Fic Winner - Apartmate (Yoonwoo)

ตอนที่ 58 : ♫ OS Step Brother -2Seung-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 479
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    24 เม.ย. 59



  

{OS }Step brother

-2Seung-

 

 

"คุณหนูใหญ่ครับ"

 

 

ชายหนุ่มร่างหนาในชุดสูทสีดำเรียบร้อยเรียกคุณหนูคนใหญ่ของบ้านที่ยังก้มหน้าอ่านเเฟ้มเอกสารด้วยใบหน้าเรียบเฉย ราวกับว่าเขาไม่ได้รู้สึกเหนื่อยล้า แม้จะทำงานมาทั้งวันอย่างไรอย่างนั้น

 

 

"คุณหนูใหญ่...นี่ก็หกโมงเย็นเเล้ว จะไม่กลับบ้านหรอครับ"

 

 

"...."

 

 

"วันนี้คุณหนูเล็กกลับมาจากญี่ปุ่นนะครับ ถ้าคุณหนูใหญ่กลับไปทานข้าวเย็นด้วย เธอคงดีจ..."

 

 

"ฉันจะพักก่อน สั่งอาหารขึ้นมาให้ด้วย"

 

 

ชายหนุ่มวางปากกา ปลายนิ้วเรียวยาวเกี่ยวเอาหูเเก้วกาเเฟที่บรรจุกาเเฟดำไร้การปรุงรสใดๆขึ้นดื่ม

 

 

อันเป็นการตัดจบบทสนทนา

 

 

จางแม เลขาพ่วงตำเเหน่งบอดี้การ์ดส่วนตัวค้อมตัวรับคำสั่ง เขาพยายามโน้มน้าวเจ้านายให้กลับไปร่วมโต๊ะอาหารเย็นที่บ้านตั้งเเต่เช้าวานเเต่เจ้านายของเขายังสามารถนิ่งเฉยและตัดบทเขาได้จนวินาทีสุดท้าย

 

 

"คุณหนู...."

 

 

เขามองตามสายตาเจ้านายที่มองกรอบรูปทางขวามือบนโต๊ะทำงานนั้นไม่วางตา ดวงตาเรียวจ้องมองรูปอยู่พักหนึ่ง ก่อนที่เขาจะจับมันคว่ำลง

 

 

คุณหนูซึงฮุนช่างใจเเข็งเสียจริง...

 

 

....

 

 

"ฮยอง"

 

 

เสียงทุ้มคุ้นหูที่ไม่ได้ยินมาราวๆปีกว่าดังขึ้นเมื่อเขาก้าวเข้ามาในตัวบ้าน เลขาส่วนตัวของเขาค้อมตัวเเล้วหลบฉากออกไปทันที ส่วนแม่บ้านเก่าเเก่ที่ยกน้ำมาให้ก็ยัดถาดใส่มือคุณหนูเล็กที่ปรากฎตัวขึ้นตรงหน้าเขาแล้วถอยตัวออกไปอย่างรวดเร็วเช่นกัน

 

 

รู้มากกันดีนัก จะจับหักเงินเดือนให้เข็ดเชียว...

 

 

"ผมกลับมาแล้วนะ"

 

 

คุณหนูคนเล็กของบ้านว่าพร้อมกับยื่นถาดที่บรรจุน้ำดื่มเย็นชื่นใจให้คุณหนูใหญ่ มันเป็นหน้าที่ๆเขาทำมาตลอดตั้งเเต่เข้ามาเป็นสมาชิกในบ้านวันเเรก วิ่งเอาน้ำเย็นชื่นใจมาให้พี่ชายที่กลับมาจากเรียนเหนื่อยๆ

 

 

"ซื้อขนมที่ฮยองชอบมาฝากด้วย ขนมที่ฮยองชอบซื้อมาตุนไว้ที่โรงเเรมเยอะๆ เเล้วก็ขนกลับมาเกาหลีเวลาที่เราไปญี่ปุ่นกัน"

 

 

"พูดจบเเล้วใช่ไหม?"

 

 

คนเป็นพี่พูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยราวกับไม่ต้องการสนทนาด้วย ก่อนจะเดินผ่านหน้าคนเป็นน้องไปยังบันได เเล้วเดินขึ้นชั้นบนโดยไม่เเม้เเต่จะหันกลับมามอง

 

 

ถ้าเป็นเมื่อก่อนนี้ซึงฮุนฮยองจะรีบคว้าเเก้วน้ำเย็นๆที่เขาเตรียมไว้ให้ไปกระดกด้วยความกระหายจนหมดเเก้ว ยิ้มขอบใจก่อนจะเอาถาดจากมือเขาใส่มือเเม่บ้าน เเล้วกอดคอเขาเดินขึ้นชั้นบน หรือไม่ก็ลากเเขนเขาไปเล่นด้วยกัน เป็นเเบบนั้นเสมอมา

 

 

จนกระทั่งเกิดเรื่อง...

 

 

พี่ชายเเสนดีก็เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ ไม่มีสายตาอาทร ไม่มีความอบอุ่นอ่อนโยน ไม่มีการเย้าเเหย่ ไม่มีการสัมผัสใดๆ

 

 

มีเพียงความเย็นชาเท่านั้นที่เขาได้รับ

 

 

"คุณหนูเล็กคะ..."

 

 

"..."

