่รู้เรื่องหรอก จนกระทั่งวันนั้นเขาลงไปซื้อขนมกับมินโฮฮยองเพราะทำเพลงจนดึกเเล้วเจอพี่ชายคนรองกำลังฟัดจูบกับสาวสวยคนหนึ่งอยู่ตรงที่ลับตาเข้าพอดี

 

 

เขากลับขึ้นมาเเล้วเค้นถามเอาความจริงกับเเทฮยอน จนคนอายุน้อยที่สุดยอมรับออกมาว่ารู้เรื่องนี้เเล้ว ไม่ใช่ครั้งเเรกที่เห็นซึงฮุนอยู่กับคนอื่น 

 

 

พอโดนเขาดุไปได้นิดนึงเเทฮยอนก็ร้องไห้ออกมาอย่างหนัก คงจะเก็บเรื่องนี้ไว้คนเดียวมานานพอดู

 

 

เเล้วยังวันนี้อีก เขาเห็นเต็มสองตาเลยว่าซึงฮุนฮยองกำลังจูบนัวกับวิเวียน 

 

 

ประเด็นคือสาวคนนี้ก็รู้จักกับเเทฮยอนด้วยนี่แหล่ะ

 

 

แล้วใครๆเขาก็รู้ว่าเเทฮยอนกับซึงฮุนฮยองคบกัน วิเวียนก็ยังจะกล้าอีก

 

 

เเต่ก็นั่นเเหล่ะ เรื่องเเบบนี้จะโทษฝ่ายหญิงฝ่ายเดียวไม่ได้ เพราะของเเบบนี้ตบมือข้างเดียวก็คงไม่ดัง...

 

 

"ใกล้หมดตารางเเอคเตอร์สคูลเเล้วใช่ไหม?" 

 

 

"อือ อีพีหน้าคงสุดท้ายเเล้วหล่ะ เพราะช่วงที่เขาอัดอีพีสุดท้ายกันเรามีตารางซ้อมคอนเสิร์ต"

 

 

"อยากกลับไปพักที่บ้านหน่อยไหม สัก 2-3วันก็ได้ จะได้พักผ่อน เเล้วก็ทบทวนกับตัวเองว่าจะเอายังไง"

 

 

เเทฮยอนเงียบ เขาตัดสินใจไปเเล้วว่าเขาจะเลิก แต่บอกเลิกเเล้วเป็นยังไงหล่ะ อีกฝ่ายก็ไม่ยอมเลิก นี่ถ้าบอกซึงยุน ซึงยุนจะต้องโวยวายเเน่ๆ

 

 

เสียงประตูรถที่ถูกเลื่อนเปิดออกทำให้พวกเขาหยุดบทสนทนาลง เเทฮยอนหลับตาลงโดยไม่สนใจ

 

 

“เเทฮยอน”

 

 

“เขาหลับ”

 

 

ซึงยุนพูดโดยไม่มองหน้าคนเป็นพี่ คนเป็นลีดเดอร์หยิบเเจ๊คเก็ตของตัวเองที่วางพาดอยู่บนตักกางคลุมตัวให้เเทฮยอน อันเป็นการบอกคนเป็นพี่กลายๆว่าเขาจะให้แทฮยอนนอนตรงนี้ ไม่ย้ายที่ไปไหนทั้งนั้น

 

 

“ถ้าฮยองดูเเลเเทฮยอนไม่ได้อะนะ เดี๋ยวพวกผมดูแลเอง”

 

 

...

 

 

“ไปฟ้องอะไรซึงยุนอีกหละ?

 

 

เเทฮยอนที่ถูกดึงเข้ามาในห้องของซึงฮุนไม่ได้พูดอะไรตอบ เขามองอีกฝ่ายเดินไปที่ตู้ หยิบโถเเก้วที่บรรจุเทียนหอมของเขาออกมาเปิดฝาเเล้วจุดไฟติดที่ไส้เทียน

 

 

“มานั่งนี่สิ”

 

 

อีกฝ่ายตบลงบนเตียงข้างตัว เเต่เเทฮยอนยืนนิ่งอยู่กลางห้องไม่ขยับไปไหน

 

 

“ฮยอง...เราเลิกกันเถอะนะ เลิกกันได้ไหม?

 

 

“นัมเเทฮยอน อย่าพูดแบบนี้อีกนะ”

 

 

“ทำไมฮยองถึงเห็นเเก่ตัวเเบบนี้อ่ะ ฮยองจูบคนอื่น กอดคนอื่น สัมผัสคนอื่นเหมือนที่ทำกับผม

ผมเป็นแฟนเเน่หรอ? หรือเป็นแค่ที่ระบายให้เหมือนกันกับพวกเขา?

