Fic Winner - Apartmate (Yoonwoo)

ตอนที่ 42 : ♡ SF Jinwoo's Habit l Straggle -Hoonwoo- (End)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 476
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    25 ก.ย. 58





♡ Series Fic Jinwoo's Habit l Straggle (End)
-Hoonwoo-


มาถึงตอนจบของเรื่องนี้จนได้ค่ะ 
ชื่อเรื่องกับเนื้อเรื่องไม่ค่อยสัมพันธ์กันเท่าไหร่
เมว่าพาร์ทนี้มันเหมือนรีวีวเที่ยวมากกว่า 555 
 เเต่ทำการบ้านหนักเพราะเเอบรู้มาว่ามีคนอ่านของเราคนนึงอยู่ญี่ปุ่น
5555 งานต้องเนี๊ยบ / วอนพี่โมอย่าจับผิดฟิคน้อง เมไม่เคยไปญี่ปุ่นง่ะ 5555

เปล่าลำเอียงรักฮุนอูมากกว่าเเต่อย่างไรรร
มันยาวเพราะว่าต้องใส่รายละเอียดเยอะเพื่อให้สมจริง จริงๆนะคะ *จิ้มนิ้ว*
ยาวสิบหกหน้าเวิรด์ค่ะ ไม่เคยเขียนวันชอตยาวขนาดนี้
เมตาลายมาก เจอคำผิดบอกได้เลยนะคะ


เจอกันอีกทีที่ฟิคหลักนะคะ
ถ้ามีพลอตวันชอตหรือชอทฟิคยังไงเมจะมาลงให้ที่บทความนี้ค่ะ
เอนจอยรีดดิ้งค่ะ  : ) 


* ยาไตคืออาหารข้างทางเเบบญี่ปุ่นค่ะ ตอนนี้เหลือเเต่ที่ฟุกุโอกะค่ะ






 


...

 

 

คิมจินอูกำลังเเตกจุด   

 

 

...

 

 

ชายหนุ่มผู้อายุมากที่สุดในวงพยายามเบิกตาเเล้วเพ่งมองเเผนที่ที่กางเเผ่อยู่บนเตียงตรงหน้า เขาลากปลายนิ้วตามเส้นทางซับเวย์เส้นนานาคุมะ ก่อนจะละปลายนิ้วออกมาลากไปตามเส้นทางรถไฟสายเท็นจินโอมุตะ เเล้วสุดท้ายก็ละมือมาเกาหัวเพราะ งง

 

 

งงจริงๆอะ ภาษาญี่ปุ่นของเขาก็ใช่ว่าจะดี คือเรียกว่าเข้าขั้นกากดีกว่า นอกจากคำว่ากากเเล้วก็คือกากมาก เเละกากที่สุดแบบวิกฤต คือนอกจากบทที่จำไปพูดในคอน คิมจินอูก็ไม่รู้อะไรเเล้ว เเบลงค์...

 

 

“พิกัดร้านคือ ออกจากสถานีเท็นจินด้าน West exit เเล้วก็มองหาห้าง อิวา อ่านว่า อิ-วา-ตา-ยะ อ้อ! อิวาตายะ เเล้วเดินข้ามถนนไปก็ถึงเลย อ้าว เเล้วถนนไหนหล่ะ? ข้ามไปตรงไหน? ห้างจะอยู่ตรงไหนเนี่ย? โอ๊ยย”

 

 

จินอูสไลด์หน้าจอสมาร์ทโฟนขึ้นๆลงๆ ก่อนจะรีเฟรชหน้าเว็บเพราะหวังว่าจะมีรายละเอียดเพิ่มขึ้น เผื่ออาจจะโหลดไม่หมดไรงี้ เเต่ก็ไม่

 

 

“จะหาเรื่องออกไปหลงอีกเหรอฮยอง วันก่อนที่ฮิโรชิมานี่ยังหลงไม่สะใจเรอะ?

 

 

“เงียบน่าซึงฮุน”

 

 

จินอูเบ้ปาก เขาขว้างหมอนที่นอนทับอยู่สุดเเรงใส่น้องที่นอนกระดิกเท้ากดเกมส์ปิ้วๆอย่างสบายอารมณ์บนเตียงเดี่ยวอีกเตียง

 

 

ซึงฮุนคว้าหมอนที่กลิ้งโค่โร่อยู่ข้างตัวมากอด เขาเหลือบมองจินอูที่นั่งบ่นพึมพำ เกาหัวเกาหู ขมวดคิ้วงงได้น่าเอ็นดู ก่อนจะทิ้งมือถือลงเตียง เเล้วเดินกอดหมอนไปนั่งเบียดจินอูที่นอนคว่ำเท้าเเขนคุยกับเเผนที่แผ่นใหญ่อยู่บนเตียงของตัวเอง

 

 

“จะไปไหนอะคืนนี้?

