Fic Winner - Apartmate (Yoonwoo)

ตอนที่ 57 : ♫ OS Flower Boy -Minyoon-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 399
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    16 เม.ย. 59



{OS} Flower Boy

-Minyoon-

 

 

"ครับ ครับเเม่"

 

 

"ก็คงไปถึงมืดๆหน่อยนั่นเเหล่ะ ครับ ไม่เบี้ยวหรอก" 

 

 

"โอเค เเล้วเจอกันครับ"

 

 

ชายหนุ่มกดวางสายจากผู้เป็นเเม่เเล้วถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ 

 

 

เเม่นะเเม่...

 

 

เเล้วนี่เขาจะไปหาซื้อช่อดอกไม้เยี่ยมไข้เเบบสวยหรูสำหรับคุณหนูซนได้ที่ไหนละเนี่ย เย็นย่ำเอาป่านนี้เเล้ว

 

 

ชายหนุ่มกลอกตาอย่างเบื่อหน่าย

 

 

คุณหนูซนนาอึนเป็นลูกสาวของเพื่อนคุณเเม่เขา ซึ่งคุณเเม่หมายมั่นปั้นมือเอาไว้ว่าจะให้เขาเเต่งงานกับเธอ 

 

 

เขามั่นใจมากนะ ว่าเขาบอกคุณนายไปเกินสิบรอบเเล้วว่า เขาไม่ได้ชอบเธอเเบบนั้น สเปคเขาไม่ใช่คุณหนูไฮโซ น่ารักบอบบางเหมือนตุ๊กตาแก้วกระเบื้อง พร้อมวงเล็บในใจอีกด้วยว่า (เขาชอบผู้หญิงเท่ห์ๆ มีไลฟ์สไตล์เหมือนกัน คุยกันได้ทุกเรื่อง ขาสวย ถ้าหุุ่นเอ็กซ์ด้วยก็จะยิ่งดีมาก)

 

 

เเต่เเม่ก็คือเเม่...

 

 

เมื่อกี๊นี้คุณนายโทรมาบอกให้เขาหาซื้อช่อดอกไม่สวยๆหรูๆเเล้วเเวะไปเยี่ยมคุณหนูซนที่เข้าโรงพยาบาลเพราะไข้หวัด

 

 

ไข้หวัด...

 

 

เเล้วบอบบางเเบบนี้จะมาเป็นเเม่พันธุ์ให้เขาได้ไงวะ?

 

 

ละนี่เเค่คิดว่าจะต้องเอาช่อดอกไม้ไปมอบให้เธอพร้อมกับคำพูดหวานเลี่ยน หลังจากนั้นก็ต้องนั่งฟังคุณนายทั้งสองคุยกันเรื่องงานเเต่งเเละอนาคตของเขาและคุณหนูซนอีกสองช..เป็นอย่างต่ำเขาก็เพลียเเล้ว

 

 

ชายหนุ่มส่ายหัว เขาลุกไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า คว้ากุญเเจรถเเล้วเดินลงไปด้านล่างของบ้าน

 

 

ร้านดอกไม้...

 

 

เขาขับช้าๆเเล้วบังคับรถชิดเลนส์ซ้าย พยายามมองหาร้านดอกไม้ตั้งเเต่ซอยหน้าบ้านมาเรื่อยๆ จนกระทั่งเจอเข้ากับร้านเล็กๆขนาดหนึ่งห้องร้านหนึ่ง

 

 

ชะโงกหน้ามองก็เห็นป้ายชื่อร้านเขียนด้วยตัวหนังสือหวัดๆเเต่อ่านสบายตาว่า 'Flower Boy' 

 

 

เขาผลักประตูกระจกเข้าไปในร้าน เสียงกระพรวนกรุ๋งกริ๋งดังเตือนว่ามีลูกค้ามาเยือน เเต่ไม่ยักมีใครอยู่หรือออกมาต้อนรับ

 

 

ชายหนุ่มกวาดตามองไปรอบๆร้าน มีถังสตนเลสตั้งอยู่ปะปนกันหลากหลายขนาด บรรจุดอกไม้ชนิดต่างๆมากมายที่ส่งกลิ่นหอมฟุ้งไปทั่วร้าน 

 

 

“สวัสดีครับคุณลูกค้า ขอโทษที่ให้รอนะครับ จะรับอะไรดีครับวันนี้?

 

 

...

 

 

“เอา...”

 

 

คุณลูกค้าอ้าปากพะงาบๆอยู่หลายวินาทีเพราะหนึ่ง คนที่พึ่งจะโผล่มาถึงน่ารักจนเขาควานหาเสียงตัวเองไม่เจอ สอง ไอดอกไม้กว่ายี่สิบสามสิบชนิดเนี่ย ที่เขารู้จักก็เเค่กุหลาบกับคาร์เนชั่นเท่านั้น เเถมลิลลี่ให้อีกดอกเอ้า นอกนั้นก็ไม่รู้จักเเล้ว เลยไม่รู้จะตอบไปว่าจะเอาดอกไม้อะไร

 

 

“คุณลูกค้าครับ?