 

 

“ถ้าเห็นเป็นเเค่นั้น เราก็ไม่ต้องคบกันก็ได้”

 

 

“เลิกกันเหอะ ผมจะได้ตัดใจได้ จะได้ไม่เจ็บมาก จะได้รู้ตัวว่าเป็นเเค่น้อง จะได้ไม่หึง ไม่ต้องเสียใจเเบบนี้”

 

 

น้ำเสียงตัดพ้อเเละน้ำตานั้นช่างทำให้เเทฮยอนดูน่าสงสาร เเทฮยอนเป็นคนที่ร้องไห้เหมือนโลกจะสลาย เด็กตัวโตนั่นกลายเป็นตุ๊กตาเเก้วเปราะบางที่พร้อมจะเเตกหากมีอะไรไปกระทบเพียงนิด

 

 

"อย่าร้อง..."

 

 

"ฮยองสัญญา จะไม่มีอีกเเล้ว"

 

 

"ไม่เชื่อหรอก"

 

 

"ขอโทษที่ไปกอดคนอื่น ไปจูบคนอื่น นอนกับคนอื่น ขอโทษนะ จะไม่ทำเเล้ว จะมีเราคนเดียว"

 

 

"ถ้าผมเชื่อฮยอง ผมจะไม่กลายเป็นคนโง่ใช่ไหม?"

 

 

แทฮยอนพูดเสียงเเผ่วลง เมื่อริมฝีปากร้อนๆเเนบลงตรงคอเเละใบหู เเทฮยอนถูกคนเป็นพี่ไล่ต้อนด้วยจูบเเละมือร้อนๆไปที่เตียง

 

 

ไม่นานร่างเปล่าเปลือยก็กระหวัดเเนบกันบนเตียงนอน เรียวขาขาวเเยกกางออกรับความร้อนรุ่มที่คุ้นเคย

 

 

“เชื่อฮยองนะเด็กดี...”

 

 

“อือ...”

 

 

....

 

 

เเต่อีซึงฮุนเป็นคนโกหกเเล้วแทฮยอนก็เป็นคนโง่...

 

 

วันพรุ่งนี้พวกเขาจะมีคอนเสิร์ตที่ปูซาน เมมเบอร์คนอื่นล่วงหน้ามาก่อนเพราะว่าเขาติดงานนิดหน่อย เเน่นอนว่าคังซึงยุนพาจินอูฮยองไปที่บ้าน ซงมินโฮก็ตามไปด้วย ส่วนซึงฮุนคงไปที่บ้านของตัวเองก่อนแล้วตามที่บอกเขาเอาไว้ 

 

 

เพราะเเทฮยอนมาถึงก่อนเวลาที่คาดไว้เป็นชั่วโมง คนเป็นน้องเลยกะว่าเขาจะเข้ามาที่โรงเเรมเพื่ออาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน เเล้วค่อยตามไปที่บ้านซึงฮุนตามที่ตกลงกันไว้

 

 

เเต่พอเปิดประตูเข้าไปในห้องนอนที่เขาจะต้องเเชร์ร่วมกับซึงฮุนเท่านั้น ก็เจอคนเป็นพี่อยู่ในสภาพเปลือยท่อนบนกึ่งนั่งกึ่งนอนพิงหัวเตียง ส่วนเด็กหนุ่มร่างเล็กผอมที่เขาไม่คิดว่าซึงฮุนจะถูกใจนั้นนั่งทับอยู่บนหน้าตักแฟนของเขา ที่สะโพกกลมนั้นมีชั้นในเกาะหมิ่นๆ ส่วนเสื้อยืดตัวที่สวมอยู่กำลังถูกแฟนของเขาดึงออก

 

 

นัมเเทฮยอนหน้าชา ตัวเย็นราวกับถูกถังน้ำเเข็งสาดใส่ทั้งเนื้อทั้งตัว เขาเกือบจะเป็นลมล้มลงไปแล้ว ดีที่เซโฮฮยองเข้ามาเสียก่อน

 

 

จางเเม ผู้จัดการของพวกเขาจับเด็กหนุ่มคนนั้นเเยกออกไปคุยที่อีกห้อง ส่วนเซโฮฮยองพาเขามานั่งที่เก้าอี้นวม เเล้วสั่งให้ซึงฮุนเเต่งตัวให้เรียบร้อย

 

 

"ฮยอง ผมขอคุยกับเเทฮยอนเอง"

 

 

"ไม่คุย อย่าเอามือสกปรกมาจับผม น่ารังเกียจ!"

