Fic Winner - Apartmate (Yoonwoo)

ตอนที่ 104 : ♡ SF Toy -Noco- Special 4/?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 211
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    11 ส.ค. 61



Toy Special 4

-Noco-

(แนะนำให้เปิดเพลง Toy ฟังประกอบไปด้วยนะคะ)

 

_________________

 

 

"ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ จีโฮต้องแย่แน่ๆ"

 

 

แทอิลที่ยืนกอดอกพิงกรอบประตูห้องของลีดเดอร์ถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง ส่วนจีฮุนที่ยืนกอดอกอยู่ข้างๆพี่ใหญ่ของวงก็ถอนหายใจออกมาด้วยความเหน็ดเหนื่อยใจเช่นกัน

 

 

จีฮุนสาบานเลย ว่าชาตินี้จะไม่ยอมให้คนสนิทของเขาสองคนคบกันอีกเป็นเด็ดขาด เพราะรสชาติการเป็นคนกลางนี่ทำเขาหัวหมุนฉิบหาย

 

 

"จีโฮฮยอง"

 

 

จีฮุนก้าวเข้าไปใกล้แต่ก็ไม่มีการตอบรับใดๆจากพี่ เขาชะโงกข้ามบ่าของคนที่นั่งหันหลังให้ ปลายนิ้วขาวกดปุ่มสีเขียวเพื่อโทรออก แต่ไม่ทันถึงอึดใจ ปลายทางก็ตัดสายทิ้ง พร้อมๆกับเสียงสะอื้นที่ดังขึ้น และหยดน้ำตาที่ตกกระทบลงบนผิวแก้มขาวซีด

 

 

"ร้องไห้อีกแล้ว"

 

 

"มันตัดสายกู"

 

 

เขาเดินอ้อมไปข้างหน้าพี่ จีโฮตาแดงก่ำ คนที่ปกติมักจะเข้มงวดกับเมมเบอร์สะอื้นออกมาอย่างไม่อายใคร อูจีโฮในตอนนี้ ไม่เหลือมาดลีดเดอร์คนเก่งเลยสักนิดเดียว

 

 

ไอ้มิมันทำให้ลีดเดอร์ของเขาเป็นได้ถึงขนาดนี้เชียว...

 

 

"มันรักกูมากไม่ใช่เหรอวะไหนมันเคยบอกว่ารักกูไง แล้วทำไมมันทำกับกูแบบนี้"

 

 

"กูเจ็บ เจ็บจะตายอยู่แล้ว"

 

 

จีฮุนทิ้งตัวลงนั่งชันเข่าตรงหน้าพี่ เขาถอนหายใจออกมาอีกเฮือก ก่อนจะดึงโทรศัพท์ออกจากมือขาวที่เย็นเฉียบเสียจนเขาถึงกับสะดุ้ง

 

 

"เฮ้ยทำไมมือเย็นแบบนี้วะ?"

 

 

ปลายนิ้วและมือของจีโฮเย็นเฉียบ แถมพอได้พิจารณาใบหน้าของลีดเดอร์ดีๆ ก็พบว่าใบหน้าของพี่นั้นซีดไร้สีเลือดฝาด

 

 

"แทอิลฮยอง ไปเอากุญแจรถที จีโฮฮยอง ไปโรงพยาบาลกับผมเดี๋ยวนี้"

 

 

จีฮุนออกคำสั่งเด็ดขาด เขาดึงข้อมือคนเป็นพี่ให้ลุกขึ้นจากเก้าอี้ คนที่สติไม่ค่อยอยู่กับเนื้อกับตัวปลิวติดมือมา แต่พอจีฮุนคว้าแจ๊คเก็ตกับหมวกมาสวมทับให้ จีโฮก็เริ่มขืนตัวหนี

 

 

"อย่าดื้อ!"

 

 

จีฮุนมองหยดเลือดสีคล้ำบนเสื้อยืดสีเทาตัวนิ่มของพี่ด้วยอารมณ์ที่คุกรุ่น เป็นแบบนี้มาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว เวลาที่ร่างกายจีโฮแย่มากๆจะชอบเลือดกำเดาไหล พอสังเกตที่ปลายจมูกโด่งนั้นดีๆ ก็พบว่ายังมีเลือดติดอยู่เลยด้วยซ้ำ

 

 

"ไม่ไป"

 

 

"ต้องไป!"

 

 

ธรรมดาแรงจีโฮก็พอจะสูสีกับเขา แต่ไม่ว่าจะแรงมากกว่าน้อยกว่าหรือเท่ากัน เขาก็มักจะอ่อนให้พี่ที่ทั้งตัวผอมและบางกว่า ปกติแล้วจีโฮดูไม่อ่อนแอบอบบางเท่านี้ แต่สำหรับตอนนี้ แค่ดึงข้อมือนิดเดียวตัวก็ปลิวตามแรงมาแล้ว 

 

 

.....