 

 

“อ่า...ดอกไม้เยี่ยมไข้ครับ”

 

 

เจ้าของร้านที่เห็นเขาอ้ำอึ้งๆอยู่นานหัวเราะ ชายหนุ่มเข้าใจว่าเขาคงไม่เคยสั่งดอกไม้มาก่อน เลยมีท่าทางแปลกๆเเบบนั้น

 

 

“ขออณุญาตถามนะครับ ดอกไม้นี่จะเอาไปเยี่ยมใครเหรอครับ ญาติผู้ใหญ่หรือว่าเพื่อนๆกันเอง? ผมจะได้จัดให้ถูก”

 

 

“น้องสาวครับ”

 

 

“อ๋า เยี่ยมไข้หญิงสาว งั้นก็ต้องเป็นกุหลาบสีเหลือง”

 

 

อีกฝ่ายดูเหมือนจะรำพึงรำพันกับตัวเองมากกว่าที่จะบอกเขา 

 

 

“เอาเป็นกุหลาบเหลืองล้วนช่อขนาดกลางละกันนะครับ”

 

 

“ครับ”

 

 

ชายหนุ่มผิวเข้มตอบรับไปส่งๆ จะช่อเล็กช่อกลางช่อใหญ่ก็จัดๆไปเถอะ จัดไปนานๆเลยก็ได้ เขาจะได้มีเวลามองสำรวจอีกฝ่ายอีกสักหน่อย

 

 

เจ้าของร้านที่กำลังก้มๆเงยๆเลือกกุหลาบในถังใกล้ๆตัวเขาสวมเสื้อเชิ๊ตสีเบบี้บลูลายดาวเล็กๆ พับเเขนลวกๆขับผิวขาวเเละโชว์ช่วงข้อมือเล็กผอม เรียวขายาวภายใต้กางเกงยีนส์พอดีตัวลากหายเข้าไปยังสะโพกสอบที่ถูกชายเสื้อปิดคลุมเอาไว้

 

 

ไหนจะผ้ากันเปื้อนสีชมพูอ่อนเเละเเว่นใสกลมๆบนใบหน้าที่ยิ่งช่วยเพิ่มความน่ารักนั่นอีกหล่ะ

 

 

ยืนมองกันเพลินเลยทีเดียว

 

 

“ได้แล้วครับคุณลูกค้า”

 

 

กุหลาบสีเหลืองที่จำนวนไม่น่าต่ำกว่า 20 ดอกถูกห่อด้วยพลาสติกใสเรียบหรู ผูกด้วยโบว์ลูกไม้อย่างเรียบร้อยแล้วถูกยื่นมาตรงหน้า หนุ่มหน้าเข้มยื่นเครดิตการ์ดให้พลางมองตามแผ่นหลังเเคบไปยังโต๊ะเล็กๆบริเวณมุมร้านที่ชายหนุ่มจัดช่อดอกไม้เมื่อครู่ บนนั้นมีกองกระดาษเเละดอกไม้วางกองยุ่งเหยิง คงจะเป็นโต๊ะทำงานของเจ้าตัวเขา

 

 

“ไปเยี่ยมไข้คนอื่นเเล้วก็อย่าลืมรักษาสุขภาพตัวเองนะครับคุณลูกค้า”

 

 

มือขาวนั่นยื่นการ์ดคืนให้พร้อมกับรอยยิ้มกว้างโชว์ฟันสวยเเละดวงตายิบหยี เขายิ้มรับพลางรับการ์ดคืนกลับมา

 

 

“ไว้มาอุดหนุนอีกนะครับ”

 

 

คุณลูกค้าพยักหน้าหงึกหงัก

 

 

มาเเน่ๆ...ยังไงเขาต้องมาเจอเจ้าตี๋นี่อีกเเน่นอน

 

 

...

 

 

"นี่นาอึน อปป้าเอาดอกไม้มาเยี่ยมไข้ค่ะ หายไวๆนะคะ"

 

 

เขายื่นดอกไม้ให้เด็กสาวก่อนจะลูบหัวเธอเบาๆ เด็กสาวหลับตาพริ้มเเล้วหัวเราะคิกคักกับสัมผัสจากมือของเขา

 

 

"มินโฮอปป้าน่ารักที่สุดเลย ขอบคุณนะคะ"

 

 

"ยินดีค่ะ"

 

 

"ดอกไม้หอมมากเลยค่ะ"

 

 

ใช่ หอม กลิ่นเจ้าหน้าตี๋ที่เป็นเจ้าของร้านหน่ะหอมมาก ขนาดไม่ได้อยู่ใกล้ระยะประชิดตัวก็ยังหอม มันเป็นกลิ่นดอกไม้ผสมกับกลิ่นน้ำหอมเย็นสบายที่ได้กลิ่นเเล้วผ่อนคลายมากๆ

 

 

"ถ้าชอบ ไว้คราวหน้าอปป้าจะซื้อดอกไม้ร้านนี้มาฝากอีกนะคะ"

 

 

....

 

 

“มินโฮ วันนี้ไปทานข้าวกับเเม่กับครอบครัวซนไหม?

 

 

"ไม่ไปอ่ะครับ"

 

 

"ไม่ไปได้ไง น้องอยากเจอลูกนะ"

 

 

"อ่ะ นี่ซีเรียสเลยนะครับคุณนายซง น้องสวย น้องน่ารักมาก เเต่น้องไม่ใช่สเปคผม ผมชอบเเบบเท่ห์ๆ ยิ้มสวยๆ หุ่นเอ็ก..."

 

 

มินโฮชะงักไปเมื่อนึกถึงเด็กหนุ่มที่เขาเจอที่ร้านดอกไม้เมื่อสองวันก่อน

 

 

ไม่อึ๋ม... สะโพกก็ไม่อวบไม่เอ็กซ์อะไรทั้งนั้น

 

 

อืม...

 

 

"เเต่ขายาวๆนั่นก็เซ็กซี่อยู่" 

 

 

"อะไรของเเก"

 

 

"ผมคิดกับนาอึนเเค่น้องสาวจริงๆ เเม่อย่าบังคับผมเลย มันอึดอัดนะ"

 

 

"ก็ไหนเเกบอกว่าน้องน่ารัก น้องสวย"

 

 

"มันคนละเรื่องกับนิสัยส่วนตัวที่ไปกันได้เลยครับคุณนายซง"

 

 

เขาประคองเเก้มคุณเเม่ที่นั่งดูทีวีด้วยกันข้างๆบนโซฟาเเล้วจูบลงไปบนเเก้มของนาง

 

 

"เเม่ไปเเต่งตัวเถอะ ผมจะออกไปซื้อของข้างนอก เเล้วเดี๋ยวผมไปส่ง"

 

 

.....