 

 

แทฮยอนปัดมือของอีกฝ่ายทิ้งเเล้วเบี่ยงตัวหนี

 

 

"ผมรักคนเเบบฮยองเข้าไปได้ยังไง รักคนแบบนี้ไปได้ยังไง เลว! เลวจริงๆ!"

 

 

"เราเลิกกัน!"

 

 

"ไม่เลิก!"

 

 

"จะนอนกับเด็กนั่นบนเตียงที่คืนนี้เราจะนอนด้วยกันเเล้วยังจะกล้าพูดว่าไม่เลิกอีกเหรอ จะเห็นเเก่ตัวไปถึงไหน จะเก็บผมไว้เพื่ออะไร!"

 

 

"ตอนเเรกผมยอมเพราะคิดว่ายังไงผมก็ดีกว่าคนพวกนั้นนะ เเต่ตอนนี้รู้เเล้วว่าผมมีค่าไม่ต่างอะไรจากพวกเขา ไม่มีค่าพอให้ฮยองรักษาสัญญาสักนิดเลย"

 

 

"มันเจ็บนะ ฮยองรู้รึเปล่า มันเจ็บ บอกว่าอย่ามาจับ!"

 

 

เขาสะบัดคนเป็นพี่ทิ้งเเล้วต่อยอีกคนจนล้มลงไปนอนที่พื้น 

 

 

"เซโฮฮยอง เปิดห้องให้ผมเพิ่มด้วย หรือไม่คืนนี้ก็ให้ผมไปนอนกับมินโฮฮยองเเทน"

 

 

เด็กหนุ่มว่าเเล้วเดินออกจากห้องไปพร้อมกับผู้จัดการ ปล่อยให้ซึงฮุนนอนหลับตาอยู่บนพื้นอย่างนั้น

 

 

...

 

 

“เกิดอะไรขึ้น?

 

 

ซึงยุนพุ่งเข้าไปที่ตัวเเทฮยอนก่อนเป็นคนเเรก คนอายุน้อยสุดนั่งกอดเข่าอยู่ที่พื้นปลายเตียง ร้องไห้จนตัวโยน

 

 

“เซโฮฮยองโทรไปบอกว่ามีเรื่อง มีอะไรเหรอแทฮยอน?”

 

 

จินอูนั่งลงตรงหน้าเเล้วดึงน้องเข้ามากอดปลอบ ส่วนมินโฮที่นั่งลงข้างเเทฮยอนด้วยเหมือนกัน หันหน้าไปหาเซโฮเเละจางแมเพื่อขอคำตอบ

 

 

“ซึงฮุนเอาเด็กขึ้นมานอนที่ห้อง”

 

 

“ห๊ะ อะไรนะครับ?

 

 

“ไอ้เหี้ยนี่เเม่ง”

 

 

“ซึงยุน ขอร้องหล่ะ”

 

 

แทฮยอนคว้าเเขนอีกคนเอาไว้เเล้วดึงให้นั่งลงข้างตัวเหมือนเดิม ซึงยุนบีบมือคนเป็นน้องไว้เเน่น พลางช่วยจินอูพูดปลอบแทฮยอนอีกแรง

 

 

“ไม่เป็นไรนะ ผู้ชายเลวๆแบบนี้อย่าไปร้องไห้ให้เเม่งเลย เลิกกันไปดีเเล้ว”

 

 

“ไหวไหมแทฮยอน?

 

 

มินโฮถามพร้อมกับลุกขึ้นยืน เขาเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัว เอากระเป๋าน้องมาเปิดออก เเล้วหยิบเสื้อผ้าสำหรับใส่นอนออกมายื่นให้

 

 

“ไปอาบน้ำเถอะแทฮยอน วันนี้นอนด้วยกันหมดนี่เเหล่ะ”

 

 

“เออ ใช่ๆ อาบน้ำด้วยกันดีไหม เดี๋ยวฉันขัดหลังให้ ไปๆ”

 

 

เเล้วซึงยุนก็ดึงเเขนเเทฮยอนลุกขึ้น เขาหยิบผ้าเช็ดตัวของโรงแรมผืนนึงพาดบ่าเเล้วลากเเทฮยอนเข้าไปในห้องน้ำ

 

