Fic Winner - Apartmate (Yoonwoo)

ตอนที่ 47 : ♡ SF ซึงยุนไหน? -Yoonwoo- 1/?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 559
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    16 ต.ค. 58





♡ SF ซึงยุนไหน?
-Yoonwoo-


♡ ซึงยุนไหน? เฉยๆค่ะ ไม่มีไฟเเรงเฟร่ออะไรทั้งนั้น
55555555
ฟิคสั้นไม่มีสาระค่ะ ได้โปรดอย่าคาดหวัง
เขียนขึ้นมาเพราะคิดถึงโมเม้นท์คู่นี้ ช่วงนี้ชิปเปอร์ห่อเหี่ยวมากกกกก
เอนจอยรีดดิ้งค่ะ :)

ป.ล. เรื่องนี้ขอความกรุณามโนซึงยุนเนิร์ดๆ เชยๆ นะคะ
ไม่มีอาคังคนหล่อคนเท่ห์อะไรทั้งนั้น ลูกเนิรด์ ลูกเอ๋อค่ะ 5555










“ซึงฮุน เดี๋ยวขาตั้งโน๊ตเพลงจะมาส่งสิบตัวอะ ลงไปรับของละก็ช่วยกันยกขึ้นมาด้วยนะ”

 

 

คนตัวขาวผู้รับหน้าที่เหรัญญิกประจำชมรมดนตรีว่าพลางเปิดลิ้นชักหยิบซองเงินที่เตรียมไว้จ่ายค่าขาตั้งโน๊ตเพลงออกจากลิ้นชัก

 

 

“ก็ใช้พวกปีหนึ่งปีสองไปยกดิว๊า

 

 

“พวกปีสองมีสอบมิดเทอมพรุ่งนี้ เย็นนี้ไม่เข้าชมรม”

 

 

“ปีหนึ่งไง”

 

 

“ให้น้องมันซ้อมเหอะ นายว่างๆก็ลงไปยกสิ เป็นรองประธานชมรมดนตรีประสาอะไรห้ะ ไอ้คนขี้เกียจ พี่จียงเขาเห็นอะไรในตัวนายกันเนี่ย ถึงให้ตำเเหน่งรองประธาน”

 

 

“ฉันหล่อไง”

 

 

จินอูได้เเต่ส่ายหน้าหน่ายๆ เขาพยายามดึงเเขนอีกฝ่ายที่นอนกระดิกเท้าผิวปากอารมณ์ดีอยู่บนโซฟากลางห้องประชุมชมรม เเต่ซึงฮุนก็ไม่ขยับซักนิดเดียว

 

 

“ลุกเร็วว ซึงงุนอาาา ลงไปช่วยฉันยกขาตั้งโน๊ตเพลงหน่อยสิ นายต้องไปรับของนะ อาลู ท่านรองง”

 

 

“ไม่เอาอะ ใช้ซึงยุนดิ เดี๋ยวไปเรียกให้เอาป้ะ?”

 

 

“ซึงยุนไหน?

 

 

“ก็ซึงยุนไหนไง”

 

 

“ห้ะ?

 

 

“ใครๆเขาก็เรียกมันว่าซึงยุนไหน

 

 

“เพื่อ?

 

 

“ก็มันชอบทำตัวเหมือนไม่มีตัวตนอะ น้องแทฮยอนที่อยู่ห้องเดียวกันยังบอกเลยว่า ครูประจำชั้นเเทบไม่รู้ว่ามันมีตัวตนด้วยซ้ำ”

 

 

“เเล้วใครเป็นคนให้น้องเขาเข้าชมรมมา?

 

 

“ผมเองฮับ”

 

 

“เเล้วให้น้องเขาทำหน้าที่อะไร?

 

 

“บ สระเอ เบ๊จ้า”

 

 

“จะบ้าเหรอซึงฮุน เเล้วเกิดน้องเขาร้องเพลงเก่ง หรือเล่นดนตรีเก่งขึ้นมาหล่ะ?