 

 

เค้าถาม ชะเง้อหน้าชะเง้อคอมองตามปลายนิ้วขาวๆที่ลากวนไปวนมาบนแผนที่พร้อมขมวดคิ้วมุ่น เซนส์เขาบอกว่าจินอูไม่เข้าใจเเผนที่ ละถ้าปล่อยไปคนเดียวอีกคิมจินอูจะต้องหลงเเน่ๆ เเล้วเขาก็จะโดนซึงยุนด่าเช็ดเหมือนที่เเทฮยอนโดนที่ฮิโรชิมา

 

 

ไม่กี่วันก่อนตอนไปเล่นคอนที่ฮิโรชิมา เเทฮยอนนอนห้องเดียวกับจินอู เเล้วตกดึกน้องมันหลับก่อน พี่จินอูก็โน้น ออกไปหลงข้างนอกเป็นช.ม. เเล้วคนที่ต้องฟังคำบ่นจากลีดคังคนโหดคือใครถ้าไม่ใช่นัมเเทฮยอน เขา เเละมินโฮที่โดนปลุกให้ลุกขึ้นมาฟังน้องมันสวดด้วยกัน

 

 

เเละอีซึงฮุนไม่อยากโดนซึงยุนบ่นอีกเเล้วนะ เด็กนั่นนะบ่นทียาวเหยียดเป็นบทสวด ให้โอวาทยาวยิ่งกว่าเเม่เสียอีก บางทีเขาก็รำคาญใจมากเลยหล่ะ

 

 

“ตกลงไปไหนอะ?

 

 

ซึงฮุนขยับตัวขึ้นนั่งขัดสมาธิ ก่อนจะคว้าขนมกรุบกรอบตรงหัวเตียงมาฉีกถุงออกดังเเคว่ก เเล้วหยิบกินไปพลางขณะรอคำตอบ

 

 

“ถ้าบอกจะไปฟ้องอาคังป่ะ?

 

 

“ถ้าฮยองให้ผมไปด้วยจะไม่ฟ้อง เเต่ถ้าไปคนเดียวจะเดินไปฟ้องเดี๋ยวนี้หล่ะ”

 

 

 

“อะไรอ่ะ นี่มันการผจญภัยของฉันนะ!”

 

 

จินอูร้องประท้วง เขาอยากจะออกไปเดินคนเดียวเเบบสบายๆ เเล้วก็ผ่อนคลายกับบรรยากาศของฟุกุโอกะยามค่ำคืน

 

 

“เเต่การผจญภัยกับการหลงทางของฮยองมันมีเส้นบางๆกั้นอยู่อ่ะ”

 

 

พัง!

 

 

ที่ตั้งใจจะลงซับเวย์ไปกินราเมนเจ้าดังก่อนจะเดินหาร้านนั่งกินยาไต เเล้วดื่มคู่สาเกชิลๆเเบบอโลนๆพังหมดไม่เป็นท่า

 

 

“จะให้ผมไปด้วยหรือจะให้ไปฟ้องซึงยุนกับเเทฮยอน?”

 

 

“ย๊า อีซึงฮุน!” 

 

 

จินอูหยิบชิ้นขนมปาใส่น้องก่อนจะพลิกตัวลุกขึ้นนั่งเเล้วใช้เท้ายันซึงฮุนจนเเทบตกเตียง

 

 

“นี่คือคำตอบเหรอ โอเค๊ งั้นนน ซึงยุนนาาาา! เเทฮยอนนาาาา! จินอูฮยองจะหนีเที่ยวอีกเเล้ววววว!”

 

 

“ชิ อีซึงฮุน ไอเด็กตัวเเสบเอ๊ย!”

 

 

....

 

 

เเล้วทำอย่างกับคิมจินอูมีสิทธิ์เลือกอะไรได้งั้นเเหล่ะ...

 

 

จินอูมองคนข้างตัวที่อยู่ในเสื้อฮู้ดสีดำกับสกินนี่ยีนส์สีซีดที่ขาดจนอยากจะเอาไปเผาทิ้ง เเละมาส์กปิดปากหนึ่งอันที่กำลังยืนส่ายหัวดุ๊กดิ๊กอารมณ์ดีเเล้วเบ้ปาก

 

 

“ว้าวว รถไฟมาเเล้ววว”

 

 

ซึงฮุนร้องด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นเเบบที่จินอูมั่นใจว่าถ้าคนไม่เยอะ เจ้าเด็กนี่ต้องกางเเขนเเล้ววิ่งร่อนไปร่อนมาเเน่ๆ ซึงฮุนจับเเขนคนเป็นพี่เเล้วออกเเรงดึงให้เข้าไปในขบวนรถไฟด้วยกัน

 

 

ถึงจะเป็นเวลาหนึ่งทุ่มเเล้วเเต่คนบนขบวนรถไฟก็ยังเบียดกันเเน่นจนหน้าอีกฝ่ายที่อยู่ในชุดเเบบเดียวกันเเทบจมลงมากับอกเขา

 

 

ซึงฮุนดึงมืออีกฝ่ายออกมาจากขบวนรถเมื่อรถไฟจอดนิ่งที่สถานีเท็นจินซึ่งเป็นสถานีเป้าหมายของพวกเขา ร่างสูงดึงจินอูให้เดินตาม พาขึ้นบันไดเเล้วมาโผล่ที่ทางออกฝั่งตะวันตกจนได้

 

 

“ห้างชื่ออะไรนะฮยอง?