 

เเน่นอนว่าเเทฮยอนไม่คึกเเล้วเล่นบ้าๆกับเขาเหมือนปกติ เเต่ซึงยุนก็ยังคิดว่าดีกว่าปล่อยให้เเทฮยอนอาบน้ำคนเดียว เพราะมั่นใจว่าอีกฝ่ายต้องเข้าไปทำเอ็มวี ร้องไห้กลางสายน้ำเเน่ๆ

 

 

จินอูเป็นคนเป่าผมให้เเทฮยอน ส่วนมินโฮกับซึงยุนช่วยดันเตียงใหญ่สองเตียงมาชิดกันเพื่อที่จะได้นอนรวมกันทุกคน

 

 

“มาๆนอนๆ”

 

 

ซึงยุนปีนขึ้นเตียงไปคนเเรก ตามด้วยจินอู เเทฮยอน เเละมินโฮ

 

 

“อ่ะ ให้ยืมจินอูฮยองกอดได้วันนึง”

 

 

แทฮยอนหัวเราะเบาๆเเล้วเอนตัวลงนอน เขาเขยิบเข้าไปใกล้พี่ชายตัวขาว ซุกตัวเข้าหาจินอู อ้อมกอดของพี่ชายนั้นอุ่นสบาย ความอบอุ่นและความเป็นห่วงเป็นใยนั้นถูกส่งผ่านอ้อมกอดของจินอูมาที่เขา จนแทฮยอนเกือบจะร้องไห้ออกมาอีกรอบ

 

 

“พักผ่อนนะเเทฮยอน”

 

 

“ขอบคุณนะครับทุกคน”

 

 

....

 

 

วันต่อมาซึงฮุนได้เจอเเทฮยอนอีกทีก็ตอนไปซ้อมที่ฮอลล์ที่จะจัดคอนเสิร์ต ทุกคนไปกับรถอีกคัน ส่วนเขาไปกับจางเเมฮยอง

 

 

ตอนที่ซึงฮุนไปถึงเมมเบอร์กำลังสำรวจมาร์คกิ้งบนเวที แทฮยอนก็อยู่บนเวทีด้วย เด็กหนุ่มยืนอยู่กับมินโฮ ที่กำลังอธิบายอะไรสักอย่างให้ฟัง เเต่แทฮยอนเหม่อไปที่อื่น  

 

 

เขาลอบมองสำรวจขณะเดินไปหาสตาฟเพื่อพูดคุยเรื่องไมค์เเละบล็อกกิ้ง เเทฮยอนมีใบหน้าซีดเผือด ขอบตาของน้องบวมช้ำราวกับร้องไห้หนักมาทั้งคืน

 

 

“สำนึกบ้างรึยังหล่ะ รู้ตัวไหมว่าทำอะไรลงไป น้องมันมีปมเรื่องความรักจากครอบครัวอยู่เเล้ว ยังจะไปตอกย้ำมันเรื่องนี่อีก”

 

 

“เเถมตัวเองก็เป็นคนที่เเทฮยอนรักเเล้วไว้ใจที่สุด ...”

 

 

“พอเหอะฮยอง ผมสำนึกเเล้ว ตอนนี้อย่าพึ่งอบรม ขอทำงานก่อน คอนเสิร์ตจบเราค่อยมาว่ากันใหม่”

 

 

ซึงฮุนรับเเผนบล็อกกิ้งกับไมค์มาเเล้วเริ่มทำงานที่ได้รับมอบหมาย

 

 

คอนเสิร์ตผ่านไปด้วยดี หลังจากเสร็จคอนเสิร์ตพวกเขาก็ขึ้นรถกลับมาที่หอพักเพราะพรุ่งนี้มีคิวอัดเสียงเพลงในอัลบั้มใหม่ทั้งวัน ตลอดทางซึงฮุนถูกกันให้ห่างจากแทฮยอน ทั้งโดยเมมเบอร์และผู้จัดการทั้งสองคน เขาหงุดหงิดจนจะเป็นบ้า แต่รู้ว่าตัวเองผิดเต็มๆก็เลยยอมเฉยไว้จนกระทั่งถึงหอพัก

 

 

ซึงฮุนกำลังจะเดินไปที่ห้องเเทฮยอน เเต่จินอูก็คว้าเเขนเขาไว้ก่อน

 

 

“น้องเหนื่อย ให้น้องพักก่อนเถอะนะฮุน มีอะไรค่อยคุยกันพรุ่งนี้”

 

 

เพราะว่าจินอูฮยองทำสีหน้าจริงจัง เขาเลยต้องยอมรับปาก พยักหน้ารับเเล้วเดินกลับห้องตัวเอง

 

 

....