 

 

"คุณหนูซึงยุน"

 

 

"ผมไม่เป็นไรครับคุณป้า เตรียมใจไว้เเล้วเเหล่ะว่าเขาต้องยังไม่หายโกรธ"

 

 

คุณหนูคนเล็กยิ้มให้กับหญิงชราเมื่อเห็นว่าหล่อนมีสีหน้ากังวล ร่างสูงกว่าโน้มตัวลงเพื่อเอนศีรษะลงซบกับบ่าเเคบของหล่อน ถูไถราวกับลูกหมาออดอ้อนคนเลี้ยง เพียงเพื่อจะให้หล่อนเบาใจ

 

 

"ผมฝากเก็บเเก้วน้ำหน่อยนะครับคุณป้า เเล้วขอตัวขึ้นไปพักผ่อนก่อน พรุ่งนี้เช้าจะรื้อกระเป๋าเเล้วเอาของฝากลงมาเเจกนะครับ"

 

 

หญิงชรามองตามเเผ่นหลังเเคบที่เหงาหงอย ดวงตาที่ผ่านอะไรมามากมายมองคุณหนูคนเล็กของบ้านด้วยความอาทรสงสาร

 

 

"ทั้งๆที่รักมากแท้ๆ ทำไมคุณหนูใหญ่ถึงใจร้ายกับคุณหนูเล็กนักนะ..."

 

 

....

 

 

"ซึงฮุนไปไหน?"

 

 

หญิงวัยปลายสี่สิบที่มีอำนาจสูงสุดในบ้านเปิดปากถามเมื่อไม่เห็นลูกชายของเธอมานั่งร่วมโต๊ะอาหารเช้าอย่างเช่นปกติ

 

 

"คุณหนูใหญ่ออกไปตั้งเเต่เช้าเเล้วค่ะคุณผู้หญิง"

 

 

หญิงเเก่ตอบพร้อมเสิร์ฟกาเเฟดำให้กับคุณผู้หญิงของบ้าน

 

 

"ดี"

 

 

หล่อนยกเเก้วกาเเฟขึ้นจิบพร้อมมุมปากที่ยกขึ้นเนื่องจากความพึงพอใจ ดวงตาเรียวเล็กแต่แฝงไปด้วยความน่าเกรงขามมองสำรวจเด็กหนุ่มที่นั่งทานอาหารอยู่เงียบๆทางด้านซ้ายมือ

 

 

"เธอดูโตขึ้นเยอะนะ"

 

 

หล่อนว่าพลางลงมือจัดการกับอาหารของตัวเอง

 

 

บ่าที่เคยเล็กแคบนั้นตั้งตรงขึ้น ดวงหน้านั้นเเม้ยังคงความน่ารักเเต่ก็มีเค้าโครงของชายหนุ่มขึ้นมาชัดเจน

 

 

"หน้าเหมือนแม่เธอ..."

 

 

หากเป็นเมื่อก่อนซึงยุนคงจะรีบจัดการกับอาหารเเล้วลุกจากโต๊ะอาหารให้เร็วที่สุด เเต่ด้วยวุฒิภาวะที่มากขึ้น เด็กหนุ่มจึงสามารถเก็บอาการได้ดีหลังจากชะงักไปเล็กน้อย

 

 

"ครับ"

 

 

"ตั้งเเต่อาทิตย์หน้าเป็นต้นไป เธอจะต้องเข้าไปที่บริษัทเวลาแปดโมงตรง ฉันจะให้เซโฮคอยดูแลเเละสอนงานทุกอย่างในความรับผิดชอบของผู้บริหารให้กับเธอ"

 

 

"ครับ"

 

 

"ทำงานให้ดี ตอบเเทนที่ฉันให้ที่อาศัย ส่งเสียเด็กที่ไม่มีหัวนอนปลายเท้าอย่างเธอเรียนจนจบ"

 

 

"ผมจะตั้งใจครับ...คุณผู้หญิง"

 

 

....

 

 

"คุณหนูใหญ่ครับ ชาได้เเล้วครับ"

 

 

เลขาร่างหนาดันประตูเข้ามาในห้องทำงานของเจ้านายพร้อมกับเเก้วชาร้อนไร้การปรุงเเต่งในมือข้างหนึ่ง 

 

 

"เขากลับไปหรือยัง?"

 

 

"คุณหนูหมายถึงใครครับ?"

 

 

"จางแม"

 

 

เขาปรายตามองเลขาส่วนตัวนิ่ง เรียกชื่ออีกฝ่ายด้วยเสียงเข้มๆเพื่อบอกให้รู้ว่าเขาไม่ได้อยู่ในอารมณ์เล่น

 

 

คุณเลขาถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง 

 

 

"ทำไมใจร้ายกับคุณซึงยุนนักหล่ะครับทั้งๆที่รักขนาดนี้"

 

 

เขาบ่นพลางเลื่อนเเก้วชาให้เจ้านายหนุ่ม ซึงฮุนรับไปแล้วไม่พูดอะไร เขาเอนตัวพิงกับเก้าอี้ ดื่มชาอุ่นๆที่ทำให้ผ่อนคลายขึ้น

 

 

เมื่อวันก่อนเขาเเละเจ้านายบังเอิญต้องกลับบ้านหลังเวลาปกติ เมื่อลิฟท์เคลื่อนลงมาที่ชั้นต่ำกว่าประตูก็เปิดออก คุณหนูซึงยุนเเละเซโฮก็เดินเข้ามาในลิฟท์โดยสารด้วย

 

 

คุณหนูคนเล็กมีสีหน้าเเช่มชื่นเเม้จะมีร่องรอยความเหน็ดเหนื่อย คุณหนูซึงยุนเรียกชื่อเจ้านายเขา ถามคุณหนูใหญ่ด้วยน้ำเสียงทุ้มรื่นหู 

 

 

'ฮยอง ทำไมกลับดึกนัก ไปหามื้อดึกทานกันไหม เราสองคน เเล้วก็จางแมฮยองกับเซโฮฮยองด้วย'

 

 