 

 

“เอ่อ...”

 

 

ซึงฮุนหัวเราะออกมาเมื่ออีกฝ่ายกระพริบตาปริบๆ เเถมยังเอาเเต่มองหน้าเขาเหมือนคำตอบมันจะผุดขึ้นมาบนหน้าผากอย่างนั้นเเหล่ะ

 

 

“เเล้วชื่อร้านอะ?

 

 

“อ่า...”

 

 

หรือว่าบนหน้าเขามันจะมีคำตอบจริงๆวะ คิมจินอูถึงไม่เลิกจ้องเขาด้วยหน้าเอ๋อๆเเบบนั้นซะที โอ๊ย น่าเอ็นดูชะมัด

 

 

“เเม้เเต่ชื่อร้านก็ยังจำไม่ได้เนี่ย เเล้วยังคิดจะกล้าออกมาผจญภัยอีกนะฮยองหน่ะ”

 

 

ซึงฮุนยกมือขึ้นมาบิดเเก้มขาวๆด้วยความหมั่นเขี้ยว ขณะที่รอจินอูหยิบสมาร์ทโฟนของเจ้าตัวขึ้นมาเปิดหารีวิว

 

 

“อ๋อ อิปปุโดะนิชิโดริราเมน ร้านในตำนานนี่เอง ผมได้ยินสตาฟเขาคุยๆกันอยู่นะ” 

 

 

ซึงฮุนพยักหน้าก่อนจะหันไปถามทางกับคุณป้าคนนึงเป็นภาษาญี่ปุ่นชัดเเจ๋ว คือสำเนียงดี คือชัดถ้อยชัดคำ คือไม่เหน่อเหมือนเวลาเจ้าตัวพูดเกาหลีอีกต่างหาก

 

 

“อ้อ เขาบอกว่าให้เดินไปที่ห้างนั้น ชื่ออิวาตายะ ละก็ข้ามถนนไปปึ๊บ ร้านอยู่ตรงข้ามเลย” 

 

 

“ก็ไปสิ รออะไร”

 

 

“เเล้วนั่นฮยองจะไปไหนน่ะ?

 

 

“ข้ามถนนสิ”

 

 

“โอ๊ยยย จะรีบข้ามไปไหนหล่ะคร้าบบ ตรงนี้มันเป็นเเยกด้วย รถเยอะจะตาย”

 

 

ซึงฮุนดึงหลังฮู้ดของจินอูให้อีกฝ่ายถอยกลับขึ้นมาบนฟุตบาท ก่อนจะจับมือของจินอูเเล้วดึงให้เดินขึ้นไปตามถนน ที่เต็มไปด้วยผู้คนที่เดินสวนกันไปมาอย่างเร่งรีบ

 

 

“ไม่ต้องจับมือก็ได้ ไม่ได้สามขวบนะ”

 

 

“อ้าว สองขวบไม่ใช่เหรอ โอ๊ย!

 

 

กวนประสาทดีนักเลยโดนจินอูต่อยเเขนด้วยหมัดลุ่นๆเขาไปเต็มรัก ไม่เจ็บหรอก เขาก็ร้องไปงั้นเเหล่ะ

 

 

“ถ้ากวนอีกทีนะ...”

 

 

“ฮยองคงไม่รู้ตัวสินะว่าน่าเเกล้งเเค่ไหน”

 

 

“เเกก็เเหย่เขาไปทั่วนั่นเเหล่ะ”

 

 

“วู้! เอาอะไรมาพูด ผมไม่ได้เเหย่ทุกคนซะหน่อย”

 

 

ซึงฮุนเเลบลิ้นใส่จินอูที่ขมวดคิ้วไม่พอใจ ก่อนจะยอมปล่อยมือจากมือนิ่มๆเเต่เปลี่ยนมาเป็นโอบไหล่เเทน

 

 

“ย๊า!”

 

 

“โอบดีกว่า คนมันเยอะ เผื่อจับมือกันละเดี๋ยวเดินผ่านคนเป็นฝูงมือมันหลุดจากกันฮยองจะหลงไง”

 

 

ซึงฮุนยักคิ้ว เขาเป็นห่วงจินอูจริงๆนี่พูดเลย คือมันก็น่าเอ็นดูนะที่เจ้าตัวเกือบจะขึ้นรถไฟผิดขบวนเเถมยังจะข้ามถนนทันทีที่เขาชี้ห้างให้เห็น คือจินอูไม่มีเซนส์เรื่องการเดินทางซักนิดเลยจริงๆ 

 

 

ครู่เดียวจินอูก็เลิกสนใจว่าซึงฮุนจะจับมือ จะโอบไหล่ จะโอบเอว จะประสานมือหรือวอเเวอะไรกับตัวเอง เพราะร้านรวงข้างทางเเละเเสงสีของฟุกุโอกะดึงดูดเขาได้มากกว่า