 

 

“อ้าว! คุณลูกค้า”

 

 

มินโฮเผลอยิ้มออกมาเมื่อเจ้าหน้าตี๋ทำหน้าตาตื่นเต้นเมื่อเห็นเขา ท่าทางจะเป็นเด็กไฮเปอร์ไม่เบาเลย

 

 

“วันนี้จะรับอะไรดีครับ?

 

 

“วันนี้เหรอ ขอเป็นกุหลาบขาวสักช่อละกัน”

 

 

“นั่นเเน่ะ จะเอากุหลาบขาวไปให้สาวที่ไหนครับเนี่ยยย?

 

 

เด็กหนุ่มยิ้ม ส่วนมินโฮยักคิ้วใส่ ขี้เล่นซะด้วย เดี๋ยวจะโดนไม่ใช่น้อย...

 

 

“ถ้าเป็นดอกไม้ช่อเเรกที่คุณให้เธอ ผมจะจัดเป็นเเบบ Hand tied ให้นะครับ”

 

 

คิ้วเข้มขมวดพันกัน พลางเดินตามชายหนุ่มที่อุ้มกำดอกกุหลาบสีขาวล้วนกว่ายี่สิบดอกไปที่โต๊ะทำงาน

 

 

มินโฮไม่ได้ถามว่าไอ้ Hand อะไรนั่นมันคืออะไร เขามองอีกฝ่ายค่อยๆใช้ปลายมีดเเหลมกรีดตัดเอาหนามเเหลมของกุหลาบออกจนเหลือเเต่ก้านอวบยาวสีเขียวสดอย่างใจเย็น

 

 

พอตัดเสร็จมือขาวก็รวบช่อดอกไม้ขึ้นมาจัดเป็นช่อกลม ใบกุหลาบเเละตัวดอกถูกจัดเรียงจนเข้าที่สวยงาม

 

 

"อยากเลือกสีริบบิ้นไหมครับ เธอชอบสีอะไร?"

 

 

เขาไม่รู้ว่าเธอชอบสีอะไร

 

 

เเต่วันเเรกที่ได้เจอกัน เธอใส่เสื้อเชิ้ตสี...

 

 

"เบบี้บลู"

 

 

ริบบิ้นสีเบบี้บลูเส้นโตถูกหยิบออกมาจากชั้นด้านหลังโต๊ะ  มันถูกกะความยาวแล้วตัดออกมาเพื่อนำมาผูกที่บริเวณใต้โคนดอกลงไปประมาณหนึ่งคืบ 

 

 

“อันนี้คือจัดเเบบ Hand tied ครับ เอาดอกไม้มามัดรวมกันเลย จัดช่อง่ายๆ เน้นความสดใหม่เหมือนกับพึ่งตัดมาจากต้น ส่วนหนามถูกตัดออกเพื่อที่จะได้ไม่บาดมือคุณผู้หญิง”

 

 

มินโฮอยากจะวางมือทับลงบนมือขาวๆยาวๆที่ยื่นช่อกุหลาบนั่นมาให้เสียจริง เเต่คิดได้ว่าวันเเรกยังไม่ควรจะกระโตกกระตากให้ไก่ตื่น

 

 

“แล้วมันจะอยู่ได้กี่วันเหรอ?

 

 

“สามสี่วันเขาก็จะเริ่มเฉาแล้วครับ ปลายกลีบดอกจะเปลี่ยนเป็นสีน้ำตาลเเล้วก็จะม้วนง้อ คุณอาจจะใช้ฟอกกี้พรมน้ำให้เขาสักหน่อย หรืออาจจะให้เธอเอาใส่เเจกันหล่อน้ำที่ผสมน้ำหวานลงไปนิดนึง ก็จะช่วยให้เขาสดได้นานขึ้น”

 

 

“แล้วฟอกกี้คืออะไร?

 

 

เด็กหนุ่มหัวเราะเสียงใส เขาหยิบเอาที่ฉีดน้ำที่เกี่ยวอยู่กับขอบถังโลหะขึ้นมาฉีดๆในอากาศให้ดู

 

 

“นี่ไงครับ”

 

 

“อ่อ”

 

 

มินโฮยกมือเกาหัว บอกกับตัวเองในใจว่าเขาไม่ได้เซ่อนะ ก็บ้านเขาเรียกที่ฉีดน้ำเฉยๆนี่หว่า

 

 

“ครับ ขอให้มีวันที่ดี คราวหน้ามาอุดหนุนใหม่นะครับ”

 

 

“อาฮะ”

 

 

มินโฮพยักหน้า เขารับดอกไม้มาก่อนจะเดินออกไปที่รถ

 

 

“เดี๋ยวเราได้เจอกันบ่อยๆแน่นอน”

 

 

...

 

 

“วันนี้ขอเป็นลิลลี่สีขาวล้วนนะ เอาช่อกลางๆ ห่อกระดาษสีน้ำตาลไม่ก็ห่อพลาสติกใสก็ได้”

 

 

“โบว์ไหมครับ?

 

 

“สีชมพู”

 

 

เหมือนกับผ้ากันเปื้อนที่เจ้าตี๋สวมอยู่...

 

 

“โอเค”

 

 

ริบบิ้นจากบนชั้นถูกหยิบออกมาวาง เเล้วเจ้าตัวก็ก้มหน้าก้มตา ง่วนอยู่กับการจัดช่อดอกไม้อย่างพิถีพิถัน

 

 

"นี่"

 

 

"..."

 

 

"นี่นาย"

 

 

"ผมชื่อคังซึงยุนครับ"

 

 

" อือ ซึงยุน ฉันถ่ายรูปดอกไม้พวกนั้นได้ไหม?"