มนุษย์ทั้งสามในลิฟท์มองหน้ากันด้วยความลุ้น เเต่เจ้านายเขากลับยืนนิ่ง หน้าตรง คอบ่าตั้งราวกับรูปปั้น เเละไม่พูดอะไรออกมาสักคำ 

 

 

ทำเอาคุณหนูซึงยุนถึงกับหน้าเสียไป

 

 

ไหนจะไม่ยอมร่วมโต๊ะอาหารที่บ้าน เเล้วยังไม่ยอมพูด หรือรับน้ำดื่มที่คุณหนูเล็กเตรียมไว้รอรับอีกหล่ะ

 

 

"สงสารคุณหนูซึงยุนนะครับ จริงๆแล้วเธอไม่มีส่วนผิดหรือเกี่ยวอะไรกับการเสียชีวิตของคุณท่านสักนิด หนำซ้ำเธอยังเสียแม่ไปอีก ที่พึ่งเดียวที่เหลือก็คือคุณหนู เเต่คุณหนูใหญ่ก..."

 

 

"ฉันจะกลับบ้านเเล้ว ลงไปเตรียมรถรอไว้ด้วย อีกห้านาทีจะลงไป"

 

 

เขาเลื่อนเเก้วชาที่ว่างเปล่าคืนให้จางเเม ก่อนจะจัดการปิดหน้าต่างต่างๆบน Desktop คอมพิวเตอร์ลง

 

 

"คุณหนูใหญ่นี่นะ...จริงๆเลย"

 

 

....

 

 

ซึงยุนเป็นเด็กดื้อด้าน...

 

 

เขาไม่พูดด้วยก็แล้ว นิ่งใส่ก็แล้ว แกล้งกลับให้ดึกจนข้ามคืนข้ามวันก็แล้ว แต่ซึงยุนก็ยังดึงดันจะรอรับเขาเข้าบ้านพร้อมกับเเก้วน้ำเย็นๆในมือ

 

 

เขาเกลียดตัวเองจริงๆ ตอนนี้นาฬิกาเรือนสวยบนผนังบอกเวลาเที่ยงคืนกว่าแล้ว เเต่ซึงยุนยังอยู่ในชุดสูทเต็มยศ ทั้งๆที่จางแมรายงานเขาว่าคุณแม่ให้ซึงยุนเลิกงานตั้งเเต่หกโมงเย็นแล้ว

 

 

ทำอย่างไรเด็กนี่ถึงจะเลิกทรมานตัวเองเพราะเขาเสียที...

 

 

"ถ้ายังอยากให้กลับมานอนที่บ้านอยู่ ก็อย่าเอาหน้ามาให้เห็นอีก"

 

 

เพล้ง!!

 

 

เสียงเเก้วเเตกกระจายดังกังวานไปทั่วโถงกว้าง แม่บ้านเเละเลขาของทั้งสองที่ลอบดูเหตุการณ์ต่างวิ่งออกมาจากที่ซ่อน  แต่ไม่มีใครกล้าเข้าไปเก็บเศษแก้วที่แตกกระจายเกลื่อนพื้นรอบๆตัวคุณหนูทั้งสอง

 

 

"ผมขอโทษ ขอโทษจริงๆ"

 

 

"ขอโทษแล้วยังไง ขอโทษแล้วพ่อฉันฟื้นขึ้นมาได้ไหม?"

 

 

"ผมไม่ได้อยากให้เกิดเรื่องแบบนั้นขึ้นเลย...ฮยอง"

 

 

คนเป็นน้องก้าวเข้าไปใกล้ มือขาวเอื้อมไปข้างหน้าหมายจะจับมือคนเป็นพี่

 

 

เสียงเเก้วเเตกละเอียดบดเบียดกับฝ่าเท้าขาวของคนที่ไม่ชอบใส่สลิปเปอร์ช่างบาดหัวใจของอีซึงฮุนเหลือเกิน แต่เขาต้องจัดการกับซึงยุนให้เด็ดขาด เพื่อตัวของเขา และซึงยุนเอง...

 

 

"ถ้ายังวุ่นวายกับฉัน อย่าหวังว่าจะได้เห็นหน้าฉันที่บ้านนี้อีก"

 

 

ซึงฮุนพูดย้ำเเล้วตัดสินใจเดินหนีขึ้นชั้นบน เขาจะทนมองดวงตาเเดงก่ำ เเละใบหน้าขาวซีดที่กำลังอาบน้ำตานั้นได้อย่างไร

 

 

ซึงฮุนได้ยินเสียงฝีเท้าวิ่งไล่ตามมา ซึ่งเสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยนั้นเป็นเสียงฝีเท้าของจางเเม

 

 

"ไปดูเเลซึงยุน!"

 

 

"ครับคุณหนู"

 

 

ซึงฮุนปิดประตูห้องนอนเเล้วเดินไปทรุดลงนั่งที่โต๊ะทำงาน มือที่สั่นไหวของชายหนุ่มเอื้อมไปเปิดลิ้นชัก เขาหยิบอัลบั้มรูปขึ้นมาวางบนตักมือใหญ่พลิกเปิดดูรูปในนั้นเเล้วพูดกับมันซ้ำๆ

 

 

"ซึงยุน"

 

 

"ฮยองขอโทษ"

 

 

"ฮยองขอโทษนะที่ใจร้าย"

 

 

"ขอโทษ ขอโทษที่ทำให้ร้องไห้"

 

 

เขาพลิกเปลี่ยนหน้าไปเรื่อยๆ ซึงฮุนเริ่มเก็บรูปของซึงยุนตั้งเเต่เจ้าน้องชายต่างแม่นั้นเข้ามาเป็นสมาชิกบ้านใหม่ๆ บางรูปเขาก็ถ่ายเอง บางรูปเขาก็ไปเอามาจากโทรศัพท์ของเจ้าตัว ปริ้นท์ออกมาเเล้วเก็บใส่อัลบั้ม ทำเเบบนั้นเรื่อยมาจนถึงช่วงเวลาล่าสุด

 

 

ชีวิตของซึงยุนหนึ่งปีที่ญี่ปุ่น 

 

 

เขาส่งช่างภาพมือดีที่รู้จักกันดีไปทำงานเเสนจะท้าทายนั้น เงินตอบเเทนจำนวนสูงเเลกกับการตามถ่ายรูปน้องชายของเขาตลอดปีโดยที่ไม่ก้าวก่ายเเละทำให้ซึงยุนเสียความเป็นส่วนตัวใดๆ

 

 

และช่างภาพคนนั้นทำผลงานได้ค่อนข้างน่าพอใจ....

