Fic Winner - Apartmate (Yoonwoo)

ตอนที่ 37 : ❀ Apartmate Special -Minho-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 302
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    29 ส.ค. 58






❀ Apartmate Special
-Minho-


เฮ้อออ ปวดร้าวกับ SMTM4

หน้าพี่มิไม่โอเคเลยยย ไม่โอเคเลยยยยย พฮืออออออ

มีใครอยากอ่านฟิคไหมคะ? กะจะแต่งเรื่องราวหลังเสร็จรายการแล้วพี่มิกลับไปที่หอ

คิดว่าจะแต่งซงคิม แต่ถ้ามีคนอยากอ่านนัมซงก็ว่าจะแต่งนัมซงด้วย ว่ายังงายยยยยคะ?

โอเค กลับมาที่ฟิคตอนนี้ของเรา 5555

อาจจะไม่ได้เล่าตั้งแต่ต้นนะคะว่าพี่มิไปเจอพี่จินอูยังไง มีสตอรี่อะไรระหว่างกันบ้าง

เพราะเท่านี้ก็ปาไปสิบหน้าเวิรด์แล้ว แต่คิดว่าทุกคนจะเห็นภาพพี่มิชัดขึ้น

ว่าความคิดพี่มิเป็นยังไง บุคคลิกเป็นยังไง เพราะบทน้อยเหลือเกิน ฮรอลล เมขอโทษษ

เอนจอยรีดดิ้งค่ะ: )

 

พี่โม

ตอนนี้เป็นของพี่มิค่า แล้วก็หมดแล้ว หมดเกลี้ยงสต็อคบ๋อแบ๋เลย

 

น้องเบน

อะไรคืออ่านสามบรรทัดแล้วปิดเปิดอ่านใหม่คะลูกกกกก?

 

พี่เก๋

พี่จินอูน่ารักใช่มั้ยล่า ถึงจะรุกน้องแต่เมก็ยังจะพยายามคงความน่ารักและความซึนของคุณพี่ไว้ค่ะ

จะเห็นได้จากการโดนเพื่อนโน้มน้าวอย่างง่ายดาย 5555

 

พี่ยิ้ม

เมให้ถังนึงเลยค่ะ มันเบาไปมั้ย ไม่กล้าจัดคู่นี้หนักมาก เห็นใสๆมาตลอดเรื่อง 5555

ดีใจที่ชอบนะคะ กิกิ

 

พี่เอิง

พี่จินอูเป็นคนซึนค่ะ เพื่อนพูดอะไรนางก็เชื่อ5555






 


“น้องคนต่อไป แนะนำตัวได้เลยครับ”

 

 

“สวัสดีครับ ผมซงมินโฮ”

 

 

เสียงกรี๊ดเกรียวกราวที่ดังขึ้นหลังเเนะนำตัวเรียกรอยยิ้มผุดขึ้นบนใบหน้าคมของเด็กหนุ่มทันที เขายิ้ม เพราะเขาชอบเป็นที่ชื่นชม ชอบอยู่กับผู้คน ชอบสังคม เเละชอบการได้รับความสนใจ

 

 

รอยยิ้มเเละท่าทางของเขามักจะได้รับความสนใจเป็นพิเศษเสมอ กับพวกหนุ่มๆอาจจะได้รับสายตาหมั่นไส้ เเต่มินโฮก็ยังถือว่าเขาได้รับความสนใจอยู่ดี

 

 

ยกเว้นเเต่กับคนๆเดียว...คิมจินอู

 

 

รอยยิ้มหวานๆนั่นเเจกจ่ายอย่างเป็นมิตรให้กับทุกคนตามปกติ ไม่มีพิเศษเฉพาะกับใครทั้งนั้น

 

 

“ชอบก็จีบเลยดิวะ รออะไร?

 

 

“อะไรของมึง?