 

 

"หมอให้ยาช่วยสงบสติอารมณ์และยานอนหลับกับคนไข้ไปนะครับ เพราะว่าคนไข้มีอาการเครียดมาก คงต้องฝากคนที่สนิทสนมรู้ใจเขาอย่างดีช่วยดูแลคนไข้อย่างใกล้ชิดหน่อยนะครับช่วงนี้ อย่าให้มีเรื่องอะไรมากวนใจเขาให้วิตกกังวัลมากเกินไป"

 

 

"ครับหมอ ขอบคุณครับ"

 

 

จีฮุนค้อมตัวให้คุณหมอที่ช่วงนี้ได้เห็นหน้าค่าตากันอยู่เป็นประจำ คุณหมอที่พึ่งออกจากห้องไปเป็นจิตแพทย์ที่ช่วยดูแลคนดังหลายๆคน รวมถึงจีโฮด้วยเช่นกัน

 

 

"คนที่สนิทสนมรู้ใจเขาอย่างดีงั้นเหรอคงไม่ใช่พวกเราแล้วล่ะแทอิลฮยอง"

 

 

เขาพูดกับพี่ชายตัวเล็กที่นั่งไขว่ห้างอยู่ที่โซฟา พี่ใหญ่ของวงทอดสายตามองลีดเดอร์ที่นอนหลับสนิทอยู่บนเตียงของโรงพยาบาลก่อนจะส่ายหน้าเบาๆ

 

 

"พวกเราสนิทกับเขาก็จริงเพราะพวกเราอยู่ด้วยกันตลอดเวลา พวกเรารู้ว่าจีโฮชอบอะไรไม่ชอบอะไรเพราะเราใช้ชีวิตและเติบโตขึ้นมาด้วยกัน แต่ว่าเราไม่ได้รู้ใจเขาทั้งหมด"

 

 

จีฮุนยกมือขึ้นกอดอก เขาเอนหลังพิงกำแพง เงยหน้ามองเพดานโล่งๆว่างเปล่า

 

 

"ประหลาดดีเนอะ ที่ถึงแม้จะไม่ได้อยู่ด้วยกันตลอดเวลา แต่เพื่อนผมกลับรู้ใจจีโฮฮยองไปซะทุกอย่าง"

 

 

"ความรักทำให้เกิดเรื่องราวน่าทึ่งเสมอนั่นล่ะ"

 

 

"ให้ตายสิ พอจะต้องพูดเรื่องอะไรแบบนี้แล้วก็รู้สึกกระดากปากชะมัด แต่สองคนนี้น่ะ เหมือนถูกกำหนดมาเพื่อรักกันและกันเท่านั้น พอจีโฮทำผิดกฎด้วยการไปมีคนอื่น ตอนนี้ก็เลยโดนพระเจ้าลงโทษ"

 

 

"คนลงโทษจีโฮน่ะ คือมินโฮต่างหากล่ะ ไม่ใช่พระเจ้าสักหน่อย"

 

 

"เอาจริงๆจีโฮก็ไม่ได้ผิดอะไรเลยนะ ผู้ชายถูกสร้างมาให้คู่กับผู้หญิง และชีวิตในขั้นที่สมบูรณ์ขึ้นไปก็คือการมีครอบครัวและมีลูก จีโฮต้องการแบบนั้นแล้วจีโฮผิดอะไรล่ะ ทำไมจีโฮต้องถูกลงโทษด้วย?"

 

 

"จีโฮฮยองไม่ได้ถูกสร้างมาให้คู่กับผู้หญิงครับ แต่ถูกสร้างมาให้คู่กับมินโฮ"

 

 

"หรือถ้าจะให้พูดแบบเป็นกลาง โฟกัสที่เรื่องความรักอย่างเดียวโดยไม่สนใจเพศเลยนะครับ จีโฮฮยองอยากมีคนรักและอยากมีครอบครัวจีโฮฮยองก็ไม่ผิด แต่เขาผิดที่เลือกจะฟังสมองมากกว่าเสียงหัวใจของตัวเองยังไงล่ะครับ ดังนั้นคนที่ฟังเพียงเสียงเรียกร้องจากหัวใจตัวเองเท่านั้นอย่างไอ้มิมันถึงได้ผิดหวังและเสียใจมากที่ฮยองเขาเลือกซอลฮยอน"

 

 

"ยิ่งไปกว่านั้น จีโฮฮยองยังไม่ยอมปล่อยมือจากมิโนด้วยแม้ตัวเองจะมีคนรักแล้ว และทั้งๆที่เมื่อเรื่องราวดำเนินมาถึงจุดที่จีโฮฮยองรู้ตัวแล้วว่าตัวเองรักใคร แต่ก็ยังฝืนดันทุรังเรื่องของซอลฮยอน"

 

 

