Fic Winner - Apartmate (Yoonwoo)

ตอนที่ 35 : ♫ OS Stress -Minhodara-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 267
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    25 ส.ค. 58





♫ Stress
-Minhodara- 


ขอตอบคอมเมนท์ตอนที่แล้วในตอนต่อไปนะคะ

เผื่อใครไม่ได้อ่านตอนนี้ : )

พี่เกกกกกกกกกกก๋ เมขออภัยกับชื่อเรื่องและพลอตกากๆ *กราบอก*

แต่งวันชอตไม่ค่อยเก่งค่ะ ชอบมาเป็นวูบ เหมือนพอนึกพลอตออกก็จับมาเขียน

แล้วค่อยเติมๆเอา เหมือน คิสมาร์คของฮุนนัมอ่ะค่ะ แหะๆ

อาจจะไม่ได้อ่านแล้วลื่นเหมือนฟิคยาว เนื่องจากต้องจบในตอนเดียวเพราะมันเป็นวันชอต

เพราะงั้น จิ้นกันเอาเองนะคะว่าความสัมพันธ์คู่นี่เค้าอะไรยังไง กิกิ



 

ส่วนตอนหน้านั้น คงจะลำบากกันนิดนึง แต่เพื่อความฟินเมรู้ทุกคนยอมลำบากได้

มีใครไม่มีทวิตเตอร์มั้ยคะ? บอกเมด้วยนะ โอเค๊?






“เเชริน ไปรอที่รถก่อนเลยนะ เดี๋ยวตามไป”

 

 

“อ้าว ทำไมหล่ะ ลืมของเหรอ?

 

 

ลีดเดอร์เจ้าของดวงตาเรียวที่ถูกกรีดเสียคมกริบด้วยอายไลน์เนอร์หันมองสมาชิกร่วมวงที่ทำท่าจะเดินเเยกออกไป ทั้งๆที่เดินอีกนิดนึงก็จะถึงลิฟท์แล้ว

 

 

“เดี๋ยวเเวะไปดูเด็กๆหน่อย”

 

 

“อ้ออออ”

 

 

เเชรินพยักหน้าพร้อมกับร้องในคอเป็นเชิงเข้าใจ ก่อนจะกวาดต้อนเมมเบอร์อีกสองคนเข้าลิฟท์เพื่อลงไปขึ้นรถที่ผู้จัดการขับมาจอดรอรับอยู่บริเวณประตูข้างแล้ว

 

 

ช่วงขาเรียวเดินเเยกไปอีกทาง ก่อนจะเปิดประตูบันไดหนีไฟเพื่อเดินขึ้นไปอีกชั้นหนึ่ง หญิงสาวพยายามคิดคำพูดที่จะใช้ทักทายเด็กๆขณะก้าวเดิน 

 

 

“ไฮ เป็นไงบ้างวินเนอร์?

 

 

“เฮ้ พักร้อนที่เจจูสนุกไหม? น่าอิจฉาจังนะเด็กๆ”

 

 

“ไม่สิ จะทักยังไงดีนะ...”

 

 

มือเล็กที่กำลังเกาท้ายทอยหยุดชะงัก เมื่อเห็นเเผ่นหลังของเด็กที่ต้องการพบหายเข้าห้องสุดทางเดินอีกฝั่งไปไวๆ ห้องสุดท้ายที่สุดทางเดิน บริษัทให้จัดไว้เป็นห้องสำหรับ...สูบบุหรี่ 

 

 

คำพูดที่ฝึกซ้อมมาทั้งหมดถูกกลืนหายไปในลำคอ เพราะเธอมั่นใจว่ายังไงก็ใช่ สีผมนั้น หมวกเเสนปเเบ็คที่ปีกหมวกถูกจับหันมาด้านหลังเเบบนั้น เเละเเผ่นหลังที่เธอคุ้นเคยดี 

 

 

...

 

 

“กลับมาสูบบุหรี่อีกเเล้วเหรอ เครียดอะไรขนาดนั้น?

