Fic Winner - Apartmate (Yoonwoo)

ตอนที่ 38 : ♫ OS Winner SongMinho -Songkim-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 483
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    30 ส.ค. 58





 ♫ Winner Song Minho
-Songkim-



ขออณุญาตดราม่าผ่านฟิคนะคะ

ความคิดของพี่มิคือเมคิดแทนเองล้วนๆ เพราะสงสัยว่ามิจะเครียดแค่ไหน

จะกลัวไหมว่าจะเอาหน้าที่ไหนกลับไปมองเมมเบอร์ จะมองหน้าจีวอน

จะมองหน้าวายจียังไง ไรงี้ ตอนเขียนอึดอัดมากค่ะ

หวังว่าทุกคนจะเอนจอยนะคะ : )

 

 

พี่เอิง

กราบขอบพระคุณขุ่นพี่สำหรับการทักท้วงเรื่องนามสกุลน้องวอน

เห้อมมมมมมม อับอายมากกกก 555555

 

พี่โม

ซงมิมิถือคติช้าๆได้พร้าเล่มงามค่ะ อิอิ น้องวอนยิ้มทีก็งามอยู่

ซงคิมไม่ค่อยมีคนเขียนเหรอคะ? คนก็ชิปเยอะไม่ใช่เหรอ

นี่เข้าไปดูแทกในทวิต แจวเรือกันจนกล้ามขึ้นล้าวนั่น

 

น้องเบน

เกลียดเด็กดีตะไมมมมม?

 

พี่ยิ้มม

ไหนบอกอายุมากกว่าน้อง อะไรคืองอแงคะ 5555

หาอ่านยากอะไรพี่ยิ้ม เมเห็นพี่ยิ้มติดแทกหลายเรื่องอยู่นะ

เมพึ่งเข้าไปส่อง #songkim มาเมื่อกี้นี้

 

พี่เก๋

ดีใจที่ชอบนะค้า กิกิ

แต่งแนวอื่นก็เคยค่ะ ตลกไปเลย แนวแวมไพร์ก็เคย ถ้าเป็นชอทฟิคหรือวันชอตก็มีหลายแนวอยู่ค่ะ

แต่ไม่ใช่คู่ชิปในวินแนอร์ : )

ตอนนี้ก็...อยากเขียนแนวแวมไพร์อะค่ะ แต่ก็กลัวเขียนแล้วพลอตเกลื่อนอยู่เหมือนกัน

แล้วก็ยังวางคู่หลักไม่ได้ ลองวางคาแรคเตอร์แล้วลังเล ยุนอูกับซงคิมอ่ะค่ะ





 

“โอปป้า วันนี้กลับบ้านเราก่อนไหม?”

 

 

เสียงหวานของดาน่าถามขึ้นเมื่อรถคันใหญ่ของบ้านจอดเทียบบริเวณหน้าหอพัก มินโฮส่ายหน้า ยิ้มให้บางๆก่อนจะอ้าแขนรับเด็กสาวที่โผเข้ามากอดปลอบและให้กำลังใจ

 

 

“แม่ว่ากลับไปนอนที่บ้านไหมลูก พรุ่งนี้เช้าเดี๋ยวให้พ่อเขามาส่งที่นี่แต่เช้าก็ได้”

 

 

“ไม่เป็นไรครับ ผมว่าเมมเบอร์คงกำลังรอผมอยู่ ไปนะครับ”

 

 

มินโฮก้มหัวลา ตบไหล่น้องสาวเป็นเชิงบอกว่าเขาไม่เป็นไร ไม่ต้องห่วง ก่อนจะลงจากรถแล้วเดินเข้ามาในตัวตึก ตลอดทางจากลิฟท์ด้านล่างขึ้นไปถึงห้องพักใช้เวลาไม่ถึงสามนาที แต่มินโฮกลับใช้เวลานานกว่าที่เป็นอยู่ เขายืนนิ่งอยู่หน้าประตูห้อง ขาแข็งไม่กล้าขยับ

 

 

- ฮยองอยู่ไหน? ดาน่าบอกว่ามาส่งฮยองพักใหญ่แล้ว พวกเรารออยู่นะ

 

 