 

 

“ครับ?

 

 

“ดอกไม้ในร้านนายอ่ะ”

 

 

“ดอกไม้ในถังอ่ะนะ?”

 

 

“ใช่ดิ ได้ไหม?”

 

 

“ได้ครับ เอาเลย”

 

 

“โอเค”

 

 

มินโฮลุกจากเก้าอี้ที่หน้าโต๊ะเเล้วเดินไปเก็บภาพดอกไม้ที่เขาต้องการประมาณ 7-8 ชนิดด้วยโทรศัพท์มือถือก่อนจะเดินมารับดอกไม้ที่ถูกจัดเป็นช่อยาวจากซึงยุน

 

 

เขาก้มลงสูดความหอมของมัน กลิ่นหอมรวยระรินชื่นใจของลิลลี่เป็นเอกลักษณ์จนมินโฮต้องยิ้มออกมา

 

 

“ขอบใจนะ”

 

 

“ว่าเเต่ คุณชื่ออะไรเหรอครับ?

 

 

“ฉันเหรอ? ไม่บอกหรอก”

 

 

“อ้าว ...”

 

 

“ไปก่อนนะ บายซึงยุน~

 

 

....

 

 

“นี่จะไม่บอกชื่อผมจริงดิ?

 

 

หนุ่มตี๋ถามชายหนุ่มผิวเข้มที่นั่งไถโทรศัพท์เล่นบนเก้าอี้หน้าโต๊ะเขาในขณะที่กำลังจัดการกับคาร์เนชั่นสีชมพูช่อใหญ่ที่เขาสั่ง

 

 

“อยากรู้ไปทำไมอ่ะ เรียกฉันว่าคุณลูกค้าครับนี่ก็น่ารักดีเเล้ว”

 

 

“ว่าไงนะ?

 

 

“ว่าเเต่เเถวๆนี้มีร้านขายดอกไม้ไหม?

 

 

เด็กหนุ่มเลิกคิ้ว ดวงตาเรียวภายใต้เเวนกลมใสเหมือนจะบอกเขาว่า ประสาทหรือเปล่า นี่ก็นั่งอยู่ในร้านดอกไม้นะ

 

 

“ฉันหมายถึงแบบที่เป็นต้นเลยอ่ะ”

 

 

“จะหาไปปลูกเหรอครับ”

 

 

“ใช่ แฟนฉัน(ในอนาคต) น่าจะชอบ”

 

 

“อ๋อ งั้นมีร้านใหญ่อยู่ที่มกโพ ไกลหน่อย เเต่ถูกและดี ไว้ผมจะขอแผนที่เขาให้ จะได้ไปสะดวก”

 

 

“ไว้พาไปหน่อยดิ หรือไม่ก็ขอติดรถไปด้วยไม่ได้เหรอ?”

 

 

ตาเรียวเล็กเบิกกว้างขึ้น หนุ่มตี๋ดันเเว่นที่ไหลลงมากองที่ปลายจมูกขึ้นไปบนสันจมูก เขาเงียบไปพักหนึ่ง ก่อนจะตอบอีกฝ่าย

 

 

“ก็ถ้าไปเดี๋ยวบอก”

 

 

“จะบอกไงอ่ะ?

 

 

“ก็... วันใกล้จะไปแล้วผมจะบอกวันที่คุณมา”

 

 

“งั้นขอเบอร์ไว้ได้ป่ะ เผื่อจะไปแล้วฉันไม่ได้มาที่ร้านงี้”

 

 

มินโฮยื่นโทรศัพท์ให้ ซึงยุนพยักหน้า เขาเช็ดมือเปียกๆกับผ้ากันเปื้อน เเล้วรับโทรศัพท์ของอีกฝ่ายมาพิมพ์เบอร์ตัวเองให้โดยไม่คิดอะไร

 

 

เสร็จโจร...

 

 

“ขอบใจนะ บ๊ายบายอาตี๋ยุน~

 

 

เขารับโทรศัพท์คืนมา ตามด้วยดอกไม้ อารมณ์ดีมากเกินถึงขนาดที่เดินผิวปากออกไปนอกร้าน

 

 

...

 

 

“ว่าเเต่สาวที่ฮยองไปจีบเป็นไงบ้างครับ?

 

 

สรรพนามของพวกเขาขยับใกล้ชิดกันขึ้นเรื่อยๆ จากคุณเป็นนาย เเล้วบางทีก็เป็นฮยอง ส่วนเขาจะเรียกซึงยุนว่าซึงยุน ไม่ก็ไอ้ตี๋

 

 

ถ้าเรียกในใจก็เรียกไอ้เด็กน่ารัก

 

 

“คนที่จีบเหรอ ยังเอ๋อๆอยู่ น่าจะยังไม่รู้ว่าโดนจีบหว่ะ”

 

 

เขาว่า เท้าคางมองซึงยุนที่กำลังจับดอกคัตเตอร์เเทรกไปตามช่อลิลลี่สีชมพูช่อใหญ่ที่เขาสั่ง

 

 

“ทำตัวไม่ชัดเจนอ่ะดิ๊ รุกเข้าไม่พองี้”

 

 

“หาเรื่องไปหาอาทิตย์ละ 2-3 วันเนี่ยนะ?

 

 

“ไม่รู้เเฮะ เเล้วเค้าสวยมั้ย? นิสัยเป็นไง ทำไมถึงชอบอ่ะ?

 

 

“ไม่สวยสักนิด อกเเบนๆ ก้นเเบนๆ เเขนขาก็ยาวเก้งก้าง เเต่น่ารัก”

 

 

“สาบานว่านี่พูดถึงคนที่ชอบ”

 

 

“จริงๆ ส่วนนิสัยก็...”