 

 

เขาเลิ้กคิ้วเเล้วถามเพื่อน เเต่จีฮุนกลับยกยิ้มมุมปาก เขายกมือชี้หน้าเพื่อนตัวดีที่ทำเป็นเบนสายตาไปทางอื่น

 

 

“มองจนพี่เขาจะทะลุอยู่เเล้ว เเถมพอพี่เขายิ้มมึงก็ยิ้มตามอย่างกับคนบ้า อย่าคิดว่ากูไม่เห็นนะ”

 

 

“เออ”

 

 

ในเมื่อเพื่อนรู้แล้วก็ไม่มีอะไรจะต้องปิดบังอีกต่อไป รู้เร็วไปหน่อยก็ไม่เป็นไร ยังไงเขาก็คิดจะบอกมันอยู่เเล้ว

 

 

“คนนี้จริงจังเหรอวะ?

 

 

“หืม?

 

 

“ปกติมึงถูกใจใครมึงไม่จ้องอย่างงี้หรอก มึงมองๆแป๊บเดียวมึงก็พุ่งเข้าไปเเลกเบอร์ละ”

 

 

“กับคนอื่นกูอยากนอนด้วย แต่กับพี่เขา กูรู้สึกแบบ อยากดูแลอะ”

 

 

“เชี่ยเอ้ย! ยอดชายนายซงจะสิ้นลายก็คราวนี้เเหล่ะวะ!”

 

 

....

 

 

“ยิ้มเรี่ยราดเลยนะมึง หน้าบานเกินจนกูหมั่นไส้ละ”

 

 

จีฮุนที่กำลังจะไปต่อกับสายตัวเองเดินเฉียดมากระซิบข้างหูเขาที่ยังนั่งกินหมูย่างอยู่กับพี่สาย ก่อนจะผิวปากเเล้วเดินออกไปด้วยท่าทางกวนโอ๊ยสุดๆ

 

 

มันต้องอิจฉาเเน่ๆที่เขาได้อยู่สายเดียวกับพี่จินอูผู้น่ารัก มินโฮเหลือบสายตามองคนข้างๆ เสียดายที่ไม่ได้เป็นรหัสตรง เเต่เอาเถอะ อย่างน้อยเขาก็ยังสามารถใช้คำว่าน้องสายเป็นข้ออ้างในการเข้าหาอีกฝ่ายได้ โชคดีชะมัด

 

 

เขากำลังคิดอยู่ว่าจะหาทางเข้าใกล้อีกฝ่ายยังไงดี ไปขอยืมชีท? เเกล้งเมาเเล้วไปขอนอนที่ห้อง? อ้อนให้เลี้ยงขนม? เเล้วจินอูก็เรียกเขา ก่อนจะคีบหมูลงในจานให้

 

 

“กินสิมินโฮ ไม่ต้องเกร็งนะ  ถ้ามัวเเต่เกร็งกินไม่ทันดงอุนไม่รู้ด้วยนะ รายนี้เขามีหลุมดำขนาดใหญ่เท่ากาเเล็คซี่อยู่ในกระเพาะ”

 

 

มินโฮยิ้ม เท้าคางมองคนที่ว่าเพื่อนว่ากินเหมือนมีหลุมดำ เเต่ยังคีบหมูลงจานให้ไม่ได้ขาด น่ารักอะไรจะปาน

 

 

“พี่เเหล่ะกิน จะได้โตไวๆ”

 

 

...