จนกระทั่งซึงยุนส่งคาเคามาตามตัวเขานั่นแหล่ะ วินาทีนั้นประตูห้องพักจึงได้ถูกเปิดออก ภายในห้องนั่งเล่นเงียบกริบ มินโฮรู้สึกได้ถึงความตึงเครียดที่อัดเเน่นอยู่ในอากาศ มันเหมือนกับมีเมฆก้อนใหญ่สีเทาที่อุ้มน้ำหนักลอยเอื่อยๆเเตะเพดานอยู่ 

 

 

เขาเหนื่อยเกินกว่าจะทำให้บรรยากาศดีขึ้น เเละทำได้แค่เพียงขยับริมฝีปากที่เเห้งผากเพื่อพูดออกไปเบาๆอย่างยากลำบากด้วยเสียงอันเเหบเเห้ง

 

 

“ฉันขอโทษ”

 

 

มินโฮถอนหายใจเฮือกใหญ่ ชายหนุ่มเม้มปากเเน่นเเล้วเบือนสายตาไปทางอื่น เขาไม่อยากเห็นเเววตาวูบไหว เเววตาที่เเสดงถึงความสงสาร ไม่อยากเห็นสีหน้าเเบบนั้นของเมมเบอร์ ไม่กล้าสบตากับทุกคนที่คาดหวังกับเขา เขากลัว กลัวจะเห็นความผิดหวังฉายชัดบนแววตาคนพวกนั้น

 

 

“ขอโทษที่ไม่ชนะ ขอโทษ...ที่ทำให้ผิดหวัง”

 

 

ตลอดการเดินทางกลับหอพักเขาคิดมาตลอดทาง คิดจนปวดหัว ว่านี่จะเอาหน้าที่ไหนกลับไปมองเมมเบอร์ จะกล้ามองหน้า กล้ามองสายตาที่ผิดหวังของทุกคนได้ยังไง นี่ยังไม่นับเรื่องจะมองหน้าท่านประธานกับจีวอนยังไงอีก

 

 

“ไม่เอาหน่า มินโฮของพวกเราทำดีที่สุดเเล้วนะ”

 

 

เป็นซึงฮุนที่ลุกมาถึงตัวเขาก่อน รอยยิ้มของพี่ชายหน้าตี๋อบอุ่นเเละอ่อนโยนเหมือนอย่างเคย 

 

 

“ไม่ต้องกังวลหรอกน่า ผมมั่นใจว่าฮยองได้อะไรจากรายการนี้เยอะนะ ได้พิสูจน์ตัวเอง ได้ปลดปล่อย ได้ประสบการ์ณ ได้เจอเพื่อนใหม่ ไม่มีอะไรต้องเสียใจ เเละไม่จำเป็นต้องขอโทษ”

 

 

ซึงยุนก็ยังเป็นซึงยุน ลีดเดอร์ของเขาเดินมากอดเเล้วตบบ่าตบไหล่ปลอบใจ

 

 

“ที่ซึงยุนฮยองพูดหน่ะถูกเเล้ว”

 

 

เเทฮยอนก็เดินเข้ามากอดเขาด้วยอีกคน เขายกยิ้มขึ้นนิดหน่อยเพราะปกติไม่ใช่นิสัยเจ้าตัวที่จะเข้าหาใครก่อน อ้อ... ยกเว้นกับอีซึงฮุน

 

 

“เดี๋ยววันนี้ผมนอนห้องฮยองเอง”

 

 

ซึงยุนยักคิ้วก่อนจะตบไหล่เขาอีกสองสามหนเเล้วเดินเกาหูเกาหัวเข้าห้องนอนของเขาไป ส่วนเเทฮยอนกับซึงฮุนก็พากันเดินเข้าห้องไปนอนเหมือนกัน

 

 

ทิ้งเขาไว้กับคิมจินอู ที่ยังนั่งมองเขาตาแป๋วอยู่บนโซฟา ทั้งๆที่เวลานี้มันเลยเวลานอนของเจ้าตัวมามากโขเเล้ว

 

 

“ฮยองผิดหวังในตัวผมไหม?