 

 

“แทฮยอนไปไหน?

 

 

เขาเดินไปหาน้องที่ห้องเเต่เเทฮยอนไม่อยู่ ซึงฮุนเปิดตู้เสื้อผ้าของเเทฮยอนดูก็เห็นว่าเสื้อผ้าชุดโปรดหายไปบางส่วน นอกจากนี้ลูกรักทั้งสองยังหายไปจากกรงด้วย 

 

 

“แทฮยอนไปไหน?

 

 

เขาเดินออกไปที่ห้องนั่งเล่น ซึงยุนที่นั่งโอบจินอูอยู่กลอกตาเเล้วหันหน้าหนี ส่วนมินโฮที่นั่งเล่นกับเจ้าโจนี่อยู่บนโซฟาก็ไม่สนใจเขา

 

 

“จินอูฮยอง...”

 

 

“แทฮยอ...”

 

 

"ถ้าฮยองไม่ได้รักเเทฮยอนเเล้วก็ปล่อยน้องมันไปเหอะ"

 

 

"ซึงยุน"

 

 

จินอูร้องร้องปราม เขาจับเเขนแฟนหนุ่มเอาไว้เพื่อให้อีกฝ่ายใจเย็นลง

 

 

"ไม่รักเเล้วจะหวงก้างไว้ทำไมวะ เห็นเเก่ตัว!"

 

 

"ซึงยุน ไม่เอาหน่า"

 

 

มินโฮช่วยจินอูปรามอีกเเรง มันคงไม่ใช่เรื่องดีเเน่ๆถ้าพวกเขาทะเลาะกันเอง

 

 

"แทฮยอนกลับบ้าน"

 

 

มินโฮบอกพลางลูบหัวลูกสาวที่นอนขดอยู่บนตัก โจนี่คงจะเหงาเพราะว่าเเทฮยอนพาเจ้าตัวยุ่งพัลลี่เเละโพลลี่กลับไปด้วย

 

 

"ฮยองว่าอย่าพึ่งตามน้องไปเลยนะ ให้น้องได้ใช้เวลาอยู่กับตัวเองสักพักเถอะนะ"

 

 

"มีปัญหาอะไรแทฮยอนก็หนีกลับบ้านทุกที"

 

 

"เหี้ย ก็เพราะใครหล่ะ อยู่นี่เเล้วไม่สบายใจจะอยู่เพื่อ!"

 

 

ซึงยุนผุดลุกจากโซฟาเเล้วผลักอกพี่รองของบ้านอย่างเเรงจนซึงฮุนเซไป

 

 

"ซึงยุน ไม่เอา อย่าทะเลาะกันนะ!"

 

 

จินอูผุดลูกขึ้นไปดึงเเขนซึงยุนไว้ ส่วนมินโฮวางลูกสาวลงบนเบาะเเล้วลุกขึ้นไปรั้งแขนซึงฮุนที่เดินเข้าหาซึงยุนเอาไว้เหมือนกัน

 

 

"ผมพูดจริงๆนะ ถ้าฮยองไม่รักแทฮยอนเเล้วอ่ะ ก็ปล่อยน้องมันไปเหอะ ให้เเทฮยอนได้ไปเจอคนดีๆ คนที่เขาอยากดูเเลเเทฮยอนจริงๆ"

 

 

"ยังรักอยู่ จะให้ปล่อยได้ไง"

 

 

"กล้าพูดหว่ะ"

 

 

"ซึงยุน เด็กดี ไม่เอานะ"

 

 

จินอูออกเเรงดึงลีดเดอร์อารมณ์ร้อนให้เข้าไปในห้องกับตัวเอง ส่วนมินโฮคลายมือที่รั้งคนเป็นพี่ลง

 

 

"ผมว่าฮยองก็ควรใช้เวลากับตัวเองเหมือนกันนะ คิดดูให้ดีๆว่าที่ยังไม่ยอมปล่อยมือ เพราะรักน้องจริงๆ หรือเพราะแค่ไม่อยากเสียน้องให้ใคร"

 

 

มินโฮตบบ่าของคนเป็นพี่ก่อนจะเเยกไปเข้าห้องตัวเอง ซึงฮุนนั่งลงบนโซฟา เขาใช้เวลาคิดอยู่กับตัวเองอยู่พักหนึ่ง

 

 

อาจจะเป็นทั้งสองอย่าง หรือบางที อาจจะเป็นอย่างหลังเพียงอย่างเดียว...