 

 

จินอูผลักหัวเพื่อนที่กำลังลุกขึ้นมานั่งจนซึงฮุนต้องกางเเขนเพราะเสียศูนย์ 

 

 

“ไม่หรอกกกก เคยเห็นหน้ามันปะหล่ะ หัวหยอยๆหน่อย สูงๆเก้งก้าง ใส่เเว่นกลมๆ เเต่งตัวเชยสะบัด”

 

 

“ใครจะไปสก๊อยอย่างนายหล่ะ”

 

 

“อ้าว นายเป็นเพื่อนฉันต้องชมว่าฉันหล่อดิ”

 

 

“ไม่อะ”

 

 

“ไรวะ เออ เอาเป็นว่า เดี๋ยวไปตามซึงยุนให้ละกัน”

 

 

“โถ่ววววว จะไปหาเเทฮยอนก็บอกน่า”

 

 

“รู้ทันอีกละ”

 

 

ซึงฮุนทำเป็นบิดขาบิดเเขนไปมาเหมือนเขินเต็มที่ ร่างสูงหัวเราะออกมาดังๆก่อนจะเดินผิวปากออกจากห้องไป

 

 

...

 

 

“พ..พี่จินอูครับ”

 

 

“อ้อ นายคือซึงยุนไหนเหรอ?

 

 

จินอูเงยหน้าขึ้นจากกองบัญชีเมื่อได้ยินเสียงทุ้มๆเรียกชื่อ เขามองเด็กผู้ชายตัวสูงเเขนขายาว ใส่เเว่นกลมหนา เเต่งชุดเรียบร้อยเเถมตัวใหญ่โคร่งอย่างที่ซึงฮุนบอก เป๊ะ

 

 

โคตรเอ๋อ โคตรเนิร์ด โคตร... โคตรๆ

 

 

“เอ่อ...คือ ...ไปช่วยพี่ยกขาตั้งโน๊ตหน่อยนะ ว่างใช่ไหม?

 

 

“ก็...ว่างครับ”

 

 

“งั้นลงไปหน้าตึกเลยไป เขาน่าจะมาถึงเเล้วหละ”

 

 

“ครับ”

 

 

...

 

 

ขาตั้งโน๊ตสีดำใหม่เอี่ยมที่ถูกหุ้มด้วยพลาสติกถูกเเบกโดยซึงยุนหกตัว เด็กหนุ่มถือขาตั้งด้วยมือข้างละสามตัว ส่วนจินอูข้างละสองตัว

 

 

“นี่ซึงยุนไหน นายเล่นดนตรีเป็นใช่ไหม?

 

 

เขาถามรุ่นน้องตอนที่กำลังก้มๆเงยๆช่วยกันเเกะพลาสติกออกจากขาตั้งโน๊ต จินอูมองอีกฝ่ายที่ดันเเว่นขึ้นไปบนสันจมูก ก่อนจะตอบเขา

 

 

“ก็เป็นบ้างครับพี่”

 

 

“เล่นอะไรเป็นหล่ะ?”

 

 

“กีต้าร์ คีย์บอร์ดก็ได้อยู่ครับ”

 

 

“เหรอ มาลองเล่นให้ดูหน่อยสิ”

 

 

เขากวักมือเรียกอีกฝ่ายให้เดินตามเข้าไปในห้องเก็บเสียงสำหรับซ้อมวงคอมโบแบนด์

 

 

ซึงยุนกวาดตามองไปรอบๆห้องกว้าง เขาเข้าชมรมดนตรีมาเกือบครึ่งเทอมเเล้ว เเต่ยังไม่เคยได้เข้ามาในห้องนี้มาก่อน พวกเด็กปีหนึ่งจะต้องซ้อมเครื่องดนตรีที่ตัวเองเล่นอยู่ใกล้ๆกับห้องเก็บของ ถ้ามีงานโรงเรียนถึงจะได้เข้ามาในห้องชมรม เเล้วถ้ารุ่นพี่เห็นเเวว ถึงจะได้เล่นกับวงคอมโบแบนด์เเล้วก็ซ้อมในห้องนี้ ในห้องกว้างบุกำเเพงเก็บเสียงอย่างดี ตรงกลางมีกลองชุด มุมห้องมีกีต้าร์โปร่งวางพิงกำแพงอยู่สองตัว กีต้าร์ไฟฟ้าเเละเบสอย่างละหนึ่ง กับคีย์บอร์ดเเละคาฮองตั้งขนาบซ้ายขวาด้านหน้ากลองชุด มุมห้องอีกฝั่งมีกระเป๋าเครื่องทองเหลืองวางอยู่ด้วย คงจะเป็นทรัมเปตกับแซกโซโฟน