 

 

“มึง จะไม่สารภาพรักกับพี่เขาหน่อยเหรอวะ ไอเหี้ยมิ วันสุดท้ายที่จะเจอเเล้วนะเว่ย”

 

 

ซงมินโฮก็...นั่นเเหล่ะ ปล่อยให้เวลามันผ่านไปเกือบหนึ่งปีเต็ม จริงๆเเล้วปีการศึกษาหนึ่งก็เเค่สิบเดือน ไม่นับที่พี่จินอูหายไปฝึกงานที่อื่นอีกสามเดือน เจอกันบ่อยก็จริง แต่จะให้บ้าไปสารภาพรักได้ยังไง เพราะเขาเเทบจะไม่ได้เเสดงท่าทีอะไรออกไปเลย ก็แค่ทำตัวเหมือนน้องคนหนึ่ง คอยดูเเลช่วยเหลือทั่วไปเท่านั้นเอง อยู่ๆจะให้ไปสารภาพรัก คิมจินอูผู้เเสนซื่อคงเงิบไปสามวันเจ็ดวันเเน่ๆ

 

 

 

“พี่มึงซื่อจะตายห่า ไม่บอกตอนนี้ชาติหน้าก็ไม่มีทางรู้หรอก”

 

 

“เออหน่า ถึงจะจบไปแล้วเขาก็ทำงานที่โซลอยู่ดีปะวะ”

 

 

“มึงรู้ได้ไง?

 

 

“นี่ใคร ซงมิมินะครับ”

 

 

“เออ ไอสัดทรงมิมิมัวเเต่ช้า ระวังหมาคาบไปแดก!”

 

 

“กูถือคติช้าๆได้พร้าเล่มงามเว้ย”

 

 

....

 

 

มินโฮคิดอย่างนั้นมาตลอดจนวันที่เด็กหนุ่มห้องตรงข้ามใจกล้ามาเคาะประตูห้องพี่จินอู ตอนนั้นเองที่เขารู้สึกว่าเขาพลาดเเล้วที่ปล่อยเวลาให้เลยผ่านโดยไม่ทำอะไรเเบบนี้ 

 

 

มินโฮยกมือขึ้นนวดขมับ ก่อนจะยกมัคคิอาโต้อุ่นๆในแก้วมัคสีขาวขึ้นจิบ นี่เขาจะมานั่งคิดเรื่องนี้ให้ปวดหัวทำไมก็ไม่รู้ เขาตัดสินใจปล่อยมือจากจินอูเเล้ว ตัดสินใจได้ตั้งเเต่วันที่เขาไปเดทกับอีกฝ่าย เเล้วเจ้าตัวเอาเเต่เหม่อ ตั้งแต่ตอนนั้นมินโฮก็รู้ ว่าเขาไม่ใช่คนที่จะทำให้จินอูมีความสุขได้หรอก เขาถึงได้ยอมปล่อยมือ นี่เวลามันก็ผ่านไปเป็นเดือนแล้วนับจากวันนั้น แต่เขาก็ยังคิดถึงมันอยู่บ่อยๆ

 

 

ก็ยังอดไม่ได้ อาทิตย์ก่อน พอขับรถผ่านร้านขนมที่เขาเเละจินอูชอบก็เป็นอันต้องจอดรถซื้อ เขาซื้อชูครีมรวมรสที่จินอูชอบตั้งห้าลูก ขอให้ทางร้านโรยไอซ์ซิ่งเพิ่ม เเถมยังเเวะไปหาเจ้าตัวที่ทำงานหลังจากไม่ได้ไปมานานมาก ดูเหมือนจะตั้งเเต่เกิดเรื่องที่ผับคราวนั้น 

 

 

จินอูดูดีใจที่เจอเขา อีกฝ่ายขอโทษขอโพย ที่รับรักเขาไม่ได้เเละทำให้เขาต้องเจ็บปวดเเบบนี้ มินโฮได้เเต่ยิ้ม ปลอบอีกฝ่ายว่าไม่เป็นไรอความรู้สึกไม่ใช่เรื่องที่จะบังคับกันได้

 

 

เเล้วเขาก็ขอกอดจินอูเป็นครั้งสุดท้าย

 

 

จินอูยอมให้เขากอดเเน่น เจ้าตัวคงไม่คิดอะไร เเต่คังซึงยุนที่มองอยู่นี่สิ หน้าบึ้งไม่พอใจเชียว เขากลับเข้ามาในส่วนของออฟฟิศ แล้วลากซึงยุนออกไปคุยด้านนอก แค่อยากอธิบายให้เข้าใจว่าเขาแค่กอดลา เเละอยากจะฝากซึงยุนให้ดูเเลจินอูให้ดี

 

 

“ทำไมทำหน้าเเบบนั้นวะ?