 

 

“เฮ้ฮยอง เดี๋ยวขากลับค่อยเเวะนะ เรากำลังจะข้ามถนน หยุดมองนู่นมองนี่ซักเเป๊ป”

 

 

เขาพูดกับจินอูที่กำลังจ้องร้านขนมเก่าเเก่ของเมืองด้วยเเววตาเป็นประกาย มีเเลบลิ้นออกมานิดๆด้วยอีก ซึงฮุนหัวเราะเเล้วยกมือขึ้นจับหัวอีกคนให้หันมองทาง ก่อนจะกระตุกมือที่ประสานกันอยู่ให้เดินข้ามถนนมาด้วยกัน

 

 

“ถึงเเล้ว ฮยองมาดูเมนูก่อนสิ ดูเหมือนจะต้องรับบัตรคิวด้วย อ่า...ขอบคุณครับ”

 

 

ซึงฮุนพูดขอบคุณกับพนักงานต้อนรับหน้าร้านที่ยื่นบัตรคิวให้เขาพร้อมกับก้มหัวให้น้อยๆ ก่อนจะดึงจินอูมายืนดูเมนูขนาดใหญ่หน้าร้าน

 

 

...

 

 

คิมจินอูกำลังเเตกจุดอเกนเเอนด์อะเกนเพราะอ่านไม่ค่อยจะออก

 

 

“เมนูเเนะนำของร้านคืออากามุระนะ เท่าที่ได้ยินมา มันจะเป็นน้ำซุปทงคัทสึผสมกับมิโสะเเล้วก็น้ำมันกระเทียม กับหมูชาชูอะฮยอง”

 

 

โอ เสียงซึงฮุนนี่ยังกับเสียงสวรรค์เลย...

 

 

“งั้นเอาอันนี้เเหล่ะ”

 

 

“โอเค งั้นผมลองคาราคะราเมนละกัน นี่ เขาบอกว่าเป็นทงคัทสึเเบบเผ็ดกับหมูบด เเล้วก็เม็ดมะม่วง”

 

 

ไม่นานพวกเขาก็ได้เข้ามาด้านในร้าน โชคดีที่เป็นที่นั่งด้านในชิดกับเคาน์ทเตอร์อาหาร ถึงจะร้อนไปสักหน่อยเเต่ก็มิดชิดพอที่จะสามารถปลดฮู้ดออกได้

 

 

“ทำไมต้องมานั่งเบียดอะ?

 

 

“เอ๊า ถ้านั่งฝั่งนู้นละผมหันหน้าออกนอกร้านละมีคนจำได้จะทำไงหล่ะ?

 

 

“เอ้อ ก็จริง”

 

 

“ฮยองนี่น้า คิดอะไรให้มันรอบคอบหน่อยสิ ผมหมั่นเขี้ยวรู้ไหม โอ๊ย!”

 

 

ด้วยความหมั่นเขี้ยวซึงฮุนก็กดจมูกลงบนเเก้มจินอูทีหนึ่ง เลยโดนฟาดกลางหลังเข้าให้

 

 

“ไอ้เด็กบ้า ทีงี้หล่ะไม่กลัวคนเห็น”

 

 

“ก็ฮยองน่าเอ็นดูอะ”

 

 

ซึงฮุนว่า เเอบเหลือบตามองไปรอบๆร้าน โชคดีที่ไม่มีใครสนใจ พวกพ่อครัวก็ง่วนทำราเมน ส่วนพนักงานก็เดินเสิรฟ์อาหารเเละรับออเดอร์กันขาขวิดไม่สนใจอย่างอื่น

 

 

เเหย่จินอูได้อีกไม่นาน ราเมนของเขากับจินอูก็มาเสิร์ฟ รสชาติน้ำซุปหอมเข้มข้น เส้นเเบนเเสนเหนียวนุ่ม กับหมูชาชูนุ่มลิ้นเเละไข่ออนเซ็นไม่สุกมากกำลังดีและสาหร่ายหอมๆทำให้บทสนทนาบนโต๊ะเงียบลงไปพักหนึ่ง

 

 

ซึงฮุนเเอบชำเลืองมองอีกฝ่ายที่กำลังสูดเส้นราเมนควันฉุยเข้าปากด้วยหน้าตาปลื้มปริ่ม จินอูคงจะถูกใจร้านนี้เข้าเเล้วจริงๆ เพราะเเม้เเต่จานเคียงอย่างถั่วงอกดองรสเผ็ดเเละไชเท้าซอยดองพี่คนโตก็ยังกวาดเข้าปากเสียเกลี้ยงไม่มีเหลือ

 

 

“ไว้คราวหลังเราชวนเมมเบอร์กับผจก ฮยองมาด้วยเนอะ”

 

 

ซึงฮุนว่าพร้อมกับปาดคราบน้ำเเกงบริเวณมุมปากบางเฉียบออกให้ ก่อนที่เขาจะยื่นทิชชู่ให้คนที่ใบหน้าซับสีเเดงจางๆเช็ดปากตัวเองอีกที

 

 

“ฮยองอยากไปน...ละนั่นจะไปไหนหละ?