 

 

เขามองซึงยุนที่กำลังเม้มปากอย่างตั้งใจตอนนำริบบิ้นมาวัดความยาวกับช่อดอกไม้

 

 

“เป็นคนตั้งใจ...ใส่ใจรายละเอียด เเล้วก็ละเอียดอ่อน”

 

 

“เเต่งตัวก็น่ารักนะ”

 

 

ยิ่งวันนี้ใส่เสื้อสเวตเตอร์เเขนยาวสีชมพูยิ่งน่ารักเป็นพิเศษ 

 

 

“ยังไงอ่ะ?”

 

 

“ก็เเต่งตัวน่ารักอ่ะ ต้องขยายความด้วยเหรอ?”

 

 

“เดี๋ยวนี้ทำไมกวนจังวะ?”

 

 

เด็กหนุ่มส่ายหัว เขาจัดใบไม้สีเขียวที่เเซมอยู่อีกทีก่อนจะยื่นช่อดอกไม้ให้มินโฮ 

 

 

๐ว่าเเต่ฮยองทำงานอะไร ทำไมว่างมานั่งเล่นอยู่นี่นานเป็นช.ม.”

 

 

“ไม่บอก”

 

 

“เอ๊า เเบบนี้ก็ได้เหรอ ตัวเองรู้ว่าผมทำงานอะไร บ้านอยู่ไหน ชื่ออะไร เเต่ผมไม่รู้อะไรเกี่ยวกับฮยองเลยงี้”

 

 

“เดี๋ยวถึงเวลาก็ได้รู้เองเเหล่ะ”

 

 

....

 

 

“อ่ะ ซื้อเค้กมาฝาก”

 

 

“เฮ้ยย พูดเป็นเล่น”

 

 

มินโฮหัวเราะขำสีหน้าตื่นเต้นของเจ้าตัว เด็กหนุ่มคลี่ปากถุงเปิดออก ใช้ปลายนิ้วดึงเปิดฝากล่องออกอย่าวรวดเร็ว

 

 

“วันเกิดฮยองเหรอ”

 

 

“เปล่า”

 

 

“งั้นกินได้เลย ไม่ต้องมีเป่าเทียนไม่ต้องมีพิธีอะไรใช่ป้ะ”

 

 

“เออ กินไป”

 

 

เขายัดช้อนใส่มือซึงยุนแล้วนั่งมองซึงยุนกินเค้ก นี่ก็เป็นอีกอย่างที่เขาชอบในตัวเด็กนี่ กินได้โคตรน่าเอ็นดู ปากก็นิดเดียวเเต่ยัดเข้าไปจนเเก้มพอง กินก็เลอะเทอะทั้งสิบนิ้ว กินอะไรก็ติดปากติดเเก้ม โคตรจะน่ารัก

 

 

“เฮ้ย ไม่มีใครเเย่ง รีบทำไม”

 

 

“อย่อยไง ไม่กินด้วยกัน...เหรอ?

 

 

“ยังจะมีหน้ามาชวนอีก”

 

 

เขาล้วงเอาโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปเค้ก เเล้วถ่ายคลิปอีกฝ่ายที่ตั้งหน้าตั้งตากินเค้กเอาไว้

 

 

“ถ่ายเพื่อ?

 

 

“เอาไปให้เจ้าของร้านดู เขาคงจะภูมิใจมาก กินซะอร่อยขนาดนี้”

 

 

“เหรอ? ว่าเเต่วันนี้... ฮยองอยากเอาดอกไหนอ่ะ จัดให้ฟรีเลย”

 

 

"จริงป่ะ งั้นขอดอกมัมสีเเดงทั้งถังเลยนะ"

 

 

"ห้ะ?"

 

 

“ดอกมัมสีแดง ยกถังเลย”

 

 

“เอาไปทำไร เอาไปปักชำลงดินมันไม่ขึ้นหรอกนะ”

 

 

“มะเหงกสิ ใครจะเอาไปปักชำลงดิน”

 

 

เขาผลักหัวอีกฝ่ายจนเซ เด็กหนุ่มร้องโวย ปาดครีมจากเค้กเอามาป้ายมินโฮ

 

 

“ลามปามละๆ ตกลงให้หรือไม่ให้?

 

 

เขาลุกหนีจากรัศมีมือซึงยุนเอื้อมถึง พอเห็นเด็กหนุ่มพยักหน้า เขาก็เดินตรงไปที่ถังดอกมัมสีเเดงสด ย่อตัวลงเเล้วอุ้มถังขึ้นเดินไปที่รถ

 

 

“กลับละนะ”

 

 

“มาเเค่เนี้ย?

 

 

“เเค่เนี้ยก็เเฮปปี้ละ บาย~

 

 

...

 

 

มินโฮมองห่อกระดาษขนาดใหญ่กับช่อดอกคาร์เนชั่นสีเเดงสดที่หลังรถเเล้วก็ยิ้มออกมา ชายหนุ่มผิวปากอย่างอารมณ์ดีพลางสตาร์ทรถ เขาบังคับพวงมาลัยไปเรื่อยๆไม่รีบร้อน พลางผงกหัวไปตามจังหวะเพลงฮิพฮอพที่เขาเปิดไว้ลั่น

 

 

พอใกล้ถึงร้านของซึงยุนเขาก็เบาเสียงเพลงลงเเล้วหักพวงมาลัยเข้าจอดเทียบหน้าร้าน ตอนที่เจ้าตัวกำลังเอี้ยวตัวไปหยิบดอกไม้ที่เบาะหลังรถหางตาเขาก็ตวัดเห็นสิ่งผิดปกติ

 

 

ซึงยุนอยู่ในร้านตามปกติเหมือนเดิม เเต่ที่ไม่ปกติคือชายหนุ่มร่างสูงหน้าตี๋จัดที่ยืนโอบไหล่ซึงยุนอยู่ต่างหาก