 

 

“จะเอาตัวไหนหยิบมาเลย ละมานั่งข้างพี่นี่”

 

 

จินอูหยิบเก้าอี้มาตัวหนึ่ง เขาวางมันข้างคาฮองก่อนจะนั่งลงบนคาฮองตัวนั้น

 

 

ซึงยุนหยิบกีต้าร์ตัวสีดำขึ้นจากพื้น เด็กหนุ่มเดินไปทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้ เขาเป่าลมออกจากปากเป็นการปลอบให้ตัวเองใจเย็นลง เพราะเกร็งนิดหน่อยที่ต้องมานั่งชิดเเบบขาเเนบขากับเหรัญญิกคนสวยของชมรม

 

 

“เล่น Uniqueของ Lenka ได้ไหม?

 

 

“เดี๋ยวผมลองดูครับ”

 

 

“โอเค งั้นฉันเอาเลยนะ”

 

 

I'm happy to be sad

It's funny when I'm mad

I don't know that make sense

But I know that that's not bad...”

 

 

จินอูมองเด็กหนุ่มที่โยกหัวไปตามเสียงเพลง ซึงยุนเคาะกีต้าร์สองสามครั้งก่อนจะเริ่มเล่นคลอไปกับเขา และนั่นทำให้จินอูแปลกใจ พวกเล่นได้บ้างนี้เขาเกากีต้าร์ตามเเบบไม่ต้องดูคอร์ดได้เลยเหรอ?

 

 

เขาลองเคาะคาฮองเเล้วเร่งจังหวะขึ้น เปลี่ยนจังหวะให้เร็วบ้างช้าบ้างตามใจเเต่ซึงยุนก็ตามเก็บได้หมด

 

 

นี่ไม่เรียกเล่นได้บ้างเเล้ว...

 

 

“อีกเพลงได้ไหม? นายลองร้องดูด้วยดิ เอา Officially Missing you นะ”

 

 

Ooh... Can nobody do it like you 

Said every little thing you do

Hey baby say it stays on my mind

And I...I'm officially missing you

 

 

เสียงทุ้มๆนุ่มๆทำให้จินอูถึงกับตะลึง เหรัญญิกหน้าสวยอ้าปากค้าง เสียงดีอย่างนี้อีซึงงุนตัวดีปล่อยผ่านไปได้ยังไง น่าตีซักทีจริงๆเลย

 

 

กว่าเพลงจะจบจินอูก็ได้เเต่ร้องโห เเล้วชื่นชมอีกฝ่ายอยู่ในใจหลายต่อหลายรอบ เขานึกชอบใจเสียงเเผดทุ้มนั้นจนอยากชวนซึงยุนร้องเพลงด้วยอีกสักเพลงสองเพลง

 

 

“งานคริสต์มาสที่จะถึงนี้มาเล่นกีต้าร์ให้หน่อยสิ”

 

 

“เอ่อ คงไม่สะดวกครับ ยังไง..ผมว่าผมกลับก่อนดีกว่าครับ ขอตัวนะครับพี่”

 

 

“อ้าวว เดี๋ยวดิ เฮ้ยย ซึงยุนไหนนน รีบไปไหนอ่ะ?”

 

 

จินอูวิ่งตามออกไปหน้าห้องชมรม เเต่ซึงยุนก็หายไปแล้ว เขาได้แต่กลอกตาแล้วนึกในใจ ว่าเดี๋ยวก่อนเถอะ หนีได้หนีไป ว่างเมื่อไหร่เขาจะไปตามถึงห้องเรียนเลย

 

 

...

 

 

“อีซึงฮุน”

 

 

“ว่าไงจ๊ะ?

 

 

“นายรู้ไหมว่าซึงยุนหน่ะเสียงดีโคตรรรรรร เล่นกีต้าร์ก็ไม่เพี้ยนเลยสักคอร์ดด้วย เเล้ว ปล่อย ให้ น้อง มัน เป็น เบ๊ ชมรม ได้ ยังไง ฮะ!!!!”

 

 

“โอ๊ยยยย มันเจ็บนะ นั่นเเฟ้มบัญชีนะ หนามุงหลังคาบ้านได้เลยด้วยนะ ไม่ใช่หมอนนุ่มนิ่มนะจินอู!”