 

 

“มานั่งนี่สิ”

 

 

มือขาวตบที่ว่างข้างตัว มินโฮเสยผมเเล้วกลืนน้ำลาย ก่อนจะเดินไปทิ้งตัวลงนั่งข้างกันกับจินอู

 

 

“ไม่มีใครผิดหวังในตัวนายทั้งนั้นเเหล่ะ”

 

 

มือขาวสอดเเทรกเข้ามาคลายมือใหญ่ที่กำเเน่น ก่อนจะเเทรกนิ้วเข้าประสานกับปลายนิ้วร้อน เเล้วบีบมือเเน่น

 

 

“มินโฮยา อย่าเสียใจ อย่าผิดหวังเลยนะ มินโฮของฮยองทำดีที่สุดเเล้ว” 

 

 

จินอูยกขาขึ้นมาขัดสมาธิบนโซฟาเเล้วตะเเคงหันข้างเข้าหาเด็กหนุ่ม ที่สีหน้ายังไม่สดใสเท่าไหร่ 

 

 

“เพราะเราเป็นไอดอล เราเเบกความหวังไว้มากมาย ทั้งจากเมมเบอร์ จากเเฟนๆ จากเด็กฝึกในค่าย จากบ๊อบบี้ จากท่านประธาน เเต่ถ้าเราไม่คิดเรื่องพวกนั้นเลย ไม่เอาเรื่องพวกนั้นเข้ามาเกี่ยว มินโฮของพวกเราคือคนที่เก่งมากนะ ทำดีเเล้ว เก่งเเล้ว เข้าใจไหม”

 

 

เด็กหนุ่มพยักหน้าหงึกหงัก เขาพยายามจะคิดว่าเขาได้อะไรกลับมาจากการไปร่วมรายการนี้ เเต่คนที่เกลียดคำว่าเเพ้อย่างเขาก็เอาเเต่คิดถึงเรื่องความพ่ายเเพ้ 

 

 

“ไปนอนกันนะ?

 

 

จินอูจับจูงมือใหญ่แล้วดึงให้เดินเข้าไปในห้อง หมดจากการถ่ายรายการเรียลริตี้ต่างๆ เตียงนอนของเขาและซึงยุนก็ถูกเลื่อนมาชิดติดกัน เด็กนั่นบางทีก็ชอบมานอนซุกเขาเหมือนเด็กๆ หรือไม่ก็... มินโฮนี่แหล่ะ ที่ชอบมานอนกอดนอนเบียดเป็นประจำ

 

 

“พี่หันไปทางอื่นได้ไหม? ผมไม่ ไม่อยากให้พี่เห็นหน้าผมตอนนี้”

 

 

 ชายหนุ่มดันคนที่กำลังจะหันมาให้พลิกตะแคงหันหลังให้ตัวเอง มินโฮสวมกอดอีกฝ่ายจากด้านหลัง เขาสอดเเขนข้างหนึ่งเข้าไปรองใต้คอต่างหมอน อีกข้างตวัดเอวบางเข้าชิดตัว ก่อนจะซุกใบหน้าลงกับผิวหอมที่มักจะช่วยให้ผ่อนคลายเสมอ

 

 

“มินโฮ?

 

 

ความชื้นเเฉะที่หลังคอทำให้จินอูได้เเต่เลิกคิ้ว จะหันกลับไปดูอีกฝ่ายก็ส่ายหน้าที่ซุกอยู่กับซอกคอของเขา เสียงเเหบเเห้งสั่นเครือบอกว่าอย่าพึ่งหันมา

 

 

“มินโฮยา”

 

 

เเต่จินอูไม่ฟัง เขาพลิกตัวกลับไปอย่างรวดเร็ว วงเเขนขาวสว่างตวัดโอบรอบเอวหนาของคนที่เบียดซุกใบหน้าลงมาเเนบกับอกทันที คงเพราะไม่อยากให้เขาเห็นเจ้าตัวในเวลาที่กำลังอ่อนเเอ

 

 

“มินโฮ ฮยองยังยืนยันนะ ว่าพวกเราภูมิใจในตัวนายมาก นายไม่ได้ทำให้พวกเราผิดหวังสักนิด พวกเราขอบคุณนายมากด้วยซ้ำที่ต่อสู้มาได้ถึงตรงนี้ ที่พิสูจน์ให้ใครต่อใครได้เห็นว่านายเก่งเเค่ไหน มินโฮของเรามีดี อย่ารู้สึกเเย่กับตัวเองเลยนะ”

 

 