"ผมไม่ได้เข้าข้างเพื่อนตัวเองนะ มิโนมันก็ผิดที่ไม่ยอมทำอะไรให้ชัดเจนกับความสัมพันธ์ของมันกับจีโฮตั้งแต่แรก แล้วพอจีโฮฮยองมีคนรักเป็นตัวเป็นตนขึ้นมามันก็ไม่ยอมตัดใจ ทำให้ความรักของจีโฮฮยองกับคุณซอลฮยอนไม่ราบรื่นอย่างที่ควรจะเป็น"

 

 

"แต่จะบอกว่าเป็นความผิดของเพื่อนผมฝ่ายเดียวก็ไม่ได้หรอก ทางนี้ก็ไม่ยอมปล่อยมือจากเพื่อนผมเลยเหมือนกัน แล้วไอ้มิมันก็รักของมันมาก จีโฮฮยองสั่งให้มันทำอะไรมันก็ทำ สั่งให้มันอยู่มันก็อยู่ บอกว่าห้ามทิ้งมันก็ไม่ทิ้ง มันรักจีโฮฮยองมากจนผมกลัว ว่าถ้าเกิดวันนึงจีโฮฮยองเขาหลุดปากอะไรอย่างเช่น ไปให้พ้น หรือไปตายซะ มันก็อาจจะทำตามนั้นจริงๆ"

 

 

"สำหรับผม การแต่งงานและมีลูกไม่ใช่ทุกสิ่งทุกอย่างของชีวิต มินโฮก็คิดแบบนี้เหมือนกัน พวกเราสองคนคิดว่า การได้ใช้ชีวิตกับคนที่เข้าใจ พร้อมจะดูแลและสนับสนุนในการกระทำของเราต่างหาก ที่สำคัญกว่า"

 

 

"ขอเพียงแค่รักและเข้าใจกันเท่านั้น"

 

 

"แต่ตอนนี้จีโฮก็เลือกมินโฮแล้วนี่ เขาเลิกกับซอลฮยอนแล้ว"

 

 

"ถ้าผมพูดว่าจีโฮฮยองเลือกช้าเกินไปนิด ก็คงจะฟังดูละครไปสักหน่อย แต่มันก็เป็นแบบนั้นจริงๆ"

 

 

"เรื่องราวจะเป็นยังไงต่อไปตอนนี้ก็คงขึ้นอยู่กับมินโฮแล้วล่ะ จีโฮน่ะ ตอนนี้คงยอมทำทุกอย่างแล้ว ขอแค่ได้มินโฮกลับคืนมาเท่านั้น"

 

 

จีฮุนส่ายหน้าอย่างเหน็ดเหนื่อยใจ จีโฮฮยองในตอนนี้เหมือนคนหมดไร้ซึ่งหนทาง อีกฝ่ายดูแย่ถึงขนาดที่เขาคิดว่า ต่อให้มิโนสั่งให้จีโฮฮยองลงไปคุกเข่าอ้อนวอน พี่ชายคนนี้ก็จะทำ

 

 

เขาว่าจีโฮฮยองได้รับบทเรียนที่สาสมแล้ว เพราะงั้นซงมินโฮน่ะ รีบๆให้อภัยพี่ชายคนนี้เสียทีเถอะ

 

 

เพราะจีฮุนล่ะกลัวจริงๆ ว่าจีโฮจะแตกสลายไปเสียก่อนที่ทั้งสองคนจะได้ลงเอยกันอย่างมีความสุข

 

 

.....

 

 

หลังจากถูกบังคับให้กินข้าวกินยาเรียบร้อยจีโฮก็หลับไปอีกครั้ง คนเป็นพี่ดูอ่อนเพลียเป็นอย่างมาก ทั้งๆที่ช่วงนี้ก็ไม่ได้จับงานหนักหรืองานใหญ่อะไรมากมาย

 

 

จีฮุนก้าวออกไปนอกระเบียง เขาเปิดประตูกระจกไว้ครึ่งหนึ่ง เพื่อที่ว่า หากอีกฝ่ายตื่นขึ้นมา จะได้เห็นเขาและไม่คิดว่าถูกทิ้งให้อยู่คนเดียว

 

 

เขาต่อสายหาเพื่อน ซึ่งแน่นอนว่ามินโฮรับในทันที เพราะหลังจากที่มินโฮตัดสินใจยุติความสัมพันธ์กับลีดเดอร์ของเขาลง เขาก็โทรไปรายงานเรื่องจีโฮให้มันฟังทุกวัน

 

 

"มึง"

 

 

'ว่าไง'

 

 

เสียงฝ่ายนั้นฟังดูอ่อนระโหย เขารู้ว่าเพื่อนก็คงแย่เหมือนกัน แต่เพื่อนของเขาเข้มแข็งกว่า ใจแข็งกว่า ประคองตัวเองเอาไว้ได้ดีกว่า ดังนั้นจีฮุนคิดว่า ในตอนนี้คงไม่มีใครแย่เท่าอูจีโฮอีกแล้ว

 

 

"จีโฮฮยองเข้าโรงพยาบาล"

 

 

'แล้วไง'

 

 

น้ำเสียงนิ่งเฉยไร้ความรู้สึกที่ตอบกลับมาทำให้จีฮุนโมโห นี่ถ้าตอนนี้มันนั่งอยู่ข้างๆเขา จีฮุนมั่นใจว่าต้องได้มีการลงไม้ลงมือกันเกิดขึ้นแน่ๆ

 

 

"แล้วไงงั้นเหรอ?"