 

 

มินโฮกลับมานั่งตัวตรงในเบาะรถ สายตาจับไปที่ทั้งสองเพื่อพิจารณาสถานการณ์

 

 

ซึงยุนกำลังนับดอกไม้ในขณะที่วงเเขนยาวๆของผู้ชายเเปลกหน้านั้นยีผมซึงยุนจนยุ่งเเล้วเลื่อนมาเเตะที่รอบเอว ซึงยุนเลยเอาเเฟ้มในมือฟาดเขา ทั้งสองหัวเราะกันดูสนิทสนมดี

 

 

บางทีเขาอาจจะรุกไม่พออย่างที่ซึงยุนเคยบอก หรือไม่ก็เพราะว่า...อีกคนมีใครในใจอยู่เเล้ว

 

 

“ช่างเเม่ง”

 

 

เขามองห่อกระดาษกับดอกไม้แล้วถอนหายใจ ไอนั่นหน่ะ เก็บไว้ดูก็ได้ เเต่ช่อดอกไม้หน่ะเขามีเกือบจะล้นห้องอยู่เเล้ว มินโฮอาศัยจังหวะที่ทั้งสองคนหายเข้าไปหลังร้าน หยิบคาร์เนชั่นช่อโตที่เค้าผูกริบบิ้นเองลงไปวางไว้บนกล่องจดหมายหน้าร้าน

 

 

“บาย คังซึงยุน”

 

 

...

 

 

“เฮ้ย ตี๋”

 

 

“ว่าไงเฮีย?”

 

 

“ไอ้ช่อคาร์เนชั่นสีเเดงช่อเบ้อเริ่มนั่นของใครอ่ะ ลูกค้าลืมไว้เหรอ?

 

 

“ไหนวะ?

 

 

ซึงยุนถามลูกพี่ลูกน้องที่เเวะมาหาพลางชะโงกดูตามที่อีกฝ่ายชี้ิ มีช่อคาร์เนชั่นสีเเดงช่อใหญ่วางอยู่บนตู้จดหมายจริงๆอย่างที่อีกฝ่ายว่า แต่วันนี้เขายังไม่ได้จัดคาร์เนชั่นสักช่อ เพราะฉะนั้นจะเป็นของร้านเขาไม่ได้

 

 

“ซึงฮุนฮยอง ผมฝากไปหยิบทีสิ ขอเคลียร์โต๊ะเเปป”

 

 

“ดั้ยค่ะ”

 

 

เขาตะเบ๊ะรับเเล้วเดินออกไปหน้าร้าน วงเเขนยาวรวบเอาช่อดอกไม้มาไว้เเนบตัวเเล้วเดินเข้ามาหาน้อง

 

 

“ว่าเเต่...คาร์เน่ชั่นสีเเดงเนี่ย ถ้าจำไม่ผิด มันเเปลว่า 'โปรดเห็นความรักของฉันด้วย' ใช่ไหมวะซึงยุน?

 

 

....

 

 

“เฮ้ยมิ อันนี้ห่ออะไรวะ งานลูกค้าสั่งเหรอ?

 

 

“หือ?

 

 

มินโฮที่ยืนพิงด้านข้างรถสูบบุหรี่อยู่ชะโงกหน้ามาดูเพื่อนที่กำลังสำรวจพื้นที่ในกระโปรงท้ายของเขาเพื่อหาบุหรี่เเละเครื่องดื่ม

 

 

“อ๋อ ก็งานวาดกูอ่ะ ตอนเเรกจะให้คนๆนึง เเต่ไม่ให้ละ?

 

 

“เอ๊า เเล้วทำไมไม่ให้”

 

 

ชายหนุ่มไหวไหล่ เขาโยนบุหรี่ลงพื้น ใช้ปลายเท้าขยี้มันจนไฟมอดเเล้วหยิบกระป๋องเบียร์มาเปิดดื่ม

 

 

“โดนหักอกมาเหรอวะ อาทิตย์นี้มึงทำหน้าหมดอาลัยตายอยากมาก ทั้งๆที่ก่อนหน้านี่หน้าระรื่นเเถมมีดอกไม้มาหาพวกกู ฟรุ้งฟริ้งยังกะมีปั๊ปปี้เลิฟทุกวันเลย”

 

 

“เเสนรู้ พวกมึงอ่ะ”

 

 

เขาบ่นเเล้วยิ้มออกมาขำๆ 

 

 

“ตกลงมีไรวะ?

 

 

“กูเห็นเขาอยู่กับเเฟนหวะ”

 

 

“เเฟน?

 

 

“อือ”

 

 

“เขาบอกมึงเหรอว่าเเฟน?

 

 

มึงโฮชะงักมือที่กำลังเปิดเบียร์อีกกระป๋อง เขาขมวดคิ้วเเล้วหันมองหน้าเพื่อนรัก

 

 

“เปล่า”

 

 

“เอ้าไอควายยย เเล้วรู้ได้ไงว่าเเฟนเขา”

 

 

“ก็เขาเล่นหัว โอบเอวกันอ่ะ”

 

 

“ปัญญาอ่อน มึงกับกูก็เล่นหัว กอดกัน จูบกันยังทำมาเเล้วเลยมะ? ไปเลยไป นี่รูปเขาใช่มะ เอาไปให้เขาเเล้วไปคุยกันให้รู้เรื่อง ตกลงกันให้เข้าใจ ใครจะผัวใครจะเมีย เสร็จละพามาเเนะนำพวกกูด้วย พวกกูรอนานละ ไปๆ”

 

 

พีโอดึงกระป๋องเบียร์ออกจากมือเขา ก่อนจะปิดฝากระโปรงรถเเล้วดันเขาเข้าไปในห้องคนขับ

 

 

“โชคดีครับมึง”

 

 

...