 

 

จ่ายค่าอาหารเสร็จซึงฮุนก็เดินออกมานอกร้าน เขาบิดขี้เกียจ กำลังจะหันไปถามว่าจะไปไหนต่อไหม เเต่จินอูก็เดินห่างตัวเขาไปแล้ว

 

 

“สถานีซับเวย์ไง”

 

 

“โอ๊ยฮยอง มันทางนี้ไหมหล่ะ?

 

 

ซึงฮุนถอนหายใจเเล้วป้ายนิ้วโป้งไปอีกทาง นี่ออกจากร้านยังไม่ทันคุยกันให้รู้เรื่องพี่เเกก็เดินซะเหมือนรู้ทาง หลงขึ้นมาใครโดนซึงยุนด่า เขานี่!

 

 

“มานี่เลย มานี่ กลับมานี่”

 

 

ซึงฮุนกวักมือเรียกยิกๆ อีกฝ่ายเลยยอมเดินเบ้ปากกลับมาหา

 

 

“ขอมือด้วยครับ”

 

 

ซึงฮุนเเบมือออกตรงหน้า พออีกฝ่ายวางมือลงมาบนมือตัวเอง เขาก็สอดปลายนิ้วประสานไว้อย่างเเน่นหนา ถ้าหลงนะ เขายอมให้น้องยุนกินหัวเลยเอ้า

 

 

เดินดูของซักพักจินอูก็กระตุกเเขนเสื้อเขาด้วยมืออีกข้างยิกๆ

 

 

“หือ?

 

 

“ฮุนนา อยากกินยาไตอะ พาไปหน่อยสิ”

 

 

“เอาดิ เดี๋ยวเเวะร้านนั้นซื้อขนมไปฝากเด็กๆก่อนเนอะ เเล้วค่อยลงซับเวย์ไปหาที่กินยาไตกัน ผมรู้จักอยู่ย่านนึง เขาว่ามีเเต่ของอร่อย”

 

 

จินอูพยักหน้าหงึกหงักให้กับซึงฮุนที่ยิ้มใจดีส่งมาให้ ก่อนจะจับจูงมือกับอีกฝ่ายเข้าไปในร้านขายขนมชื่อดังของฟุกุโอกะ

 

 

สองคนช่วยกันเลือกขนมไดฟุกุทั้งไส้ถั่วเเดง ไส้ถั่วเขียว ไส้ชาเขียว งาดำ เเละไส้ครีมอย่างละสี่ห้าชิ้นลงถุง ตอนเเรกก็ไม่ได้หยิบเยอะหรอก เเต่พอนึกถึงมักเน่ยักษ์กับซึงยุนที่กินเหมือนสูบก็เลยต้องหยิบเพิ่ม

 

 

เดินทางด้วยซับเวย์ใช้เวลาไม่ถึงยี่สิบนาทีพวกเขาก็มาโผล่ที่สถานีนากาสุคาวาบาตะ บริเวณย่านนากาสุที่ซึงฮุนบอก ซึงฮุนโอบเอวจินอูเดินวนดูทั่วๆอยู่รอบสองรอบ ก่อนจะตัดสินใจมุดผ้าใบเข้าไปในร้านๆหนึ่งซึ่งมีคนเยอะพอสมควรเเละมีคุณลุงคุณป้าท่าทางใจดีเป็นเจ้าของร้าน

 

 

จินอูมัวเเต่ตื่นเต้นกับเมนู ในขณะที่ซึงฮุนร่ายรายการอาหารเป็นชุดพร้อมสั่งโอเด้งมารองท้องเสร็จสรรพ

 

 

“ผมสั่งฮากาตะราเมน ไก่ย่าง ปลาย่าง ข้าวผัดห่อไข่ กับเกี๊ยวซ่าไป เเล้วก็สั่งอันนี้ไปด้วย ฮยองจะเอาอะไรก็สั่งเพิ่มเลยนะ”

 

 

“สั่งสาเกได้ไหมอะ?

 

 

ซึงฮุนหัวเราะร่วน ตัวเองเป็นพี่โตสุดเเท้ๆ เเต่กลับหันมาถามเขาด้วยน้ำเสียงอ้อนๆเเบบนี้เนี่ยนะ ให้ตายสิ

 

 

“ป้าครับ ขอสาเกสองขวดด้วยครับ ขอเเบบไม่เเรงมากนะครับ”

 

 

...

 

 

นี่ขนาดไม่เเรงมากนะ เมาเเอ๋เลยครับ ซึงฮุนโบกมือไล่อากาศตรงหน้า เพราะจินอูพ่นลมหายใจออกมาทีอากาศนี่กลายเป็นกลิ่นเเอลกอฮอล์ฟุ้งไปหมด

 

 

“ฮยองลุกไหวปะเนี่ย?