 

 

'ใช่'

 

 

"มึงหมายความว่าไง?"

 

 

คำว่าแล้วไงของมันนั่นน่ะ หมายความว่ายังไง?

 

 

'หมายความว่า เขาเข้าโรงพยาบาลแล้วมันเกี่ยวอะไรกับกู'

 

 

เขาร้องเหอะออกมาเพราะไม่อยากเชื่อว่าจะได้ยินคำนี้จากปากของเพื่อน ที่เขารู้ดีว่ารักจีโฮมากกว่าใครๆ

 

 

"ให้ตายเหอะ ทำไมมึงใจร้ายแบบนี้วะ นี่มึงเป็นเพื่อนกูจริงป้ะเนี่ยถึงมึงกับเค้าจะจบความสัมพันธ์แบบคนรักกันแล้ว แต่มึงจะไม่มาดูดำดูดีเขาสักนิดในฐานะพี่ชายน้องชายหน่อยเลยเหรอวะ?"

 

 

'ก็ไม่ใช่เพราะความเป็นพี่น้องเหรอวะ ที่ทำให้เรื่องเลยเถิดมาจนถึงขนาดนี้'

 

 

"ถ้าจีโฮฮยองเป็นอะไรขึ้นมา..."

 

 

จีฮุนถอนหายใจออกมา เมื่อเขาเปลี่ยนเป้าสายตาจากท้องฟ้าด้านนอกไปที่คนในห้องแทน ถึงได้เห็นว่าอูจีโฮกำลังแกะสายน้ำเกลือออกจากแขนตัวเอง

 

 

"เฮ้ยฮยอง ดึงสายน้ำเกลือออกไม่ได้นะเว้ย!"

 

 

เขากดตัดสายทิ้งแล้ววิ่งเข้าไปด้านใน แต่ก็คว้ามือคนเป็นพี่เอาไว้ไม่ทัน เข็มยาวที่ถูกสอดเขาไปในเส้นเลือดถูกดึงออกจากแขน เลือดสดๆสีแดงไหลทะลักออกมาตามเรียวแขน ก่อนจะหยดลงบนพื้นเตียงสีขาวและแผ่กระจายเป็นวงกว้าง

 

 

"ให้ตายเถอะอูจีโฮ ตั้งสติหน่อยสิโว้ย!!!"

 

 

.....

 

 

หลังจากถูกจัดการให้สงบลงด้วยยาช่วยสงบสติอารมณ์ จีฮุนก็โทรหามินโฮอีกครั้ง แต่อีกฝ่ายตัดสาย แล้วส่งข้อความตอบกลับมาแทน

 

 

'ขอเวลากูหน่อย'

 

 

จีฮุนพิมพ์ข้อความตอบกลับไป

 

 

เออ จีโฮจะรอ

 

 

.....

 

 

"ไงมึงโผล่หัวมาได้แล้วเหรอ?"

 

 

จีฮุนเดินเข้าไปกอดคอเพื่อนที่ถอดรองเท้าแล้วเดินเข้ามาในหอพักของพวกเขา สภาพเพื่อนรักของเขาก็ดูแย่ไม่แพ้กันกับจีโฮอย่างที่คาดไว้ แต่ประกายตายังดูดีกว่าคนเป็นพี่นิดหน่อย

 

 

"จีโฮเป็นไงบ้าง?"

 

 

"มึงเข้าไปดูเองดิ ตอนนี้หลับอยู่"

 

 

เจ้าของผิวเข้มสาวเท้าเดินไปทางห้องที่คุ้นเคยดีเพราะมานั่งเล่นนอนเล่นอยู่เป็นประจำ แต่ก่อนที่จะเดินถึงหน้าประตูห้อง พี่ใหญ่ของวงก็ขยับมาขวางทางเอาไว้เสียก่อน

 

 

"จริงๆแล้วฉันไม่อยากจะยุ่งหรอก เพราะยังไงมันก็เป็นเรื่องของพวกนายสองคน แต่เพราะว่าเขาเป็นลีดเดอร์ของเรา และเป็นน้องชายที่ฉันรัก"

 

 

"สัญญาได้รึเปล่า ว่าถ้าเข้าไป นายจะไม่ทำตัวใจร้ายกับจีโฮ"

 

 

"การกระทำของผมจะเป็นยังไงมันขึ้นอยู่กับจีโฮมาตลอดครับ ดังนั้น ผมสัญญาไม่ได้หรอกว่าจะไม่ใจร้ายกับเขา แต่ผมสัญญาได้ว่าผมจะพยายามใจเย็นและมีเหตุผลให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้"