 

 

....

 

 

“อยากกลับบ้านหรือยัง?”

 

 

แทฮยอนพูดกับลูกรักทั้งสองในอ้อมแขนพลางลูบหัวเจ้าแมวตัวอ้วนทั้งสองที่ขยับมาเบียดซุกตัวเขา

 

 

“อัปป้าไม่อยากกลับบ้านเลย ไม่อยากกลับไปเจอคนใจร้าย”

 

 

แทฮยอนบ่นงุ้งงิ้งพลางคว้าเจ้าโพลลี่ขึ้นมาจูบเข้าที่จมูกชื้นๆก่อนเป็นตัวแรก ตามด้วยเจ้าพัลลี่ที่ปีนขึ้นมานอนบนอกเรียบร้อยแล้ว

 

 

แทฮยอนสะดุ้งเมื่อวงแขนอุ่นๆพาดเข้ามาที่เอว เขาเกร็งตัวทั้งๆที่มันเป็นสัมผัสที่คุ้นเคย ทั้งๆที่กลิ่นน้ำหอมและกลิ่นจากอีกฝ่ายเขาก็คุ้นเคยดี

 

 

“คิดถึง”

 

 

ซึงฮุนรัดวงแขนเข้าที่รอบเอวผอม เขาซุกปลายจมูกลงกับผิวคอขาวที่โผล่พ้นคอเสื้อยืดนิ่ม แล้วไล่กดจูบเบาๆจากหลังคอขึ้นมาที่ท้ายทอย สัมผัสนั้นอบอุ่นและวาบหวิว จนมือของแทฮยอนที่กอดแมวทั้งสองอยู่ต้องเลื่อนมาจิกผ้าปูที่นอนแน่น

 

 

อีซึงฮุนมาพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนแบบนี้ สัมผัสเขาด้วยสัมผัสอ่อนโยนแบบนี้ทำไม

 

 

“มาตามกลับบ้าน”

 

 

มืออุ่นไล่ไปตามเรียวแขนจนถึงมือขาว เขาประสานปลายนิ้วกับปลายนิ้วของแทฮยอน แล้วกระซิบแผ่วที่ข้างใบหู

 

 

“ฮยองขอโทษนะคนดี กลับบ้านเรากันนะ”

 

 

แทฮยอนบีบมือประสานกับปลายนิ้วของอีกฝ่ายแน่นเพราะกำลังชั่งใจ เขารักอีซึงฮุนมาก รักมากจริงๆ แต่เขาก็ไม่อยากเจ็บอีกแล้ว...

 

 

“เรายังรักกันอยู่ไหมฮยอง?”

 

 

“ขอโทษนะ ฮยองทำให้ไม่มั่นใจใช่ไหม?”

 

 

“...”

 

 

“หันมานี่สิเด็กดี...จะพูดให้ฟัง”

 

 

เขาจับที่ไหล่คนเป็นน้องแล้วพลิกตัวแทฮยอนให้หันมาเผชิญหน้ากัน ปลายนิ้วอุ่นแตะที่ปลายคางบุ๋มแล้วดันขึ้นเพื่อให้พวกเขาได้สบตากัน

 

 

“ฮยองรักเรานะ รักเหมือนเดิม”

 

 

เขาว่าแล้วจูบลงบนขอบตาที่เคลือบไปด้วยหยาดน้ำใส วงแขนยาวดันหลังแทฮยอนให้ขยับเข้ามาชิดตัวเขามากขึ้นก่อนจะประทับริมฝีปากค้างไว้ที่หน้าผาก

 

 

“พักผ่อนนะ แล้วตื่นมาเรามาเริ่มกันใหม่นะแทฮยอน”

 

 

.....

 

 

“อ้วน ทาอันนี้ดิ อันนี้ทาแล้วตัวหอมกว่า ชอบ”

 

 

เขายื่นขวดโลชั่นที่เหลืออยู่กว่าค่อนขวดให้แทฮยอนที่กำลังถกแขนเสื้อเพื่อเตรียมจะทาโลชั่นอีกกลิ่นหนึ่ง กลิ่นนั้นก็ดี แต่เขาชอบกลิ่นนี้มากกว่า

 

 

“กลิ่นนี้ก็หอมนะ โคโค่บัทเทอร์เนี่ย ฮยองก็เป็นคนซื้อมาเองไม่ใช่เหรอ?”