 

 

เขาถามซึงยุนที่ทำหน้าไม่สบอารมณ์ รู้อยู่แล้วว่าซึงยุนอาจจะไม่พอใจที่เขากอดจินอู แต่เขาก็บอกแล้วไงว่าแค่กอดลา

 

 

“พี่เป็นคนพูดเองว่าพี่รู้ดีว่าพี่จินอูชอบผม ไม่ได้ชอบพี่ เเล้วนี่คิดจะทำอะไรอีก?”

 

 

“เด็กบ้านี่ กอดเเค่นี้ก็หึงรึไงวะ”

 

 

“เเล้วตอนพี่เห็นผมกอดพี่จินอู ไม่หึงรึไง?”

 

 

“กูไม่หึงอ่ะ กูหมั่นไส้”

 

 

เขาว่าเเล้วผลักหัวซึงยุนไปทีจนอีกฝ่ายหน้าคว่ำ

 

 

“ไม่ทำอะไรเเล้ว กับพี่จินอูหน่ะ ความรักมันเป็นเรื่องของคนสองคน ฉันไม่ควรจะเข้าไปยุ่งให้มันวุ่นวาย วันนี่ก็เเค่มาบอกลาเขา มาบอกว่าช่วงนี้คงไม่ได้เจอฉันสักพัก เพราะคงต้องให้เวลาตัวเองทำใจบ้าง เเล้วก็ขอเขากอดครั้งสุดท้าย แค่นั้น”

 

 

“กอดแน่นซะอย่างกับจะรวมร่างเป็นร่างเดียวกันขนาดนั้นอะนะ?”

 

 

“แกก็รู้ดีว่าเวลากอดเขาเเล้วรู้สึกดีเเค่ไหน กับความรู้สึกที่ได้กอดใครสักคนที่เรารักเป็นครั้งสุดท้าย แกคงไม่เข้าใจหรอก”

 

 

“เออ ไม่อยากเข้าใจด้วย”

 

 

“เลิกกวนตีนตั้งเเง่กับฉันซะทีหน่า ไอ้เด็กนี่”

 

 

“คงยากมั้ยพี่ ถึงผมจะรู้สึกขอบคุณที่พี่ช่วยปล่อยมือจากเขา เเต่พี่ก็เป็นศัตรูหัวใจผมอยู่ดีปะวะ?”

 

 

“ฉันเคยคิดนะ ว่าถ้าไม่มีเรื่องจินอู เราคงเป็นพี่น้องที่ดีต่อกันได้ เรื่องดนตรีเเละรสนิยมเรื่องการทำเพลงคงทำให้เราเข้ากันได้ดี”

 

 

“ฝันเหอะ”

 

 

“ย่าห์ ไอ้เด็กบ้านี่!

 

 

มินโฮได้เเต่พ่นหัวเราะเเล้วส่ายหัว คังซึงยุนนี่มันกวนตีนเสมอต้นเสมอปลายจริงๆ ให้ตาย

 

 

“ดูเเลจินอูให้ดีๆนะ รักเขาให้มากๆ”

 

 

“เเน่นอนอยู่เเล้ว”

 

 

“อย่าทำให้เขาร้องไห้”

 

 

“จะไม่มีวันนั้น”

 

 

“เพราะถ้าเเกทำให้เขาต้องร้องไห้เมื่อไหร่  ฉันจะเป็นคนดูเเลเขาเอง ไม่ว่าเขาจะยินยอมหรือไม่ก็ตาม เเกจะไม่มีสิทธิ์ทำให้เขาเสียใจอีก”

 

 

“ก็บอกเเล้วไงว่าจะไม่มีวันนั้น”

 

 

....