 

 

แทอิลถอนหายใจออกมาก่อนจะพยักหน้าอย่างยอมรับ 

 

 

"อย่าให้ถึงขั้นลงไม้ลงมือกันล่ะ"

 

 

แล้วเขาก็เดินหลบฉากออกไป 

 

 

มินโฮผลักประตูเข้าไปในห้องนอนของคนเป็นพี่ บนเตียงสีพื้นสบายตานั้น จีโฮนอนขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มผืนบาง

 

 

แต่จีโฮไม่ได้หลับ

 

 

ดวงตาเรียวทอดมองเหม่อออกไปไกล เปลือกตาสีอ่อนขยับขึ้นลงเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ก่อนที่น้ำตาเม็ดโตจะหยดจากหัวตา ผ่านสันจมูกแล้วหยดลงบนหมอน

 

 

เขาขยับเท้าเข้าไปใกล้ เมื่อลูกตาสีดำนั้นขยับมาเห็นเขาเข้า ดวงตานั้นก็เบิกกว้างขึ้น มือขาวขยำขยุ้มผ้าห่มแน่นก่อนจะดึงขึ้นมาปิดหน้า และกรีดร้องออกมาสุดเสียง

 

 

เสียงร้องครวญครางแสนทรมานนั้นทำให้หัวใจของเขาเจ็บปวดเหลือเกิน

 

 

"เกิดอะไรขึ้นจีโฮฮยองเป็นอะไร?"

 

 

ประตูที่เขาตั้งใจเปิดแง้มไว้ถูกเปิดออกกว้าง พร้อมกับจีฮุนที่วิ่งพรวดพราดเข้ามา 

 

 

"ฮยองเป็นอะไรไป?"

 

 

ดวงตาคมมองเพื่อนที่ถลาไปที่เตียง จีฮุนดึงพี่ชายขึ้นมากอดแล้วลูบหลังลูบบ่าปลอบเบาๆ จีโฮซุกหน้ากับไหล่น้องชาย มือจิกต้นแขนที่โอบกอดตัวเองไว้แน่น

 

 

"จีโฮฮยอง ไม่เป็นไร ชู่ว ใจเย็นๆก่อนนะ เป็นอะไรบอกผมสิ"

 

 

มินโฮเม้มริมฝีปากแน่นเข้า ตอนที่ชื่อของเขาหลุดออกมาจากปากของอีกฝ่าย

 

 

"กูเห็นภาพมินโฮ"

 

 

ให้ตายเถอะ...

 

 

มันเลวร้ายมากเสียจนการปรากฎตัวของเขาดูเหมือนจะเป็นได้แค่เพียงภาพลวงจากความต้องการส่วนลึกเลยเชียวเหรอ

 

 

"ฮยอง ตั้งสติ แล้วมองดีๆนะ มินโฮมันอยู่ที่นี่จริงๆ"

 

 

มือที่จิกต้นแขนของจีฮุนอยู่คลายออก ใบหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตาเงยขึ้นจากบ่าน้องชายแล้วหันไปมองอีกฝ่ายตามที่จีฮุนบอก

 

 

แล้วอูจีโฮก็ร้องไห้ออกมาเสียงดังอย่างไม่อาย เขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่าซงมินโฮจะกลับมายืนอยู่ตรงนี้จริงๆ ไม่ว่าจะกลับมาด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม แต่มันช่วยเยียวยาความโหยหาและความคิดถึงในจิตใจของเขาได้เป็นอย่างดี

 

 

"พวกผมอยู่ข้างนอก ถ้าไม่ไหวก็เรียกนะครับ"

 

 

จีฮุนลูบหลังจีโฮเบาๆก่อนจะผละออกมาจากพี่ 

 

 

"สัญญาแล้วนะมึงว่าจะใจเย็น คุยกันดีๆล่ะ"

 

 

จีฮุนตบที่ไหล่เพื่อนเบาๆเพื่อให้กำลังใจ ก่อนจะออกจากห้องไป

 

 

"ทำไมทรมานตัวเองแบบนี้?" 

 

 

"..."

 

 

"ทำไมถึงปล่อยให้ตัวเองอ่อนแอและตกอยู่ในสภาพที่ย่ำแย่ขนาดนี้?"

 

 

"..."

 

 

"ทำไมทำอะไรไม่คิดถึงเมมเบอร์ของตัวเองบ้าง ทำไมไม่คิด ว่าถ้าฮยองเป็นอะไรขึ้นมา วงจะเป็นยังไง"

 

 

"หรือว่านี่เป็นวิธีเรียกร้องความสนใจ คิดว่าทำแบบนี้แล้วผมจะกลับมาหางั้นเหรอ?"