 

 

เขาวิ่งหลบ เพราะพ่อคุณเล่นฟาดเขาเป็นจังหวะตามคำพูดจนเดาได้เลยว่าไหล่น่าจะระบมไปเเล้วเรียบร้อย

 

 

“ว่าเเต่ นายหมายถึงซึงยุนไหนเหรอ?

 

 

“ก็ซึงยุนไหนไงเล่า”

 

 

“เออออ หมายถึงว่าที่ว่าเล่นกีต้าร์ดีร้องเพลงเพราะอะ นายหมายถึงซึงยุนไหนใช่ไหม?

 

 

“ใช่”

 

 

“ไปตามมาพรีเซ้นต์หน่อยดิ”

 

 

“อยากดูก็ไปตามเองดิ”

 

 

“ฉันเป็นรองประธาน นายเป็นเหนะจินอู ไปตามสิ”

 

 

“คอยดูนะ ฉันจะฟ้องพี่จียง”

 

 

เขาบ่น เเต่ยอมเดินออกจากห้องประชุมของชมรม เเล้วเดินไปใกล้ๆส่วนของห้องเก็บของ ตรงนั้นมีพวกปีสองสอนปีหนึ่งอยู่ 

 

 

“จินฮวาน เห็นซึงยุนไหม?

 

 

“พี่หมายถึงซึงยุนไหนเหรอ?

 

 

“เอ่ออ ก็ซึงยุนไหนอ่ะ”

 

 

“ยังไม่เข้าชมรมเลยครับ วันนี้ห้องมันเลิกช้ามั้ง พี่ลองไปดูที่ห้องเรียนสิ”

 

 

“ให้ไปตามที่ห้องเรียนเลยเหรอ?”

 

 

จินอูมองนาฬิกาข้อมือที่บอกเวลาห้าโมงครึ่งเเล้วมองทะลุออกไปนอกหน้าต่าง นี่เขาจำเป็นต้องเดินข้ามตึกไปตามตัวเด็กนั่นใช่ไหม

 

 

...

 

 

“ย๊า คิมจินฮวาน!”

 

 

จินอูได้เเต่โวยวาย เขาอุส่าห์เชื่อว่าซึงยุนยังไม่เลิกเรียนเเล้วเดินลากขาขึ้นมาชั้นสี่ของตึกเรียนเชียวนะ เเล้วห้องเรียนปีหนึ่งห้องเอที่เงียบกริบ ประตูถูกปิดเรียบร้อย เก้าอี้ถูกยกขึ้นวางบนโต๊ะทุกตัวเเล้วคืออะไรรร! 

 

 

“ย๊ากกก”

 

 

เขาร้องโวยวายเมื่อวิ่งลงบันไดมาหน้าตึก ฝนเม็ดหนาสาดซัดลงมาอย่างหนักจนเเทบไม่เห็นพื้นสนามกว้างด้านหน้า ไม่ต้องพูดถึงตึกกิจกรรมที่อยู่ไกลลิบๆนั่นเลย ตอนนี้ก็เกือบหกโมงเเล้ว ที่ชมรมคงกำลังรวมน้องปีหนึ่งกับปีสองคุยอย่างไม่ต้องสงสัย ลืมไปได้เลยเรื่องรับโทรศัพท์

 

 

“เอาร่มไหมครับ?

 

 

จินอูสะดุ้งเมื่อเงาสูงทาบทับจากด้านหลัง เขาหันไปมองก็เห็นว่าเป็นร่างสูงในชุดเสื้อฮู้ดสีดำตัวใหญ่ หมวกฮู้ดถูกดึงขึ้นมาสวมเเถมรูดเชือกจนปิดหน้าปิดตา เส้นผมยาวหยักศกสีดำปิดดวงตาและใบหน้าไปเสียครึ่ง เเต่จินอูก็ยังจำไฝเล็กๆบนปลายจมูกเเละริมฝีปากหนาๆนั้นได้

 

 

“ซึงยูน! มาเงียบๆยังกับผี ตกใจหมด!”

 

 

“โทษทีครับ ไม่ได้ตั้งใจทำให้พี่ตกใจนะ”

 

 

เด็กหนุ่มยกมือขึ้นเป็นเชิงขอโทษขอโพย ก่อนจะยื่นร่มพับสามตอนสีดำในมือให้อีกฝ่าย 

 

 

“เเล้วนายหล่ะ?