 

 

ไม่มีวันนั้นหรอก มินโฮรู้ดีกว่าใคร ชายหนุ่มเสยผมอีกครั้ง ก่อนจะใช้มือตบๆหาซองบุหรี่ในกระเป๋าเสื้อ ร่างสูงหยิบบุหรี่มวนเรียวสีเงินออกมาแล้วคาบไว้ด้วยปาก กำลังจะจุดไลท์เตอร์ เเต่หางตากลับเห็นร่างขาวของเด็กหนุ่มที่เป็นพนักงานเสียก่อน

 

 

“อ้อ ขอโทษ ฉันลืมตัวหน่ะ จะออกไปสูบข้างนอกเเล้วกัน”

 

 

“คุณร้องไห้เหรอครับ?

 

 

“หืม?”

 

 

“ก็คุณร้องไห้”

 

 

มินโฮยกมือขึ้นเเตะที่เเก้มตัวเอง สัมผัสจากปลายนิ้วบอกว่ามันเปียกชื้นไปด้วยน้ำตาอุ่นๆ ชายหนุ่มเเค่นหัวเราะ เชื่อเลย เขาร้องไห้เพราะคิมจินอูอีกแล้ว ปลายนิ้วปาดน้ำตาออกลวกๆ ก่อนจะหยิบบุหรี่ที่คาบไว้ขึ้นไปเหน็บไว้กับใบหู

 

 

“เช็คบิลเลยเเล้วกัน”

 

 

เเต่เด็กหนุ่มคนนั้นกลับเดินกลับมาพร้อมกับเเก้วสมูทตี้เเก้วโตเเทนที่จะเป็นบิลอย่างที่เขาต้องการ

 

 

“มิกซ์เบอร์รี่สมูทตี้นี่น่าจะช่วยให้คุณอารมณ์ดีขึ้นนะครับ ดื่มก่อนเเล้วผมจะเอาบิลมาให้”

 

 

มินโฮเลิกคิ้ว เขามองสมูทตี้สีม่วงเข้มในเเก้วทรงสูงตรงหน้า ก่อนจะเลื่อนสายตาขึ้นมายังบริกรหนุ่มที่ยื่นกอดถาดเอาไว้เเล้วยิ้มให้เขา

 

 

นานแค่ไหนแล้วนะที่ไม่ได้เห็นใครซักคนยิ้มสดใสจนอยากจะยิ้มตามเเบบนี้

 

 

“ตกลงตามนี้นะครับ ดื่มก่อนค่อยกลับ”

 

 

เจ้าตัวเดินไปรับออเดอร์จากโต๊ะอื่นแล้ว เเต่ตัวหนังสือสีทองบนป้ายเล็กๆสีดำที่กลัดอยู่บนอกนั้นยังคงติดตาเขา มินโฮไล้หลังมือกับละอองน้ำเย็นๆที่ข้างแก้ว ก่อนจะหยิบแก้วทรงสูงขึ้นดื่ม พร้อมกับมองสังเกตุร่างขาวที่กำลังทำงานอย่างคล่องแคล่วนั้นด้วยความเพลินตา รู้ตัวอีกทีเขาก็ดูดถึงก้นแก้วจนได้ยินเสียงลมฟืดๆแทนแล้ว

 

 

“อารมณ์ดีขึ้นเเล้วใช่ไหม นี่บิลของคุณครับ ผมไม่ได้คิดค่าสมูทตี้ ถือเป็นอภินันทนาการจากทางร้านเรา”

 

 

เด็กหนุ่มเดินกลับมาเมื่อเขาจัดการสมูทตี้หมดเเก้วได้พักใหญ่ มือขาวยื่นบิลใส่ถาดไม้เล็กเก๋มาให้ เขาหยิบกระเป๋าสตางค์ขึ้นมาเเล้วหยิบค่ามัคคิอาโต้วางลงบนนั้น

 

 

“รอสักครู่นะครั...?