จินอูลูบผมสั้นๆของคนที่ซุกกอดกับตัวเขา ไหล่หนานั่นสั่นไหวเหมือนกำเเพงหนาแข็งแกร่งที่กำลังสั่นคลอนเพราะกำลังจะพังทลาย เเละจินอูไม่ชอบเเบบนั้นเลย

 

 

“คืนนี้ร้องให้พอ พรุ่งนี้เช้าก็กลับมาเป็นมินโฮของเมมเบอร์ เป็นไมโนของอินเคิล เป็นซงคิตตี้  เป็นมินโฮคนเดิมของฮยองนะ”

 

 

อีกฝ่ายพยักหน้าหงึกหงักกับอกเขาเเต่ยังไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมา จินอูลูบไหล่กว้างนั้นอย่างปลอบประโลมจนเสียงสูดจมูกหายไป เขาได้ยินเสียงสูดหายใจเข้าราวกับเจ้าตัวกำลังเรียกความมั่นใจ ก่อนที่มินโฮจะผละออกเเล้วเงยหน้าขึ้นมายิ้มให้เขา

 

 

“เก่งมาก ทำดีมาก”

 

 

จินอูหัวเราะเเล้วตบๆลูบๆไหล่อีกฝ่ายเบาๆ รอยยิ้มของมินโฮในตอนนี้ไม่เหมือนเดิมหรอก เเต่ก็ดีกว่าหน้าหงอยๆ เหมือนโลกจะถล่มตลอดเวลาอย่างตอนเเรกที่เจ้าตัวเข้ามาในห้องพัก

 

 

“ขอบคุณนะฮยอง”

 

 

“ยังไม่ได้ทำอะไรซักหน่อย”

 

 

“ขอบคุณที่อยู่กับผมตรงนี้ ไม่มีฮยองคืนนี้ผมจะต้องฟุ้งซ่านมากเเน่ๆ”

 

 

มือใหญ่เกลี่ยปอยผมให้พ้นจากหน้าผาก ก่อนจะเเตะจูบเเผ่วเบาที่หน้าผากเนียน

 

 

“เลยเวลานอนของฮยองมามากเเล้ว เรานอนกันนะ”

 

 

มินโฮกลับมาทำหน้าที่เป็นคนดูเเลอีกฝ่ายอีกครั้ง มือใหญ่ตวัดเอาผ้าห่มที่กองอยู่เเถวเอวขึ้นมาคลุมตัวเขาเเละจินอู สอดเเขนเข้าใต้คอขาวผ่องก่อนจะดึงจินอูให้เข้ามาซบอก เเล้วจูบราตรีสวัสด์ที่ข้างเเก้มเหมือนอย่างทุกคืน

 

 

“ฝันดีครับ จินอูฮยอง”

 

 

 

“อื้อ ฝันดีนะ เจอกันพรุ่งนี้เช้านะมินโฮ”





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,071 ความคิดเห็น

  1. #311 Kezzy (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2558 / 15:08
    ถึงจะไม่ได้แชมป์

    แต่ก็ได้แสดงความสามารถเต็มที่

    เพลงดีทุกเพลงเลย

    อย่างที่บอกไม่ได้แชมป์แต่ได้ใจไปเต็มๆ

    ต้องเป็นกำลังใจให้น้องต่อไป ^^



    เวลาบรรยายถึงจินอู มันให้ความรู้สึก real จริงๆเลยค่ะ

    อ่านแล้วก็แอบคิด เมมเบอร์จะปลอบใจมิโนกันแบบไหนน่ะ

    โดยเฉพาะพี่แป๋วของน้องๆ



    แต่ฟิคซงคิมหาอ่านยากจริงๆคะ

    มีมาแล้วก็หายไป T_T

    อยากจะอ่านยาวๆก็ไม่มี

    #311
    0
  2. #308 Oumyim Naruk (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2558 / 21:32
    งื้ออออออออออ มิทำดีที่สุดแล้วจริงๆ เพลงดีมากเลยนะ เค้าชอบมากกก 😢😢😭😭😭 ดราม่าทำไมเนี้ย
    ดีนะที่จินูฮยองคอยปลอบใจอยู่ น่ารักที่สุดอ่ะ ซงคิมของเค้า 😍😍😍
    ฟิคซงคิมไม่เยอะนะเม มีแต่เรื่องเก่าๆที่ไม่ค่อยอัพ พี่ร้องไห้หนักมาก อยากอ่านมากกกกกกกกกก
    ตอนนี้ชอบฟิคพ่อบ้านมิโนอ่ะ น่ารักดี คุณพ่อบ้านซงกับคุณหนูจินอูผู้เอาแต่ใจ น่าร้ากกกก
    #308
    0
  3. #307 Oumyim Naruk (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2558 / 21:31
    งื้ออออออออออ มิทำดีที่สุดแล้วจริงๆ เพลงดีมากเลยนะ เค้าชอบมากกก 😢😢😭😭😭 ดราม่าทำไมเนี้ย