 

 

แทฮยอนเลิกคิ้ว เขายิ้มเมื่อคนเป็นพี่เขยิบมาใกล้ ซึงฮุนเอาหน้าผากมาชนกับไหล่เขา ก่อนจะจูบเบาๆไล่ไปตามแขน

 

 

“ทาอันนี้เหอะ โคโค่บัทเทอร์ก็หอม แต่ไวท์ฟลาวเวอร์อยู่บนตัวเราแล้วหอมกว่า ทาแล้วตัวนิ่มด้วย กอดสบาย นะครับ”

 

 

แล้วจะให้แทฮยอนปฏิเสธยังไง ในเมื่อเจออ้อนเข้าไปแบบนี้ เขาแบมือรับครีมจากซึงฮุนก่อนจะชโลมลงบนแขนและขา

 

 

“พุงกับหลังด้วยดิ”

 

 

“ห๊ะ”

 

 

“จะได้หอม...ทั้งตัว

 

 

คนเป็นพี่ว่าแล้วยักคิ้ว แทฮยอนยิ้มตอบให้พร้อมกับส่ายหน้า เขาปิดฝาขวดครีมแล้วเดินเอามันไปเก็บที่โต๊ะ ก่อนจะเดินกลับมาหยุดที่ปลายเตียงซึ่งมีซึงฮุนนอนอยู่แล้ว

 

 

“มานอนนี่เร็วอ้วน อยากกอดแล้ว”

 

 

เขาตบที่ว่างข้างตัว แทฮยอนปีนขึ้นเตียงแล้วคลานเข่าไปทิ้งตัวทับลงบนตัวซึงฮุนดังอั๊ก คนถูกทับร้องแทบไม่ออก ส่วนคนทำหัวเราะชอบใจ

 

 

“คิดว่าหนัก 38 โลอะไรงี้เหรอ?

 

 

“จะบอกว่าหนักว่างี้?”

 

 

แทฮยอนโน้มตัวลงไปจูบปากซึงฮุนไวๆก่อนจะพลิกตัวลงมานอนด้านข้าง ซึงฮุนขยับตัวเข้าไปซ้อนหลังแล้วซุกหน้าลงกับหลังคอขาว สูดกลิ่นหอมๆเข้าไปเต็มปอด

 

 

“พรุ่งนี้ไปถ่ายรูปที่สตูเจดีฮยองใช่ไหม?”

 

 

แทฮยอนครางรับในลำคอ เขากำลังสบายเพราะมืออุ่นๆคอยลูบอยู่ตามต้นแขน เนื้อตัวอีกฝ่ายที่แนบกอดเขาอยู่ก็มีอุณหภูมิอุ่นพอดีกับอากาศเย็นๆจากเครื่องปรับอากาศเหลือเกิน

 

 

“อ้วน”

 

 

“อือ...”

 

 

“ยังไม่ทันกู๊ดไนท์คิสเลย”

 

 

“รวบยอดตอนเช้า”

 

 

แทฮยอนว่าแล้วซุกหน้าลงกับหมอน ซึงฮุนตอบตกลง คนเป็นพี่ยังคงลูบผมลูบแขนอีกฝ่ายเรื่อยๆจนเขาได้ยินเสียงอีกฝ่ายหายใจสม่ำเสมอ ถึงได้หยุดมือลงแล้วเปลี่ยนเป็นโอบรอบเอวผอมนั้นไว้แทน

 

 

“ฝันดีนะเด็กดี”

 

 

ซึงฮุนจูบเบาๆที่หัวไหล่ของคนเป็นน้อง จัดท่าตัวเองเพื่อหาท่าที่จะนอนสบายที่สุด เขากำลังจะเคลิ้มหลับแล้วตอนที่เสียงโนติฟิเคชั่นดังขึ้น ชายหนุ่มคว้าโทรศัพท์ที่วางข้างเตียงขึ้นมาเพื่อจะปิดเสียง

 

 

-  Vivian: พรุ่งนี้เราเจอกันที่เดิมไหม?