 

 

อีกฝ่ายเลิกคิ้วเมื่อเขาไม่ยอมปล่อยมือจากถาดใบเล็กนั่น

 

 

“นั่งคุยกับฉันหน่อยได้ไหม?

 

 

“ตอนนี้เวลาทำงานครับ”

 

 

“เหรอ? เสียเวลามานั่งคุยกับลูกค้า คงจะทำให้โดนผจก.ร้านดุสินะ”

 

 

อีกฝ่ายพยักหน้าหงึกหงัก

 

 

“งั้นนายเลิกงานกี่โมงหล่ะ?”

 

 

“ร้านปิดสองทุ่ม กว่าจะเก็บร้านเสร็จก็ประมาณสองทุ่มกว่า”

 

 

มินโฮมองนาฬิกาบนผนังที่บอกเวลาห้าโมงเย็น 

 

 

“ได้ เดี๋ยวฉันมารับ”

 

 

เขายักคิ้ว เดินตามอีกฝ่ายไปยังเคานท์เตอร์เเคชเชียร์เพื่อรับเงินทอน มินโฮกวาดสายตามองไปรอบๆร้าน พนักงานคนอื่นกำลังง่วนกับการรับออเดอร์อยู่

 

 

เขาโน้มใบหน้าไปกระซิบข้างหูเด็กหนุ่มที่ยื่นตังค์ทอนกับบิลคืนให้

 

 

“ฉันซงมินโฮ”

 

 

 “ครับ มารับตอนสองทุ่มครึ่งละกันครับ คุณมินโฮ” 

 

 

“อย่าเบี้ยวฉันหล่ะ ไม่งั้นโดนดีเเน่”

 

 

เขาใช้ปลายนิ้วเคาะกับป้ายชื่อที่กลัดบนอกเสื้อนั้นแล้วยักคิ้ว ก่อนจะผลักประตูออกไปจากร้าน มินโฮปลดล็อคเเล้วก้าวขึ้นรถเเต่ยังไม่ออกสตาร์ท เขาลอบมองร่างขาวๆที่ง่วนชงเครื่องดื่มอยู่หลังเคานท์เตอร์อย่างคล่องเเคล่ว ละสายตาจากเด็กนั่นยากจังแฮะ  

 

 

นานเท่าไหร่เเล้วนะที่ไม่ได้รู้สึกเเบบนี้ มองเด็กนี่เเล้วให้ความรู้สึกอยากถนอมอยากดูเเลเหมือนตอนเห็นจินอูครั้งเเรกไม่มีผิด เเต่เเววตาซุกซนเเละยั่วเย้าย้ามที่พูดคุยกับเขานั้นกลับอยากจะทำให้จับมาฟัดเเน่นๆ กอดรัดให้จมอกเเล้วกำราบให้หายซ่าอยู่เหมือนกัน

 

 

“ถ้านายเบี้ยวนะ เจอดีเเน่จองเเจวอน

 

 

เขายิ้มมุมปากก่อนจะออกรถไป เลยไม่ทันเห็นได้เห็นรอยยิ้มมุมปากเล็กๆของคนที่เงยหน้าขึ้นมาจากเครื่องบดกาเเฟ 

 

 

“ผมจะทำให้พี่ลืมพี่จินอูไปเลยหล่ะ พี่มินโฮ



จองเเจวอนจาก SMTM4 ค่าาาาาาา
ตั๊ลล๊าคคคคค เห็นน้องยิ้มครั้งเเรกก็ตกหลุมโครม!
เจอรอยยิ้มน้องเข้าไปคิดว่าพี่มิคงจะเอ็นดูน้องไม่น้อย 
เลยเอาน้องมาดามใจพี่มิซะเลย หวังว่าจะถูกใจกันนะคะ กิ้กิ้