 

 

ระหว่างทางไปที่ร้านซึงยุนเขาหักรถเข้าจอดพักข้างทางอยู่หลายต่อหลายรอบ ด้วยลังเลว่าจะไปดีหรือไม่ไปดี เเต่สุดท้ายก็มาถึงร้านจนได้

 

 

ป้ายด้านหน้าถูกพลิกเป็น 'close' เรียบร้อยเเล้ว เเต่ไฟร้านยังไม่ถูกดับ มินโฮหยิบห่อภาพวาดเเล้วเดินไปหยุดที่ประตูร้าน เขาเขย่าประตูเพราะหวังว่าอีกฝ่ายจะได้ยินเสียงกะพรวนที่เเขวนอยู่กับประตู

 

 

“มาเเล้วคร้าบบ”

 

 

เสียงของซึงยุนลอยมาก่อนตัว พร้อมกับเจ้าตัวที่วิ่งถลามาจากหลังร้านในชุดเสื้อเสวตเตอร์เเขนยาวสีขาวตัวโตเเละกางเกงวอร์มสีน้ำเงิน คงเตรียมจะขึ้นชั้นบนไปพักผ่อน

 

 

ซึงยุนชะงักไปนิดหน่อยตอนที่เห็นเขา เจ้าตัวเกาหัวเเล้วปลดล็อคประตู ก่อนจะหลบทางให้เขาเดินเข้าไปด้านใน

 

 

“ฮยองหายไปไหนมาตั้งเป็นอาทิตย์?

 

 

“เอ้านี่ เเกะดิ เอานี่มาให้”

 

 

เขายื่นห่อภาพวาดให้ ซึงยุนพูดขอบคุณเบาๆ แล้วรับห่อนั้นไป มินโฮเดินตามอีกฝ่ายที่อุ้งภาพวาดไปวางบนโต๊ะ ก่อนจะเริ่มบรรจงเเกะห่อกระดาษสีน้ำตาลที่เขาห่อหุ้มเอาไว้

 

 

“ชื่อซงมินโฮ อายุ 24 ปี เป็นจิตรกร โปรดิวเซอร์ คอมโพสเซอร์ ดีเจ ทำงานประจำอยู่ที่สตูดิโอใกล้ๆกับย่านคาซูโร แต่ส่วนมากก็ทำงานอยู่ที่บ้าน”

 

 

“อันนั้นรู้เเล้ว ฮยองออกจะดังจะไม่รู้จักได้ไง”

 

 

เด็กหนุ่มว่าเเล้วดึงกระดาษออกจากผืนผ้าใบ เเล้วเขาก็ต้องอึ้งไปกับภาพวาดบนผืนผ้านั้น เพราะมันเป็นรูปของเขาเอง รูปเขากำลังจัดดอกไม้ รอบตัวรายล้อมด้วยถังที่บรรจุดอกไม้ ดอกไม้ทุกชนิดที่มินโฮมาซื้อจากเขาไป...

 

 

“ฮยอง...”

 

 

“นอกจากนี้ก็ โสด ยังไม่มีเเฟน จีบคนๆนึงอยู่ชื่อซึงยุน เป็นเจ้าของร้านดอกไม้ อาทิตย์ก่อนมาเห็นเขาอยู่กับใครก็ไม่รู้ คิดว่าเป็นเเฟนเขาเลยหลบไปรักษาใจ ยิ้มอะไร?”

 

 

“นั่นลูกพี่ลูกน้องผมเอง ชื่อซึงฮุน”

 

 

ควายอย่างที่พีโอบอกเลย ซงมินโฮ

 

 

“ทำไมสงสัยเเล้วไม่ถาม คิดเองคนเดียวเเล้วเป็นไงหละ?

 

 

“เซ็งมาก เสียเวลาทำคะแนนชะมัด”

 

 

“เเล้วฮยองมีอะไรจะถามผมอีกไหม?

 

 

“ยังโสดใช่ไหม? มีเเฟนยัง? จีบได้ใช่ป่ะ? ชอบรูปไหม?

 

 

“โสด เเฟนไม่มี จีบได้ดิ ก็จีบมาตั้งนานเเล้วป่ะ?

 

 

“อ้าว ตกลงรู้?

 

 

“ก็คิดๆไว้บางอ่ะเเหล่ะ ขายดอกไม้ไง ก็เดาเอาจากความหมายดอกไม้ แล้วแบบลูกค้าบ้าที่ไหนจะมานั่งคุยด้วยเป็นชั่วโมง ซื้อขนมมาฝาก หลอกขอเบอร์อีก ก็ต้องนิดนึงอ่ะ”

 

 

“มั่นหน้านะเราอ่ะ”

 

 

“ก็พึ่งมามั่นใจตอนคาร์เนชั่นช่อนั้นที่ใครบางคนเอามาวางทิ้งไว้นั่นเเหล่ะ เเถมยังหายไปเป็นอาทิตย์ ติดต่อก็ไม่ได้”

 

 

มินโฮได้เเต่กระพริบตาปริบๆ

 

 

“ส่วนรูปอะ ชอบ ชอบมาก โดยเฉพาะตรงนี้” 

 

 

“ซึงยุนจิ้มไฝที่ปีกจมูกของเขาบนภาพวาด”

 

 

“ก็มองอยู่ทุกวัน จะพลาดได้ไง”

 

 

“ขอบคุณนะครับ”

 

 

ซึงยุนลูบภาพวาดเเล้วยิ้มให้อีกฝ่าย 

 

 

อา คิดถึงรอยยิ้มนี้ชะมัด...