    ดีนะที่จินูฮยองคอยปลอบใจอยู่ น่ารักที่สุดอ่ะ ซงคิมของเค้า 😍😍😍

    ฟิคซงคิมไม่เยอะนะเม มีแต่เรื่องเก่าๆที่ไม่ค่อยอัพ พี่ร้องไห้หนักมาก อยากอ่านมากกกกกกกกกก

    ตอนนี้ชอบฟิคพ่อบ้านมิโนอ่ะ น่ารักดี คุณพ่อบ้านซงกับคุณหนูจินอูผู้เอาแต่ใจ น่าร้ากกกก
    #307
    0
  4. #306 kyotangmo (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2558 / 21:21
    ขอบคุณน้าที่เขียนซงคิม พี่ไม่เคยไปดูแทคอ่ะ แต่ว่าฟิคมีน้อยจริงๆ ทั้งไทยทั้งเทศเลย หาอ่านแทบไม่ได้

    อ่านและเศร้าเลย มิคงจะผิดหวังในตัวเองอยู่แหละ ดีหน่อยที่วันถัดมาที่สนามบินดูสดใส ก็ได้แต่หวังว่าจะสภาพจิตใจดีขึ้นแล้ว คิดภาพจินอูปลอบได้เลย จินอูเป็นคนเข้มแข็งนะ ผ่านอะไรมาเยอะเหมือนกัน คงเป็นคนปลอบที่ดี นอนด้วยกันน่ารักจริงๆ >//< คิดถึงตอนไปญปเมื่อสมัยโน้น ฟินมากจริงๆ อิอิ
    #306
    0
  5. #305 kray krislay (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2558 / 20:24
    สงสารพี่มิมากๆเลยค่ะ คงทั้งผิดหวัง ทั้งคิดมากแน่ๆเลย หนูอ่านไปนี่เศร้าตามพี่มิไปเลยค่ะ พอไปอ่านแอคบางแอคยิ่งเศร้า วินทุกคนคงปลอบมิแบบเยอะมากๆเบย พี่จินวูของน้องงงงงเป็นการปลอบ ฮืออออ อบอุ่นกว่าพระอาทิตย์(?)เมืองไทยอีกค่ะ>< พี่เมค่ะน้องมีปัญหากะเด็กดีตลอดเลย เมื่อตอนที่แล้วแบบเม้นท์ยาวมากกกกก แต่เม้นท์ไม่ขึ้น!!
    #305
    0
  6. #304 winnertintin (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2558 / 17:00
    ขอบคุณนะคะน้องเม ที่แต่งซงคิมให้อ่าน



    แต่อ่านแล้วเศร้าง่ะ สงสารมิโน พี่อ่านไปนี่น้ำตาคลอไปเลยนะ 555





    มิทำดีแล้ว ทำดีมาก คนที่เปิดใจให้มิทุกคนก็คิดแบบนี้



    แต่บางคนที่เค้าปิดใจไปแล้ว เราก็คงไม่สามารถจะไปเปลี่ยนใจเค้าได้ ก็ปล่อยเค้าไป มีคนรักก็ต้องมีคนเกลียด เป็นธรรมดาโลก เอ๊ะ!!!นี่ชั้นดราม่าทำไม 555



    ดีนะที่มิมีจีนูฮยองคอยดูแล ชอบบทจีนูตอนนี้ ดูเป็นคนเท่ห์อ่ะค่ะ



    พี่แอบรู้สึกว่าจีนูดูภายนอกเหมือนจะอ่อนแอ แต่จริงๆเป็นคนจิตใจเข้มแข็ง พอมาอ่านจีนูปลอบมิแล้วรู้สึกว่าใช่เลย นี่แหละจีนู
    #304
    0