 

 

ไม่มีคำตอบจากคนที่กำลังนอนหลับตาพ่นควันเป็นสายขึ้นลอยคลุ้งในอากาศ มีเพียงเเค่เสียงถอนหายใจหนักๆ เเละเสียงตีหมุนดังหวืดของพัดลมดูดอากาศเท่านั้นที่ทำให้ห้องพ้นจากความเงียบสงัด

 

 

“อะไรที่ทำให้นายเครียด บอกพี่สิ”

 

 

หญิงสาวทิ้งตัวนั่งลงเบียดบนโซฟาตัวใหญ่โดยไม่มีท่าทางรังเกียจควันพิษที่ทำร้ายร่างกาย ฝ่ามือนุ่มนิ่มทาบลงบนเเก้มข้างหนึ่ง วางค้างไว้เเบบนั้น เเล้วรอ เพราะเธอรู้ดีว่าเดี๋ยวเขาก็จะพูดออกมาเอง

 

 

“วันนี้ผมไปดูพวกฮันบินซ้อม...”

 

 

“เจ้าเด็กพวกนั้นมันฝึกซ้อมกันอย่างกับเป็นเครื่องจักร ไม่พัก ไม่นอน ไม่หยุด ซ้อม ซ้อม ซ้อม เเล้วก็ซ้อม... ผมมองเด็กพวกนั้นแล้วก็ได้แต่สงสัย ว่าตอนนั้นฮันบินกับจีวอนมันทำได้ยังไง ทั้งโชว์มี ทั้งรายการเซอร์ไวเวอร์ที่โหดอย่างกับอะไร น้องทำยังไงถึงผ่านมันไปได้”

 

 

“แล้วถ้าผมทำไมได้ ผมผ่านตรงนี้ไปไม่ได้ ผมไม่ชนะ ผมจะกล้าเอาหน้าที่ไหนกลับมาสู่หน้าเมมเบอร์และน้องมัน”

 

 

“ทั้งเพลงในอัลบั้มใหม่ที่ต้องทำ ท่าเต้นใหม่ที่ต้องซ้อม คอนเซปที่ยังไม่ลงตัว เเต่ผมก็ให้เวลากับวินเนอร์ได้ไม่เต็มที่ ติดทั้งโชว์มี ทั้งงานเดี่ยวที่เริ่มเข้ามามากขึ้นเรื่อยๆ”

 

 

เด็กหนุ่มซุกใบหน้าเข้าหามือนุ่มเเสนอบอุ่นเเละปลอบประโลมมากขึ้นโดยที่ยังไม่ลืมตา

 

 

“รู้สึกไม่ดีกับเมมเบอร์อยู่ใช่ไหม?

 

 

ฟันคมที่ขบริมฝีปากมากขึ้นเเละคิ้วที่ขมวดแน่นคงเป็นคำตอบ

 

 

“ลองคิดกลับกันดูสิมินโฮ ตอนที่เเทฮยอนไปถ่ายหนัง ตอนที่ซึงยุนออกโซโล่อัลบั้มแล้วก็ถ่าย We broke up กับพี่ นายรู้สึกยังไง เเล้วเด็กพวกนั้นรู้สึกยังไง?”

 

 

มืนโฮลืมตาขึ้นมองใบหน้าใสของคนเป็นพี่ก่อนจะวางมือทาบลงบนมือเรียว 

 

 

ตอนซึงยุนออกโซโล่หรือถ่ายละคร หรือจะตอนเเทฮยอนไปถ่ายละคร สองคนนั้นก็รู้สึกผิดกับเมมเบอร์เหมือนกัน โดยเฉพาะซึงยุน ที่กล่าวขอโทษพวกเขาจากใจจริง แต่ตอนนั้นเขาไม่โกรธเลย ยินดีด้วยซ้ำที่ทางค่ายเห็นความสามารถของน้อง เขาจำได้ว่ายังช่วยโปรโมทกับใครต่อใครไปทั่ว ในตอนนั้นเมมเบอร์ช่วยกันสนับสนุน เเละพร้อมที่จะเเบ่งเบาภาระงานจากทั้งคู่อย่างเต็มใจด้วยซ้ำ

 

 

“เมมเบอร์ก็กำลังเป็นเหมือนนายตอนนั้นเเหล่ะ เขาจะอยู่ข้างหลังคอยสนับสนุน เล้วก็พร้อมที่จะซ้อมเต้นหนักขึ้น ซ้อมร้อง ใช้เวลาในการเขียนเพลง เเละทำงานหนักมากขึ้น นั่นก็คือเหตุผลที่พวกเราเดบิวต์เป็นวงไงหล่ะมินโฮ”

 

 

มือเล็กกางรับปลายนิ้วที่สอดประสานเข้ามา เเละหลังมือขาวถูกจูบผะเเผ่ว

 

 

“พี่อยู่กับผมเเบบนี้ตลอดไปไม่ได้เหรอ?