 

 

“ไหวดิ ละนี่หัวเราะอะรายย คุยอะไรกับป้าเหยอ เย่าให้ฟังม่างดิ?

 

 

จินอูพูดกับซึงฮุนพร้อมเกาะเเขนเขาที่กำลังหัวเราะกับเจ้าของร้านหมับ อ้อนไปอีกสิ

 

 

“ไปก่อนนะครับ ไว้จะมาใหม่นะครับ”

 

 

ซึงฮุนโค้งให้ ก่อนจะคว้าถุงขนมเเล้วโอบจินอูเดินออกนอกร้าน คนตัวเล็กกว่ายิ้มเเต้ ดูมีความสุขดีจนซึงฮุนต้องยิ้มตามไปด้วย

 

 

“ถานียดไฟไปทางงู้นใช่มะ?

 

 

“เมาเเล้วยิ่งไปกันใหญ่ ทางนี้ต่างหากฮยอง”

 

 

ซึงฮุนส่ายหัว เขายิ้มออกมาอีกรอบก่อนจะตัดสินใจดึงเเขนจินอูไปที่ร้านขายน้ำอีกร้านหนึ่งที่อยู่ไม่ไกล มันดูเป็นร้านสมัยใหม่ เเต่ก็ยังมีกลิ่นอายของเมืองฟุกุโอกะแฝงอยู่จางๆ

 

 

หลอดน้ำเบอร์รี่ปั่นเย็นเจี๊ยบถูกนำมาจ่อที่ริมฝีปากคนที่นั่งตัวงอๆอยู่บนมานั่ง ซึงฮุนนั่งยองๆลงตรงหน้า ตีๆเเก้มจินอูเบาๆให้อีกฝ่ายดูดน้ำเข้าไป

 

 

“ฮุนอ่าาา มันเปรี้ยวง่า”

 

 

“เปรี้ยวสิดี จะได้ตื่น”

 

 

“ไม่เอา ง่วงเเล้ว”

 

 

“จินอูยกมือขึ้นปัดเเก้วออก ก่อนทำท่าจะทิ้งตัวลงนอนบนม้านั่ง”

 

 

“เฮ้ยย ไม่ได้ๆ นอนตรงนี้ไม่ได้นะฮยอง 

 

 

สุดท้ายซึงฮุนก็ตัดสินใจหิ้วจินอูไปโบกเเท็กซี่เพื่อเดินทางกลับโรงเเรม เพราะเขาคิดว่าพาขึ้นซับเวย์คงงานช้างเเน่

 

 

ซึงฮุนลูบผมคนที่ขึ้นเเท็กซี่มาได้ก็ซบอกเขาหลับสนิทเบาๆ นี่ถ้าไม่เกรงใจคนขับเเท็กซี่จะฟัดเเรงๆซักที เเก้มเเดงๆเพราะฤิทธ์สาเกนี่มันน่าเอ็นดูนักเชียว

 

 

“ขอบคุณมากครับ”

 

 

เขากล่าวขอบคุณเเท็กซี่ที่ขับมาจอดเทียบถึงหน้าประตูพร้อมกับดันเงินทอนคืนให้อีกฝ่าย

 

 

“นี่ ฮยองอยากรู้มั้ยว่าทำไมผมหัวเราะตอนคุยกับป้าที่ร้านยาไต?

 

 

เขาถามขึ้นมาตอนโอบอีกฝ่ายเดินขึ้นบันไดหนีไฟ โรงเเรมนี้มีเเค่เเปดชั้น เเละห้องของพวกเขาอยู่เพียงเเค่ชั้นสอง อีกอย่างซึงฮุนไม่อยากเอาจินอูเข้าลิฟท์ด้วย เสียวกล้องวงจรปิด

 

 

“งือ”

 

 

“เขาบอกว่าเเฟนผมสวยหล่ะ น่ารักดี เราดูเหมาะสมกันมาก ขอให้รักกันไปนานๆนะ”

 

 

“อึง...”

 

 

“ฮยอง งั้น ผมขอจูบเเฟนคนสวยของตัวเองทีได้ป่ะ?

 

 

“อื้อ”

 

 

ซึงฮุนดันหลังอีกฝ่ายไปติดกำเเพง วงเเขนข้างหนึ่งยกขึ้นยันกำเเพงกันไม่ให้อีกฝ่ายกลิ้งโค่โร่ลงไป ส่วนอีกข้างสอดมือเข้าไปดันท้ายทอยให้ใบหน้านั้นเชิดขึ้นรับจูบ

 

 

เขาสอดปลายลิ้นเข้าไปละเลียดความชุ่มฉ่ำของเเอลกอฮอล์หวานๆที่ยังติดปลายลิ้นอีกฝ่ายช้าๆ ซึงฮุนเคล้าจูบหนักๆอีกพักใหญ่ก่อนจะจูบข้างเเก้ม เเล้วไล่กดจูบเบาๆตามเรียวเเขนที่พาดโอบรอบคอเขาอยู่

 

 

“งืออ...ซึงงุน”

 

 

...