 

 

เขาพยายามที่จะใจเย็น แต่เพราะสภาพอีกคนที่เป็นแบบนี้ มันเลยทำให้เขาโมโหขึ้นมาได้ง่ายๆ ทั้งโมโหจีโฮ และทั้งโมโหตัวเอง

 

 

'ฮยองรู้ว่านายจะเสียใจแน่นอน ถ้ามองย้อนกลับมา แล้วพบว่าตัวเองไม่ได้ดูแลจีโฮในยามป่วยไข้ทั้งๆที่มีโอกาส'

 

 

เขาย้อนนึกถึงคำพูดของจินอู เขารู้สึกผิดและเสียใจจริงๆด้วยที่ไม่ได้คอยดูแลจีโฮในยามที่ป่วยไข้ เป็นเวลาอีกเกือบสองอาทิตย์เต็มๆเลยทีเดียวหลังจากที่จีโฮเข้าโรงพยาบาล จนถึงวันนี้ที่เขาจัดการกับตัวเองได้และกลับมาหาอีกฝ่าย

 

 

รวมๆเวลาก็เดือนนึงพอดี

 

 

"มึงก็กลับมายืนอยู่ตรงหน้ากูแล้วนี่ไง"

 

 

"..."

 

 

"อย่าทิ้งกูไปอีกเลยนะ กูยอมทุกอย่างแล้ว ไม่มีมึงแล้วกูรู้สึกเหมือนจะขาดใจเลย"

 

 

น้ำเสียงของพี่อ่อนแรงระโหย ทั้งยังเต็มไปด้วยความเจ็บปวด 

 

 

"กูอยู่ไม่ได้ อยู่ไม่ได้จริงๆถ้าไม่มีมึง"

 

 

ก็เท่านี้ล่ะที่เขาต้องการ อูจีโฮที่ยอมรับและฟังเสียงหัวใจของตัวเอง

 

 

มินโฮถอนหายใจออกมาในขณะที่เดินอ้อมไปที่ข้างเตียงอีกฝั่ง เขาปีนขึ้นเตียง สอดตัวเข้าไปใต้ผ้าห่ม

 

 

"มานี่สิ"

 

 

มือใหญ่ตบพื้นที่ว่างข้างตัว คนเป็นพี่อึ้งไปครู่หนึ่ง แต่เมื่อตั้งสติได้ ก็ขยับตัวจากบริเวณที่นั่งอยู่มาทิ้งตัวลงในอ้อมแขนของเขา

 

 

"ยกโทษให้กูนะ"

 

 

"ขอกันง่ายเกินไปรึเปล่าครับ เรื่องแบบนี้มันเป็นเรื่องที่ยกโทษให้ได้ง่ายๆหรือยังไงกัน"

 

 

"กูผิดเอง กูรู้แล้วว่ากูไม่ได้รักเค้า สำนึกแล้ว จะไม่มีแบบนี้อีกแล้ว"

 

 

"ให้โอกาสกูเถอะนะ ให้กูได้แก้ตัว กูสัญญาว่าเรื่องแบบนี้จะไม่เกิดขึ้นอีก"

 

 

คนในอ้อมแขนของเขาร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างน่าสงสาร คงไม่ต้องถามแล้วว่ารักเขาหรือเปล่าหรือรักเขามากขนาดไหน เพราะเห็นๆกันอยู่ว่าอูจีโฮขาดเขาไม่ได้ 

 

 

"ถ้าฮยองกล้าสัญญาผมก็จะให้โอกาสฮยองได้แก้ตัว แต่จำเอาไว้นะครับ ว่าโอกาสมีเพียงครั้งเดียวเท่านั้น จะไม่มีโอกาสที่สองเป็นเด็ดขาด จำเอาไว้"

 

 

"ขอบคุณนะ ขอบคุณจริงๆ"

 

 

"นอนพักซะ แล้วตื่นมาค่อยคุยกัน"

 

 

ใช้เวลาไม่นานนักคนในอ้อมแขนก็หลับไป จีโฮคงจะเพลียสะสม รวมถึงง่วงจากฤทธิ์ยา

 

 

"จีโฮหลับอยู่ เข้ามาดิ"

 

 

เขาบอกเพื่อนที่เยี่ยมหน้าเข้ามาก่อนเพื่อประเมิณสถานการณ์ ก่อนจีฮุนจะผลักประตูเข้ามา แล้วเดินมาหยุดยืนที่บริเวณปลายเตียง

 

 

"หลับแบบหลับจริงๆ"

 

 

หลับสนิทแบบขนาดที่เขาแอบลักจูบหนักๆไปหลายทีจีโฮก็ยังไม่ตื่น

 

 

"ตอนทะเลาะกันนี่ทำเขาหัวหมุนกันไปหมด แต่พอบทจะดีกันก็ดีกันง่ายเชียวนะพวกมึง ห่า ไม่รู้จะด่าพวกมึงยังไงแล้ว"

 

 

"ขอบใจว่ะ ที่ช่วยกูเรื่องจีโฮมาตลอด"

 

 