 

 

เขามองภาพเด็กหนุ่มยืนหลับตาพริ้มใต้ต้นซากุระที่ออกดอกสีชมพูสะพรั่งแล้วยิ้มออกมาบางๆ

 

 

เสียดายที่ต่อจากนี้คงไม่ได้ไปดูซากุระด้วยกันกับน้องอีกแล้ว...

 

 

ก๊อกๆๆ

 

 

เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะความคิด จางแมโผล่เข้ามาพร้อมกับเซโฮทั้งๆที่เขายังไม่ทันได้เอ่ยปากอณุญาต

 

 

"คุณหนูใหญ่..."

 

 

"คุณหนูเล็กไม่ยอมไปโรงพยาบาลครับ"

 

 

"เท้าคุณหนูเลือดออกเยอะมากเลยครับคุณซึงฮุน..."

 

 

"โทรตามหมอมาที่บ้าน แล้วอย่าให้ซึงยุนรู้ว่าฉันสั่ง"

 

 

"ครับ...คุณหนูเล็ก!"

 

 

เลขาหนุ่มของเขาร้องลั่นเมื่อหมุนตัวกลับเเล้วเห็นคุณหนูคนเล็กของบ้านยืนขวางทางอยู่

 

 

"มาทำไม?"

 

 

ทำไมเด็กนี่ถึงดื้อด้านนัก ถ้าเป็นเมื่อก่อนเขาจะจับตีให้เข็ดเชียว...

 

 

"ซึงฮุนฮยอง..."

 

 

"บอกเเล้วใช่ไหมว่าถ้ายังอยากให้ฉันอยู่ที่นี่อย่ามาให้เห็นหน้า

 

 

น้ำเสียงเย็นชาบาดใจคนฟังจนยิ่งหน้าเสียหนัก ซึงยุนไม่คิดเลยว่าพี่ชายจะเกลียดเขาขนาดนี้

 

 

"พาไปหาหมอหน่อยไม่ได้เหรอไหนฮยองเคยสัญญา...ว่าจะคอยดูเเลไง..."

 

 

คนเป็นน้องทวงถามถึงสัญญาในวัยเด็กที่เด็กน้อยซึงฮุนกับเด็กน้อยซึงยุนเคยเกี่ยวก้อยสัญญากันเอาไว้

 

 

"จางเเม...ไปเอารถ"

 

 

เขาเห็นรอยยิ้มสดใสเคลือบฉาบริมฝีปากอิ่มนั่นทันที เเต่ได้เพียงแค่ครู่เดียว กลีบปากอิ่มนั้นก็ต้องเม้มตึงเป็นเส้นเดียว

 

 

"คืนนี้ฉันจะไปนอนที่คอนโด

 

 

คนเป็นพี่ลุกขึ้นเเล้วก้าวฉับๆไปที่ประตู ห้อง เขากำลังจะเดินผ่านออกไปยังบันไดเเต่น้องชายก็เอื้อมมือมาขยุ้มคอเสื้อของเขาเอาไว้ เด็กหนุ่มตะโกนใส่หน้าพี่ชายลั่นทั้งน้ำตา

 

 

"ไหนสัญญาว่าจะดูเเลไงวะ!  เเล้วทำไมถึงต้องเย็นชาขนาดนี้ด้วย!"

 

 

ซึงฮุนไม่ตอบรับเเละนิ่งเฉย เเต่นั่นยิ่งทำให้คนเจ็บเสียใจเเละโมโห

 

 

"ไอ้คนใจร้าย!"

 

 

"เสียงดังอะไรกัน!"

 

 

เสียงนิ่งเรียบเเต่ทรงอำนาจดังขึ้นไม่ไกลออกไป ซึงฮุนหลับตาเเน่นเพื่อตั้งสติ เขาปลดมือน้องออกจากคอเสื้อเเล้วสั่งเลขาส่วนตัวของเขา

 

 

"พาซึงยุนออกไป ตามหมอมาด้วย"

 

 

"จางเเม จะพาเขาไปไหน?"

 

 

"พาซึงยุนไป เดี๋ยวนี้!"

 

 

ซึงฮุนสั่งเสียงเข้มโดยไม่หันไปมองหน้า ดวงตาเรียวของเขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของมารดาที่หรี่ลงเพื่อประเมิณสถานการณ์

 

 

"ไปกันเถอะครับคุณหนูเล็ก"

 

 

ซึงฮุนถอนหายใจออกมาเบาๆอย่างโล่งใจเมื่อเขาได้ยินเสียงฝีเท้าดังห่างออกไป

 

 

"มีเรื่องอะไรกัน เด็กนั่นจะทำอะไรลูก?"

 

 

"ซึงยุนมีสิทธิจะโมโห หรือทำร้ายผมมากกว่านี้อีก เทียบกับสิ่งที่ผมทำกับน้อง"

 

 

"อีซึงฮุน!"