 

 

เเตะคีย์การ์ดเข้ามาก็เจอซึงยุนนั่งกอดอกตีหน้ายักษ์อยู่ที่ปลายเตียงเขาเเล้ว

 

 

เด็กนั่นบ่นๆๆเเล้วก็บ่นๆๆๆ บ่นตั้งเเต่เขาพาจินอูขึ้นเตียง บ่นตอนที่มาช่วยเขาถอดเสื้อผ้าจินอู บ่นตอนที่ช่วยกันสวมชุดยูกาตะให้คนเป็นพี่จะได้นอนสบาย บ่นยันจัดท่าเเล้วห่มผ้าให้อีกฝ่ายเสร็จ

 

 

“นี่พากันออกไปงี้ได้ไง เราเป็นวินเนอร์นะฮยอง ไม่ใช่คนธรรมดา เเล้วฮ...”

 

 

“เอ้า...”

 

 

“อะไร?

 

 

“ขนม”

 

 

“จริงดิ  เฮ้ย ถุงนี้มัน ร้านดังด้วยเหรอ! ละทำไมไม่ส่งให้ตั้งเเต่เเรก ให้ผมบ่นปากเปียกปากเเฉะอยู่ได้”

 

 

“ก็ฉันทำผิดจริงๆนี่หว่า ไม่ห้ามเเถมยังพาจินอูฮยองออกไป เฮ้ยๆ อย่ากินคนเดียวหมดนั่นนะไอ้แสบ เเบ่งเเทฮยอนกับมิโนด้วย”

 

 

“เคค ย่ายเยยย”

 

 

ซึงยุนตอบรับพร้อมขนมเต็มปาก ร่างสูงของลีดเดอร์โบกมือให้เขาก่อนจะเดินออกจากห้องไปพร้อมกับขนมทั้งถุงเเละนมช็อคโกเเลตกล่องใหญ่กล่องหนึ่งจากตู้เย็นเล็กในห้องเขา

 

 

นั่นหล่ะ...อยู่ด้วยกันมานาน ซึงฮุนเรียนรู้ว่าของกินหยุดปากซึงยุนได้เสมอ

 

 

ซึงฮุนเร่งเครื่องปรับอากาศก่อนจะเดินไปอาบน้ำ เป่าผมจนเเห้งเเล้วสอดตัวลงเบียดจินอูใต้ผ้าห่ม

 

 

“งืออ มาเบียดทำไม!”

 

 

“ถ้าฮยองงอเเง เดี๋ยวคราวหน้าผมไม่พาไปเที่ยวนะ”

 

 

“หง่ะ”

 

 

จินอูเบ้ปากเเล้วยอมขยับตัวมาให้เขากอดเเต่โดยดี ซึงฮุนจูบเเก้มอีกฝ่ายเบาๆ ทำไมทำอะไรก็น่าเอ็นดูไปหมดเลย

 

 

“ฝันดีครับคิมจินอู”

 

 

เขาจูบริมฝีปากอีกฝ่ายเบาๆก่อนจะกระชับอ้อมกอดเเล้วค่อยๆผ่อนคลาย ปล่อยความคิดให้ล่องลอยเเล้วจมลงสู่ห้วงนิทรา





 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,071 ความคิดเห็น

  1. #1061 กอหญ้ากอไผ่ (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 13:53

    จินอูฮยองนี่น่ารักน่าฟัดทุกตอนเลยอะ ไม่ให้จับฟัดไงไหวว

    #1,061
    0
  2. #350 YimPaew (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 24 กันยายน 2558 / 08:38
    โอ้ยยยยยยยยยย ตายๆๆๆๆๆๆ

    ทำไมน่ารักมุ้งมิ้งอย่างงี้ เรากรี๊ดคู่นี้

    ฮยองไลน์น่ารักที่สุด ฮุนดูแลจินอูดีมากเลยอ่ะ

    พี่จินอูก็ง้องแง้งใส่ฮุนน่ารักเชียว โอ้ยยยยย ชอบมากเลย

    ดีนะเราไม่ได้อ่านตอนกลางคืน ไม่งั้นเราหิวตายแน่ๆ

    เมบบรยายซ่ะภาพอาหารลอยมาอยู่ตรงหน้าเลยอ่ะ หิวววววววว
    #350
    1
    • #350-1 Yoonamild(จากตอนที่ 42)
      11 มิถุนายน 2559 / 14:04
      ชอบจังเลยคู่นี้ เป็นคู่ที่ดูทีไรฟินทุกที เอาจริงๆชอบทุกคู่อ้ะ พี่จินอูชงกับใครก็อร่อย กรี๊ดดดดดเ
      #350-1
  3. #349 Looktan-Smile (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 23 กันยายน 2558 / 20:50
    โอ้ยยยยย ฮุนน่ารักกกกกก ว่างๆลองแต่งฮุนเคะนะคะ? 55555
    #349
    0
  4. #348 kray krislay (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 23 กันยายน 2558 / 20:14
    ระเบิดตัวตายเลยค่ะ ทำไมพี่จินูน่าเอ็นดูขนาดนี้
    #348
    0
  5. #347 kyotangmo (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 23 กันยายน 2558 / 17:52
    ไม่ต้องห่วง เราไม่เคยไปฟุกุโอกะ เราไม่รู้ทางงง ฮ่าๆๆๆ เห็นพูดเรื่องราเมนและหิวเลย ต้องไปหากินละ XD