"มึงรู้มะ นี่เป็นครั้งแรกในรอบเดือนที่กูเห็นจีโฮฮยองดูผ่อนคลายขนาดนี้ ช่วงหลังๆมากูมานอนเป็นเพื่อนเค้า ขนาดตอนนอนนะ หน้าตายังดูทุกข์"

 

 

จีฮุนมองพี่ที่ดูมีสีหน้าผ่อนคลายมากขึ้น แม้บริเวณรอบๆดวงตาและใบหน้าจะดูบวมๆอยู่บ้างเพราะพึ่งผ่านการร้องไห้อย่างหนักมา แต่ว่าก็ยังดูดีกว่าสีหน้าบูดเบี้ยวเมื่อไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้มากเชียว 

 

 

"กูแม่งเกลียดตัวเองฉิบหายที่ใจอ่อน"

 

 

มินโฮกดจูบลงบนหน้าผากเกลี้ยง ตามด้วยแพขนตาที่ยังชุ่มฉ่ำไปด้วยน้ำตา วงแขนแกร่งกระชับกอดแน่นเข้า ส่วนมืออีกข้างก็ดึงผ้าห่มขึ้นมาห่มให้

 

 

"มินโฮ"

 

 

เสียงครางเบาๆจากคนที่กำลังหลับสนิททำให้เจ้าของอ้อมกอดต้องหัวเราะหึ

 

 

"มึงดูดิ กูมีตัวตนอยู่แม้กระทั่งในความฝันของเขา แล้วจีโฮกล้าทิ้งกูไปเลือกผู้หญิงคนนั้นได้ยังไง"

 

 

จีฮุนกลอกตา เขาล่ะสุดจะเบื่อกับการพูดคำจูบคำของมินโฮ ปากก็ค่อนขอดความผิดคนในอ้อมแขนไปพร้อมกับทั้งหอมทั้งจูบ มือก็ลูบแก้มคนเป็นพี่แบบโคตรถนอม

 

 

เออ มันรักมันหลงของมัน

 

 

"พวกกูก็ช่วยเต็มที่แล้ว จากนี้ก็ต้องเคลียร์กันเองละนะพวกมึง"

 

 

การพูดคุยกันให้เข้าใจคงจะเกินขอบเขตที่พวกเขาจะเข้าไปช่วยเหลือ เพราะความคิดและความรู้สึกเป็นเรื่องของคนสองคนที่รักกันและต้องพูดคุยให้เข้าใจกันและกันเอง

 

 

"ถ้าจีโฮฮยองตื่นมาก็คุยกันดีๆนะมึง ห้ามลงไม้ลงมือกันเด็ดขาด"

 

 

มินโฮหัวเราะหึ เขาเคยทำให้จีโฮเจ็บตัวสักครั้งเสียที่ไหนกัน มีแต่อีกฝ่ายนั่นล่ะ ที่ชอบใช้กำลังรุนแรงเวลาเขาทำอะไรไม่ได้ดั่งใจ

 

 

"บอกพี่มึงเถอะ"

 

 

"เค้าจะไปกล้าทำไรมึงล่ะตอนนี้"

 

 

"แล้วกูเคยกล้าทำอะไรให้เค้าเจ็บตัวที่ไหน มึงก็รู้ กูถนอมของกูจะตาย"

 

 

"เออๆ ว่าแต่ที่ผ่านมา มึงลงโทษเขาจนพอใจรึยังวะกูโคตรสงสารพี่กูเลยเอาจริงๆ"

 

 

"นั่นไม่ได้เรียกว่าลงโทษสักหน่อย"

 

 

จีฮุนมองหน้าเพื่อนอย่างไม่เข้าใจ

 

 

"หลังจากนี้ไปต่างหากล่ะ..."

 

 

"ไอ้เหี้ยมิ..."

 

 

"กูจะลงโทษจีโฮให้หลาบจำเลย"

 

 

.....

 

 

"กิน"

 

 

ช่วงมื้อเย็น โต๊ะอาหารที่หอพักของบล็อคบีจึงมีสมาชิกเพิ่มมาอีกหนึ่งคน

 

 

"ผมบอกให้กิน"

 

 

จีฮุนมองเพื่อนตัวเองก่อนจะส่งสายตาไปหาแทอิลที่นั่งอยู่ตรงข้ามกัน

 

 

ถึงปากมินโฮจะดุแต่ผู้ร่วมโต๊ะกลับไม่รู้สึกอึดอัดกันเลยสักนิด บรรยากาศที่โต๊ะอาหารเวลานี้ออกจะสดชื่นกว่าปกติเสียด้วยซ้ำ เพราะสีหน้าที่ดูสดชื่นขึ้นอย่างมากของอูจีโฮ และบรรยากาศรอบๆตัวที่ไม่สามารถอธิบายได้จากคู่รักคู่นั้น ถึงจะยังดูอึดอัด แต่ก็แฝงไปด้วยความอบอุ่นอ่อนโยนเต็มเปี่ยม

 

 

แทอิลมองจีโฮที่กินข้าวและอาหารที่มินโฮตักใส่จานให้อย่างอึ้งๆ 

 