 

 

มือหนึ่งของเขาเลื่อนขึ้นมาลูบแขนแทฮยอนอัตโนมัติ ในขณะที่มือนึงกดปิดเสียงแล้วพิมพ์ข้อความตอบกลับไป

 

 

- LSH: ไม่ต้องคาทกมาแล้วนะ พรุ่งนี้เจอกันที่เดิม -


 

____________________

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,071 ความคิดเห็น

  1. #732 mminnieew (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2559 / 23:36
    เราไม่เคยอ่านช้อทฟิคเรื่องไหนแล้วโมโหขนาดนี้มาก่อน555555555 อ่านจบนี่ด่าพี่ฮุนคนดีของน้องไปกี่รอบบบ!?! โมโหหหหหหห อ้ากกกกกกกกกกกกกก
    #732
    0
  2. #695 jhytm (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2559 / 11:52
    ตั้งแต่อ่านฟิคฮุนนัมมาก น้อยมากที่พี่ฮุนจะเลว ในที่สุดก็เลวซะที เลวแบบเลวชดใช้ความดีในเรื่องอื่นเลย โหยยยยทำไมทำกับน้องแบบนี้ สงสารแทฮยอนที่ต้องทน เลิกก็ไม่ได้ พี่ไม่ยอมเลิก นี่พี่ไม่เลิกอะไรสักอย่าง ไม่เลิกทำตัวแย่ไม่เลิกกับแทฮยอน เห็นแก่ตัวอะไรขนาดนี้ ชอบที่เมมเบอร์คนอื่นดูแลน้องมาก ฮืออออ พี่ฮุนควรจะรู้ตัวบ้างนะ อยากให้น้องเมินพี่หนักๆไปเลย???
    #695
    0
  3. #617 lolodebkk (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 30 เมษายน 2559 / 21:27
    โอ้ยยยยน เกลียดพี่ฮุนนนน อยากได้ภาคต่ออ่ะ เอาแบบแทฮยอนไปคั่วกะคนอื่นให้ฮุนเหน แบบใจแข็งไปเลย ไม่ต้องอ่อนแอแล้ววววว โกรธ!!!!!
    #617
    0
  4. #616 skipmetofriday (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 29 เมษายน 2559 / 23:12
    โอ้ยยยยยยยยยย เกลียดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
    ไม่รู้จะด่าด้วยคำไหนเลย ตอนอ่านเผลอกำเม้าส์แน่น กัดฟันกรอดๆด้วยความโมโห
    ซึงฮุนเห็นแก่ตัวจริงๆ และน้องเมก็ถ่ายทอดออกมาได้ดีมาก 5555 คือบอกตรงๆว่าโมโหมาก
    ถ้าในเรื่องนี่ซึงยูนไม่กุ๊กกิ๊กกับพี่จินอูอยู่ล่ะก็ จะเชียร์ให้น้องมาชอบกะพี่ซึงยูนแทนแล้ว ฮึ่ย

    ชอบช็อทที่พี่ๆอีก3คนพาแทฮยอนมานอนรวมในห้องเดียวกันมาก มันอบอุ่นมากๆ แต่ในขณะเดียวกันก็สงสารแทฮยอนด้วย มันร้าวไปหมด แต่จริงๆแล้วเราว่าที่ซึงฮุนยังคงทำแบบนั้นอยู่ ก็เพราะรู้ว่าแค่พูดแก้ตัว แทฮยอนก็จะฟังแน่นอน และไม่มีทางจะไปจากเขาได้จริงๆ คนขี้กั๊กแบบนี้มันเห็นแก่ตัวแล้วก็ใจร้ายมากจริงๆนะ ไม่ชอบเลย 555555555

    แต่ชอบฟิคเรื่องนี้มากเลยนะ
    มีความโกรธยัยวิเวียนด้วย โกรธพี่ฮุนด้วย
    ถ้าคราวหน้ามีฟิคแก้บนอีก ขอรีเควสภาคต่อของเรื่องนี้ไว้ล่วงหน้าเลยนะคะ
    อยากให้พี่ฮุนได้บทเรียน! จริงจัง!

    ขอบคุณสำหรับฟิคค่าาา
    #616
    0
  5. #612 wwhywhy (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 29 เมษายน 2559 / 12:07
    อารมณ์เดียวกับซึงยุนเลย
    #612
    0
  6. #611 fhanatic (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 29 เมษายน 2559 / 11:20
    ซึงฮุนทำไมทำตัวแบบนี้ ไม่เอาอะเอาแทฮยอนคืนมาเลย ไม่ให้แล้ววว
    #611
    0
  7. #602 YimPaew (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 29 เมษายน 2559 / 06:09
    โอ้ยยยยยยยย ซึงฮุนแบบเลวมากอ่ะเรื่องนี้
    ฮืออออ ไม่ชินกับการที่ฮุนเลว แลงงงงงงงง สงสารน้องนัม
    #602
    0