    ซึงงุนกวนฮยองน่ารักอ่ะ ชอบแกล้ง ชอบลวนลามเค้าอีกนะ ยอมใจความเนียนจริงๆ

    จินอูน่ารักอ่ะ มีอยากมาผจญภัยคนเดียวด้วย แต่หลงง่ายขนาดนี้ไม่ได้ไปไหนไกลหรอก ฮ่าาาา

    จริงๆแล้วกินสาเกจินอูไม่น่าจะเมาเร็วกว่าฮุนนะ ฮุนแอบเอาของตัวเองไปเททิ้งใช้มั้ย หึๆ

    เมาแล้วน่ารักจริงๆ โดนลวนลามมากกว่าเดิมด้วย อ่านละเขิลไปเลย >//<

    ยุนตลกอ่ะ บ่นยาวบ่นนานกันมาก แต่พอได้ของกินล่ะเงียบเชียว

    สรุปครบแล้วของทุกคน นัมใส่สุดเลย ฮ่าๆๆๆ เห็นคนอื่นทวงเราก็ทวงตามกระแสให้นัมได้จูบกับเค้าบ้าง เอิ้กๆ
    #347
    0
  6. #346 winnertintin (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 23 กันยายน 2558 / 17:21
    คิมจินอู ฉองขวบจะหนีเที่ยวเหรอค้าาา ต้องมีพี่ฮุนต๋สไปเป็นผู้ปกครองด้วยน้าาา เดี๋ยวลง



    ว่าแต่ละเสต็ปในการเต๊าะจีนูของพรี่ฮูนนั้น ล้ำอ่ะ จับมือ ละมาโอบไหล่ ละมายั่งเบียด ละไปหอมแก้ม แหมๆๆๆๆ สมกะที่บอกว่าตัวเองเป็นปลาหมึกนะคะพี่ฮุน 55555



    แล้วใครอนุญาตให้เด็ก สองขวบกินสาเกคะ นี่กะจะมอมเหล้าใช่ไม๊ 5555 คุณป้าเจ้าของร้านเป็น ฮุนอูชิปเปอร์ก็บอก เชียร์ใหญ่เลย 5555



    แล้วอะไรคือมาจูบอยู่หน้าห้อง รู้ใช่มะ ว่าน้องยุนรออยู่ในห้อง ไม่อยากโดนลีดขัดจังหวะสินะ



    ส่วนน้องยุน หนูมาทำอะไรลูก ทำไมต้องเนียนมาช่วยเปลี่ยนเสื้อผ้า คืออะไร หวงจีนูฮยองเหรอ 555 ลีดนี่หยุดบ่นได้ด้วยขนมสินะคะ พี่ฮุนช่างรู้ใจ 5555



    อ่านฟิคจบ พี่นี่ไปต้มมาม่ามากินเลย อยากกินอาหารญี่ปุ่นจัด 555



    สุดท้ายนี้ (เหมือนเขียนจดหมายเลยอ่ะ) ขอบคุณน้องเมย์มากกกกก ที่เขียนฮุนอูให้อ่าน น่ารักมากจริงๆค่ะ ชอบบบบ



    ก่อนจะไป พี่อยากทวงความยุติธรรมให้นยัมด้วยคน ขอ คิสซีน ให้นยัมด้วยข่าาาา 5555





    #346
    0
  7. #345 Vitaminz (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 23 กันยายน 2558 / 16:40
    เป็นเราต้องอารมณ์เดียวกับพี่ฮุนแน่ๆเวลาดูจินอู ทำไมน่ารักอย่างงี้เนี่ย
    แอบขำที่จะออกไปคนเดียว กล้ามาก กล้าสุดๆ
    นูไม่กากนะ นูแค่ไม่เก่งญี่ปุ่น 5555555555
    การผจญภัยของจินอูคือการไปหลงนะคะ โถ ลูกชายทำไมน่ารักอย่างงี้น้ออ
    จีนู จีนู  ฉองขวบ ต้องให้ ฮุนๆจับมือนะเดี๋ยวหลง

    โอ๊ยยย พี่ฮุนคืออะไร ฉวยโอกาส
    จีนูนี่ก็เมารู้เรื่องอะไรบ้างม้ายยยยยยยยย ตี๋มันฉวยโอกาสแล้วววววววว
    (รู้ แต่ทำไงได้ป้าเค้าทักละหนิ 5555 ผิดดดดดด)

    ออกก่อนเสียเปรียบจริงๆค่ะซีรีย์ชุดนี้
    ทวงสิทธิ์ให้นัมๆ ทำไมนัมๆได้แค่กอด (ยังๆๆ ยังไม่จบ)
    #345
    0