 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,071 ความคิดเห็น

  1. #1057 กอหญ้ากอไผ่ (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 12:26

    มินโฮของเราจะมีคนมาดามใจแล้ววว

    #1,057
    0
  2. #519 ( ̄ˇ ̄)♡ (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2559 / 11:40
    แจง้งงงงงงงง มีคนน่ารักมาดูแล มาดามใจอะไรก็ครุ้งคริ้งง ~
    #519
    0
  3. #387 Orasa1732 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2558 / 13:07
    เซอร์ไพรส์ #มิวอน กรี๊ดดดดดดดดดดดด
    #387
    0
  4. #303 Kezzy (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2558 / 13:41
    มิโนมีคนมาปลอบใจก็สบายใจแล้วคะ 5555

    แอบดีใจที่ SMTM4 จบนะ รู้สึกดราม่าเยอะเหลือเกิน

    ถึงจะไม่ได้แชมป์แต่ได้ใจมาตลอดนะคะ ^^

    น้องเมย์แต่งได้น่ารักทุกตอนเลย

    อ่านแล้วสบายใจดี ^^

    แอบถาม เคยลองแต่งแนวอื่นบ้างมั้ยอ่ะค่ะ

    จบเรื่องนี้มีพลอตใหม่ยังคะ อยากอ่านอีกแล้ว
    #303
    0
  5. #302 Oumyim Naruk (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2558 / 10:24
    กรี๊ดดดดดดดดด น้องวอนของพี่ มาช่วยดามใจคุณซงด้วย
    น้องวอนน่ารักอ่ะ ดีจังมาช่วยให้มิยิ้มได้อีกครั้งนึง จบแบบนี้ก็ดีนะคะ แฮปปี้เอนดิ้ง เย้ๆๆ
    ปล. เราอยากอ่านซงคิม หาอ่านยากมากกกกกก อยากอ่านๆๆๆๆๆ เจาซงคิม งอแงงอแง
    #302
    0
  6. #301 kray krislay (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2558 / 02:22
    เกียดเด็กดี
    #301
    0
  7. #300 kray krislay (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2558 / 02:10
    มันเขินมากเลยค่ะ 555555 เป็นบ้าเป็นหลังอยู่หน้าจอโทรศัพท์คนเดียว
    #300
    0
  8. #299 kyotangmo (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2558 / 00:49
    ฮือออ ดู smtm แล้วแหง่วมาก สงสารมิสุดๆ ㅠㅠ

    แจวอนหน้าคล้ายจินอูมากอ่ะ ไม่แปลกถ้ามิจะตกหลุม 555

    มิเอ้ย ชอบเค้ามาตั้งนานแต่ไม่รุก พลาดมั่กๆ โดนคังแย่งไปเลย ดีใจที่มีคนมาดามใจ

    ขอเชียร์ให้เขียนซงคิมมม ไม่ค่อยมีคนแต่งเลย หาอ่านยากมากๆ ㅠㅠ
    #299
    0
  9. #298 winnertintin (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2558 / 00:08
    โอ๊ยยยยย ซงมินโฮ พ่อพระคนดีของพี่ ทำไมพระเอกขนาดนี้คะ พี่เริ่มคิดว่าน้องยูนเป็นตัวร้ายแล้ว 5555//ล้อเล่น!!



    อ่านหลังดู SMTM4 จบนี่พี่แทบร้องไห้อ่ะค่ะน้องเม สงสารมิโนคนดีของพี่ กระซิกๆ



    ว่าแต่ คิมแจวอน นี่คือ น้อง one ณ SMTM ป่ะคะ ?? เค้าไม่ได้ชื่อ จองแจวอนเหรอคะ??



    สเปมิโนเรื่องนี้นี้น่ารักสมกับที่น้องเมบอกจริงๆ



    ปอลอ มาชูจั๊กกะแร้เชียร์ซงคิมค่า 5555
    #298
    0