 

เขาไม่เคยเห็นใครสั่งจีโฮให้กินข้าวได้มาก่อน ครั้งนึงเขาเคยบอกให้จีโฮไปกินข้าว แต่ก็โดนไล่ออกมาอย่างไร้เยื่อใย ดังนั้นไม่ต้องพูดถึงพวกเด็กๆเลย โดนไล่ตะเพิด แถมยังโดนด่าให้ด้วย

 

 

"เคี้ยว แล้วก็กินให้หมด"

 

 

แทอิลวางตะเกียบและช้อนลงแล้วในตอนนี้เพื่อหันไปดูคู่รักนั่นแทน ไอ้คนนึงก็ปากดุ แต่คีบแต่ของชอบทุกอย่างของจีโฮลงจานให้ ส่วนอีกคนก็เอาแต่อิดออดทำเหมือนไม่อยากกิน แต่ถ้ารู้จักจีโฮมานานพอ จะรู้ว่านั่นคือการเรียกร้องความสนใจและการอ้อนในแบบของจีโฮ ซึ่งเกิดขึ้นน้อยครั้งและกับน้อยคน

 

 

นี่ขนาดว่ามินโฮดูเหมือนยังไม่หายโกรธ และยังดูเหมือนว่าทั้งคู่จะยังเคลียร์กันไม่เสร็จนะ เขายังรู้สึกได้ถึงความอบอุ่นอ่อนหวานในความสัมพันธ์ของทั้งคู่เลย นี่ถ้าตอนดีๆกันนี่จะขนาดไหน 

 

 

เขาเชื่อแล้วว่าสองคนนี้ถูกสร้างมาเพื่อกันและกันจริงๆ

 

 

"จีโฮ อย่าให้ต้องพูดซ้ำอีกรอบนะ กินยาเข้าไป"

 

 

พออูจีโฮอิดออดอีก คนที่จัดการอาหารส่วนของตัวเองเรียบร้อยแล้วและนั่งคุมอยู่ข้างๆก็ดุอีก ถึงแม้จะเป็นเสียงต่ำๆฟังดูไร้อารมณ์ แต่ครั้งนี้ทุกคนกลับรู้สึกได้ถึงความอ่อนโยนและความห่วงใยในน้ำเสียงนั้นอย่างชัดเจน

 

 

นี่ซงมินโฮเป็นเครื่องผลิตความอบอุ่นอ่อนโยนให้อูจีโฮรึยังไง

 

 

เมื่อจัดการยาเรียบร้อย คนเป็นน้องก็ดึงมือคนตัวขาวให้ลุกขึ้น ก่อนจะรุนหลังให้เดินนำเข้าไปในห้องนอน

 

 

จีฮุนขยับมือคีบอาหารอีกครั้งในขณะที่ขยับปากพูดคุยกับแทอิล

 

 

"ผมบอกฮยองแล้วไงล่ะ ว่าสองคนนี้น่ะ ถูกสร้างมาเพื่อรักกันและกัน"

 

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,071 ความคิดเห็น

  1. #1014 123sharkuptoland (จากตอนที่ 104)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2561 / 10:08
    กลับมาบะค่ะ ต้องกละบไปอ่านตอนทีาแล้วก่อน จำไม่ได้ละว่าจบถึงไหน555
    โอ้โหหหห จะยังไงดีล่ะเนี่ยยยย
    คืออ่านจบละแบบว่า ทำไมมันบีบหัวใจเง้
    มันเปนความรู้สึกที่ว่า จีโฮผิดไรว๊า ทำไมต้องมาเจอแบบนี้ สงสารเลบ อ่อนแอแบบไม่เคยจินตนาการมาก่อนว่านางจะามารถอ่อนแอได้เบอร์นี้ ซีนกีดล้องออกมาที่นึกว่าเปนภาพหลอนนี่แบบ โอ้โหวววววว บีบมากเลยจ้าาา
    นุ้งโพโคดดีอ่ะ แบบ ฮืออ น้องงง
    ค่ดดูแลพร่ได้อ่ะ คาแรคเตอร์เรื่องนี้
    ดีอ่ะ อ่านจบตอนนี้ไปปุ๊บ ฟีลหม่นอยู่พักใหญ่
    คือทั้งที่มันลงเอยอะไรดีมากแล้ว แต่คุมฟีลเรื่องแบบเดิมๆได้ งื้อ ดียย์
    ปล
    ฝนตกฮุนนัมล่าสุดก็โคดดียยยยยย์ ชอบมากกกกกกก
    #1,014
    0
  2. #1013 ttt (จากตอนที่ 104)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2561 / 03:47

    ฟินนน มาต่อให้อ่านอีกไวไวน้าาา

    #1,013
    0
  3. #1012 123sharkuptoland (จากตอนที่ 104)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2561 / 23:51
    ขอยาดแปะ เด่วหวีดทีเดียวเลยฮะ
    #1,012
    0