 

 

"เเม่ห้ามเเตะต้องน้องนะ ถ้าเเม่ผิดสัญญา ผมก็ผิดสัญญาได้เหมือนกัน"

 

 

เขาพูดทิ้งไว้เท่านั้นเเล้วเดินเข้าห้อง ซึงฮุนทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ นึกย้อนไปถึงเรื่องที่ทำให้สัญญาบ้าๆนี่เกิดขึ้น

 

 

วันหนึ่งเมื่อราวๆเกือบสองปีก่อน เขาได้ยินเสียงพ่อของเขาทะเลาะกับเเม่ของซึงยุนที่พ่อรับเข้ามาอยู่บ้านในฐานะภรรยาอีกคนเรื่องจะส่งซึงยุนไปเรียนต่อที่อังกฤษ เเม่ของซึงยุนที่มีลูกชายเพียงคนเดียวไม่ยอมเด็ดขาด พวกเขาทั้งสองเลยทะเลาะกันใหญ่โต

 

 

ตอนนั้นซึงฮุนคิดเรื่องเรียนต่ออยู่เหมือนกัน เขาคิดเอาไว้ว่าอยากจะไปเรียนต่อที่อังกฤษเเล้วจะพาน้องไปด้วย เเต่ยังไม่มีเวลาเข้าไปคุยเพราะตัวเองก็ยุ่งกับภาระงานในตำเเหน่งรองประธานบริษัทที่เขาต้องรับผิดชอบ

 

 

โดยที่เขาไม่รู้เลยว่าจะไม่มีโอกาสได้คุยกับพ่อเรื่องนั้นอีกเเล้ว...

 

 

ตกดึกคืนนั้นจางเเมเข้ามาบอกเขาที่กำลังเคลียร์เอกสารในห้องทำงานด้วยสีหน้าซีดเผือดว่าคุณพ่อของเขากับเเม่ของซึงยุนเสียชีวิตเเล้วด้วยอุบัติเหตุรถพลิกคว่ำ

 

 

เขารีบร้อนกลับมาที่บ้าน มารดาของเขานั่งอยู่ที่ห้องรับเเขก ร้องไห้ฟูมฟายราวกับจะขาดใจ

 

 

"เเม่..."

 

 

"ซึงฮุน"

 

 

เขารับมารดาเข้ามาในอ้อมเเขน พลางกอดปลอบมารดาที่กำลังเสียขวัญ

 

 

"เพราะเเม่ของเด็กนั่น ยัยนั่นทำให้พ่อของเราต้องตาย

 

 

"เเม่พูดอะไร?"

 

 

"เลขาบอกว่าเขาทะเลาะกันเรื่องจะส่งซึงยุนไปเรียนต่อที่ร้านอาหาร เเล้วพ่อเเกก็พายัยนั่นขึ้นรถ เขาเป็นคนขับรถเองเเทนที่จะให้เลขาขับเหมือนปกติ เเล้วรถเขาก็ประสบอุบัติเหตุ"

 

 

ซึงฮุนพยายามหายใจลึกๆเพื่อตั้งสติ เขาเรียกเเม่บ้านเก่าแก่ของบ้านมาช่วยกันพาคุณเเม่ไปพักผ่อน

 

 

"เเม่ไปพักผ่อนก่อนนะครับ ทำใจให้สบาย ไม่ต้องกังวล ผมจะจัดการทุกอย่างเอง"

 

 

ซึงฮุนช่วยประคองมารดาขึ้นไปส่งถึงห้องนอนก่อนจะผละตัวออกมา ชายหนุ่มรีบเร่งเดินไปยังอีกปีกนึงของบ้าน ห้องนอนของซึงยุน

 

 

ห้องของซึงยุนปิดไฟมืดสนิท มีเพียงเเสงจันทร์เลือนลางเท่านั้นอาบร่างที่นอนขดงออยู่บนเตียง ซึงฮุนเดินไปทิ้งตัวนั่งลงบนเตียง เขาปาดเอาคราบน้ำตาบนผิวเเก้มนั้นออก ซึงยุนคงจะร้องไห้หนักจนเพลียเเล้วหลับไป

 

 

"ไม่เป็นไรนะเด็กดี"

 

 

เขาโน้มตัวลงไปหาเจ้าของร่างผอมที่นอนขด ตัวสั่นราวกับลูกนกเพราะฝันร้าย ริมฝีปากบางจูบซ้ำๆลงบนกลุ่มผมหยักศก เขาลูบเเผ่นหลังเเคบอย่างปลอบประโลมจนเสียงสะอื้นนั้นค่อยๆเงียบหายไป

 

 

ซึงฮุนพลิกตัวซึงยุนให้นอนหงาย ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมให้ถึงคอ ก่อนจะกดจูบลงบนริมฝีปากที่ขบเเน่นให้คลายออกจากกัน

 

 

"ซึงยุนยังมีฮยองนะ ฮยองจะดูเเลเราเอง"

 

 

เขาจูบลงบนหน้าผากเนียน ก่อนจะตัดสินใจลุกจากเตียง ชายหนุ่มว่าจะไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า จัดการเรื่องงานศพให้เรียบร้อยเเล้วกลับมานอนกับซึงยุน

 

 

"เเม่!"

 

 

คนที่ยืนอยู่หน้าประตูทำให้เขาตกตะลึง ซึงฮุนรีบเร่งเดินไปถึงตัวมารดา

 

 

"เเกทำเเบบนั้นได้ยังไงทำได้ยังไง นั่นน้องชายเเกนะถึงจะไม่ใช่พี่น้องเเท้ๆเเต่เด็กนั่นก็มีสายเลือดของพ่อเเก!"