 

 

“เดี๋ยวผมโทรให้รถวนมารับหน้าตึกก็ได้ครับ”

 

 

“งั้นทำไมไม่ให้รถเเวะส่งฉันหน้าตึกกิจกรรมอะ ร่มนายจะได้ไม่เปียกด้วย” 

 

 

“เอ่ออ...”

 

 

“ไม่สะดวกเหรอ?

 

 

“เอาตามนั้นก็ได้ครับ”

 

 

เด็กหนุ่มล้วงโทรศัพท์ขึ้นมาจากกระเป๋ากางเกง เขาสไลด์หน้าจอเเล้วพิมพ์ก๊อกเเก๊ก ไม่นานรถเเวนสีดำคันโตก็ขับมาจอดเทียบ

 

 

“โหห รถที่บ้านเหรอ?

 

 

“ก็...ไม่เชิงครับพี่”

 

 

จินอูพยักหน้าให้คนขับรถที่หันมายิ้มให้เขาพลางนั่งลงบนเบาะถัดจากซึงยุนเเล้ววางร่มบนตัก 

 

 

“นี่ ซึงยุนไหน พี่ยืมโทรศัพท์หน่อยสิ”

 

 

เด็กหนุ่มยื่นโทรศัพท์ให้ เขาไม่ได้สนใจว่าจินอูเอามันไปทำอะไรเพราะกำลังง่วนหาเเว่นในกระเป๋ามาสวม

 

 

“นี่ซึงยุน”

 

 

“ครับ?

 

 

“วันเสาร์นี้ว่างรึเปล่า?

 

 

“ก็...ช่วงเย็นว่างครับ”

 

 

“งั้น...วันเสาร์นี้ไปเที่ยวกันไหม?

 

 

“ผม...ไม่เเน่ใจว่าจะไปได้รึเปล่า”

 

 

“ยังไงก็โทรมาละกันนะ พี่เมมเบอร์ไว้ให้เเล้ว”

 

 

จินอูลงรถไปแล้วพร้อมประตูรถที่ปิดดังปัง รอยยิ้มสวยค่อยๆผุดขึ้นมุมริมฝีปากหนา

 

 

“เเหมมมม่ นี่ขนาดไม่ค่อยได้มาโรงเรียน แถมยังทำตัวเป็นพ่อหนุ่มเนิร์ดไร้ตัวตนจนเพื่อนเรียกซึงยุนไหน เเต่ก็ยังจะมีรุ่นพี่หน้าสวยมาขายขนมจีบอีกหรอวะซึงยุน”

 

 

“เสาร์นี้ผมไปเที่ยวกับพี่จินอูได้ไหมอะพี่เซโฮ?

 

 

...

 

 

“ไม่ได้สินะ”

 

 

“ชอบเขาเหรอ? ก็ไปดิ ยังไงก็ต้องไปเอาร่มคืนจากเขาไม่ใช่เหรอวะ?”

 

 

ซึงยุนเลิกคิ้ว เด็กหนุ่มมองเบาะนั่งข้างตัว ชะโงกดูที่พื้นก็ไม่เห็นร่มวางอยู่ พี่จินอูคงจะหยิบติดมือไปด้วย

 

 

“ไปเที่ยวได้จริงเหรอ?”

 

 

“ฉันเคยได้ยินมาว่า ถ้าคนเรามีความรัก จะร้องเพลงได้เพราะขึ้น เเล้วก็เขียนเพลงได้นุ่มนวลอ่อนหวานขึ้นด้วย ไปพิสูจน์ให้ทีละกันนะ ว่ามันจริงไหม?