 

 

มือใหญ่ขยี้ก้นกรองที่ถือค้างไว้จนมอดเเล้วกับที่เขี่ยกระบะเเก้วเล็กๆบรรจุเต็มไปด้วยทรายที่วางอยู่บนหน้าท้อง

 

 

“นายก็รู้ว่าคำตอบคืออะไร ไม่มีคำว่าตลอดไปสำหรับอะไรทั้งนั้นเเหล่ะ”

 

 

“ถ้างั้น เราออกไปเดทกันบ้างได้ไหม? ... เหมือนเมื่อก่อน

 

 

“พี่ก็อยากตอบตกลงนะ ถ้าพี่ไม่ใช่ซานดาร่าทูเอนี่วัน เเละนายไม่ใช่ซงมินโฮ แรพเปอร์ของวินเนอร์”

 

 

หญิงสาวถอนมือออกก่อนจะมองนาฬิกาเเล้วยันตัวลุกขึ้นยืน

 

 

“อยากกอดกันไหม?

 

 

มินโฮยันตัวลุกขึ้นยืนบ้าง เอ่ยถามคำถามที่เขารู้อยู่แล้วว่าคำตอบอาจจะเป็น เอาสิ หรือ ก็แล้วแต่

 

 

“ขอจูบพี่ด้วยทีนึงได้หรือเปล่า?

 

 

“นานไหมหล่ะ? ถ้านาน ก็คิดข้ออ้างที่จะบอกเเชรินให้ด้วยเเล้วก...”

 

 

ริมฝีปากสีอ่อนถูกทาบปิดทันทีเพื่อเซฟระยะเวลา กลีบปากบางเผยอรับริมฝีปากร้อนที่เเนบลงบดเคล้าหนักหน่วงเเต่คลึงละเลียดเชื่องช้า มือเล็กทาบบนวงเเขนที่โอบเเน่นรอบเอวเเล้วลูบไล้เบาๆ 

 

 

“คิดถึงพี่จัง” 

 

 

เสียงทุ้มต่ำอู้อี้เพราะซุกกอดกับบ่าเล็กเเคบ หญิงสาวหัวเราะเบาๆ ก่อนจะตบไหบ่หนาเเผ่วๆ

 

 

“ผู้ชายเกาหลีทุกคนก็คิดถึงพี่ทั้งนั้นเเหล่ะน่า นี่ใคร ซานดาร่าทูเอนี่วันนะ”

 

 

“บางครั้ง ผมก็อยากให้เราเป็นเเค่คนธรรมดาซะจริงๆ”

 

 

มินโฮผละตัวออก ก่อนจะใช้ปลายนิ้วคีบเเก้มใสแล้วบิดไปมา ถ้าพวกเขาเป็นแค่คนธรรมดา คงจะได้เดทกันโดยไม่ต้องสนใจใคร คงจะได้อยู่ด้วยกันและออกไปเที่ยวด้วยกันเหมือนคู่รักทั่วไป แต่เพราะเป็นไอดอล ความสัมพันธ์เลยต้องจบลงแบบไม่สวยแบบนี้ ...ทั้งๆที่ยังรัก

 

 

“อย่าพูดอะไรที่เป็นไปไม่ได้เลยน่า”

 

 

เขาหัวเราะ ถอนวงแขนออกจากเอวเพรียว แล้วยกมือขึ้นลูบแก้มใส ห้องสูบบุหรี่นี่ไม่ใช่สถานที่สุดโรแมนติคที่พวกเขาควรจะแสดงความคิดถึงต่อกันเลยซักนิด ไม่ได้โรแมนติค แต่อย่างน้อยมันก็ปลอดภัยหล่ะนะ

 

 

“อารมณ์ดีแล้วหล่ะสิ?”