 

 

เสียงเเหลมตวาดลั่นใส่เขาทันทีที่เข้ามาในห้อง ใบหน้าเขาถูกตบอย่างเเรงจนสะบัดหันไปตามเเรงมือ ผิวเเก้มของเขาชาดิก

 

 

"ฉันมีลูกชายอยู่คนเดียว เเกทำกับฉันเเบบนี้ได้ยังไง!"

 

 

"ผมรักซึงยุน"

 

 

"เเกจะรักกับเด็กนั่นไม่ได้ฉันจะส่งซึงยุนไปเรียนต่อที่อังกฤษ"

 

 

"ผมไม่ยอม"

 

 

ถ้าไม่มีซึงยุนเเล้วเขาจะอยู่ยังไง เขาจะใช้ชีวิตอยู่บนโลกใบนี้ได้ยังไง น้องเป็นทุกสิ่งทุกอย่างของเขานะ

 

 

"งั้นบอกมาว่าเเกจะทำยังไง"

 

 

ชายหนุ่มหลับตาเเล้วกลืนน้ำลายลงลำคอที่เเห้งผาก เขารู้อยู่เเล้วว่าแม่จะต้องมาไม้นี่ ...

 

 

"บอกมาสิว่าเเกจะเอายังไง เเกจะส่งเด็กนั่นไปเรียนที่อังกฤษ หรือเเกจะเลิกยุ่งกับมันโดยเด็ดขาด"

 

 

เขาเลือกได้เเค่คำตอบเดียว...

 

 

ถ้าเขาเลือกส่งน้องไป เขากับซึงยุนจะไม่ได้เจอกันอีกราวๆสี่ปีหรือจนกว่าน้องจะเรียนจบ เเม่จะขัดขวางการติดต่อทุกอย่าง อีกอย่างภาระที่เขาต้องรับผิดชอบในฐานะประธานบริษัทคนใหม่นั่นเเหละที่จะเป็นอุปสรรคใหญ่ในการติดต่อกับน้อง

 

 

เขาต้องเลือกที่จะเลิกยุ่งกับซึงยุนโดดเด็ดขาด เพราะมันคงเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดเเล้ว อย่างน้อยเขาก็ยังเห็นน้องอยู่ในสายตาได้ตลอด

 

 

ซึงฮุนหลับตา สูดหายใจเข้าลึกเเล้วลืมตาขึ้นก่อนจะพูดออกมาเสียงดังฟังชัด

 

 

"ผมจะเลิกยุ่งกับซึงยุน"

 

 

ตลอดหลายเดือนหลังจากนั้น ซึงยุนไม่เคยละทิ้งความพยายามที่จะง้อขอคืนดีกับเขา จนกระทั่งวันหนึ่งเเม่บอกว่าเเม่จะจัดการเอง ถ้าน้องไม่เลิกวุ่นวายกับเขา

 

 

ซึงฮุนห้ามเเม่เเตะต้องน้อง เเลกกับการที่เขาต้องจัดการกับซึงยุนอย่างเด็ดขาดด้วยตัวเอง

 

 

ซึงฮุนส่งซึงยุนไปเรียนที่ญี่ปุ่น...

 

 

เท่ากับว่าเเม่ของเขาห้ามเเตะต้องซึงยุน ห้ามส่งซึงยุนไปไกลตาเขากว่านี้ เเลกกับการที่เขาจะไม่ยุ่งกับซึงยุนอีกเเละจะจัดการกับน้องให้เด็ดขาด

 

 

นั่นคือจุดเริ่มต้นของเรื่องทั้งหมด...

 

 

......

 

 

เย็นวันถัดมาเขาถูกเเม่บังคับให้กลับมาทานข้าวเย็นที่บ้าน และซึงยุนก็นั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารด้วย 

 

 

เขาถอดสูทตัวนอกออกเเล้วนั่งลงบนเก้าอี้ คุณหนูใหญ่ทานข้าวไปตามปกติ  ไม่สนใจสายตาโหยหาจากซึงยุนที่ถูกจัดให้นั่งตรงข้ามเขาอย่างจงใจสักนิด

 

 

"ซึงฮุน"

 

 

"ครับ"

 

 

"สิ้นเดือนนี้เเม่จะให้คุณหนูนาอึนเข้ามาอยู่บ้านเรานะ เเล้วเดือนหน้าเเม่จะจัดงานเเต่งงาน"

 

 

"เเม่ ผมไม่เเต่ง!"

 

 

"ไม่เเต่งได้ยังไง เเกหมั้นกับน้องมาเกือบจะครึ่งปีเเล้วนะ!"

 

 

ซึงฮุนถอนหายใจหนัก ชายหนุ่มวางช้อนส้อมในมือลง เขาหลับตาเพื่อสงบสติอารมณ์ อุตส่าห์จัดงานหมั้นเงียบๆ พยายามคิดหาวิธีเอาไว้ว่าจะทำยังไงให้เรื่องงานหมั้นของเขามันกระทบกระเทือนจิตใจซึงยุนน้อยที่สุด 

 

 

เเต่ซึงยุนก็ต้องมารู้ด้วยวิธีนี้ ซึ่งเป็นวิธีที่โหดร้ายกับน้องที่สุด

 

 

"ผมขอตัวนะครับ"

 

 

"นั่งลง ซึงฮุน"

 

 

ดวงตาคมกริบกดลูกชายให้นั่งลงที่เดิม ซึงฮุนมองตามเเผ่นหลังเเคบของน้องที่ขโยกเขยกขึ้นบันไดบ้านไป เเละพยายามหายใจเข้าลึกๆเพื่อควบคุมสติ

 

 

"เเม่ผิดสัญญา"

 

 

"เเม่ไม่ได้ทำอะไรเด็กนั่น ไม่ได้เเตะต้องสุดที่รักของแกเลยสักนิดเดียว"

 

 

"ผมไม่เเต่ง"

 

 

"ถ้าเเกขัดใจฉัน ฉันจะทำกับเเกมากกว่านี้อีกซึงฮุน

 

 

...