 

 

“ดีใจที่ชอบนะ ขึ้นข้างบนไปพักผ่อนเถอะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ฮยองมาหานะ”

 

 

ซึงยุนพยักหน้า เดินไปส่งมินโฮที่หน้าประตูร้าน เด็กหนุ่มยกมือบ๊ายบายอีกฝ่าย เเล้วยิ้มให้

 

 

มินโฮยิ้มรับ เขายีผมอีกฝ่ายเบาๆก่อนจะหมุนตัวหันหลังกลับ เเต่เดินไปสองเก้าก็หันกลับมาใหม่

 

 

“ซึงยุนอา”

 

 

“หือ?

 

 

ริมฝีปากหยักกดลงไปอย่างรวดเร็วบนริมฝีปากอิ่มสีเเดงฉ่ำเเล้วถอยออก

 

 

“ฝันดีนะ ไอ้เด็กน่ารัก”

 

 

____________________



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,071 ความคิดเห็น

  1. #948 NKrose (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2560 / 00:56
    อรั้ยยยย มันน่ารักมุ้งมิ้งมากเลยค่ะไรท์
    ชอบมากก อ่านไปอมยิ้มไปจนปวดแก้ม><555
    #948
    0
  2. #896 Mo_mo (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2560 / 23:41
    กรี้ดดดดด เขินจริงๆอ่ะเขินหนักมาก ฮื่ออออ โอเยมิโน5555 ขำตรงพีโอบอกใครผัวใครเมัยตกลงกันดีๆ555
    #896
    0
  3. #877 PNPK11 (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2560 / 01:02
    เขินมากกกกกกกก ชอบมากกกกก ขอบคุณไรต์มากๆนะคะ <3
    #877
    0
  4. #626 AimPie (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2559 / 00:56
    อ๊ากกกกกก พี่มิข่นบว้าาาาาาา มาขโมยจูบน้องยุนแบบนี้ได้ไงงงงงง ฮือออ ชอบการจีบของพี่มิมาก มานั่งเฝ้าเป็นชั่วโมงๆ อาทิตย์ละสองสามวัน แถมยังหลอกขอเบอร์เนียนๆ อีก โห้ยย น่ารักมาก รุกเบาๆ พอกรุบกริบ แต่น้องยุนก็มั่นนะคะ ร้ายอะ มีการรู้ตัวด้วยว่าโดนจีบ อิอิอิ ชอบตอนที่มิมาแนะนำตัวมากๆ คือใจๆ สุด ยิ่งตอนที่บอกว่าจีบคนๆ นึงอยู่ขื่อคังซึงยุนเป็นเจ้าของร้านดอกไม้ อินี่ฟินไปไกลแล้วค่าาาา โอ้ยยย น่ารักมาก ขอบคุณสำหรับฟิคนะคะ
    #626
    0
  5. #621 taooooooooo (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2559 / 21:59
    บ้าจริง
    เขินมาก


    ชอบเรื่อง
    #621
    0
  6. #562 PPLP (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 16 เมษายน 2559 / 22:01
    กรี๊ด..น่ารัก น่ารักน่ารัก... ขอย้ำคำว่าน่ารักหลายๆรอบเลย  ฮรอลน่ารักจริงๆ

    ตามิตอนแรกกวนตี๊นกวน จีบเค้าแบบกวนอ่ะ ๕๕๕๕ 

    ดีนะที่พีโอสะกิดใจให้ ไม่งั้นจากควายกลายเป็นนกแน่มิเอ้ย 

    น้องยุนก็เริ่ดค่ะ รู้แล้วเงียบไว้ ค้ลายๆซึน  แต่ความจริงคือเลี้ยงไว้ก่อนนี่เอง 555

    ร้านดอกไม้ร้านนี้อยู่ไหนคะ จะไปซื้อบ้าง  ฮรอลล ขอบคุณสำหรับฟิคนะคะ ♡
    #562
    0
  7. #561 love chen (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 16 เมษายน 2559 / 15:04
    โง้ยยยยละมุนละไมละเมียดละลายนยค่าาาาา><
    #561
    0
  8. #560 Tiki (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 16 เมษายน 2559 / 12:02
    น่ารักจังละมุนมาก เจอพ่อหนุ่มดอกไม้ทีสเปคเปลี่ยนเลยนะคะพี่มิโน ^^
    #560
    0
  9. #559 Tiki (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 16 เมษายน 2559 / 12:02
    น่ารักจังละมุนมาก เจอพ่อหนุ่มดอกไม้ทีสเปคเปลี่ยนเลยนะคะพี่มิโน ^^
    #559
    0
  10. #558 Tiki (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 16 เมษายน 2559 / 12:02
    น่ารักจังละมุนมาก เจอพ่อหนุ่มดอกไม้ทีสเปคเปลี่ยนเลยนะคะพี่มิโน ^^
    #558
    0
  11. #557 yksxx (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 16 เมษายน 2559 / 10:59
    น่ารักมาก อมยิ้มตลอดเวลาที่อ่านเลย ชอบตอนขอเบอร์55555 นึกว่าตัวเองเนียนแล้ว แต่คือน้องรู้5555
    แต่งอีกนะคะ ชอบมาเลยยยยย
    #557
    0
  12. #555 ข่า (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 16 เมษายน 2559 / 09:41
    อร๊ายยยยเขินนนนน

    เนื้อเรื่องน่ารักมากค่ะไรท์
    #555
    0
  13. #554 YimPaew (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 16 เมษายน 2559 / 09:13
    งุ้ยยยยยยยยยย น่ารักกกกกก เบาหวานจะขึ้น กรีดร้องดีดดิ้น ตะไมน่ารักงี้ง่าาาาาาาา ละมุนมากกกกกกกก งื้ออออออ โครตน่ารักเลยอ่ะเรื่องนี้
    #554
    0
  14. #553 กิตต์หล่อ เเฟนเพลนี (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 16 เมษายน 2559 / 01:00
    โง้ยย น่ารักมากเลยยย นึกว่าพี่มิจะนกสะแล้ว 5555
    #553
    0