 

 

เขาไหวไหล่ ไม่วายโน้มตัวลงไปจูบริมฝีปากบางนั่นอีกหนหนึ่ง ไม่นานแขนเรียวเล็กก็ยกขึ้นโอบรอบบ่า และร่างกายแนบชิดกันอีกครั้ง รสจูบเต็มไปด้วยความคิดถึงและความโหยหา ที่เติมเท่าไหร่ก็ไม่เต็มเสียที 

 

 

“ไปเถอะ ไว้ผมโทรหานะ”

 

 

มินโฮล้วงโทรศัพท์มือถืนที่สั่นครืดคราดเมื่อมีสายเข้าขึ้นมาดู เขาโชว์หน้าจอให้ซานดาร่าดูแล้วทั้งคู่ก็หัวเราะ ลีดเดอร์แชรินของเธอโทรมาตามแล้ว แถมยังคาเคามาอีกด้วย

 

 

-ย๊า! ซงมิมิ คืนตัวดาร่าของพวกฉันมาได้แล้วนะ!-

 

 

พวกเขาอ่านตัวหนังสือจากหน้าจอทัชสกรีนแล้วก็ได้แต่หัวเราะอีก วงแขนเล็กสวมกอดเข้าที่เอวของเด็กหนุ่มอีกหนึ่งรอบก่อนจะผละออก แล้วหันหลังเดินไปทางประตู โดยไม่ลืมทิ้งท้ายก่อนจะออกไป

 

 

“แก้ตัวกับแชรินให้ด้วยนะ แล้วก็ อย่าลืมโทรมาหล่ะ พี่จะรอ” 




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,071 ความคิดเห็น

  1. #518 ( ̄ˇ ̄)♡ (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2559 / 11:29
    ไม่หวือหวาแต่รู้สึกอบอวล มันแบบแค่มีอีกคนเคียงข้างในเวลาที่อ่อนแอ ถึงไม่ใช่ในสถานะที่ต้องการก็ดี.. ว่าแต่ว่าคุณซงมิผ่านด่านชอนดุงมาได้ด้วยวิธีไหน แดบักกกกกกก55555555555
    #518
    0
  2. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  3. #279 Oumyim Naruk (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2558 / 19:44
    เมมมมมมมมมมมม เค้าอ่านไปแล้วเมื่อบ่ายแต่ลืมเม้นแหละ
    อ่านจบปุ้บโดนเรียกใช้งานปั้บ แล้วก็ยาวเลยลืมเม้น 55555
    มาเม้นตอนนี้ล่ะกันนะ อิอิ คุณซงมิมิกับดาร่าน่ารักจัง
    แต่รักต้องห้ามอ่ะ น่าฉงฉานแต่ก็น่าเร้าใจอยู่นะ คึคึคึ -,,-
    #279
    0
  4. #278 Kezzy (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2558 / 00:21
    กราบงามๆสำหรับความใจดีของไรท์

    Love love เลย

    ขอชื่นชมมากคะ อ่านแล้วลื่นไม่มีสะดุด

    เป็นรักต้องห้าม แต่ให้อารมณ์เหมือนพี่น้อง

    รัก และเป็นห่วงกันเสมอ

    ขอบคุณนะคะ ^^
    #278
    0
  5. #277 kray krislay (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2558 / 00:13
    ฮือ มิโนกับป้าด้า ทำไมมันละมุนจังล่ะคะ ถ้าได้เป็นแค่คนธรรมดาก็ดี สงสาร~ ทำไมพี่เมทำแบบนี้ฮือออออ คู่นี้จะดูหวานและรักกันก็จริงแต่เหมือนจะเศร้าเลย //หนูไม่ค่อยเล่นทวิตอ่ะค่ะ._.
    #277
    0
  6. #276 kyotangmo (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2558 / 21:18
    อัยย่ะ รักต้องห้าม 555 ไม่เคยจิ้นคู่นี้มาก่อนเลย ปกติคิดว่ามิจะใกล้กับแชรินมากกว่า 555

    อ่านแล้วคิดถึงสถานการณ์ตอนนี้เลย สงสารมิ คงเครียดหน้าดูในโชว์มี TT

    ตอนหน้าจะมีเอ็นซีสินะ ถึงถามว่ามีทวิตเตอร์รึป่าว ฮี่ๆ เค้าจะรอนะ >//<
    #276
    0