 

 

สิ้นเดือนมาถึงเร็วเกินไป...

 

 

ตั้งเเต่วันนั้นเขาถูกป้อนงานอย่างหนักเนื่องจากบริษัทมีโปรเจคใหญ่กับผู้ถือหุ้นรายใหญ่ ตลอดสองอาทิตย์ที่ผ่านมาซึงฮุนเห็นหน้าซึงยุนเเทบนับครั้งได้

 

 

น้องชายที่มักจะยกน้ำมารอเวลาเขากลับบ้านเเทบจะไม่ได้ทำหน้าที่นั้นเเล้ว จางเเมบอกว่าซึงยุนถูกฝึกงานอย่างหนัก เเต่ถึงแม้วันไหนถ้าว่างยกน้ำมาให้ คุณนายใหญ่ของบ้านก็มักจะมาปรากฎตัวเสมอ สิ่งที่เขาทำได้คือเดินผ่านน้องไปเหมือนปกติ

 

 

พรุ่งนี้นาอึนจะมาอยู่ที่บ้านเเล้ว หญิงสาวถูกจัดให้นอนห้องเดียวกับเขา เสื้อผ้าเเสนสวยถูกย้ายเข้ามาในตู้เสื้อผ้า ผ้าปูที่นอนถูกเปลี่ยนลายเสียใหม่ ทุกอย่างถูกจัดใหม่ 

 

 

มันกลายเป็นห้องของสามีภรรยาไปแล้ว...

 

 

"ซึงยุนหล่ะ"

 

 

เขาถามเลขาส่วนตัวที่ยืนเฝ้าอยู่หน้าห้อง จางแมกำลังคุยกับเซโฮที่เดินจากอีกปีกหนึ่งของบ้านมาหา

 

 

"หลับเเล้วครับ วันนี้คุณหนูเล็กไม่ค่อยสบาย กลับมาก็ทานยาเเล้วหลับเลย"

 

 

"เเม่หล่ะ?"

 

 

"คุณผู้หญิงอยู่บ้านครอบครัวซนครับ จะกลับมาพร้อมคุณหนูซนพรุ่งนี้เช้า"

 

 

"งั้นเเยกย้ายกันไปพักผ่อนเถอะ"

 

 

เขาเดินข้ามไปยังอีกปีกหนึ่งของบ้าน เปิดประตูเข้าไปในห้องนอนของน้องอย่างเบามือที่สุด ซึงยุนยังนอนขดอยู่บนเตียงเหมือนปกติ เขาหย่อนตัวนั่งลงบนเตียง วางมือไล้ลงบนเรียวเเขนไล่ลงไปถึงข้อมือผอม

 

 

ผอมจนเหลือเเต่กระดูก...

 

 

ซึงฮุนคลึงต้นเเขนที่มีเนื้อนิ่มเพียงนิดก่อนจะโน้มตัวลงกดจูบลงบนปลายจมูก ไล่ลงมายังริมฝีปากอิ่มของคนที่เขาเเสนรัก

 

 

ริมฝีปากหยักบางเริ่มจากการกดเเต้มเพียงเบาๆ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นดูดดึงริมฝีปากอิ่มหนาหนักขึ้น เขากดเย้า อาศัยตอนที่อีกฝ่ายครางเเผ่วสอดลิ้นเข้าไปกวาดความซาบซ่านรุ่มร้อนในโพรงปากของคนเป็นไข้

 

 

อึก...

 

 

เด็กหนุ่มที่มีท่าทีขัดขืนตามสัญชาติญาณในตอนเเรกสงบลงเเละเริ่มจูบตอบเมื่อลืมตาขึ้นมาเเล้วเห็นว่าเป็นเขา

 

 

ซึงฮุนลูบผมหยักศกของอีกฝ่าย เเล้วผละออกเพื่อให้ซึงยุนได้หายใจ

 

 

"ซึงยุน อย่าร้องไห้..."

 

 

"ฮยองไม่รักคนอื่นได้ไหม?"

 

 

"ไม่เเต่งงานกับคนอื่นได้หรือเปล่า?"

 

 

เสียงทุ้มนั้นเเหบพร่าเเละสั่นไหว มือขาวขยำขยุ้มคอเสื้อคนที่กางเเขนคร่อมตัวเขาอยู่ด้านบน

 

 

"ฮยองขอโทษ"

 

 

"เปลี่ยนอะไรไม่ได้เเล้วใช่ไหมผมทำอะไรได้บ้าง?"

 

 

"ลืมฮยองซะ เเล้วเริ่มต้นชีวิตใหม่ รักกับใครสักคน คนดีๆที่เขาจะดูล..."

 

 

"อย่าพูดแบบนี้ ห้ามพูดเเบบนี้!"

 

 

กำปั้นลุ่นๆทุบระรัวลงมาบนอกของเขา เจ็บ... เเต่คงไม่เท่าที่ใจเขาเเละอีกฝ่ายเจ็บ

 

 

"ซึงยุน...ชู่วว ซึงยุนอา..."

 

 

"ฮยองกอดผมได้ไหม...กอดเหมือนที่เคยกอด"

 

 

"ซึงยุน..."

 

 

"จูบเหมือนที่เคยจ..."

 

 

ริมฝีปากอิ่มถูกปิดทาบอีกครั้ง ทั้งสองปล่อยให้ร่างกายเเนบเข้าหากัน เกี่ยวกระหวัดเติมเต็มกันเเละกันอย่างโหยหา ทิ้งทุกอย่างและความผิดชอบชั่วดีไว้เบื้องหลัง

 

 

"อือ..."