 

 

“เต็มใจช่วยพิสูจน์อย่างยิ่งเลยครับ”


 






 

 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,071 ความคิดเห็น

  1. #411 kray krislay (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2558 / 04:06
    พี่เมอ่าาาาาาา ฮืออออออซึงยูนไหนทำไมน่ารักเฟ่ออออออออออออ>< แดดิ้น ชอบแรง น้องซึงยูนไหนวันเสาร์นี้ว่างป่ะ เล่นกีต้าก็เก่ง ร้องเพลงก็เพราะ พี่จินูอย่าปล่อยให้หลุดมือนะงานนี้><
    #411
    0
  2. #410 Vitaminz (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2558 / 22:40
    ไฟแรงเฟ่อออออออออออออออออออออออ (ผิดดดดดดดดดด)
    จินอูใจดีจังเลยค่าาาา พี่ฮุนคือไร ขี้เกียจฝุดๆๆ
    ซึงยูนไหนร้องเพลงเพราะจังเลย 
    พี่จินอูแบบรุ่นพี่ที่น่ารักจริงๆ เง้อ จะเอาาา
    #410
    0
  3. #409 Kezzy (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2558 / 16:58
    มาต่อโดยด่วนเลยนะคะ

    ขาดตอนไปเลย



    ช่วงนี้ขาดโมเม้นท์คู่นี้จริงๆ

    ขออ่านฟิคก็ยังดี

    ขอฟินๆเลยนะน้องเม
    #409
    0
  4. #408 hoonhoon (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2558 / 12:54
    ง่อวววว ทำไมยุนต้องทำลึกลับด้วย ถ้าถอดลุคเนิร์ดต้องปังแน่ๆ -.,-
    #408
    0
  5. #407 kyotangmo (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2558 / 08:57
    ซึงยุนไหน ฮ่าๆๆๆๆๆ เป็นนักร้องหรือเทรนนี่ที่ไหนรึเปล่าเนี่ย เลยต้องทำตัวลึกลับ จริงๆต้องหล่อมากแน่ๆ >_<

    จินอูชวนไปเดทนี่เพราะชอบหรือว่าอยากจะชวนมาเข้าวงนะ มีเมมเบอร์ลงไปด้วย เจ๋งจริง คิคิ

    จะรออ่านตอนต่อไปนะ และก็อ่านเรื่องหลักด้วย อย่าลืมอัพเรื่องหลักนะ เราไม่ได้ทวงนะ ฮ่าๆๆๆ

    #407
    0
  6. #406 YimPaew (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2558 / 06:23
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด เค้าชอบเรื่องนี้ ซึงยูนไหนดูมีความลับนะเรา
    ไม่ใช่นักเรียนธรรมดาๆแน่ๆเลย อยากอ่านต่อแล้วอ่ะเม มาต่อไวๆนะๆๆๆ
    เรื่องนี้น่าร้ากกกกกก ชอบมากเลยอ่ะ กรี๊ดดดดดดดด อยากอ่านอีกๆๆๆๆ
    ฮอลลลลลลลล ตื่นเต้นอ่ะ เค้าจะไปเดทกันไหมง่าา ซึงยูนจินอูเนี้ย อ้ากกกก แต่งต่อไวไวนะเม พี่จะลงแดง งื้อออออ น่ารักกก
    #406
    0
  7. #405 winnertintin (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2558 / 02:26
    อ่านฟิคเรื่องนี้ไป ต้องเปิดเพลงฟังตามไปด้วย 555



    ยากมากนะเนี่ยที่ต้องจินตนาการว่ายุนเนิร์ดอ่ะ ปกติน้องเป็นหนุ่มฮอต 555



    ขำที่บรรยายฉากยุนใส่ฮู้ดปิดหน้าเหลือแต่จมูกกะปาก คือพี่คิดถึงหน้าจีนูแทนอ่ะ ภาพฮู้ดเทาผูกเชือกเหลือแต่ตาใน บินเนอร์ทีวีลอยขึ้นมาเลย 555



    ตกลงจีนูชอบยุนไหนแล้วเหรอ อะไรคือชวนไปเที่ยว เมมเบอร์ตัวเองใส่เครื่องเค้าอีกตะหาก เปรี้ยวนะเนี่ย 555



    รออ่านต่อนะคะ
    #405
    0
  8. #404 Cat_Cha (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2558 / 00:57
    ตอนหลักยังอ่านไม่จบ อ่านsfก่อน 5555 เด่ว่าซึงยุนเป็นนักร้องไม่ก็เด็กฝึก พี่เซโฮค่อผู้จัดการ เดามั่วมาก 5555 ทำไมไม่มีใครจำซึงยุนได้อ่ะ ที่ทำเนิร์ดนี่คือปลอมตัวหรอ รออ่านตอนต่อไปค่า
    #404
    0