 

 

ร่างขาวสั่นคลอนไหวไปตามเเรงรักจากคนเป็นพี่...

 

 

"ผมรักฮยอง..อะ...นะ"

 

 

"ฮยองก็รัก...รักมากนะรู้ไหม"

 

 

....  

 

 

ซึงฮุนมองเด็กหนุ่มที่นอนซุกตัวเขาหลับตาพริ้มอย่างมีความสุข ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเขามีความสุขจริงๆ ความโหยหา ความคิดถึงทั้งหมดถูกเติมเต็มในค่ำคืนที่ผ่าน เขามีความสุขมากที่สุดในรอบปีที่ได้มีซึงยุนอยู่ด้วย

 

 

"คุณหนูครับ คุณผู้หญิงกำลังออกจากบ้านคุณหนูนาอึนครับ"

 

 

เสียงทุ้มของเลขาส่วนตัวของเขาดังขึ้นจากนอกประตูห้อง เขาตวัดผ้าห่มขึ้นคลุมร่างขาวของน้องชายที่ขดตัวเข้าหากันเมื่อเขาผละออก

 

 

"ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ฮยองรักเรานะซึงยุน"

 

 

...

 

 

ซึงยุนตื่นขึ้นมาอีกทีในตอนสาย ซึงฮุนไม่อยู่ข้างเขาเเล้ว พี่ชายคงจะลุกออกไปตอนที่เขากำลังฝันดี ฝันว่าพี่ชายกำลังบอกรักเขา

 

 

ถึงจะเป็นเพียงชั่วข้ามคืน แต่อย่างน้อยเขาก็ได้สัมผัสกับซึงฮุนคนเดิม คนที่จูบเขาอย่างทะนุถนอม คนที่กอดเขาอย่างอ่อนหวาน ซึงฮุนฮยองคนเดิมคนนั้น

 

 

"ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ผมรักฮยองนะ..."

 

 

______________________





 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,071 ความคิดเห็น

  1. #961 augustbenya (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2560 / 19:33
    ฮือน้องงงงงงงงงงงงง ต่อได้ไหมคะ ㅠㅠㅠㅠㅠㅠ
    #961
    0
  2. #959 Nikhotohoto (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2560 / 04:59
    ฮือออออ เมย์ มีภาคต่อรึป่าว

    โอ๊ยอินชิบหาย ทำน้ำตาไหล

    สงสารทั้งคู่ โคตรอินเลยอ่ะ

    ความรักต้องห้าม แต่สัมผัสได้เลย

    ว่าฮุนโคตรรักยูน

    ชอบเรื่องนี้จัง

    ขอบคุณเมย์สำหรับฟิค
    #959
    0
  3. #586 Cat_Cha (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 26 เมษายน 2559 / 14:08
    ห๊ะ จบแล้ว ทำไมจบแบบเน้ สงสารลูกหมา เมย์ใจร้ายมากอ่ะ สุดท้ายก็ไม่ได้อยู่ด้วยกัน ทั้งๆที่ออกจะรักกันมากขนาดนี้ แต่ก็นะ ความสัมพันธ์ของทั้งสองมันไม่ควรเกินขึ้นตั้งแต่แรก จบแบบนี้ก็สมควรแล้ว แต่แอบอยากให้มีภาคต่อ พี่ฮุนแต่งงาน ลูกหมาก็น่าจะมีใครมาดูแลด้วยนะ วอนไรท์เตอร์คนสวยพิจารณาด้วยค่า 5555
    #586
    0
  4. #584 แมวเกรียน00 (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 26 เมษายน 2559 / 05:17
    ฮรือออ ขอภาคต่อค่ะ มันหน่วงเหลือเกิน อ่านไปบีบหัวใจไปสงสารทั้งคุณหนูใหญ่คุณหนูเล็กเลย //น้ำตาคลอT^T
    #584
    0
  5. #582 Kezzy (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 26 เมษายน 2559 / 00:39
    มันร้ายต่อใจเสียจริง เป็นเรื่องที่ควรมีภาคต่อ

    เพิ่งได้เข้ามาอ่าน ไรท์ยังแต่งสนุกเหมือนเดิมเลยนะคะ
    #582
    0
  6. #578 YimPaew (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 25 เมษายน 2559 / 07:12
    โอ้ยยยยยยย หน่วงง่าาาา น้ำตาไหลพราก สงสารซึงยูนซึงฮุน
    แม่ก็บงใจร้ายที่สุด แงงงงงงงง ทำไมต้องพรากเค้าออกจากกันด้วย ใจร้าย
    หน่วงแทบตายเลยเรื่องนี้ สงสารง่าาาาาา ฮืออออออออออ
    #578
    0
  7. #577 hoonhoon (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 24 เมษายน 2559 / 23:43
    ฮืออออ ร้องตั้งแต่ตอนที่ทะเลาะกันหนัก ตอนนั้นสงสารยูนมาก เจ็บปวดใจที่สุด พอเริ่มเข้าใจเรื่องก็เข้าใจพี่ฮุนขึ้นมาหน่อย แต่เพราะแม่เลยอะ สุดท้ายแล้วไม่มีทางอื่นเลยเหรอ ตอนท้ายคือร้องหนักมาก สงสารทั้งคู่เลยอะ ไหนพี่ฮุนจะแบกรับทุกอย่างต้องอดทนกับสิ่งที่ไม่ต้องการ ฝืนตัวเองเพื่อทำร้ายน้อง ไหนจะยูนที่ต้องยอมรับในสิ่งที่ไม่อยากยอมรับ ไม่เอาแบบนี้ได้มั้ย;-;
    #577
    0